Onbaatzuchtig

Posted on 9 juli 2014 by meninggever • Geplaatst in Algemeen, Persoonlijk • Getagd aai, aanhankelijkheid, afhankelijk, avontuur, boos, dier, goed, herstel, hond, Huis, kat, knor, knuffel, liefde, lopen, Mens, onbaatzuchtig, puber, stuk, vertrouwen, vis, vogel, wandelen • 8 reacties

Waar mensen onderling nog wel eens hun voordeel zoeken als ze een relatie met je aangaan, van welke soort ook, een dier geeft zich compleet aan jou over. Neem ze er een (of meer) in huis is er een groot vertrouwen van de kant van dat beest dat jij als mens een leven lang (normaal leven dieren minder lang dan hun baasjes) voor hen gaat zorgen. Niet alleen een beetje water en wat brokjes neer kieperen en voor de rest maar zien hoe het gaat, nee, je moet er ook mee spelen, lopen (als het een soort betreft die naar buiten moet), een hok timmeren of tenminste de kom of kooi schoonmaken waarin het dier een belangrijk deel van zijn tijd zal vertoeven. De meeste dieren genieten van het feit dat ze met respect en liefde zijn omgeven en retourneren dat gevoel met de hun eigen karaktereigenschappen. Geknor, een kopje, en paar blubjes voor het glas van het schoongemaakt aquarium of een trouw gedrag als het een dier betreft waar je op kunt rijden. In mijn leven spelen dieren een belangrijke rol. Katten, honden en tropische vissen waren bij mijn ouders thuis al onderdeel van het gezin. En die kwamen ook in lastige tijden weinig te kort. Ook al aten ze dan vaak mee met wat er bij ons op tafel kwam en werd de hond af en toe op wat van de meest smerige ‘pens’ getrakteerd. Opmerkelijk vond ik ooit de keuze van mijn ouders voor een vogeltje. Gele kanarie of zo. Ik was al vele jaren het huis uit. Ze hadden twee katten en die bekeken dat beestje in zijn kooitje als kerstdiner. Beide ouders rookten indertijd nog als ketters. Het diertje kleurde mee met de plafondtegels. Een lichtbruine aanslag sierde zijn ooit zo gele huidje. Toch hield hij het best lang vol. Hoesten kunnen die dieren niet geloof ik….

Hoe dan ook, de mensen met wie wij omgaan zijn vaak ook dierenliefhebbers. Een enkele uitzondering daar gelaten zijn gesprekken over dieren dan dankbaar voer voor psychologen. Want wat is het toch wat ons mensen zo doet houden van die diertjes? Het schijnt zo te zijn dat het aaien van een kat therapeutisch werkt en als ouderen het bezit van een geliefd dier wordt ontzegd is de weg naar het graf eigenlijk al sneller bereikt dan wanneer ze dat diertje mogen blijven verzorgen. Onlangs voegden wij weer een nieuwe telg aan onze familie toe. Een zwart katertje. Ik deed er al eens verslag van. Een panter in zakformaat, maar ook een goochelaar met emoties. Ben je een keer boos omdat er weer iets in huis sneuvelde door zijn puberaal gedrag, weet hij je met knorrend gedrag al snel compleet om zijn kleine pootjes te winden. Ik smelt al snel….

Onze oudere huispoes bekijkt het nieuwe diertje met afgrijzen. Heeft haar eigen maniertjes om ‘baasje’ in te palmen. Luid knorrend komt ze elke ochtend even langs in mijn kamer en werpt zich dan op haar rug opdat ik haar buikstreek kan aaien en haar kopje kroelen. Daarna valt ze als blijk van liefdevol vertrouwen op een van de stoelen in slaap. Zover is die kleine zwarte nog niet gekomen. Om mijn mini-museumpje te laten ruineren gaat me te ver. Er zijn grenzen aan de dierenliefde natuurlijk…… Is dat voor mijn lezers ook zo? Grenzen? Liefde zonder dat? Laat eens weten hoe jij omgaat met dieren en hun gedrag?

De grote leegten in ons achterland

Posted on 7 juli 2014 by meninggever • Geplaatst in Cultureel, Geen categorie • Getagd akkers, bezoek, bomen, dieren, Flevoland, geloof, genot, haven, hoop, IJsselmeerpolders, landschap, leegte, liefde, mensen, NO POlder, terrassen, water • 4 reacties

Het is bij stom toeval dat wij onlangs weer eens opnieuw ontdekten hoe leeg Nederland op sommige plekken eigenlijk is. Wie beweert dat ons land ‘vol’ is bedoelt vast iets anders dan: ‘er wonen overal te veel mensen’. Neem van mij aan dat je plekken tegenkomt in ons landje waar je als inwoner echt denkt in Canada te verkeren of zo. Als ik naar mijn relaties rijd in de Zwolse regio doe ik dat vanuit de hoofdstad bij voorkeur via de IJsselmeerpolders. Daar groeien de windmolens tegenwoordig redelijk spontaan en de horizon is er met dank aan ons milieuvriendelijke denken aardig door verpest. Maar voorbij Lelystad verandert het landschap ook qua bebouwing. Mijn route loopt steevast dwars door de Noordoostpolder richting Vollenhove en Zwartsluis. Water, landerijen zo ver als het oog reikt en heel weinig menselijke beschaving is dan mijn deel. Onlangs, ik moest er weer eens heen, bleek mijn voorkeursroute afgesloten en moest ik omrijden via Giethoorn. Kom je langs de Beulaker Wijde en Belter Wijde. Enorme plassen water met vooral groene bomen en struiken er langs. Heel rustig, heel stil, maar vooral bijster leeg.

Later op die dag maakten wij van de gelegenheid gebruik om het plaatsje Zwartsluis nog even op de agenda te zetten. Een soort kruispunt van waterwegen met naar het noorden de vaargelegenheid richting Meppel en Assen (of noordelijker) en naar het zuiden het Zwarte Water en dito genoemd meer. Dat laatste vroeger als onderdeel van de Zuiderzee en die hield nog wel eens huis in deze omgeving. Men gelooft hier ferm in de Heer en diens daden of beslissingen en hield wellicht daardoor extra goed vol. In weer en wind, of de kerk intussen nu afbrandde of niet. Mooi plaatsje dus waar men oud en nieuw met elkaar verenigt al lijkt het er op dat nieuw langzaam aan van oud wint. Mooie sluizen, een aardig aantal gezellige terrassen (niet al te prijzig) en wat winkels maken het tot een leuk plaatsje waar je best eens tijd voor mag vrijmaken. In de omgeving vindt je Meppel, met een gezellig centrum, maar dat heb ik in mijn Meningblog al eens eerder benoemd.

Zwartsluis – haven

Mocht je willen weten hoe leeg Nederland is, kom dan eens naar deze kant van het land en kijk je ogen uit. Of je nu met de auto, motor of boot komt, zelfs op de fiets is het hier prachtig, je weet niet wat je ziet. Het westen is druk, daar in deze omgeving is het vrijwel leeg en rustig. Geeft soms ook wel eens het gevoel dat we met betere spreiding van mensen soms een hoop zouden kunnen bereiken. Maar dat vraagt weer inzicht van onze volksvertegenwoordigers in Den Haag. En ik twijfel echt wel eens of die wel weten hoe mooi ons land nog steeds is en ook zou moeten blijven.

Toeval?

Posted on 5 juli 2014 by meninggever • Geplaatst in Algemeen, Persoonlijk • Getagd Amsterdam, bereik, carriere, collegialiteit, doel, economie, familie, gedrag, geld, godsdienst, hulp, inkomen, liefde, man, personeel, Pwrsoonlijk, relatie, toeval, vrouw, werk, zoektocht • 8 reacties

Veel mensen missen in hun leven een TomTom of soortgelijk apparaat om aan hun bestaan of carriere bewust richting te geven. Soms krijg je op je eigen zwabberkoers echter een signaal, via iemand die je kent of toevallig tegen het lijf loopt, waardoor je ineens een (ander) doel voor ogen krijgt en je achteraf kunt stellen dat je alsnog op je plekje bent terechtgekomen. Zaken gaan vaak niet onopgemerkt aan ons voorbij en als je net als ik wel eens terugkijkend redeneert op basis van de opgedane feiten en ervaringen kom je er achter dat het leven soms echt vol toevalligheden zit. Vaak is het niet wat je kunt wat bepaalt waar je gaat of mag werken bijvoorbeeld, maar wie je kent. In mijn carriere zitten heel wat van dat soort plotwendingen. Van weinigen heb ik spijt op enig moment het hart of hoofd te hebben gevolgd. Een enkele keer was de beslissing verkeerd. Maar ook dat hoort bij je leven. Hetzelfde vindt je terug als je naar je relaties kijkt. Moet je eens zien hoe vaak je via, via, tegen iemand aan liep of pakweg in een metro naast een ander mens ging zitten die nu, 25 jaar later bij wijze van spreken nog naast je zit. Jeugdigen maken dit mee, volwassenen en zelfs ouderen hoor. Niks menselijks is ons allen vreemd toch?

Mijn eigen carriere is nauw verweven met mijn persoonlijke leven. Ik stam nog uit een tijdperk dat je vooral moest ‘doorleren’. De grote frustratie van de generaties voor ons was het gebrek aan leermogelijkheden (bijvoorbeeld door de oorlog) waardoor het leven op een andere niveau verliep dan wellicht in eigen jeugd gewenst of gedroomd. Toen ik in de laatste klas van het brugonderwijs (ik gebruik de moderne term..) zat en bij God (RK onderwijs) niet wist wat ik daarna moest doen, kregen we op een goede dag in mei van dat schooljaar voorlichting van een meneer die namens de Nederlandsche Middenstands Bank (nu ING) nieuwe mensen zocht. En die vond men naar eigen ervaring juist bij de katholieke leerlingen. Vanwege de discipline die hen was bijgebracht. Ik was meteen ‘om’ en meldde me aan. In september van datzelfde jaar zat ik al in een introductiecursus, maar meteen ook op het Handelsavondonderwijs. Want dat was een van de eisen. ‘Doorleren, doorleren en nog eens doorleren’. Het kantoorwerk dat ik ging doen was zwaar, langdurig en leerde me veel tucht en orde. Maar ook administreren op een wijze die me nu, al die decennia later, nog van pas komt. Een jaar na mij verscheen een zeer jonge, maar voor mij uiterst aantrekkelijke, jongedame als nieuwkomer op onze afdeling. Kaassie voor een puber vol hormonen.

Toeval? Zeker! Ik maakte er werk van en een jaar of vier later waren we een paar. Voor de wet en begonnen ons eigen onafhankelijke leven. En dat duurt tot de dag van vandaag. We woonden nog in, maar voor mij was dat een hemel na een soort van hel die ik mijn jeugd voor een deel dan toch maar noem. En dat toeval is altijd op mijn pad gebleven. Banen, ontmoetingen, vrienden, bestemmingen, hobby’s. Alles werd aangeraakt door dat stomme toeval. Natuurlijk hielp ik af en toe wel eens een handje, maar toch. En jullie lieve lezers en lezeressen, ook wel eens het idee dat het toeval wel erg vaak een rol speelde in jouw leven? Vertellen hoor! Ik ben er oprecht benieuwd naar.

Voetbalnationalisme

Posted on 3 juli 2014 by meninggever • Geplaatst in Cultureel, Persoonlijk, Politiek • Getagd aanpassing, Amerika, Argentinie, Belgie, Brazilie, cultuur, Duitsland, Europa, evenement, Frankrijk, geschiedenis, gevoel, globalisatie, Griekenland, kleur, Nederland, Nieuw, normen, oud, sportief, supporters, taal, verband, vieren, Voetbal, waarden, wetten, WK, Zwitserland • 11 reacties

Als iets bewijst dat alle volkeren dezer aarde zich nauwelijks verenigen in een of andere clubverband, dan toch wel het onbegrensde nationalisme dat ons allemaal bevangt tijdens een of ander voetbaltoernooi. Waar normale mensen zich over het algemeen zelden uitlaten over hun sterke vaderlandse gevoelens, laat 22 veel te duur betaalde kerels achter een bal aan hollen en de inwoners van landen waar die elftallen vandaan komen worden min of meer gek. Bij het WK in Brazilië bleek dat ook ons toch normaal zo nuchtere volkje ineens redelijk grenzeloos plat kan zijn in haar uitingen. Of noemen we halve straten vol oranje aankleding, de verzamelzucht van hamsters, juichpakken, of andere zaken die door de commercie worden en door ons alle verorberd alsof we niet meer weten wat normaal is, gewoon gedrag? Nederland smeedt een eenheid? Tja, wellicht is het ook een uiting dat wij oer-Nederlanders laten zien dat als je er bij wilt horen in dit land, oranje echt de enige kleur is die telt. En we murmelen luidkeels de teksten van het Wilhelmus mee met de pretentie die inhoudelijk ook nog te kennen. Niets is minder waar natuurlijk. Maar wij zijn echt niet de enige. Zelfs landen met een veel korter verleden dan het ons vieren uitbundig feest als ‘hun team’ er in is geslaagd een andere team weg te spelen. Uitzinnig worden die lui, alsof ze de finale zelf al hebben gespeeld. Ik was net in de week van de laatste wedstrijden voor het Duitse elftal voor die lui richting de achtste finales zouden gaan bij de oosterburen te gast. Anders dan wat je hier bij ons ziet kent de Duitse supporter geen enkele maat bij het uitdragen van zijn nationalisme. Auto’s vol vlaggen, spiegels bedekt met de bekende Duitse kleuren. Winkels die uitpuilen van de nationale meuk. Daar zijn wij in Nederland nog kinderen bij. Zelfs berijders van toch op zich nette merken doen er aan mee en bankmedewerkers zochten op straat nieuwe klanten, uitgedost in het voetbaltenue van Die Mannschaft. De zuiderburen kregen het ook te pakken. Hun Rode Duivels mochten voor het eerst sinds 1848 (ik overdrijf..) mee doen met het WK en speelden op zijn zachts de tegels niet uit de straat. Toch werden de Belgen een in hun enthousiasme voor hun team. En zo gaat dat over de hele wereld, ook in Europa. Weinig supporters voor het Europese team als dat er ooit zou komen. We zoeken de trots in ons zelf, bij onze herkomst en vinden al het nieuwe dat de globalisering ons heeft gebracht, eigenlijk maar niks. Laten zien dat we Nederlanders, Franse, Duitsers, Zwitsers of zelfs Belgen willen zijn. Maar geen wereldbewoners. Of overtuigde globalisten. Het is naar mijn idee wel een statement richting al die overheden die maar grenzeloos willen werken. Die ons het keurslijf van de EU in willen helpen, of de dwangbuis van het multiculturele denken. Dat laatste zal pas werken als we in staat zijn nieuwe medebewoners dat gevoel van Oranje of Zwart/rood/geel mee te geven zoals de taal of de cultuur. Misschien moet Roy Donders ook eens gaan denken aan juichjurken voor allochtone vrouwen in dat verband. Tot dan gaat het nationalisme nog wel even verder vrees ik. Daar helpt zelfs het afgekeurde plan voor een super-provincie niet meer tegen. Zelfs niet als die provincie Europa heet. Want dat willen we eigenlijk helemaal niet….

Afscheid van Yde

Posted on 1 juli 2014 by meninggever • Geplaatst in Persoonlijk, Prive • Getagd 14-7, accountant, Almere, Amsterdam, behandeling, dood, familie, Frankrijk, geduld, gezond, kennis, ocverlijden, operatie, opleiding, overzicht, parade, verlies, vrienden, wijsheid, Yde, ziek • 10 reacties

Je kon het zo gek niet bedenken of hij wist in een van de vele gevoerde gesprekken wel een link te leggen naar het door hem zo geliefde land Frankrijk. Elk maatschappelijk of politiek probleem in ons land was oplosbaar naar het ‘Franse model’. Daarnaast was hij meer dan goed belezen op veel onderwerpen, spelde de kranten elke dag uit en baseerde zijn mening meer op breedte-informatie dan op emoties. Yde, zeer goede, warme en zo gewaardeerde Almeerse vriend. Man met fysieke en maatschappelijke status, accountant, sportfanaat met een bijna encyclopedische kennis van wie waar wat deed. Vroeg je hem bijvoorbeeld naar een bepaald renpaard uit 1912, kon hij je feilloos vertellen wanneer dat paard waar won, en welke jockey er op zat en beschreef zelfs de bloedlijn van het paard. Hij wist ook echt alles van terriërs, bekeek onze Purdy indertijd alleen al om die reden met groot genoegen. Zijn mening over houding en conditie was voor ons bepalend om het diertje te accepteren als een ‘kanjer’. Immers, Yde had er echt verstand van! Zoals hij dat ook had over het verdwenen maar door hem zo geliefde automerk Panhard. Of over de historie van Europa rond de Eerste Werteldoorlog. Hij was zelf op veel plekken geweest, waar die strijd heftig was uitgevochten.

Hij was verder wars van negativiteit. Geroddel was aan hem niet besteed. Bekeek de dingen en mensen om hem heen met een positieve en vooral optimistische blik. Ook toen het hem minder goed ging. ‘Het zou allemaal vast helemaal goed komen’. Immers, ‘die doctoren tegenwoordig kunnen wat hoor..’. En het hem van te voren uitgereikte handboek vol wetenswaardigheden over zijn kwaal las hij van voor tot achteren uit en hij kende alle in’s en out’s er van. Ging vol optimisme het ziekenhuis in voor de levensreddende operatie. Helaas, dat pakte alsnog fataal uit. Hij kwam er niet uit, complicaties en zo. Die rot ziekte met zijn gecompliceerde handlangers maakten een onverwacht einde aan het leven van een wijs en vriendelijk mens. Een goede vader, een lieve opa, een geweldige vriend. Als er een God bestaat had die even zijn dag niet of bewees hij of zij weer de ondoorgrondelijkheid van zijn/haar beslissingen.

Een goed mens zo laten sterven, het moest niet mogen. Opmerkelijk genoeg zal ik de 14^e Juli, in Frankrijk een dag van viering en parades, niet meer echt kunnen beleven zonder aan Yde en zijn enthousiasme over dat nationalistisch fenomeen te denken. Zijn voorkeur voor de mars van het Vreemdelingenlegioen, bebaarde lieden met bijlen op de schouders die van evt. vijanden ‘houtjes hakten als het er op aankwam’, was voor hem reden om schaterend van de lach tientallen keren te bekijken. ‘Die Fransen he?!’, het was een gevleugelde uitdrukking. Zijn geliefde Frankrijk, en alles wat er vandaan komt, hij kan er helaas niet meer van genieten. Net zo min als wij dat verdrietig genoeg, kunnen van hem. We gaan hem vandaag wegbrengen. In de polder waar hij al decennia lang woonde. Samen met heel veel familie en vrienden. En we luisteren naar zijn muziek, bedenken wat hij zou doen nu als het een ander betrof. Die besmuikte lach, die blik, maar ook dat respect. En dat laatste verdiende hij zelf als geen ander, om wie hij was! Wat zullen we hem missen….Dag Yde!

Museum Oud Soest

Posted on 30 juni 2014 by meninggever • Geplaatst in Cultureel • Getagd Baarn, betaalbaar, exppositie, geschiedenis, heuvels, IJstijd, interessant, Katholiek, klooster, museum, opgraving, Oranje, Romeinen, Soest, Soestdijk, Vaderland, verwantschap, vorstenhuis, vrijwilligers • 4 reacties

Als geboren en getogen Mokummer ben ik niet zo snel bezig met de geschiedenis van een andere stad dan de onze. Toch heb ik in de loop van mijn intussen al wat oudere jonge leven wel de nodige musea bezocht in andere plaatsen dan de Nederlandse hoofdstad en stak ik daardoor net even meer op van de vaderlandse geschiedenis dan zij die zich beperken tot eigen woonstraat of buurt. Onlangs waren we met lieve vriendjes op bezoek in het uiterst fraaie en zeer interessante museum Oud Soest. Gevestigd in een oud kloostergebouw aan de Steenhoffstraat 46 is het een opvallende plek. Het museum zit er niet eens zo heel lang, nadat het eerst als Oudheidskamer een bescheiden onderkomen vond in een lokale boerderij. Maar sinds een aantal jaren is dit oude klooster het onderkomen en dat geeft lekker veel ruimte voor de diverse collecties, ook exposities van verschillende inhoud of herkomst kan men goed kwijt. Momenteel loopt er zo’n expositie. Die sluit aan op het vieren van 200 jaar Koninkrijk voor ons land en dat is dwars door het hele gebouw heen terug te vinden. Beeldhouwwerken, schilderijen, foto’s, maquettes. Bedenk het en je vindt het hier. Maar er is meer. Oude kamers, opgravingen, ambachten uit vroeger tijden, een stukje historie omtrent de Tweede Wereldoorlog. Van agrarische zaken tot meer steedse. Soest heeft een rijke geschiedenis en wie houdt van oude opgravingen kan hier goed terecht. De heuvels in de omgeving hebben allemaal een herleiding naar het vroegste oertijdperk en wie wat graaft in de omgeving komt wel eens iets tegen. Het museum laat het nodige zien en dat maakt dat je heel wat tijd kunt doorbrengen. Geweldig leuk ingericht, goed van atmosfeer, interessant, afwisselend en betaalbaar. In het museum is een beperkte horeca-faciliteit waar je koffie en thee kunt krijgen of wat fris. Prijzen zijn ongekend laag, maar dat sluit mooi aan op de toegangsprijzen, want met 4 euro p.p. voor zoveel leuks ben je echt goedkoop uit. Kinderen zijn hier voor slechts 1 euro welkom. Dat vindt je niet zo eenvoudig in andere soortgelijke musea. Toiletten zijn overal te vinden, een groot voordeel als je lekker aan de koffie zat…., en er zijn liften voor de minder valide medemens dus ook voor hen is het hier simpel om alle etages te bekijken. Het museum Oud Soest wordt voornamelijk door vrijwilligers gerund. Zij gidsen u ook als u daar behoefte aan heeft. Gezien alles wat men laat zien is dat wellicht ook handig. Een aanrader van jewelste !

KLM, op naar de 95 jaar!

Posted on 28 juni 2014 by meninggever • Geplaatst in Algemeen, Cultureel, Historie, Persoonlijk • Getagd Boeing, crisis, Douglas, economie, eenheid, feestje, Fokker, historie, jubileum, keuze, KLM, oorlog, passagiers, persoonlijk, Plesman, reizigers, Schiphol, vliegtuig, vlucht, vracht, werteld • 11 reacties

Als we even weg denken dat de KLM een aantal jaren geleden naar mijn idee aardig is verkwanseld aan de Fransen, is onze blauwe-zwanen-maatschappij nog steeds een van de oudste luchtvaartbedrijven ter wereld die nog steeds onder de oorspronkelijke naam bestaan. En dat is best een prestatie op zich in een umfeld waarin grote namen kwamen en weer gingen. Denk maar eens aan luchtvaartbedrijven als Pan Am, ooit pionier op de lange afstanden met vliegboten en zo meer. Of TWA, de grote concurrent van PanAm die ook al verdween. Maar ook in onze eigen Europese omgeving zagen we ooit grote luchtvaartmaatschappijen als Swissair, Sabena of Malev ten onder gaan. De globale concurrentie is enorm en meedogenloos. KLM bleef bestaan. Een prestatie van jewelste, Nederland kent maar een klein achterland en dus heeft het bedrijf door de jaren heen haar markten gezocht in andere werelddelen. Ik volg hen zelf al heel lang en sinds de recente jaren ook op de diverse sociale media. Daar doen ze het prima. Veel passagiers of prospect-reizigers kiezen bewust voor de KLM. Al was het maar omwille van de veiligheid of het gevoel van gastvrijheid dat de vaak erg aardige cabin-crews hen verschaft. Zelf ben ik ook wel een fervent KLM-vlieger hoor. Niet dat ik nooit uitstapjes maakte bij andere maatschappijen, integendeel zelfs. Maar als het kon of kan, dan graag KLM. Natuurlijk lever je tegenwoordig ook bij hen aardig in op service. Het is helaas niet anders…

De samenvoeging met Air France leidt jaar na jaar tot enorme verliezen, die weliswaar vooral komen van de Franse tak van het bedrijf, maar ook door KLM moeten worden gecorrigeerd. Dus moet je gewoon betalen voor je bagage en zijn de laagste tarieven niet van toepassing op de KLM of je moet bijna genoegen nemen met een plekje in het vrachtruim. Men kent ook ongeveer de kleinste seatpitches (stoelgrootte) van alle maatschappijen, maar doet haar best je het idee te geven dat je bij KLM eigenlijk business-class vliegt voor de prijs van een aardig treinkaartje. Ik ben zelf opgegroeid onder de rook van Schiphol. KLM en Schiphol zijn optisch vrijwel een. Als kind droomde ik slechts van de oorden waar al die blikken vogels met hun toen rood-wit-blauwe staarten heen vlogen. Later zou ik zelf heel wat van die bestemmingen bezoeken, en heel wat keertjes zat ik dan in zo’n blauwe vogel die over het algemeen ook nog op tijd vloog. KLM kende vele ups en downs. Nederlandse handelsgeest maakte het bedrijf groot en bekend. KLM koos altijd voor de meest vooraanstaande bekende technieken, men durfde soms vliegtuigen aan te schaffen die anderen niet bestelden. Maar men liet ook bijna vrolijk de Comet-hype uit de jaren veertig aan zich voorbij gaan, net als de Caravelle of Concorde. In plaats daarvan koos men voor veiliger of degelijker alternatieven.

Zo was KLM de eerste die met de Boeing 747B ging vliegen, die de DC-10-30 aanschafte en ook een aardige Fokkerklant werd en nog steeds is. In de jaren dat het bedrijf nu samen is met Air France is die positie van innovator wat voorbij. Men bestelt mee met wat de Fransen voor zichzelf willen gebruiken en dus komt de Boeing 787 pas volgend jaar in dienst, als de kinderziekten er een beetje uit zijn. Momenteel is het bedrijf de enige maatschappij ter wereld die nog opereert met de MD-11 (opvolger voor de DC-10) als passagiersvliegtuig. Ook de Boeing 747-400 is nog steeds in gebruik en daarmee is men nu een unieke operator op Schiphol. KLM is de moedermaatschappij voor City Hopper, Martinair en Transavia. Men is sterk in de vrachtwereld en zorgt er voor dat vele tienduizenden mensen in ons land of daar buiten aan de slag blijven. Kortom, een economische grootheid waar we best trots op mogen zijn en blijven. Nu maar hopen dat we nog lang van KLM in haar huidige vorm mogen blijven genieten.

Ik zit persoonlijk niet te wachten op het Franse rood-wit-blauw. Zou men dat invullen kies ik nooit meer voor deze carrier. De nationale trots is iets wat ik nog steeds een beetje koester. Na Fokker’s omvallen en die fusie met de Fransen kreeg dat gevoel toch een knakje. O….even stil, er komt een 777 over….prachtig, KLM…..jaja, ik woon nog steeds onder de rook van Schiphol…..en vier dus in oktober mijn eigen feestje voor KLM. Of zouden ze me uitnodigen voor een leuke rondgang langs de velden??? Ben benieuwd….!

Vlinders

Posted on 26 juni 2014 by meninggever • Geplaatst in Verhalen • Getagd blik, boodschappen, contact, erotiek, geur, gevoel, hij, huwelijk, man, ogen, ontmoeting, seks, sleur, spanning, stem, supermarkt, terras, verhaal, verhalen, verlangen, verliefdheid, vlam, vlinders, vonk, vrouw, zijm • 11 reacties

Ze was het zich echt wel bewust. Het kon gewoon niet. Het mocht niet, ze was immers getrouwd toch? Op haar leeftijd? Nee, die gevoelens hoorden niet. Het was haar altijd ingeprent dat je alleen van je eigen man mocht houden. En dat dan vooral je hele huwelijk lang. Geen zijstapjes en kijken deed je ook niet. Tot ze op een beroerde dag (nou ja..) die grote rijzende man tegen kwam in de supermarkt. Een beer van een vent, slank, goed gekleed en met prachtige ogen. Ze had hem aangekeken en was gesmolten. Het gesprek dat ze aan was gegaan bij de kassa, ze had bewust gezorgd in dezelfde rij te komen staan als hij, leidde tot een opborrelend gevoel in haar onderbuik. Waren dat nu vlinders? Wat een stem, wat een charmante vent. Ze voelde zich hopeloos ‘gewoontjes’ in haar dagelijks kloffie. Maar hij leek daar geen last van te hebben. Al snel hadden ze samen in het winkelcentrum aan de koffie gezeten en had hij haar betoverd met zijn verhalen, zijn prachtige witte tanden, zijn geur (een of ander dure aftershave) en zijn complimentjes. Ze deed haar best om ook leuk over te komen, vroeg hem naar zijn achtergrond, werk en zo meer. Elk woord wat hij met haar wisselde kwam als een granaat bij haar binnen. Ze hapte soms naar adem. Jemig, wat een man, wat zou ze daarmee graag eens op een mooie reis gaan, naar een verre stad of een eenzaam strand. Gewoon verliefd mogen zijn zoals ze dat al jaren niet meer had meegemaakt thuis. Haar man was meer van de sleur. Alles op zijn tijd en plek, en de passie was lang geleden al uit hun relatie verdwenen. Zij had zich daar verder ook niet zo om bekommerd, dus ze verweet haar man niks in die zin. Ook zij was haar ‘zin’ kwijtgeraakt en vond de opleiding van de kinderen en het zekere inkomen belangrijker dan wat ook. Tot dit moment. Dat ze dit nog in zich had…. Nadat ze afscheid had genomen van deze ‘Frans’ liep ze helemaal opgewarmd naar huis. Ze kreeg het idee dat ze ondanks haar zware tas met boodschappen toch een beetje zweefde. Toen ze de deur open deed en haar tas naar binnen sjouwde hoorde ze dat haar man samen met de jongste zoon in de kamer naar het voetballen keek. Ze zeiden nauwelijks gedag toen ze meldde weer thuis te zijn. ‘Haal je wat frietjes en bier voor me?’ vroeg haar man. Ze knikte. En bedacht zich dat Frans dit nooit zou doen. Die zou haar verwennen, als een prinses en zij zou in haar mooiste jurk naast hem gaan liggen op de bank…en een romantische film bekijken….’Bier…!!’ hoorde ze uit de kamer. Zuchtend liep ze naar de koelkast en ontdopte een bierflesje. Wat zou het leven mooi kunnen zijn…..Nu even naar de frietzaak….haar man had honger….De vlinders daalden langzaam weer af naar de plek waar ze al die jaren opgesloten hadden gezeten….ergens onder in haar buik…weer gereed voor de winterslaap…..

Frustro

Posted on 24 juni 2014 by meninggever • Geplaatst in Persoonlijk • Getagd afkeer, asociaal, cultureel, drift, ego, gebaar, gemak, haast, Honda, Hufter, jong, lease, man, oud, snelheid, snijden, verkeerslicht, vrouw, woede, wringen, zwart • 5 reacties

Zit je gewoon in je flitsertje, geef je keurig netjes richting aan, sorteert voor, in een rijtje van drie auto’s komt er ineens een malloot in een zwarte Honda aangescheurd, trekt zich niks aan van de verkeersregels en wil zich op het laatste moment even voor mijn tamelijk bescheiden uitziende maar nog altijd aardig nieuwe zilveren spaarbezit wurmen. Maar ja, een beetje Meninggever geeft weliswaar wel zijn mening, in het verkeer zelden toe. Dus dat ging niet lukken en de man achter mij deed mee in het spel. Toch wrong de Honda-frustro zich achter mij in de afbuigende stroom auto’s en begon daarna met een soort operette de op mij indruk zou moeten maken. Toeteren, vingers omhoog, vloekend, tierend. Hij was kennelijk opgefokt of boos, geen idee, ik kon me er niet zo over opwinden. Wie zich niet aan de regels houdt moet maar voelen. Maar eenmaal rijdend richting de bestemming waar wij heen wilden zette de Hondarijder in op intimideren. Met een leasebakkie kan je altijd dingen doen die ik zou kunnen zien als asociaal, mallotig, gevaarlijk of onzinnig. Kennelijk moest de man ergens heen waarbij andere weggebruikers slechts rijdende chicanes waren die het hem moeilijk maakten zijn ego te bevredigen. Ik hield hem in de smiezen, je weet maar nooit wat zo’n gek achter het stuur voor je in petto heeft. En ik heb al eens eerder uitgedeeld! Dit soort evenementen zijn vaker mijn deel geweest want ik heb een ingebakken afkeer van asociaal weggedrag.

Ook al reed ik vroeger zelf ook wel eens op het randje, ik had wel in de gaten dat het soms ‘echt niet kan’. De Honda-malloot hield het relatief kort vol. Tot mijn stomme verbazing stopte hij bij een op geel staand verkeerslicht. Waar ik gewoon doorheen reed. Kennelijk was zijn haa(s)t ineens weggezakt. Ik bleef wel aan hem denken. Zou hij nu net als ik een verhaal dichten op zijn Facebookpagina, of zou hij zich toch schamen voor zijn onbezonnen acties? Ik zelf had geen last van negatieve opwinding, drift of zelf woede. Dat is wel eens anders geweest, ik wilde het nog wel eens verbaal of fysiek uitvechten met dit soort mafkezen. Word ik dan toch ouder mensen? Het zou zo maar kunnen…..

Talent? Kwestie van genen….

Posted on 22 juni 2014 by meninggever • Geplaatst in Algemeen, Cultureel, Geen categorie • Getagd aanbod, familie, genen, HR, individu, inschattng, man, Mens, omgeving, onderschatting, overschatting, relatie, sollicitant, talent, team, vraag, vrouw, werk • 8 reacties

Veel mensen reageren in hun leven op impulsen waarbij ‘winnaars’ worden gevraagd terwijl ze zelf niet veel meer dan middelmatige scorers zijn of waterdragers in het peloton. Hoe dat komt? Veelal wordt het veroorzaakt door wat de directe omgeving van je vindt. Niet zo gek overigens, want wij vinden natuurlijk allemaal dat we door een Hogere zelf uitverkoren zijn voor onze positie in de maatschappij, sport of andere prestatie en zij die ons verwekten willen dat gevoel nog wel eens versterken. De ene cultuur is meer van ‘doe maar gewoon dan doe je al gek genoeg’ dan de andere. Maar prinsen en prinsessen komen overal even veel voor. En dat zelf benoemde verheven gedrag of het idee dat jij echt uitblinkt in wat je doet helpt veel voor het ego, in de omgang met een team is dat lastig. Zet tien topscorers in een team bij elkaar en er helpen geen tien Louis van Gaals meer bij om de gestelde doelen te bereiken. Immers; ieder voor zich en God voor ons allen! Opvallend is toch dat wij als mensen vaak het idee hebben dat wij zelf uitstekende teamplayers zijn, terwijl we dat bewezen niet zijn. Of dat we denken te kunnen zingen terwijl de ruiten bijna barsten van de valse klanken. Geldt ook voor zelf benoemde schrijvers. Ik heb er heel wat voorbij zien of horen komen, wat men dan al produceerde was veelal voor de eigen familie nog wel aardig, maar voor een groot publiek ongeschikt.

Vervelend is wel dat je ziet dat veel bedrijven sollicitanten zoeken die in feite allemaal moeten voldoen aan een bepaald uniek profiel. Ze moeten vaak over zoveel talenten beschikken dat een normaal mens daar nooit aan kan voldoen. Vaak al een indicatie dat de HR-functionaris die de advertentie zette, zelf ook niet tot de meest verlichte soort behoort. Het verschil tussen vraag en aanbod is dan ook vaak groot. En zo kiest men voor mensen die zichzelf als top-of-the-bill verslijten maar het in de praktijk zelden waar maken. Na een half jaar kan de advertentie dan meestal opnieuw in de krant. Ik maakte zelf in mijn carrière veel lieden mee die naar eigen idee voor het hoogste waren geroepen, maar of ze daarom ook echt werden uitverkoren? Bij kritische blik op hun kennis en kunde viel het fundament voor hun zelfoverschatting snel onder hen weg. Gaat ook nog wel eens in relaties op. We doen vaak enorm ons best in de ‘verkoopfase’, maar zodra we bezitten wat we verlangden of die lekkernijen hebben geconsumeerd blijkt dat je vooral de verpakking hebt gezien als smakelijk en aantrekkelijk, maar dat de smaak na een paar maal toch wat zuur of bitter is.

Kortom, zelfoverschatting en het vermogen om jezelf als uniek te verkopen is een talent op zich. En als ik het mag terugbrengen naar mijn eigen beroepsmatige observaties; van de tien cursisten die ik vaak in trainingen of coachings voor me kreeg (vaak waren de groepen iets groter, maar dit terzijde) kon je met 10% echt iets aanvangen. Oftewel 1 op de 10. Van de 800.000 werklozen ons land is dus in die kansberekening slechts een kleine 80.000 mensen echt geschikt voor de rol die ze willen gaan vervullen. De rest is kaf. Groot voordeel, naast al dat kaf bloeit het koren vaak het mooist. Soms helpt een spiegel ook nog wel eens. Voor je de kop stoot, al dan niet voor de zoveelste keer. Talent zit in de genen……of niet! Zo simpel is het….

	Rosie op Als altijd…
	Suskeblogt op Controle…
	rietepietz op Controle…
	rietepietz op Als altijd…
	meninggever op Als altijd…

Altijdmijnmening

Waar mijn persoonlijke mening wordt geventileerd…Alle teksten en beelden vallen onder mijn persoonlijk copyright en mogen nooit worden benut, gekopieerd of gebruikt door derden zonder mijn specifieke toestemming. Ook de gebruikte afbeeldingen vallen (mits anders vermeld) onder deze standaardregel.

Auteursarchief: meninggever