Manusje…

Manusje…

Posted on by • Geplaatst in Algemeen, Persoonlijk • Getagd , , , , , , , , , , , , , , , , , , • 3 reacties
De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: vw-bus-t2-hoo-xn2858-spl-0968-scan10594.jpg

Al eens eerder heb ik hier beschreven hoe mijn beroepsmatige leven verliep. Als ik daar nu op terugkijk kan ik alleen maar constateren dat ik door de bedrijfstakken waarin ik verkeerde nooit in saaiheid de dagen heb doorgebracht. Integendeel. Het ‘doel’ heiligde de middelen en met inventiviteit en inzetbaarheid op alle takken van dienst kon je van jouw functie een veel interessantere maken dan andere mensen deden of doen die zich in een hokje verschansen. Ik leerde er ook waanzinnig veel van. Immers service verlenen hoorde bij al die takken van dienst boven aan het prioriteitenlijstje en aangezien ik vaak met chefs van doen had die dit principe zelf ook huldigden werd er heel vaak buiten de lijntjes gekleurd om gestelde doelen te bereiken.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: img-1904.png

Als kantoorpersoneel even een vliegtuig laden als er een spoedzending mee moest, geen probleem. Moest een klant een spoedorder ontvangen maar was er even geen chauffeur beschikbaar, dan stapte je zelf achter het stuur van bestelwagen of truck en reed als ware professional het land in. Het versnelde processen, vergrootte de klanttevredenheid en je had ook even contact met de mensen die normaal aan de telefoon met je converseerden. Op Schiphol ging dat zo, maar zeker ook in de automotive. Ik weet nog goed dat ik voor het eerst bij het dealerbedrijf waarover ik al eerder schreef binnenstapte en tegen de middag van mijn eerste werkdag vernam dat er vier nieuwe auto’s moesten worden opgehaald bij de importeur.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: 4-s100-8110zh-0773-soesterberg-o-03-scan10076.jpg

Men had net een man tekort, dus…. Uiteraard ging ik mee. Kwam die eerste werkdag daardoor later thuis dan gepland, maar had wel meteen door hoe de dingen in elkaar staken. Dat bleef zo doorgaan. Niet bang zijn om zelf een auto te poetsen of de showroom even goed op te tuigen als de mensen die dat normaal altijd deden waren verhinderd. Met die mentaliteit ging ik ook het importvak in. Gewoon je gevoel volgen. Niet bang zijn voor smerige handen ook al was de organisatie daar dan weer wel zo dat men dat niet meteen van je vroeg. Toen ik een kwart eeuw geleden voor mijzelf startte was duidelijk dat een stapje extra me goed verder kon helpen.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: actie-b-en-l-zondat-220407-024-2.jpg

Dus organiseerde ik een grote braderie voor een Amsterdams winkelcentrum liep ik daar zelf de bewuste dagen rond om te helpen en ook om de folders vooraf rond te brengen in de buurt. Ook in de bladenmakerij moest je niet bang zijn om een stapje meer te doen. Heel wat afgereden in die tijd, voor interviews, geregel met lokale journalisten, adverteerders en zo meer. Het zat in de man, een manusje-van-alles. Absoluut hoogtepunt? Nou ja, het is maar hoe je het bekijkt, ik deed in de jaren zeventig ook een stuk chartering. Op vliegveld Beek bij Maastricht. De theorie was simpel, lading uit Hong Kong moest door een ploeg mensen worden overgezet op speciale pallets (platen waarop je lading kunt bergen) die pasten in de DC-8-62CF die wij inhuurden voor vervoer van dit spul naar Lagos in Nigeria. Ook lading uit trucks (Frankrijk) moest dan worden toegevoegd en dat spul voorzien van de benodigde documenten via douane en afhandelaar op tijd in die DC-8 zien te krijgen.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: p1010424.jpg

Met hard werken (mijn toenmalige chef Ruud deed vaak stevig mee..) kregen we dit meestal voor elkaar. Tot die ene keer dat de lading klaarstond maar er geen DC-8 verscheen maar een Boeing 707Cargo. Dat was een vervelende verrassing, want dan pasten de geprepareerde pallets niet. Die moesten dan worden ‘afgebroken’ en opnieuw opgebouwd. En laat het grondpersoneel nu net in de kantine genieten van friet met knakworst…. Mijn assistent/vriend Victor en ik deden het dan maar zelf. In onze kantoor-outfit. Maar we verzetten bergen werk. Later namen de volgegeten Limburgers het werkje over. Wij keken tevreden toe. Want de machine ging op tijd weg en we bespaarden ons bedrijf en de (grote) klant veel geld. Het is deze mentaliteit die ik nog steeds in me voel. Leeftijd doet niet ter zaken. Het werk moet gedaan en de klant tevreden gesteld…..Alleen….waar zijn die klanten??? Hoe dan ook, ik kijk tevreden terug. Jullie ook???(beelden: archief)

De opvolger…

De opvolger…

Posted on by • Geplaatst in Automening, Historie • Getagd , , , , , , , , , , , , , , , , , • 15 reacties
De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: 09-t1-gesloten-bestel.jpg

Met dank aan pionier importeur Ben Pon zette Volkswagen in de net na-oorlogse jaren een bedrijfsauto op de wielen die technisch was afgeleid van de toen pas in productie genomen Kever. Pon zette een soort peperbus op wielen in een schets die hij krabbelde op een sigarendoos en gaf die aan de directie van VW. Hij had net daarvoor een wonderlijk vervoermiddel gezien dat VW benutte om binnen de fabriek onderdelen te brengen van de ene naar de andere kant van de faciliteiten die men bezat. Die ‘Plattenwagen’ was in feite een bodemplaat van een kever met de motor en wielen daarvan maar zonder professionele opbouw. Ben Pon bedacht dat als je er een bestelwagen-carrosserie op zou zetten het ding prima geschikt was voor mkb-ers die in die jaren nog met paard en wagen of wonderlijke driewielers hun spullen vervoerden.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: 05-plattewagen.jpg

Volkswagen zag er wel wat in en kwam al snel met een prototype voor de T1, Transporter nummer 1. Na wat verfijningen ging die wagen ook in productie en werd een reuze succes. Ook in ons land was de T1 een bekende verschijning. In allerlei vormen en uitvoeringen zag je ze rijden. Een luxe versie werd al snel als Sambabus bekend. Achter de voorstoelen een leuk interieur met een stel banken en via klapdeurtjes in de zijkanten bereikbaar.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: p1010747.jpg

In de verhuurwereld een succesvol product. Veel grote gezinnen van toen wilden in het weekend wel eens op stap en dan huurden ze zo’n VW om ermee naar een of ander fraai oord te rijden om daar in de bermen te gaan zitten kijken naar het overige wegverkeer.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: t2-combi-lifestyle.jpg

Toch was wel duidelijk dat in de tweede helft van de jaren 60 de intussen op jaren gekomen T1 moest worden afgelost. En dus ontwikkelde men de T2. Een auto met een ander uiterlijk al was veel nog hetzelfde. Maar dat was niet de motor die nu 1.5 liter inhoud kreeg, een nieuw soort kachelsysteem mogelijk maakte, de klapdeurtjes opzij maakten plaats voor een handiger schuifdeur, en de neus was volledig anders door de panoramische voorruit. Hoewel de T2 (zoals hij werd aangeduid) een stuk comfortabeler was dan de T1 en beter reed bleven ook wat zaken gelijk. De extreme zijwindgevoeligheid bijvoorbeeld want de hoge opbouw, de motor achterin en lichte besturing maakte wel dat je er bij dagelijks gebruik aardig in moest werken.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: vw-transporter-2.jpg

Bij belading was het ding weer net even te zwaar op het stuur. Maar, de T2 werd ondanks dat zo mogelijk een nog groter succes dan zijn voorganger. En werd niet alleen in Duitsland vrij lang gebouwd, maar ook in Brazilie en Zuid-Afrika om maar wat plekken te benoemen. Basisversies waren de Transporter, de minibus, Pickup en de chassis/cabine waarop je dan allerlei speciale opbouwen kon monteren. De T2 werd jarenlang verbeterd en gemoderniseerd maar ergens in de jaren zeventig was wel duidelijk dat ook dit succesnummer moest worden opgevolgd. Dat werd de hoekiger T3. Andere opbouw, meer ruimte en comfort, maar nog steeds hetzelfde concept. Een concept dat ontstond door het ondernemerschap en de visie van een Nederlandse importeur die een markt zag die de fabrikant zelf nog niet had ontdekt. Mijn eigen persoonlijke ervaringen met de T2 dateren uit mijn Schipholse jaren, maar zeker ook uit de dealerjaren toen we zo’n ‘bussie’ benutten als servicewagen en ik met dat ding nog eens in 13 ritten verhuisde vanuit Amsterdam naar Almere. Goede herinneringen dus aan die wagens. Wie heeft die ook?? (Beelden: archief)

Nog nooit….

Nog nooit….

Posted on by • Geplaatst in Persoonlijk • Getagd , , , , , , , , , , , , , , , , • 17 reacties
De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: eerste-opnamen-olympus-fe290-080708-003.jpg

…woonde ik langer op een adres dan het huidige. Onlangs ontdekte ik bij toeval dat de verhuizer van toen ons en onze toenmalige spullen precies 32 jaar geleden had overgebracht vanuit het nieuwe land terug naar het oude. Niet dat dit daarvoor echt in de planning had gezeten, maar werk en verplichtingen maakten in die periode van ons leven dat we deze drastische stap wel moesten zetten. De werkgever (indertijd in Voorschoten) vond de afstand tussen ons vorige woonadres en de toenmalige werkplek veel te groot en door de indertijd vrijwel dagelijkse files te lang. Dus bedong hij dat ik binnen een jaar na aanvaarden managementfunctie zou verhuizen.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: anv-38-de-tuin-in-1996-scan10255.jpg

Wij deden daar niet te veel mee, want eerlijk gezegd, het vorige huis hadden we vanaf nieuw bewoond en we zaten daar toen net aan 12 jaar op het moment dat die verhuisopdracht kwam. Hadden daar ook een aardig sociaal netwerk opgebouwd. Er moest door die clausule uiteindelijk toch echt gekeken worden naar iets anders en dat zou dan dichterbij die werkplek zijn dan de 75km die ik nu elke dag enkele reis aflegde als ik weer eens een kantoordag had. 150km op en neer was ook voor de auto van de zaak wat veel qua kilometrage, ook al reed ik dan op lpg. Hoe dan ook, we deden een tijd lang of ons neus bloedde en keken weg van die verplichting, tot de druk vanuit de directie groter werd.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: hpim1686_edited.jpg

Sterker nog, Baas Jaap ging zelf wel even kijken of er ergens in die buurt van het werk woningen te koop waren. En kwam met vestigingsplekken aan die hij wel, maar wij niet aantrekkelijk vonden. We zouden er na de vakantie die we hadden geboekt in Schotland wel eens serieus naar gaan kijken. Bij terugkomst haalde onze vriendin B ons af van Schiphol en tijdens de rit naar Almere vertelde zij dat zij wellicht voor een huis kon bemiddelen omdat een collega van haar toenmalige bedrijf onder dezelfde condities ook moest verhuizen van zijn werkgever naar Oost-Nederland. Alles moest dan echter wel snel geregeld worden. Dus nog met die vakantie in de benen maakten we afspraken met de huiseigenaar en de hypotheek-adviseur rond wat de mogelijkheden zouden zijn.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: schilderwerk-en-meer-010707-003.jpg

Het huis voelde goed, de prijs was best stijf en niet onderhandelbaar, maar de geldelijke situatie zodanig dat we ons deze stap wel zouden kunnen veroorloven. En nadat we ook toestemming kregen van Baas Jaap (het huis lag halverwege Almere/Voorschoten) om deze stap te zetten kwam alles in beweging. Er was haast geboden. De deal gesloten, de contracten getekend. Eind december 1993 kregen we de sleutels, een maand later stonden twee trucks van de verhuizer voor de deur. En in januari 1994 konden we alle spullen op hun plek zetten in het voor ons toch nog wat onbekende en nieuwe huis. Het paste allemaal maar net. Maar het voelde ook goed. De files vanaf nu gehalveerd, de grote stad met haar centrum en andere aantrekkelijkheden weer om de hoek. In de loop van de jaren gingen de mokumse wortels diep de grond in. Het huis intussen een paar maal aangepast, gemoderniseerd, en een band met enkele buren opgebouwd.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: trap-grondverf-img_1545.jpg

Voor mij is belangrijk dat ik sindsdien weer dichtbij Schiphol zit en daar dan ook af en toe even kan verkeren en we hebben puike OV-verbindingen voor al ons intercity-vervoer. Wandelen is hier nog een genoegen en de buurt plezierig en veilig. Ook iets waard. Wrang was wel dat de toenmalige werkgever een paar jaar na dato besloot om zelf het hoofdkantoor te verhuizen naar Leusden. En dat vanaf hier ook een bijna rampzalige bestemming bleek door de vele files tussen hier en daar. Maar de chef die Baas Jaap opvolgde had geen enkele behoefte om ons nog eens te laten verhuizen. Die vond het wel best allemaal. Hoe dan ook, 32 jaar zitten we hier al. Meestal woonden we ergens gemiddeld 10-12 jaar. Alleen de jeugdperiode was met 18 woonjaren op een enkel adres nog het langst voordat we hier terecht kwamen. Het voelt nog steeds goed, eens zien hoe het verder gaat…. En jullie? Ook al lang op een adres te vinden? Of zijn jullie movers? Mensen die van hier naar daar trokken en nog lang niet uitverhuisd zijn?? (Beelden: Prive)

Van jong tot oud…

Van jong tot oud…

Posted on by • Geplaatst in Boeken en tijdschriften, Erotisch • Getagd , , , , , , , , , , , , , • 13 reacties
De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: candy-3.jpg

Ergens aan het eind van de jaren zestig vloog de seksuele revolutie in dit land als een Apolloraket richting ongekende hoogten of verten en was alles mogelijk en zelfs juridisch toegestaan. Zoals het uitgeven van semi-pornobladen voor de gewone man of vrouw. En die werden dan ook een groot succes. Uitgevers van dit soort bladen werden later op andere terreinen beroemd of verguisd, maar met deze bladen als Chick of Candy werden ze zeker rijk. En dat zat niet meteen in de verhalen die ze aanboden. Die waren weliswaar sfeerverhogend, de echte handel zat in de kleine advertenties met foto die werden geplaatst door toenmalige stellen of solo’s die op zoek waren naar het avontuur of ‘verbetering van hun relatie’.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: candy-magazine.jpg

Vaak zocht men naast het eigen geluk een derde (of vierde) partner. Men wilde dan partnerruil en noemde dat ook expliciet. Nog grappiger was dat men niet schroomde om zichzelf met de beschikbare Polaroid camera letterlijk in de beboste vleze te fotograferen en die beelden dan met de gemiddelde lezer (vaak liefhebbers..) te delen. Het was juist dit aspect van deze bladen dat er voor zorgde dat ze succesvol waren. De oplagen zodanig dat bladen met een grotere naam en faam er met opgetrokken wenkbrauwen naar keken. Die waren blij met de helft van die cijfers. Sex sells en dat ging zeker op voor deze blaadjes. En dat duurde allemaal best lang. Tot aan de rand van de jaren negentig werden ze uitgegeven.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: 70-1.jpg

En dat zorgde voor een aardige bron van inkomsten bij de oprichters/uitbaters en hun opvolgers. Maar ik kijk anno 2026 ook met andere ogen naar de inhoud. Niet om wat men toen allemaal oreerde hoor… Ook naar de vaak wat wonderlijke plaatjes en het wensenpakket dat men open en eerlijk zoal adverteerde. We zijn nu pakweg 55 jaar verder. De toen adverterende ‘erotisch ingestelde paren’ waren indertijd pakweg 30-40 jaar oud, zouden nu 85-90 jaar moeten zijn. Zitten als het goed gaat achter de geraniums of in een verpleeghuis. Hoe zouden die dan terugkijken op die wilde jaren waarin ze zich letterlijk en figuurlijk blootgaven en genoten van hun grenzeloze zucht naar avontuur en seksueel genoegen? Als oudere mens is dat toch iets uit een ver verleden en je weet niet eens meer hoe dat ook al weer ging. Of blijft dat gevoel er altijd in zitten? Het blijft me fascineren. Zoals ik ook wel eens bedenk dat de dame die ik er ooit zo mooi vond uitzien op die autofolder van 1971 en die zorgde dat ik best viel voor merk en model, nu iets van 85 jaar oud moet zijn. Als ze nog leeft. Dat blijft toch schrijnen. De schoonheid verdwijnt en de lelijkheid blijft. Nou ja, vooralsnog bekijk ik het maar met verbazing en zeker ook filosofisch. Want hoewel adverteren doet begeren, ik voelde zelf die behoefte nooit zo waar het dit onderwerp betreft. Ik ben meer nieuwsgiering naar beweegredenen en zo….En jullie? (Beelden: internet)

Hefschroef….

Hefschroef….

Posted on by • Geplaatst in Luchtvaartmening • Getagd , , , , , , , , , , • 8 reacties
De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: bell-long-ranger-ph-hbp-spl-090890-pict0835.jpg

De luchtvaart heeft er voor gezorgd dat een groot deel van de wereldbevolking in staat is zich over wat langere afstanden te verplaatsen dan met de huifkar of stoomtrein van vroeger. Zelfs intercontinentaal was of is het mogelijk binnen een redelijk aantal uren ons zelf te verplaatsen. Maar die moderne vervoersvorm (laatste honderd jaar pas echt democratisch, de ossenkar bestaat al duizenden jaren..) kent ook haar nadelen.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: schweizer-269c-ph-ryf-ehhv-210823-p1014767.jpg

Voor een beetje vliegtuig heb je relatief lange start/landingsbanen nodig en de meeste vliegvelden liggen gemiddeld ver van de steden waarheen of vandaan de reizig(st)er wil worden vervoerd. Dus werd er al vroeg in de ontwikkelingsjaren van de luchtvaart gewerkt aan toestellen die verticaal zouden kunnen starten of landen en dan op pakweg de ruimte van een beetje voetbalveld opereren. De eerste pogingen werden gedaan met luchtballons die werden voorzien van een stoom/benzinemotor en wat propellers.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: 215138-artim-focke-angelis-fw-61-v1-dhm-1982-scan10034.jpg

Maar die dingen waren zo instabiel dat de kans dat je er succesvol mee zou kunnen vliegen klein bleef. Pas tijdens WO2 waren het de Duitsers die echt met een soort helicopter naar voren kwamen die bestuurbaar bleek en voor militaire doeleinden geschikt. De uitslag van die oorlog hielp de Duitsers niet om een grote naam op te bouwen in dit specifieke terrein. Die eer was aan de Amerikanen, Britten, en ook de Sovjets.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: sikorsky-s58-sn-postcard.jpg

Bruikbare hefschoefvliegtuigen kwamen van bedrijven als Bell, Sikorsky, Westland, Bristol, Mil, Kamov en zeker ook Piasecki. Later voegde zich Vertol daarbij (nu Boeing) en werd de helicopter gemeengoed. Op sommige trajecten werd zelfs een luchtlijn geopend door bekende maatschappijen als Pan American of Sabena. Die laatste opereerde zelfs tussen Brussel en Rotterdam met haar Sikorsky’s.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: mil-mi10k-with-load.jpg

Helicopters zijn zeer handig gebleken in vluchten over korte afstanden naar bestemmingen die lastig of niet te bereiken zijn met vaste vleugel toestellen. De enorme rotor doet het werk voor de machine, en aan de staart zit vaak de contrarotor die zorgt dat de helicopter niet om zijn eigen as gaat draaien door de enorme krachten van die hoofdrotor. De toestellen zijn er van piepklein tot megagroot. Tot nu toe kwamen de grootste heli’s uit de oude Sovjet-Unie. Toestellen die enorme lasten konden tillen en uitgerust als passagiersvliegtuig zelfs tot 100+ passagiers mee konden nemen.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: hpim0458_edited.jpg

Veelal werden of worden deze machines nu gebruikt voor (semi)militair gebruik of voor bestrijding van bosbranden. In ons land zie je heli’s vooral bij de politie opereren of doen ze geweldig nuttig werk bij traumavluchten in dienst van de ANWB of ziekenhuizen. De militairen in ons land gebruiken die machines aan boord van schepen, of voor verkenning. Het systeem is volwassen geworden. Al is het oorspronkelijke doel, passagiers van a naar b brengen via de kortst mogelijke weg en zonder de behoefte aan vliegvelden vol kilometers lange start/landingsbanen nooit echt op grote schaal gelukt. De heli is ook een gecompliceerd toestel en duur in het gebruik. Daarbij is een heli best luidruchtig wat in bewoonde gebieden vaak niet zo op prijs wordt gesteld. Maar een wonder van techniek is het wel en net als die andere vliegtuigen die we tegenwoordig als luchtbussen benutten, is de helicopter niet meer weg te denken uit het moderne leven. (Beelden: archief)

1991 ….

1991 ….

Posted on by • Geplaatst in Algemeen, Boeken en tijdschriften • Getagd , , , , , , , , , , , , , , • 6 reacties
De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: speurder-3-img_5874.jpg

Bij toeval ontving ik onlangs een stel krantenknipsels uit 1991. Het hoofdonderwerp ging over een door mij nog steeds zeer geliefde actrice, maar die laat ik voor dit verhaal maar even met rust. Toen ik die bladzijden omsloeg zag ik ineens de advertenties uit die tijd. Het lijkt in mijn herinnering nog maar zo kort geleden. Ik zat zelf indertijd in een lastige fase van het beroepsmatige leven, ik heb er al eens uitgebreid over bericht. Maar in die tijd was de wereld om ons heen ook volledig anders. Deze advertenties (Speurders) vertellen het verhaal.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: speurder-1.jpg

Allereerst bestond Marktplaats nog niet, het internet ook nauwelijks tot niet en moest je voor je handeltjes of serieuze business de grote kranten wel inschakelen. Daarnaast hadden wij hier toen nog de Gulden als betaalmiddel en dat doet je als Euro-gebruiker van nu toch wel de wenkbrauwen fronzen als je ziet wat de diverse aangeboden zaken en dingen toen zoal kostten. Denk maar eens aan die huren van woningen die nog gewoon ter verhuur werden aangeboden door een actieve Woningbouwvereniging. Ondenkbaar nu. Er is nu op dat gebied helemaal geen aanbod meer. Toen leurde men nog met die woningen. Ook andere zaken die je tegenkomt geven soms een aardig beeld van hoe we trachtten mensen te overtuigen van onze handel. Of die nu fysiek of spiritueel was. En dan heb ik niet eens de regionale bladen er bij gepakt uit die periode.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: speurder-4-img_5873.jpg

Die stonden vaak helemaal bol van de aanbiedingen door lokale of plaatselijk bekende bedrijven die hun spullen of service graag onder de aandacht brachten. Ik was er zelf indertijd een grootgebruiker van. Auto’s waren prima te verkopen via al die kleine of wat grotere advertenties. Tegenwoordig moet je die aanbiedingen vrijwel allemaal via ‘portals’ of het eerder genoemde Marktplaats brengen, anders kent niemand je meer of worden jouw unieke twee/vierwielers niet gevonden. 35 jaar terug was dat dus totaal anders. En het is ook niet voor niets dat van veel toenmalige krantentitels weinig meer over is. Een grote bron van inkomsten viel voor ze weg. De uitgevershuizen van toen vaak overgenomen door Belgische bedrijven die meteen ook maar de redactionele inhoud bepalen vanuit een bepaalde linksige signatuur. Het werd er niet beter door. Maar daar ging mijn verhaal niet over. Ik laat jullie even genieten van die leuke advertenties van toen. En geef je ook even mee dat na die begin jaren 90 de digitale revolutie op gang kwam en niets meer bleef hoe het ooit was. Alles is veranderd. Veel ten goede, maar sommige zaken hadden wat mij betreft best mogen blijven zoals toen. Was best overzichtelijk. En hield de kranten dikker en ook onderscheidender. (*Beelden: archief)

Haarlemmermeer op rails..

Haarlemmermeer op rails..

Posted on by • Geplaatst in Boeken en tijdschriften • Getagd , , , , , , , , , , , , , , , • 8 reacties
De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: ybb-425065-de-haarlemmermeerspoorlijnen-voor-img_5861.jpg

Eerder schreef ik al eens over het regionale spoornet dat onze stad een dikke eeuw geleden verbond met allerlei dorpen en kleinere steden die indertijd vrijwel alleen met deze vorm van railvervoer bereikbaar waren. En dat netwerk van treinen en trams zorgde voor een prima ontsluiting van juist die streken die in die periode vanuit de grote stad werden gezien als het platteland. Los van passagiers vervoerde men ook veel goederen. Kolen voor de kassen van Aalsmeer, bloemen vanuit Aalsmeer naar de steden. Voor dat netwerk van verbindingen werden langs de rails stations, halteplaatsen en andere voorzieningen gebouwd.

En wie anno 2026 in de regio rondrijdt kan op sommige plekken nog steeds de restanten van toen bekijken. Oude stations vindt je in Amsterdam (Haarlemmermeerstation) en Aalsmeer. Halteplaatsen of woningen van de stationchefs in de buurt van Uithoorn en Ter Aar. Een verrekte aardig boekje over al die bouwsels vond ik niet zo lang geleden bij de Kringloopwinkel in Hoofddorp. En omdat een van mijn grootouders (ik heb de man nooit gekend door allerlei verwikkelingen van voor mijn tijd) stationschef was in die plaats vond ik het wel passend om dat boekje aan te schaffen en even door te lezen.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: ybb-425065-de-haarlemmermeerspoorlijnen-achter-img_5862.jpg

Nou, dat viel me niet tegen. Onder de titel ‘De Haarlemmermeerspoorlijnen in oude ansichtkaarten’ beschrijft auteur A.W.J. de Jonge anno 1982 de geschiedenis van die spoorlijnen die door diverse bedrijven werden geexploiteerd en ruim een eeuw geleden hun start kenden om na 1950 alle passagiersdiensten op te geven ten behoeve van het opkomende busvervoer en het goederenvervoer nog tot 1972 vol te houden. Van Haarlem tot Nieuwersluis, van Amsterdam tot Alphen, een belangrijke vorm van vervoer die tot nu toe dus haar fysieke sporen na heeft gelaten. De gebruikte illustraties afkomstig van oude ansichtkaarten, leuke en soms herkenbare foto’s ook. De uitgave van de Europese Bibliotheek te Zaltbommel werd uitgebracht onder het oude isbn nummer 90-288-1960-6. Mijn bewuste boekje is er een uit de derde druk die in 2001 heeft plaatsgevonden. Ik genoot er van.

Internationaal recht…

Internationaal recht…

Posted on by • Geplaatst in Historie, Politiek • Getagd , , , , , , , , , , , , , , , , • 6 reacties
De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: bohemia-interactive-games.jpg

Kijk, ik ben niet zo van het ingrijpen door grotere landen bij kleinere. Zeker niet als de onderliggende agenda is dat men dan zonder problemen kan komen aan benodigde en begeerde grondstoffen, dan wel dat men die aan andere grootmachten kan onthouden. Toch is er wel iets te zeggen voor het oppakken van bewezen misdadige dictatoren die het eigen volk martelen, vermoorden (zie Iran..)en ook maken dat verpaupering en armoede onderdeel worden van hun vaak opmerkelijke doctrine. Onlangs zagen we hoe de VS in Venezuela dictator Maduro oppakten. Voor veel gevluchte Venezolanen een feestdag maar in linkse kring barstte meteen de kritiek los. Immers, volgens internationaal recht kan dit niet zo maar.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: gets_away_with_a_bundle.png

Maduro was ‘democratisch’ gekozen. En dat van die volkerenmoord moest maar bewezen worden. En dan die Trump…..vreselijke man….. Selectieve verontwaardiging is de linkse stromingen in dit land niet vreemd. Men koestert de banden met linkse en islamitische regimes. En dus vindt men invallen in landen als Irak, Afhanistan, Syrie of Iran niet prettig. En dat geweldige linkse regime in Venezuela of Cuba moet je gewoon steunen. Slachtoffers? Tja, die maken het het zelf naar he. Je hoeft niet te protesteren tegen de dictator! Immers, Maduro verkoos zichzelf en dat is goed als je gelooft in de leer van Marx en Lenin.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: lenin-statue-.jpg

En laten we wel zijn, de miljoenen slachtoffers van Stalin waren gewoon veroorzaakt door het kolonialisme en kapitalisme, daar tegen moest Oom Joseph zich verdedigen. Wat je ook van Trump vindt, en ik doe dat zeker ook, een dictator uit zijn functie halen is niet zo erg. Men deed dat met Noriega in Panama, een aantal jaren geleden, men pakte Sadam Hoesein op, en met dank aan de niet aflatende inzet van de Amerikaanse militaire macht knakte ook het schrikbewind van Adolf Hitler in 1945. Volgens internationaal recht werden toen diens directe Nazi-rechterhanden opgepakt en veroordeeld. Dat deed men ook met bewezen slachters uit voormalig Joegoslavie. Toen bleven de linkse stemmen stil.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: mao-1-.jpg

Blijft men ook als het zou lukken om de dictator in Moskou op te pakken. Maar van linkse of Islamitische vrienden blijf je af. De logica is voor mij lastig te volgen. Nogmaals, als er een functionerende VN zou bestaan kon je samen met die club actie ondernemen. Zeker tegen genocideplegers in Iran of waar ook. Maar gezien het feit dat de VN bewezen heeft te buigen voor islam en communisme is dat geen enkele optie meer. En gaan machtige landen als de VS dan maar zelf hun gang. Cowboy-diplomatie wellicht, maar wel effectief. Die Noriega van Panama werd ook opgepakt (dacht door de regering Reagan..) vanwege drugsdelicten. Khadaffi werd gebombardeerd door Clinton, later door Obama. Die laatste voerde een actie uit om Osama Bin Laden op te pakken in Pakistan en deed dat zonder overleg met de regering van dat land. Bush Jr viel Irak binnen en ook Afghanistan en veel westerse landen deden daar graag aan mee. Was dat handig? Wellicht niet. Maar Amerikanen denken niet in ‘handig’. Die pakken door. In die zin zijn er paralellen met wat Poetin deed in diverse ex-Sovjet Republieken, en nu in Oekraine. De eigen achtertuin beschermen en onder invloed brengen van het moederland. Zonder na te denken over de consequenties. De afrekening komt later wel. Misschien via het Internationaal Recht. Maar voorlopig speelt dat even geen enkele rol. De wereld is een rommeltje, maar dat is niet nieuw hoor. Ken je geschiedenis en de huiveringen lopen over de rug…..(Beelden: archief)

Sneeuw…

Sneeuw…

Posted on by • Geplaatst in Algemeen • Getagd , , , , , , , , , , • 16 reacties
De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: p1160056_edited.jpg

Terwijl ik dit blogverhaaltje uitwerk op mijn laptop sneeuwt het buiten. En dat al een paar dagen achter elkaar. Dag en nacht en de witte laag op straat bouwt zich op, blijft liggen en vriest vrolijk vast waardoor het echt winters aanvoelt. Winters die volgens linkse voorspellers van anno 2000 een kwart eeuw verder nooit meer zouden voor komen. Immers, klimaatverandering en dat allemaal door de mens veroorzaakt. En als die mens, met name in Nederland, niet snel meer belastingen zou betalen kwam ons landje onder water te staan. Leugens die nu, 26 jaar na dato duidelijk niet zijn onderbouwd door feiten. Natuurlijk zal er een fluctuatie zijn in de grillige seizoenen.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: p2100074.jpg

Soms is het hier of daar wat droog of nat, maar kennen we dat niet al heel lang? En voor de aanhangers van Al Gore en zo meer nu luidruchtig ja roepen, de feiten zijn anders. Krantenartikelen van een eeuw geleden maken gehakt van het idee dat we hier nu hittegolven kennen die nooit eerder hebben plaats gevonden. Dat is domweg niet waar. We zijn net afkomstig uit een kleine IJstijd en op weg naar een warmere periode. Wil niet zeggen dat we nooit meer sneeuw of ijs zullen zien. Integendeel. Onze lage landen blijven gewoon winters beleven, net zoals de bewoners van Siberie waar het momenteel 48 graden onder nul overdag is. De meteorologische omstandigheden zijn van grote doorslag op het weertype dat wij hier meemaken.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: ouderkerk-0126-img_5812.jpg

En veel van die omstandigheden hebben van doen met onze ligging als klein landje aan de altijd gematigde omstandigheden en temperaturen van de Noordzee. Heersende winden, stormen van elders, het is een ingewikkelde machinerie en die stuurt dan dit en dan weer dat naar ons land. Zo lang ik leef is dit al aan de gang. Net zoals die sneeuwbuien. Hier een laagje van 20 cm, elders in het land 25-35cm. Best veel zo vroeg in januari. Vraag is nu wel of we ondanks of dankzij die sneeuw en de verwachte vorst in de komende dagen (op moment van schrijven..) de tocht der tochten gaan beleven. Maar dat is wellicht nog een stap te ver. Tot dan gaan we genieten van het witte landschap. Dat alleen al maakt de winters leuk. Want wij hebben prachtige landschappen in ons landje…koesteren hoor. Intussen dooit het als een gek…..(Beelden: archief)

Oud(er)worden…

Oud(er)worden…

Posted on by • Geplaatst in Persoonlijk • Getagd , , , , , , , , , , , , , , • 14 reacties
De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: sociaal-netwerk-.jpg

Bij toeval valt een confronterend evenement in onze familie samen met een soortgelijke situatie in het recente wereldnieuws. Dat laatste sloeg op de dood van Brigitte Bardot. Een Franse filmster die intussen 91 jaar oud was en wiens leven grofweg was op te splitsen in twee gedeelten. In het eerste deel was ze een knap uitziend en succesvol actrice, fotomodel en rolmodel, in het tweede een fanatiek dierenactiviste die niet zoals zoveel van die types in ons land achter de leer van Lenin en Stalin aan holde maar van haar hart geen moordkuil maakte als het ging over massaimmigratie en islam. Lief voor de dieren, van sommige mensen moest ze niks hebben. Anders dan veel van haar collegae actrices uit haar hoogtijperiode was ze daarbij niet meer bezig met uiterlijkheden of verzorging.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: vrouw-5-70.jpg

Ze verouderde snel, werd wat op zich zelf terug getrokken en moest niet veel meer hebben van de wereld om haar heen. Daar koos ze voor. In andere gevallen , zoals wij dat nu zelf meemaken zien we een soortgelijke ontwikkeling. Oud worden is leuk, echt heel oud zijn komt met gebreken. Dan dooft het vlammetje ook al adem je gewoon door en blijft het hart tikken. De aftakeling is confronterend. Nu zie ik dat zelf ook als ik in de ochtend de spiegel bekijk. Jeminee, de tijd staat niet stil zeg. Je mag dan wel denken dat je nog 18 bent, die kop van dat spiegelbeeld vertelt toch een ander verhaal. En ik kan dat niet verbeteren door make-up of een geblondeerd koppie. Injecties met botox zijn ook niets voor me, dus dat laten we ook maar weg.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: jogging-lady-2.jpg

Nee, dat ouder worden is of lijkt leuk, oud zijn vaak toch wat minder. En ik persoonlijk klaag niet want de eventuele gebreken zijn zo piepklein en onbelangrijk dat ik er niet eens over zal beginnen. Dat is bij anderen van onze generatie wel eens anders. Die zijn vaste klant bij de medische wereld, mankeren van alles en vaak ook grote dingen die mij doen huiveren. Daarbij verliezen ze dan ook vaak het zicht op de wereld, de interesse verdwijnt en als ze een boek lezen zijn ze aan het einde vergeten hoe dat ook al weer begon. Lijkt me niet fijn. Nou ja, zelf weer een jaartje wijzer gaan we vrolijk verder. Gaan de confrontatie met de verloedering van anderen volop aan. Houden ons zelf overeind en kijken uit naar de lente en de zomer. Er moet nog veel worden geregeld en gedaan, maar ook genoten. Wellicht dat dit ons overeind houdt. De wetenschap dat wie zich afsluit geen vrolijker mens wordt en dat je open stellen voor genoegens nog zorgt voor dat rare idee dat in dat verouderende lijf toch een geest huist die jong en jeugdig naar het leven kijkt. Enfin, ik lees de reacties wel. Van hen die geraniums kochten om de groei daarvan te volgen, of anderen die bezig zijn met de vakantie dit jaar, een nieuwe liefde, verhuizing of wat ook. Ik ben benieuwd… (Beelden: Internet)