Uitstervende relaties…

Uitstervende relaties…

Posted on by • Geplaatst in Historie, Persoonlijk • Getagd , , , , , , , , , , , , , , , , , , • 6 reacties
De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: automeile.jpg

Onlangs hoorde ik via via dat een van mijn oude ‘bazen’ was overleden. Naar mijn inschatting toch nog 88 jaar oud geworden. In mijn verhalen over mijn carriere in de automotive-wereld heb ik hem nog wel eens beschreven. Een bijzondere man die weliswaar een verrekte aardig bedrijf met de nodige werknemers uitbouwde, maar uiteindelijk toch vooral koos voor zijn eigen belang. Hij was daar financieel bepaald niet minder van geworden en leefde er dus na zijn pensionering goed van. Maar toen ik (zelf bijkomend van de recente operatie) na ging denken over mijn eigen geschiedenis (je kunt maar beter relativeren..) zag ik ineens dat van al die chefs (..) die ik tijdens mijn fulltime – werkzaamheden had leren kennen, nog maar een over is.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: schiphol-oud-beeld.scan10213.jpg

Maar die was dan ook een paar maanden jonger dan ik toen ik met hem te maken kreeg. Twee jaar terug nog gezien en gesproken, het ging hem goed. De rest is verdwenen. Naar ik hoop hemelen, al vrees ik toch dat er wat hellegangers tussen zaten. Door de jaren heen meegemaakt, sommige hartstikke wijs en sterk, andere zwak van kennis en bezig met heel andere zaken dan waar ik me mee bezig hield. En dan was er nog die vent die me 1,5 jaar lang op Schiphol constant frustreerde door zijn drankzucht en die intussen elders toch weer aan de bak kwam. Maar die tel ik voor het gemak even niet mee. Daar had ik geen chef/werknemer relatie mee en hij was de oorzaak dat ik op enig moment koos voor mijn eigen tokootje om zo een reddingsboot te hebben voor het geval dat…. De serie over mijn zelfstandigheid is indirect het gevolg daarvan.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: accountantswerk-3.jpg

Maar dit terzijde. De meeste van die toenmalige ‘chefs’ had of heb ik aardig hoog zitten. Ze leerden me het nodige, waren soms geduldig, anderen bewerkten hun werknemers met een zweep van constante doelstellingen en wijsheden om nog meer te halen uit wat voor lag. Soms gekoesterd, in andere gevallen ook door mij verguisd. Dat daarnaast ook een reeks collega’s uit die werkende periode verdwenen, de leeftijd die voor mij al een realistische constatering is wanneer ik in de spiegel kijk, was voor hen nog ongenadiger. Ouder dan ik soms en dus eerder bij de finish. Het blijft confronterend. En ik besef me ook dat ik soms over bepaalde stukken geschiedenis de laatste der Mohikanen lijk om die naar buiten te brengen. Wat ik soms ook zal doen of al deed. De trouwe lezer weet wel wat ik bedoel…… (Beelden: archief)

Textiel brandt..

Textiel brandt..

Posted on by • Geplaatst in Algemeen, Politiek • Getagd , , , , , , , , , , , , • 20 reacties
De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: textiel-brandt-2.jpg

Wie mij kent of al een tijdje volgt weet dat ik bepaald niet lid of sponsor ben van de extreemlinkse kerken in onze wereld. Ik meen me te kunnen veroorloven te stellen dat veel linkse propaganda of claims baseren op leugens of verdraaide onderzoeken, waarbij men niet schroomt politiek aangepaste ‘wetenschappers’ op te voeren als bron voor hun denken. In ons land stemt meer dan 55% van de kiezers centrum-rechts, dus links moet altijd hard schreeuwen om vanuit de minderheidspositie aandacht te krijgen voor haar standpunten. En men beperkt zich dan niet tot schreeuwen, vernielen, wegen blokkeren, een vliegveld aanvallen, boerenbedrijven intimideren, het is allemaal op de agenda gezet bij gesubsidieerd volk dat kennelijk niet hoeft te werken voor de kost.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: textiel-brandt-3.jpg

Door die manier van politiek bedrijven verlamt ook elke discussie en vallen eventuele best acceptabele argumenten in het water van een door ongewassen types vervuild stroompje. Maar soms….heel soms….heb ik wel een gevoel bij een argument van deze enge clubs. Zo is er onlangs een maatregel genomen om een mij verder onbekend maar in mijn ogen ook wel erg drastisch gebruik wettelijk af te stoppen; het verbranden van overjarig textiel. Kennelijk is het zo dat veel modeketens maar ook warenhuizen en winkels hun overbodige en wellicht onverkoopbare voorraden leveren aan destructiebedrijven die de nog nieuw in de verpakking stekende kleding regelmatig verbranden. Dat is doodzonde van al die kledingstukken, maar ook slecht voor het milieu. Laat ik dat laatste argument ook maar eens benutten al ben ik op dat punt tevens een voorstander van het vuurwerkverbod rond de oud/nieuwjaar vieringen.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: textiel-brandt-1.jpg

De uitstoot daarvan is net zo heftig als een maand autorijden en bootje varen met alles wat rijd/vaarbaar is in dit land. Maar dit even terzijde. Waar komt die brandgekte vandaan? Kennelijk zijn wij zo modebewust dat we niet willen rondlopen in kleding van een seizoen geleden. Die kleding is veelal gemaakt in een ver land, door mensen die een hongerloon verdienen, daarna per schip naar onze streken gevoerd, hier gedistribueerd en dan in de winkels gelegd. En dan willen wij, verwende consumenten, dat soms niet kopen. Te duur, te gek, te dun, lang of slecht gestikt. Wat overblijft na een seizoen komt dan steevast in de aanbieding. SALE, UITVERKOOP, KORTING, het zijn kreten die soms nog wat helpen, maar in andere gevallen niet. En dan voert men het restant af. Niet naar de kledingbank, stichtingen die armen helpen of zoiets, nee naar de verbrandingsovens. Ik was echt verbaasd over dat gedrag. Immers er zijn genoeg mensen voor wie een broek van een tientje nog te duur is gezien hun situatie, we tellen tienduizenden daklozen in dit land, kortom er zijn voldoende kanalen om vriendelijker om te gaan met oude kleding. Alles beter dan verbranden. En dat is dan meteen het beste argument voor die wetten die dit nu gaan tegenhouden. Eens zien wanneer wij voor 1 euro of zo kunnen gaan profteren van de super-aanbiedingen bij de ons bekende ketens. Hoe dat straks moet bij die budgetwinkels als Primark weer ik nog niet, maar die mogen dan wel hun spullen gratis gaan uitdelen. Hoe dan ook, voor een keer ben ik het eens met de linkse propagandisten…een wonder…en dat moet in die kringen gekoesterd…. (Beelden: Internet)

Zelfstandigheid 2…

Zelfstandigheid 2…

Posted on by • Geplaatst in Boeken en tijdschriften, Persoonlijk, werk • Getagd , , , , , , , , , , , , , , • 15 reacties
De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: wp_003059.jpg

Omdat ik wel merkte dat hetgeen mij qua kennis en expertise goed lag in die jaren na 9/11 ineens minder werd gevraagd moest ik wel snel schakelen. En dat deed ik. De schrijverij werd een belangrijke factor voor het nieuwe inkomen. De omzet moest behaald. Want laten we wel zijn dat zzp bestaan kent ook zo haar bijzondere risico’s. Zo was ik net twee weken bezig met o.a. het inrichten van mijn nieuwe thuiskantoor toen een net opgehangen (metalen) luxaflex-balk voor een raam tijdens het ophalen van de lamelen omlaag viel. Vol op mijn gezicht. Resultaat twee stevige plekken in mijn gezicht maar ook twee voortanden doormidden. Lekker handig als je geacht wordt voor de ‘klas’ te staan met alle toenmalige professionele verhalen. Gelukkig bleek de mij indertijd behandelde tandarts in staat om de schade snel en voor lange duur te herstellen. Je zag er nadien weinig tot niets meer van. Gelukkig maar want er moest gewoon gewerkt worden. Toen na 9/11 (zie Zelfstandigheid 1) veel potentiele handel wegviel moest ik dus ook meteen extra schakelen.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: wp_003416.jpg

Dat deed ik. Schreef o.a. voor een militair blad (o.a. ook reportages over een neergeschoten bommenwerper bij Warmond waarvan een deel van de bemanning de oorlog overleefde en hier werd ontvangen met alle egards..) en later voor een nieuwe bedrijvengids. Daar maakte ik interviews voor en die werden dan als hapklare brokken door de uitgever geplaatst in een handige gids voor andere ondernemers. Helaas betaalden ze achteraf me niet wat we hadden afgesproken en dat zou niet de laatste keer zijn dat ik moest ontdekken dat zakendoen de nodige risico’s in zich droeg. Via een van mijn oude contacten kreeg ik intussen het verzoek om eens te komen praten over nog meer redactioneel werk. De uitgever die het betrof bracht al wat langer die militaire titel uit en had zich weten te verrijken qua aanbod met een titel uit de stal van een uitgever die vanwege belastingschulden een deel van diens portfolio moest afstoten. Het blad, een grote naam in de wereld van de telecommunicatie, had weliswaar een zeker organisatiegraad, maar een nieuwe hoofdredacteur was nodig om de boel opnieuw aan te sturen plus een operationele staf die het blad kon produceren.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: wp_003418.jpg

Ik nam die opdracht aan, al was mijn kennis van die specifieke branche op dat moment mager. Daarnaast werkte de zelfde uitgever aan een titel die binnen de wereld van MKB Nederland regionale zaken vanuit het bestuur moest uitdragen aangevuld met algemeen nieuws uit land of regio. De titel overal gelijk, de uitgave per regio verschillend. Een beste klus, maar zeer welkom in die best wat magere periode van na 9/11. Bij dat telecomblad zat een professioneel salesteam op de verkoop van advertenties, bij het MKB-blad werd daar een nieuwe partner voor gezocht. Het zou diverse malen wringen. Redactie en verkoop…nooit een gelukkige combi. Daarbij was de uitgever van mening dat een goed te lezen blad belangrijker was dan een titel vol betaalde content al bracht dit dan in potentie geld in de kas. Ik schipperde tussen die twee belangen heen en weer, had ook nog van doen met opdrachtgevers die soms wel erg bijzondere eisen stelden, maar had het met al die uitdagingen en de bijbehorende stress verder toch nog prima naar de zin. Midden in die ontwikkelingen ontdekte ik de wereld van het digitale bloggen en zette dus ook nog wat blogs op waar ik extra (betaalde)verhalen kwijt kon en dat leidde weer tot een nieuw contact met een mij verder onbekende uitgever die vooral boeken maakte binnen de luchtvaartsector. Daarover later nog wat meer… (Beelden: Yellowbird archief)

Opties…

Opties…

Posted on by • Geplaatst in medisch, Persoonlijk • Getagd , , , , , , , , , , , , • 37 reacties
De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: p7260238.jpg

In die periode van onzekerheid over wat er fysiek nu met me loos was, plus die er na toen me dat heel duidelijk werd verteld, kwamen er in mijn eigen best geschrokken bol drie opties voor ogen. De eerste was de meest optimistische. Ik werd aan de kwaal in het inwendige geholpen, dat was wellicht niet fijn, maar dan kon ik na een aantal weken herstel het leven weer min of meer normaal oppakken. De tweede optie was, ook opereren, en bij een minder gunstig beeld zou behandeling volgen met chemo en/of bestraling (juist vandaag hoor ik of dat nodig is of niet). In het derde geval zou er een eindige weg op me wachten. Ik wilde niet echt nadenken over die derde optie, want dan geef je het op voorhand eigenlijk op en dat past me niet zo. Maar toch. Ik heb de leeftijd dat ik niet meer behoor tot de pubers op een fatbike of vogels die menen dat het leven oneindig is, zij zelf onkwetsbaar en alles maar doorgaat zoals je dat gewend was tot dan. Het overlijden van schoonmama dit jaar en alles wat daaraan vooraf ging passeerde in dat kader even vaak de revue.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: heempark-3-.jpg

Jeminee, vanuit altijd actief leven ineens een geveld stuk half invalide met een kwaal die lastig te bestrijden was… Hele uren vol malende gedachten kwamen voorbij. En hoe moet het dan met dit…? En met dat? Ik geef toe dat ik mijn leven zo heb geleefd dat ik met het einde nooit zo actief bezig was. Het zou allemaal wel mooi gaan dacht ik zo. In bed liggend…met wat mensen om me heen…afscheid nemen en dan…. Maar niet met een lijdensweg. Dat was niet de gedachtegang. Daarbij is mijn leeftijd een statistisch gegeven en was ik van plan nog een tijdje langer te genieten van dat zelfde leven. Net zoals toen ik 25 was of pakweg 45. Doen wat leuk en nuttig is, zorgen voor vrouw en kinderen en niet te vergeten de katten. Maar dat alles werd toch even op losse schroeven gezet…Het duurde even voor ik de implicaties van de constatering van mijn kwaal liet indalen en daarna besefte welke driesprong in mijn leven ineens voor me opdoemde. En dat was geen fijn moment. Vooralsnog moet ik er vanuit gaan dat de medische wetenschap in het ziekenhuis dat mij bij de lurven pakte en het mes zette in de veronderstelde ellende zo goed in staat is om dat allemaal weg te nemen dat me die extra jaartjes zijn gegund. Zou mooi zijn. Nu nog even werken aan het besef dat in mijn bol het licht op groen gaat voor het idee dat ik niet onsterfelijk ben of onkwetsbaar. Dat zal nog even duren…maar dan…. (Beelden: algemeen)

Knuffelgehalte…

Knuffelgehalte…

Posted on by • Geplaatst in Erotisch, relaties • Getagd , , , , , , , , , , , , , , , • 13 reacties
De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: vrouw-5-70.jpg

Onlangs zag ik een filmpje voorbij komen met een Duitse dame als lijdend voorwerp die pakweg een jaar 40 oud was en er niet onaantrekkelijk uit zag. Haar teksten waren echter confronterend. Ze klaagde over haar echtgenoot. Ze waren intussen een jaar of 15 samen en hij bekeek haar slechts af en toe nog met enig gevoel, maar zij hunkerde naar een knuffel van zijn kant. Zelfs als zij zelf het initiatief nam was hij redelijk terughoudend in de behandeling. En wat haar dwars zat was het feit dat hij in hun jongere jaren geen gelegenheid voorbij liet gaan om haar ‘te pakken’.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: divorce.jpg

Zijn handen waren toen overal en nergens en dat leidde dan tot dat wat hun relatie vurig maakte. Maar ja, de laatste tijd was het een en al plichtpleging. Zij pakte zich steeds meer in, uitpakken gebeurde toch niet meer, dus dan maar praktisch denken…. Het deed mijn wenkbrauwen fronzen. En ik bekeek daarop als nieuwsgierig mens statistische gegevens rond mannen en vrouwen en hun seksuele driften door de jaren heen. En toen bleek dat daar dusdanige verschillen in voor kwamen dat het wellicht logisch is dat mensen op enig moment geen ‘zin’ meer hadden of hebben. Mannen (jongens) zijn op hun actiefst tussen hun 15e en pak weg 30e. Dan zijn ze zo qua hormonen opgeladen dat ze in staat zijn hun zaad dagelijks over diverse akkers te verspreiden. Vrouwen (meisjes) in dezelfde leeftijdsgroep zijn dan meestal niet zo actief, het gebrek aan ervaring met de andere sekse of enige terughoudendheid t a v de eigen behoeften maken dat ze niet meteen open staan voor die kledderende tegenvoeters. Maar vrouwen komen juist rond hun 32e tot grotere seksuele activiteit en houden dat nog lang vol.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: biervrouw.jpg

Pas na hun 45e neemt dat drastisch af, deels ook door de gevolgen van de overgang. Er zit dus een onevenwicht in die fysieke ontwikkelingen. Tuurlijk is er nog wel verlangen maar dan vooral naar iets bijzonders, een onverwachte verleiding, een bevestiging van de eigen aantrekkelijkheid. Dus raakt men in voor dat eten van de appel aangeboden door een of andere snoodaard in een boom of een naakte Eva die valt op ‘wat ouder’. Het leven in een notendop. En laten we wel zijn, ongeveer elk liedje dat op de radio passeert beschrijft op een of andere wijze dat wat tussen mannen en vrouwen (en alle denkbare varianten) op dit gebied speelt. Hoe dan ook, die vrouw die via de digitale middelen een oproep deed aan haar man (in een interview) om haar toch vooral eens beet te pakken zoals hij dat ook ‘vroeger deed’ had alles in zich om haar leven aangenamer te maken. Alleen moest ze wellicht wat meer initiatief tonen en die ‘slappe hap’ van een man tot leven wekken. Want van alleen werken, boodschappen doen, het huishouden verzorgen of pakweg voetballen kijken dan wel de Tour-de-France wordt geen huwelijk beter….integendeel…. (Beelden: Internet/archief)

Zelfstandigheid…

Zelfstandigheid…

Posted on by • Geplaatst in Historie, media, Persoonlijk • Getagd , , , , , , , , , , , , , , , • 11 reacties
De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: yb-birds-view-voor-kant-img_8758.jpg

Hoewel ik al in 1991 een eigen communicatie/begeleidingsbureau had opgericht werd dat na een periode van relatieve rust (af en toe een kleine opdracht..) tussen de andere full-time activiteiten door (zie leven en werken met de Vliegende Pijl) in januari 2001 pas echt actief. Mijn interne periode bij Pon werd eind 2000 omgezet in een externe relatie en dus kon ik rustig bouwen aan het werken richting toekomst met dat eigen bureau dat al vanaf het eerste moment de naam Yellowbird droeg. Wat een link had naar een ver verleden in mijn persoonlijke geschiedenis. Onder die naam deed ik vanaf dat moment begeleiding van (auto)bedrijven, trainingen, schreef teksten, bedacht campagnes en voerde die ook uit. Die eerste periode ging alles snel. Verkooptrainingen, ook voor mkb-ers en zo meer, liepen aardig door en ook de media-adviezen en opzetten van campagnes maakten dat de dagen behoorlijk gevuld waren. Daarnaast begeleidde ik de Skoda-dealerorganisatie van toen nog steeds met mijn trainingen en coachings. En die waren ook nog steeds hard nodig.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: yb-birds-view-achterkant-img_8759-1.jpg

Om de markt ook op papier te bewerken gaf ik een moderne soort nieuwsbrief uit onder de naam ‘BIRD’s View’ waarin ik de nodige zaken aan de orde stelde die toen, nu alweer een kwart eeuw geleden, actueel waren. Ondernemen is altijd vooruit denken en kijken en zorgen dat die naam van jou en je bedrijf niet worden vergeten. Het vroeg veel tijd maar ook middelen om dit allemaal in bredere zin voor mekaar te krijgen. Intussen had ik ook met wat oude partners in hetzelfde vak regelmatig contact en besloten we op enig moment om onze expertise (onderscheidend van aard) te bundelen in een samenwerkingsverband dat als ‘DRY Experience’ zou worden uitgevent. Daardoor kwamen de drie partners in crime in contact met voor hen weer nieuwe doelgroepen van prospect-klanten die van die grote expertise gebruik konden maken tegen zeer betaalbare tarieven. De brochures die we uitbrachten en waarin wij zelf een hoofdrol speelden met al die expertise als U S P vonden gretig aftrek.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: yb-dry-brochure-img_8760.jpg

Ook tijdens diverse bedrijvenbeurzen waar we in die beginjaren stonden en onze expertise presenteerden. Dat leverde best handel op, maar de tijd zat soms wat tegen. Tijdens een van die genoemde verkooptrainingen die ik zelf hield in het Zaanse voor mensen van diverse pluimage bleek dat moslimterroristen de Twin Towers in New York aanvielen (tijdens de training waren alle telefoons uitgezet…wij misten dat nieuws op die dag compleet) en de wereld in shock brachten. Dat gold ook voor de economie. Alles stond na die aanslag ineens op de rem…. en dat was slecht nieuws voor mijn optimisme en mogelijkheden van dat moment. Mijn contacten in de luchtvaart verwaterden meteen (er werd niet meer gevlogen..) die in de rest van de sectoren kregen een soort ‘hold-up’ te verwerken. Gelukkig bleven er voldoende andere zaken over die met veel inzet en liefde nog wat centjes in de bedrijfslade brachten. Daarover later meer…(beelden: Yellowbird archief) – Deze reeks verhalen sluit aan op de eerder gepubliceerde beschrijving van werken voor de Vliegende Pijl en Werken op Schiphol….

Eenzame reiziger…

Eenzame reiziger…

Posted on by • Geplaatst in Techniek Algemeen • Getagd , , , , , , , , , , , , , • 10 reacties
De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: voyager-1-is-about-to-reach-one-light-day-from-earth-v0-nqdbda25xh3g1.webp

Terwijl we als mensen allemaal druk zijn met onze dagelijkse dingen of wie wat verder kijkt de geopolitieke ontwikkelingen, is er een belangrijk feit dat velen zal ontgaan. De reis van de ruimtesonde Voyager 1. In september 1977 gelanceerd om o.a. eens rond te neuzen in ons eigen zonnestelsel, is het ding nu al een tijdje onderweg buiten dat gebied rond onze zon en bereikt hij na bijna 50 jaar een afstand van 1 lichtdag van onze Aarde. Dat lijkt niets bijzonders, dat is het wel. Voyager is een toonbeeld van de toenmalige technologie en blijkt nog steeds volwaardig te functioneren met dank aan grondige studies rond wat dit ruimtevaartuig allemaal zou kunnen gaan meemaken en ondergaan. Een stukje daarvan is de straling van de zon, waar Voyager dwars doorheen moest reizen. Intussen is de invloed van de zon voor het apparaat nul en zou hij als hij zijn camera’s richtte op onze zon en zeker onze planeet slechts een piepklein puntje voor die eerste noteren en is de Aarde in de donkerte van de achtergrond verdwenen.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: voyager-img_8435.jpg

Tijdens de vele jaren dat Voyager onderweg is moest men af en toe wel wat correcties toepassen. Al was het maar om de communicatie met het ruimtevaartuig overeind te kunnen houden. Want Voyager zendt nog steeds allerlei data uit richting Aarde, door de afstand doen die gegevens er 48 uur over om ons te bereiken. Nu deze sonde zover de ruimte in zoeft dat hij de ware gevaren van het heelal tegemoet vliegt is het goed om nog even te kijken naar zijn route. Want die was heel vernuftig en bleek achteraf van onschatbare waarde voor informatie over onze zusterplaneten in het eigen zonnestelsel. De beelden van de ringen van Saturnus of de maan IO bij Jupiter zijn nog steeds ongeevenaard voor de wetenschappers die meer wilden weten over hoe die reuzenplaneten zich verhouden tot de Aarde of de zon.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: voyager-1.jpg

Omdat er van werd uitgegaan dat die Voyager wel eens op zijn reizen in de toekomst buitenaardse beschavingen zou kunnen tegenkomen werd de nodige informatie meegegeven over ons menselijk ras, onze aarde en zo meer. Alles vastgelegd op een toen hypermoderne beeldplaat. Men gokte er op dat die aliens zo’n beeldplaat wel zouden kunnen afspelen als ze enige ontwikkeling hadden meegemaakt. Hoewel Voyager er met een redelijke vaart vandoor is gegaan, telt dat in het universum weinig voor. Na vijftig jaar 1 lichtdag (ruimtelijke afstanden worden in lichtjaren uitgedrukt…) onderweg. Dat houdt in dat het toestel wellicht over vele honderden jaren ergens in de buurt van andere bewoonde planeten of stelsels zal aankomen. Of hij dan nog functioneert is de vraag. Maar zolang hij data afgeeft zit er leven in en dat is best knap. Moet je trouwens zelf eens terugkijken naar 1977 (voor zover je een leeftijd bereikte waardoor je dat nog bewust kunt..) en bedenken wat er in jouw leven allemaal is gebeurd terwijl die ruimtesonde door de stilte van de ruimte zoefde…(Beelden: internet)

Eten in de duinen…

Posted on by • Geplaatst in Culinair • Getagd , , , , , , , , , , • 12 reacties
De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: soest-rest-2-img_8543.jpg

En voor wie nu denkt dat ik ergens ben wezen eten aan de kust; nee, teleurstelling wellicht, ik heb het over het fraaie duingebied van Soest waar we onlangs met onze vriendjes uit die omgeving op bezoek waren. En na de nodige stappen te hebben gezet in het aangrenzende Soesterberg (zie blog 30-07) namen onze lieve vrienden ons mee voor een wat verlate lunch naar een in het Soester duinengebied wat verscholen restaurant met aangrenzend terras. Je zit er echt midden in de bossen en het zand van de duinen is op pakweg 100 meter lopen te aanschouwen. En wie dat doet zal zich verbazen.

Je verwacht bijna dat er kamelen rondlopen, zoveel zand en heuvels men daar heeft overgehouden aan de oude ijstijden. Maar dit terzijde. Het restaurant (Buiten de Duinen voor eten en drinken) is qua opbouw van het gebouw van de eenvoudige soort wellicht maar de uitbater heeft een meer dan gastvrije aanpak, een prima keuken en een jong maar enthousiast team. Het terras is van de eenvoudige soort, maar biedt de meeste bezoekers voldoende schaduwplekken met parasols als de zon wat al te enthousiast schijnt.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: soest-rest.-3-img_8544.jpg

Na wat studeren op het menu gingen we voor de op de kaart te vinden Loaded Frites (wat is er mis met Patat boven de grote rivieren??) met diverse ingredienten plus topping. Nou dat bleek een hele maaltijd waar je de vingers bij op at. Zelf gemaakte patatten die meer dan smakelijk (en warm) bleken. Het was veel meer dan een lichte lunch en dat beviel ons op dat moment bijster goed. Bij de soorten thee die ik bestelde bleek de bekende ontbijt/zwarte thee niet beschikbaar, maar de Earl Grey die ik daarvoor in de plaats in mijn hete water mikte was ook goed te drinken. Het terras werd door hondenliefhebbers met een groot sociaal hart ook te worden gefrequenteerd, maar daar heb je geen last van.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: soest-rest.-5-img_8550.jpg

Mensen uit deze omgeving voeden hun dieren kennelijk zodanig op dat ze niet blaffen, knokken of bedelen. Water in bakken op de gronden hield de dorst voor de viervoeters ver weg. Tuurlijk keek ik ook even in de toiletruimte. Keurig netjes, niks op aan te merken. En dus, een prachtige 10 voor dit restaurant. Al was het maar omdat Keep it stupid simple hier met kwaliteit wordt vermengd. En dat is een ideale combinatie in mijn ogen… (Beelden: Prive)

Hansa..

Hansa..

Posted on by • Geplaatst in Automening, Historie • Getagd , , , , , , , , , , • 12 reacties
De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: hansa-1100-1.jpg

Een van de meest bijzondere wagens die leasepa in mijn jeugdige jaren kortstondig in zijn wagenpark had staan was een Duitse Hansa. Een wat wonderlijk gevomde auto uit de stal van Carl Borgward. Hansa was bij dat toen nog grote automerk een van subfabrikanten, net zoals Goliath en Lloyd. Toch was dat sub-effect best wel relatief want Hansa kende ook meer dan grote en luxe modellen die soms onder de dubbele naam van zowel Borgward en Hansa uit werden gebracht. Uitgerust met een krachtige 6-cilindermotor van 2.3 liter die zelfs met automaat kon worden uitgerust. Anno 1952 best een duur ding, waardoor de verkopen bij ons in Nederland beperkt bleven. Naar ik meen kocht ooit volkszanger Johnny Jordaan er ook een….

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: hansa-1100-2.jpg

Hoe dan ook, de auto die in onze familievloot acteerde voor dit verhaal was van een andere orde en droeg een (toen best unieke) boxermotor voorin met een inhoud van 1100cc. Hansa’s als deze kwamen eind jaren vijftig op de markt en waren leverbaar als sedan, stationcar en coupe. De vormgeving leek wat op die van Goliath en dat was geen extra verkoopargument. Alleen kreeg je bij dat merk dan weer een tweetaktmotor en was de Hansa altijd viertakt gemotoriseerd. Technisch was er weinig mis met de wagens van dit merk. Maar ze waren ook relatief onbekend. Als ik wel eens foto’s zie uit de jaren 50/60 waarin auto’s op onze wegen en in onze steden dienen als illustratie, is zelden of nooit een Hansa terug te vinden.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: hansa-1100-coupe.jpg

Nederlanders waren meer van merken als Opel of VW en ook nog de nodige Franse of Engelse merken. Meteen ook het grote euvel van alle merken uit de Borgward-stal. Relatief prijzig, mooi van techniek, betrouwbaar, maar vrijwel onbekend. En dat gaat door tot in onze huidige tijd. Ik durf te wedden dat de meeste lezer(essen)s hier nog nooit van Hansa hebben gehoord. Nu ging het ook nog eens ten onder tijdens het grote faillissement van Borgward als geheel in 1961. Van de in totaal pakweg 50.000 na-oorlogse Hansa’s die werden gebouwd zijn er nog maar weinig over. En die zijn nu prijzig. Die uit ons voorraadbestand van toen was na een dag alweer verkocht. Waren we er voordien wel een zondag mee weggeweest en hadden als kinderen die wonderlijke klank van een boxermotor voor het eerst van ons leven gehoord. Verder herinner ik me er niet veel van….Zoals dat gaat bij verdwenen auto’s en merken…. (Beeld: Archief)

Unieke Fokker bekijken..

Unieke Fokker bekijken..

Posted on by • Geplaatst in Historie, Luchtvaartmening • Getagd , , , , , , , , , , , , , , , • 13 reacties
De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: nmm-gebouw-img_8538.jpg

Het (voor mij) geweldig aantrekkelijke Nationaal Militair Museum laat haar collectie redelijk beperkt rouleren, maar voor de liefhebber is er voldoende te zien en te beleven om er eens in de zoveel tijd even tijd voor vrij te maken en wat kilometers voor af te leggen. Juist in deze periode van het jaar waarin zoveel onzeker is geworden of spannend, zoek ik de ontspanning in de dingen die me goed liggen. En bij toeval waren onze Soester vriendjes meteen bereid om aan te sluiten bij dat bezoek zodat ik vrouwlief niet constant zou belagen met mijn uitleg over dit of dat wat ik daar zoal zag.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: nmm-fokker-d-vii-img_8474.jpg

Nu wil het toeval dat het NMM een zeer bijzondere en wellicht aardig unieke Fokker onder dak heeft gekregen. Een toestel uit de Eerste W.O. maar ook een machine uit de hoogtijdagen van Anthony Fokker als ontwerper voor het Duitse Keizerrijk. Bij het NMM stond al een tweedekker van hetzelfde type, maar de machine die nu wordt getoond heeft officieel Nederlandse wortels. En het betreffende toestel werd ontdekt in Munchen waar het in het ook al zo fraaie Technische Museum stond opgesteld. Bij onderzoek van de laklagen zag men als eerste huid een beschildering die verbonden kon worden met onze Marine Luchtvaart Dienst van een eeuw terug. En zo kwam de machine naar Nederland en kreeg een ereplek in het museum te Soesterberg. De D-VII, want zo is de juiste aanduiding voor deze Fokker was in zijn hoogtijdagen de F35 van zijn tijd.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: nmm-0726-do-24-mld-img_8510.jpg

Het toestel was alle geallieerde toestellen de baas en heel wat Duitse vliegers van toen konden niet wachten er mee te vliegen. Na WO1, toen de Duitsers als verliezer werden gezien door de Britten en Fransen, moest Fokker zijn productielijn en voorraad vliegtuigen vernietigen volgens het verdrag van Versailles. Maar de sluwe Fokker ging daarin niet mee, regelde een trein met voldoende wagons en bracht zo het hele spul illegaal naar het neutrale Nederland. Waar men natuurlijk meteen een deel van de gereed staande vliegtuigen in dienst nam. Ineens was onze luchtmacht voorzien van het beste materieel uit die tijd. De D-VII was zo goed dat het toestel nog tot 1940 dienst deed als meteo/leskist. Kortom, dat maakt die kist in Soesterberg ook echt apart.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: nmm-lockheed-neptune-img_8514.jpg

Natuurlijk is er nog meer te zien in het museum, en staan er omheen nog wat vliegtuigen geparkeerd die de moeite van het bekijken waard zijn. Jammer blijft dat men een Mig 21 laat verloederen en ook een toch best bijzondere Sabre straaljager van de USAF aan de weergoden offert. Op de dag van ons bezoek werden er driftig heen en weer gereden met legervoertuigen, voor de liefhebber daarvan natuurlijk een apart genoegen. Het museum is gratis toegankelijk voor museum-jaarkaarthouders, en parkeren kan hier ook gratis. Een aanrader voor alle liefhebbers. En kijk dan ook eens in de bossen om dat museum heen. Echt een prachtig gebied… (Beelden: Yellowbird)