Als je de recente conflicten bekijkt waarbij de VS zijn betrokken zie je vaak vooral succesvolle uitvoeringen van acties, gevechten, aanvallen en zo meer. Veelal met een stevige overmacht aan materieel en ook nog eens superieur in technologie of vuurkracht. Dat was altijd wel zo, maar er zijn ook heel wat smetjes op het blazoen van de Amerikanen te vinden waar het hun technologie of strategie betreft. Daarin staat de huidige president en zijn staf echt niet alleen. Een van de periodes vol daarvan was de luchtoorlog boven Vietnam in de jaren 1965-1972. Hoewel de Amerikanen eigenlijk helemaal niet wilden optreden in de strijd tegen de Vietkong of het Noord-Vietnamese leger, werden ze er door de anti-communistische doctrine binnen de politieke verhoudingen in Washington stukje bij beetje toe gedwongen. Men was bang dat als Zuid-Vietnam onder het rode juk zou komen te vallen veel andere buurstaten zouden volgen. En dus nam men de handschoen (door de Fransen in stukken en brokken achter gelaten) op en stuurde troepen en materieel naar dat verscheurde land. Met name de snelheid waarmee men de militaire opbouw organiseerde maakte ook dat veel minder getrainde mensen de strijd moesten gaan voeren met o.a. materieel als vliegtuigen die domweg niet voor deze vorm van oorlog voeren waren ontworpen.

Veel van de Amerikaanse jachtvliegtuigen en bommenwerpers waren bedoeld voor het Europese theater, niet voor een strijd in een tropische land met een meer dan taaie tegenstander. En dus leed de VS al snel fikse verliezen. Daarbij bleek dat met dank aan de Sovjet-Unie en China de Noord-Vietnamezen beschikten over grote aantallen redelijke moderne Migs. En die bleken een plaag voor Amerikaanse eskaders. Opvallend was ook dat de volgens de toenmalige strategen in het Pentagon superieure luchtdoelraketten die men meenam onder de vleugels om de vijand uit de lucht te blazen mocht die zich vertonen, in 8 op de 10 gevallen niet functioneerden. En dat bleef vele jaren lang zo. Daarbij vlogen de Amerikanen op eigen navigatie en zonder echte ruggensteun van radarstations, waardoor ze vaak werden verrast door die verrekte Mig’s. Bij de Vietnamezen ging alles juist centraal geleid en koppelde men de strategie ook aan de inzet van grond/luchtraketten die heel wat slachtoffers maakten onder de laag vliegende Amerikaanse toestellen. Een gelukje had men, de Russische ‘Atoll’ raketten waarmee de Migs onder hun vleugels rondvlogen deden het even slecht als de Amerikaanse exemplaren. In de loop van de jaren ontwikkelden de Amerikanen nieuwe strategieen, voerden vliegende radarstations aan waarmee men de eigen eskaders kon aansturen, maar voorzag o.a. de machtige F4C/D Phantoms van boordkanonnen die veel effectiever waren bij het bestrijden van de tegenstanders. Uit dit beknopte overzicht maken jullie wellicht op dat het superioriteitsgevoel bij de Amerikanen (zie Trump-doctrine) wellicht enige bescheidenheid behoeft. Voor mij was het wel een eye-opener toen ik het boek las dat een uitgebreid verslag geeft over juist deze periode in de Vietnamoorlog. De propaganda van toen gaf toch echt een ander beeld. Hoe dan ook, een top-boek dat ik 8 jaar geleden alweer aanschafte en onlangs uitlas. 342 pagina’s dik, in de Engelse taal en beschikbaar onder ISBN-nummer 978-1-59114-519-6.