Eten in de duinen…

Posted on by • Geplaatst in Culinair • Getagd , , , , , , , , , , • 4 reacties
De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: soest-rest-2-img_8543.jpg

En voor wie nu denkt dat ik ergens ben wezen eten aan de kust; nee, teleurstelling wellicht, ik heb het over het fraaie duingebied van Soest waar we onlangs met onze vriendjes uit die omgeving op bezoek waren. En na de nodige stappen te hebben gezet in het aangrenzende Soesterberg (zie blog 30-07) namen onze lieve vrienden ons mee voor een wat verlate lunch naar een in het Soester duinengebied wat verscholen restaurant met aangrenzend terras. Je zit er echt midden in de bossen en het zand van de duinen is op pakweg 100 meter lopen te aanschouwen. En wie dat doet zal zich verbazen.

Je verwacht bijna dat er kamelen rondlopen, zoveel zand en heuvels men daar heeft overgehouden aan de oude ijstijden. Maar dit terzijde. Het restaurant (Buiten de Duinen voor eten en drinken) is qua opbouw van het gebouw van de eenvoudige soort wellicht maar de uitbater heeft een meer dan gastvrije aanpak, een prima keuken en een jong maar enthousiast team. Het terras is van de eenvoudige soort, maar biedt de meeste bezoekers voldoende schaduwplekken met parasols als de zon wat al te enthousiast schijnt.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: soest-rest.-3-img_8544.jpg

Na wat studeren op het menu gingen we voor de op de kaart te vinden Loaded Frites (wat is er mis met Patat boven de grote rivieren??) met diverse ingredienten plus topping. Nou dat bleek een hele maaltijd waar je de vingers bij op at. Zelf gemaakte patatten die meer dan smakelijk (en warm) bleken. Het was veel meer dan een lichte lunch en dat beviel ons op dat moment bijster goed. Bij de soorten thee die ik bestelde bleek de bekende ontbijt/zwarte thee niet beschikbaar, maar de Earl Grey die ik daarvoor in de plaats in mijn hete water mikte was ook goed te drinken. Het terras werd door hondenliefhebbers met een groot sociaal hart ook te worden gefrequenteerd, maar daar heb je geen last van.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: soest-rest.-5-img_8550.jpg

Mensen uit deze omgeving voeden hun dieren kennelijk zodanig op dat ze niet blaffen, knokken of bedelen. Water in bakken op de gronden hield de dorst voor de viervoeters ver weg. Tuurlijk keek ik ook even in de toiletruimte. Keurig netjes, niks op aan te merken. En dus, een prachtige 10 voor dit restaurant. Al was het maar omdat Keep it stupid simple hier met kwaliteit wordt vermengd. En dat is een ideale combinatie in mijn ogen… (Beelden: Prive)

Hansa..

Hansa..

Posted on by • Geplaatst in Automening, Historie • Getagd , , , , , , , , , , • 7 reacties
De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: hansa-1100-1.jpg

Een van de meest bijzondere wagens die leasepa in mijn jeugdige jaren kortstondig in zijn wagenpark had staan was een Duitse Hansa. Een wat wonderlijk gevomde auto uit de stal van Carl Borgward. Hansa was bij dat toen nog grote automerk een van subfabrikanten, net zoals Goliath en Lloyd. Toch was dat sub-effect best wel relatief want Hansa kende ook meer dan grote en luxe modellen die soms onder de dubbele naam van zowel Borgward en Hansa uit werden gebracht. Uitgerust met een krachtige 6-cilindermotor van 2.3 liter die zelfs met automaat kon worden uitgerust. Anno 1952 best een duur ding, waardoor de verkopen bij ons in Nederland beperkt bleven. Naar ik meen kocht ooit volkszanger Johnny Jordaan er ook een….

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: hansa-1100-2.jpg

Hoe dan ook, de auto die in onze familievloot acteerde voor dit verhaal was van een andere orde en droeg een (toen best unieke) boxermotor voorin met een inhoud van 1100cc. Hansa’s als deze kwamen eind jaren vijftig op de markt en waren leverbaar als sedan, stationcar en coupe. De vormgeving leek wat op die van Goliath en dat was geen extra verkoopargument. Alleen kreeg je bij dat merk dan weer een tweetaktmotor en was de Hansa altijd viertakt gemotoriseerd. Technisch was er weinig mis met de wagens van dit merk. Maar ze waren ook relatief onbekend. Als ik wel eens foto’s zie uit de jaren 50/60 waarin auto’s op onze wegen en in onze steden dienen als illustratie, is zelden of nooit een Hansa terug te vinden.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: hansa-1100-coupe.jpg

Nederlanders waren meer van merken als Opel of VW en ook nog de nodige Franse of Engelse merken. Meteen ook het grote euvel van alle merken uit de Borgward-stal. Relatief prijzig, mooi van techniek, betrouwbaar, maar vrijwel onbekend. En dat gaat door tot in onze huidige tijd. Ik durf te wedden dat de meeste lezer(essen)s hier nog nooit van Hansa hebben gehoord. Nu ging het ook nog eens ten onder tijdens het grote faillissement van Borgward als geheel in 1961. Van de in totaal pakweg 50.000 na-oorlogse Hansa’s die werden gebouwd zijn er nog maar weinig over. En die zijn nu prijzig. Die uit ons voorraadbestand van toen was na een dag alweer verkocht. Waren we er voordien wel een zondag mee weggeweest en hadden als kinderen die wonderlijke klank van een boxermotor voor het eerst van ons leven gehoord. Verder herinner ik me er niet veel van….Zoals dat gaat bij verdwenen auto’s en merken…. (Beeld: Archief)

Unieke Fokker bekijken..

Unieke Fokker bekijken..

Posted on by • Geplaatst in Historie, Luchtvaartmening • Getagd , , , , , , , , , , , , , , , • 11 reacties
De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: nmm-gebouw-img_8538.jpg

Het (voor mij) geweldig aantrekkelijke Nationaal Militair Museum laat haar collectie redelijk beperkt rouleren, maar voor de liefhebber is er voldoende te zien en te beleven om er eens in de zoveel tijd even tijd voor vrij te maken en wat kilometers voor af te leggen. Juist in deze periode van het jaar waarin zoveel onzeker is geworden of spannend, zoek ik de ontspanning in de dingen die me goed liggen. En bij toeval waren onze Soester vriendjes meteen bereid om aan te sluiten bij dat bezoek zodat ik vrouwlief niet constant zou belagen met mijn uitleg over dit of dat wat ik daar zoal zag.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: nmm-fokker-d-vii-img_8474.jpg

Nu wil het toeval dat het NMM een zeer bijzondere en wellicht aardig unieke Fokker onder dak heeft gekregen. Een toestel uit de Eerste W.O. maar ook een machine uit de hoogtijdagen van Anthony Fokker als ontwerper voor het Duitse Keizerrijk. Bij het NMM stond al een tweedekker van hetzelfde type, maar de machine die nu wordt getoond heeft officieel Nederlandse wortels. En het betreffende toestel werd ontdekt in Munchen waar het in het ook al zo fraaie Technische Museum stond opgesteld. Bij onderzoek van de laklagen zag men als eerste huid een beschildering die verbonden kon worden met onze Marine Luchtvaart Dienst van een eeuw terug. En zo kwam de machine naar Nederland en kreeg een ereplek in het museum te Soesterberg. De D-VII, want zo is de juiste aanduiding voor deze Fokker was in zijn hoogtijdagen de F35 van zijn tijd.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: nmm-0726-do-24-mld-img_8510.jpg

Het toestel was alle geallieerde toestellen de baas en heel wat Duitse vliegers van toen konden niet wachten er mee te vliegen. Na WO1, toen de Duitsers als verliezer werden gezien door de Britten en Fransen, moest Fokker zijn productielijn en voorraad vliegtuigen vernietigen volgens het verdrag van Versailles. Maar de sluwe Fokker ging daarin niet mee, regelde een trein met voldoende wagons en bracht zo het hele spul illegaal naar het neutrale Nederland. Waar men natuurlijk meteen een deel van de gereed staande vliegtuigen in dienst nam. Ineens was onze luchtmacht voorzien van het beste materieel uit die tijd. De D-VII was zo goed dat het toestel nog tot 1940 dienst deed als meteo/leskist. Kortom, dat maakt die kist in Soesterberg ook echt apart.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: nmm-lockheed-neptune-img_8514.jpg

Natuurlijk is er nog meer te zien in het museum, en staan er omheen nog wat vliegtuigen geparkeerd die de moeite van het bekijken waard zijn. Jammer blijft dat men een Mig 21 laat verloederen en ook een toch best bijzondere Sabre straaljager van de USAF aan de weergoden offert. Op de dag van ons bezoek werden er driftig heen en weer gereden met legervoertuigen, voor de liefhebber daarvan natuurlijk een apart genoegen. Het museum is gratis toegankelijk voor museum-jaarkaarthouders, en parkeren kan hier ook gratis. Een aanrader voor alle liefhebbers. En kijk dan ook eens in de bossen om dat museum heen. Echt een prachtig gebied… (Beelden: Yellowbird)

Patient…

Patient…

Posted on by • Geplaatst in Persoonlijk • Getagd , , , , , , , , , , , , , , , • 14 reacties
De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: f.a.01.jpg

Na de heftige confrontatie met de resultaten van wat er met mijn lijf loos was/is, ging ik door vele verdere onderzoeken, was de familie Dracula ineens een groot-afnemer van mijn bloed, moest ik praten met specialisten en hun assistenten(s). Maar moest ik ook leren omgaan met het feit dat ik in ‘hun’ ogen ‘patient’ was. Terwijl ik dat zelf bepaald niet zo voelde. Het fysiek functioneerde (weer) volop na die bloedtransfusie.(ik weet nu hoe bloeddoping werkt in de sport..) Ik sjouwde weer met zandzakken, vulde gaten in en achter de tuin op met dat spul, reed overal heen waar we even behoefte aan hadden, sliep best goed (de dromen met akeligheden kwamen pas als ik net wakker was in de voege ochtend..) at en dronk als altijd en behield volgens anderen ook mijn Amsterdamse humor. En toch wist ik dat er iets in me zat dat er niet thuis hoorde. Waar een heftige operatie voor nodig zou zijn om dat te verwijderen en dat die ingreep niet bepaald een pretje zou zijn of worden.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: seh-2-amc-img_4505.jpg

Zeker over de periode ‘er na’ dacht ik veel na. Als je weinig tot geen ervaring hebt met dit soort zaken is alles onbekend. Ik weiger categorisch om op Google of zo te kijken hoe zo’n operatie bij andere patienten is verricht. Geen interesse, ik wil er blanco in, maar ook optimistisch. Het moet goed gaan, immers zo sta ik in het leven. Daarbij was de chirurg (en dame met een stevige mening en een even optimistisch verhaal) waarmee ik sprak stellig dat alles goed ging komen en ik die 100 jaren leven in goede gezondheid die ik ooit plande voor mijzelf wellicht toch ging halen. Daar haalde ik hoop uit. En geloof. En dus leefde ik in de afgelopen weken in een soort droomwereld. Deed leuke dingen die ik normaal ook zou hebben gedaan, maar dan meer uitgespreid in de toen nog onwetende tijd, bezocht en praatte met vrienden en familie over de ontstane situatie. Steun werd uitgesproken en aangeboden. Lief en nuttig. Omdat ik veel verhalen vooruit schrijf in deze periode (je weet maar nooit wat er nog komt…) kan het zijn dat het mes van de operatie me juist nu even het zwijgen op legt….(en dat is sinds gisteren zo…) Maar weet dus, dat ik als ik dit schrijf in een soort dubbele spirit heen en weer wordt geslingerd. Normaal gedrag versus….je bent patient….en moet accepteren dat het ernstig is…. U wilt me wel vergeven dat ik daar moeite mee heb….. (beelden: algemeen)

Buikschuiver…

Posted on by • Geplaatst in Boeken en tijdschriften • Getagd , , , , , , , • 16 reacties

In mijn jonge jaren was de brommer een logische stap als je qua vervoer de fiets was ontgroeid en de auto nog net niet bereikbaar bleek. Al was het maar omdat je voor die laatste een rijbewijs moest behalen op de 18e. Kortom, dat werd brommen dus. Met tweedehandsjes, ik beschreef ze hier al eerder, hele avonturen belevend, en later met een nieuwe Puch pas echt keurig leren rijden. Pas daarna kwam de transitie naar vierwielers op gang. Maar er waren genoeg leeftijdgenoten die nog een tijdje langer op twee wielen door reden. Een daarvan, Gabriel Kousbroek (1965) schreef daar een alleraardigst boekje over onder de titel ‘Buikschuiver’. Die titel haalde hij uit de bijnaam voor alle bromfietsen van voor zijn generatie, waarbij de berijder al dan niet met een leuke jonge dame als passagiere op de buddyseat voorover gebogen over het vaak wat smallere stuur trachtte om de wettelijk toegestane snelheden van toen te overschrijden.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: ybb-416035-achterkant-buikschuiver.jpg

Uit de verhalen in het boek maak ik op dat hij net als wij een paar jaar eerder, experimenteerde met tweedehands brommers die toen al aardig op leeftijd waren. Opvoersetjes, andere sproeiers etc. En natuurlijk ontdekte hij ook dat tweedehands vaak niet betrouwbaar of veilig was. Het boek is doorspekt met narigheid en ellende maar zo beschreven dat je vrijwel constant een glimlach om de mond houdt. Het boekje stamt uit 2020 en ik kocht het tweedehands. Binnen een paar dagen uitgelezen. Al was het maar om de herkenning van veel zaken die met die brommers van toen te maken hadden. Nijgh & Van Ditmar uit Amsterdam gaven het uit, er staat een ISBN-Nummer op (9789038908632). Voor de liefhebber een aanrader….(beelden: Prive)

Oude buurt…

Oude buurt…

Posted on by • Geplaatst in Historie, Persoonlijk • Getagd , , , , , , , , , , , , , , , , , • 23 reacties
De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: img_6268.jpg

Al eerder schreef ik hier over de oude woonbuurt waar ik ooit als kind opgroeide, naar school ging, de kerk bezocht en straat na straat leerde kennen tijdens mijn jeugdige jaren. Want als kind was die oude straat mijn eerste blik op de totale wereld, daarna de buurt, weer wat later de wijk, dan de stad en met dank aan toen nog ondernemende ouders en hen omringende vriendenkring de rest van het land. Bij een terugblik realiseer ik me telkens weer hoeveel ondernemers er in die straat van ons toen actief waren. Van groot tot klein, van ouderwets in onze huidige ogen tot modern als je er op terugkijkt. Maar allemaal druk met hun nering.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: ostadestraat-img_5802.jpg

Onze straat had als oorsprong een geschiedenis als handliedengebied en dat lag in de 19e eeuw allemaal in de buurgemeente Nieuwer-Amstel (nu o.a. Amstelveen). Garagebedrijven, melkwinkels, kruidenier, kolenman, groentenman, fietsenwinkel, schillenboer, verhuisbedrijf, TV/Radiowinkel, huishoudelijke winkel, tapijtenzaak, zie hier zo maar wat ondernemers die in die straat actief waren tijdens mijn jeugd. En dat aleen in dat stuk waar ik woonde. De straat zelf was veel langer en bevatte nog flink wat meer mkb-ers (huidige term). Dat zette wel een interesse in beweging voor alles wat beweegt en ook onderneemt. Al was het maar omdat we ook nog niet te ver van de naamgevende rivier woonden die heel wat activiteit liet zien op het water. Daarnaast vlogen over de stad de nodige vliegtuigen die naar/van Schiphol bewogen. Een wereld vol nieuwe zaken, elke dag weer. De honger naar kennis en informatie toen zeker begonnen. Daarnaast waren er de losse handelaren. Straathandel, ijs, Berliner bollen, vis, maar zeker ook muziek. Van accordeonspelers tot Volendammer orkestjes en natuurlijk draaiorgels. Een drukke en interessante tijd. Kom ik nu nog wel eens langs die oude straat en wandel ik door de buurt van toen heen zie ik dat alles er nu zo goed als ‘dood’ is. Geen reuring meer, geen gezelligheid op straat. Zelfs de grote doorlopende Van Woustraat die van Nieuw-Zuid bij de Utrechtse Brug naar het centrum loopt, is door gemeentelijk afknijpbeleid verworden tot een soort fietspad met er langs allerlei zaken waar havermelk en koffiedrinkende types hun genoegens uit halen.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: van-woustraat-2-img_5931.jpg

Van het vroegere nijvere mkb-volk is geen sprake meer. De buurt veranderde. Hele huizenblokken werden gesloopt, inclusief bijbehorende winkels, garages de stad uit gepest, en supermarkten op enige afstand ter bediening van de nieuwe bewoners. Ook de beeld bepalende kerken verdwenen. Veel teksten op de gevels onleesbaar voor een normale Nederlander… Nee, terugkijken mag leuk zijn in de bol of een mooi oud fotoboek, het is niet altijd even aantrekkelijk om te zien hoe de stad zelfs in jouw eigen oude buurt veranderde.. En hoe vergaat dat jullie?? Ook veel veranderingen of bleef alles (of veel) bij het oude…. IK ben benieuwd naar de observaties.. (Beelden: Archief)

Tijd vliegt….

Tijd vliegt….

Posted on by • Geplaatst in Algemeen • Getagd , , , , , , , , , , , • 26 reacties
De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: heempark-3-.jpg

Op 7 mei 2015 schakelde ik over van mijn oude account naar het toen nieuwe Altijdmijnmening.com. De tijd vloog sindsdien en veel veranderde. Was ik toen nog dagelijks bezig met verhalen dichten, dat werd op enig moment om praktische redenen drie keer per week. Al was het ook maar doordat ik ook andere sociale media vul met mijn teksten en beelden. Hoe dan ook, je ziet via de tekst van dat eerste blogje van toen hoe ik heb gemarteld met aanbieders van blogs door de jaren heen. Gelukkig (afkloppen..) is alles nu al jaren stabiel en plezierig om te benutten. Ik hoop nog steeds dat de lezer dat hier ook vindt. Reageren mag…graag zelfs…

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: rondehoep-5.jpg

(TXT 2015) Bij mijn omschakeling van de ene naar de andere computer kwam ik er achter dat mijn toegang tot het WordPress-beheer van mijn vorige Meningblogje niet meer mogelijk was. Na weken martelen besloot ik dan maar opnieuw te beginnen. Al dat werk van de afgelopen 10 jaren teniet laten doen, lijkt me toch wat vervelend. Dus, een ander blog, een nieuwe naam, al lijkt die dan veel op de vorige. Als Altijdmijnmening.com gaan we nu door het leven, de specialismen blijven gewoon op hun bekende plekje functioneren. Nu eens zien of we deze nieuwe blog weer tot leven kunnen wekken en ook levend kunnen houden. De frequentie van schrijven zal wellicht niet zo veel gaan afwijken van die welke ik al had ingevoerd toen ik van Sanoma naar WordPress overstapte. Nu nog even de linkjes actief maken en zien hoe we de boel weer draaiend krijgen. Kost wat tijd, maar dan heb je ook wat. In het begin plaats ik wellicht wat minder dan gewend, komt vast door de opbouw van deze nieuwe weblog. Maar eenmaal onderweg zal er weer het nodige te lezen zijn hoop ik… U bent van harte welkom om weer mee te doen in de discussies of gewoon te lurken….(Beelden: Prive)

Terug naar de geschiedenis…

Terug naar de geschiedenis…

Posted on by • Geplaatst in Historie, Luchtvaartmening • Getagd , , , , , , , , , , , , , , , , , • 18 reacties
De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: p4150290.jpg

Tussen hoop en vrees, de periode na de eerste bloedcontrole en de eerder gemelde oproep om me in het ziekenhuis te melden voor noodopname leidde ik mijzelf af door dingen te doen of op te zoeken die de eventuele negatieve gedachten weg konden duwen. Een daarvan was een bezoek aan het museumpark Aviodrome op Lelystad Airport. Daar was ik een paar jaar terug voor het laatst en ook toen werd het bezoek overschaduwd door het a.s. verscheiden van mijn oude vriend Cees. Ik moest toen mijn bezoek aan de locatie vrij plotseling afbreken om afscheid van Cees te kunnen nemen. Kortom, redenen genoeg om dat fraaie museumterrein op het binnenkort commercieel operationeel te maken vliegveld weer eens aan te doen.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: aviodrome-3-img_2774.jpg

In wezen is er niet zo veel veranderd, al zette men wat ‘exponaten’ handiger bij elkaar, voegde wat audio-visuele aspecten toe aan wat al was, maakte voor kinderen een bezoek aan dit museum net even aantrekkelijker door wat spelletjes en puzzels toe te voegen die men al wandelend kan invullen. Als luchtvaartgek deed het me wel zeer om te moeten constateren dat twee van de drie hier aanwezige Dakota’s momenteel in een soort sloopconditie verkeren omdat men vleugels uit wil wisselen en het onderstel of zo. Daartoe behoort ook de ooit zo trotse en vliegwaardige PH-PBA van de voormalige Dutch Dakota Association die ontdaan van vleugels en meer in de technische hangaar van het museum op zijn buik te bekijken is.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: aviodrome-4-img_2775.jpg

Het project Noorduyn Norseman schiet maar heel langzaam op en de DC-2 (uniek toestel dat ook ooit vliegend binnenkwam hier) staat te glimmen alsof hij nieuw uit de fabriekshal kwam, maar enige progressie richting de wolken zit er niet in. De indertijd ook bekeken (en toen nieuwe) expositie rond de ontwikkeling van het straalvliegtuig nu nog eens bezocht. En hoewel echt interessant duren de diverse hoofdstukken wel wat lang. In deze tiktok tijden zal het voor met name jongeren te veel van het goede zijn. Die willen net als ik sneller door de automatische deurbediening heen breken. Even voor de goede orde; als je hier nog nooit bent geweest is het een aanrader om dit museum met haar speelpark er omheen te bezoeken.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: aviodrome-6-img_2777.jpg

Het barst van de informatie en ook de uitgestalde vliegtuigen zijn net als wat klassieke auto’s binnen meer dan de moeite waard. Helaas is men buiten nog niet toe gekomen aan het eens wat oppoetsen van sommige ex-KLM vliegtuigen. Wellicht mankeren de vrijwilligers hiervoor? Dus positief oordeel over het algeheel. Maar er zijn ook minpunten. De manier waarop je een bakkie koffie met iets lekkers kunt bestellen is veel te ingewikkeld. Daarbij ook prijzig. En dat geldt ook voor het parkeren. Amsterdam zou zich niet schamen voor dit tarief. Je betaalt altijd een dagkaart van E.7.50, ook al blijf je maar een uurtje. Dat prijzige geldt ook voor de Museumshop waar de prijzen aan de bovenkant van de normale markt zitten. Zaken waarop men echt moet letten. Want met een entreeprijs van dik twee tientjes pp is dit niet een gratis attractie. Integendeel. En toch…blijft het bezoeken waard…. (Beelden: Yellowbird)

Zwijgende held…

Zwijgende held…

Posted on by • Geplaatst in Cultureel, Historie • Getagd , , , , , , , , , , , , , • 14 reacties
De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: valentino-2.jpg

Precies een eeuw geleden overleed op 31 – jarige leeftijd Rudolph Valentino. Een filmheld die zijn weerga niet kende en door veel vrouwen als sekssymbool werd gezien zonder dat ze ‘s-mans stem ooit maar hadden gehoord. Zijn bijnaam was ‘De grote minnaar’, maar in andere kringen werd hij verguisd omdat hij als man in zijn vele filmrollen veel te ‘vrouwelijk’ zou overkomen. Valentino stamde uit Italie waar hij in 1895 werd geboren. Zijn moeder was Frans, zijn vader Italiaans. Een jonge leerling die weinig belangstelling had voor de leerstof maar veeleer uitblonk in fantasie en een grote interesse in mooie boekverhalen. Voor de dienstplicht werd hij geweigerd omdat hij fysiek niet voldeed aan de eisen die men stelde t.a.v. recruten. Hij ging dus maar studeren en deed dat in Genua waar hij agrarische wetenschappen tot zich nam.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: valentino-3.jpg

Later leerde hij dansen en pakte net voor WO1 uitbrak het stoomschip richting de VS. Hij hield zich in leven door het aannemen van allerlei flutbanen als bordenwasser of tuinman. Later kreeg hij als dansinstructeur werk en kwam kortstondig in dienst bij een operettegezelschap. Na een verhuizing richting San Francisco ontmoette hij iemand die hem aanraadde rollen te zoeken in (stomme) films. Dat lukte. Hij kreeg bijrolletjes als gangster (hij was tenslotte Italiaan..) en trouwde met een vrouw die Cherokee-bloed in de aderen had stromen. Dat bloed bleek vooral lesbisch en zij vond zijn mannelijke verlangens maar niks. Tijdens de huwelijksnacht stond hij al snel op de gang van het hotel waar ze verbleven. Het huwelijk duurde dus maar kort.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: valentino-4.jpg

Een tweede huwelijk was met een kostuumontwerpster die weer de geliefde was van een toenmalige actrice, Alla Nazimova. Uiteindelijk kwam Valentino via via binnen de aandachtkring van scenarioschrijfster June Mathis en regisseur Rex Ingram. En rolde hij in de later zo bekende hoofdrollen. Hij speelde een versierder van de zuiverste soort en toen men zijn populariteit wilde vergroten maakte hij toernees naar o.a. Europa waar hij als held werd ontvangen. Intussen was zijn tweede huwelijk ook weer op de klippen gelopen en kreeg hij een relatie met de toen ook al zo bekende actrice Pola Negri. Valentino bleef een bijzondere acteur. De tijd van de sprekende film ging aan hem voorbij. In 1926 werd hij opgenomen in een New Yorks ziekenhuis waar hij werd geopereerd aan een maagzweer. Dat leidde echter weer tot buikvliesontsteking waaraan hij uiteindelijk acht dagen later overleed. En beetje mysterieuze man die zowel op het witte doek als in zijn priveleven genoot van vrouwelijke aandacht. Maar die dat zeker op dat zwart/witte doek zwijgend deed. En wellicht dat hij daardoor wel zo’n fenomeen werd en bleef… (Beelden: Internet)

Waterige muziek…

Waterige muziek…

Posted on by • Geplaatst in Algemeen, Cultureel, Historie • Getagd , , , , , , , , , • 18 reacties
De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: waterorgel-1.jpg

Een van de wonderen die de wereld nog niet uit zijn maar kennelijk wel uit het collectief geheugen gewist is het bestaan van een zeer spectaculair show/muziekinstrument; het waterorgel. In feite een normaal (..) orgel dat in plaats van luchtpijpen met verschillende tonen soortgelijke uitlaten aanstuurt gevuld met water. Luchtdruk ondersteunt de uitstroom en zo kunnen daarmee de fraaiste figuren worden gemaakt die soms tientallen meters hoog worden opgestuwd. Zet daar dan gekleurde verlichting achter en je krijgt een effect dat je niet snel vergeet. Als kind werden we nog wel eens meegenomen naar plekken waar zo’n ding optrad. Vaak t.b.v. een speciale gelegenheid in de stad. Denk aan de toen nog wel gevierde Bevrijdingsdag.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: waterorgel-5-images.jpg

Of als er een ander feestje gevierd mocht worden. De bezoekers keken vaak met open monden naar de bewegingen van dat water en de kleuren die samenvielen met indrukwekkende muziek. Ooit op Schiphol (Oost) zag ik ook zoiets. De gelegenheid ontging me, maar indrukwekkend was het wel. Kleinere exemplaren staan vaak in feestzalen, meestal van wat ouderwetse snit. Maar ook bij de Efteling boden ze zo’n ding aan. En mensen genieten er van. Terecht. Als ik een beetje rondkijk in de digitale wereld zie ik dat er in andere landen nog steeds grote shows worden gegeven met die waterorgels. En dat die nog steeds hele volksstammen vermaken. Voor mij is het een jeugdherinnering. Ik denk niet dat ik er de afgelopen pakweg 40 jaar een in actie heb gezien. Wie weet komt dat nog eens, immers bij een algeheel vuurwerkverbod is dit een prima alternatief voor al dat geknal. Vinden onze huisdieren ook een stuk plezieriger… (Beelden: Internet)