Een eeuw terug..

Een eeuw terug..

Posted on by • Geplaatst in Historie • Getagd , , , , , , , , , , , • 4 reacties
De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: april-1926-de_volkskrant_1926-04-21.jpg

Wie zijn/haar verleden niet kent heeft in het heden of de toekomst niets te zoeken. Een oud gezegde van een bekende filosoof die telkens wees op de matige kennis van de geschiedenis bij mensen die vaak het heden en de toekomst willen duiden zonder het verleden te zien als aanloop tot… Dus even terug naar april 1926. Een periode waarin ook ons land zich herstelde van de malaise ontstaan door de eerste wereldoorlog. Voor de beter gesitueerden ging dat een stuk sneller dan bij de arbeidersklasse. Intussen braken in Brits-Indie (het huidige India, Pakistan en Bangladesh) rellen uit tussen moslims en hindoes. Alleen al in Calcutta vielen minstens 50 doden. Deze rellen zouden zes dagen duren voor de Britten de zaak weer enigermate tot rust wisten te brengen.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: volk-april-1926.jpg

Intussen werd een zwart/wit film met de toenmalige komiek Harold Lloyd (For heaven’s sake) een grote hit en zaten ook bij ons de bioscopen vol mensen die wel eens wilden lachen om de avonturen van deze malloot. Lufthansa (voortgekomen uit een afgedwongen fusie tussen Lloyd, Junkers en nog wat kleinere maatschappijen) maakte haar eerste lijnvlucht met een Fokker F.II. Juist dit jaar 2026 viert het bedrijf haar eeuwfeest. Op 9 april 1926 werd Hugh Heffner geboren. Op zich niks bijzonders, ware het niet dat hij later het blootblad Playboy zou oprichten en tot hoge leeftijd zou profiteren van alle dames die in zijn Mansion onderdak zochten en vonden. Tussen de Sovjet-Unie en Canada ontstond een conflict over eilanden in het Poolgebied. Daarbij werden over en weer claims gelegd op bepaalde tot dan neutrale gebieden.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: april-1926-watersnood.jpg

In China vonden intussen gevechten plaats tussen diverse oorlogszuchtige bendes die strijden om de macht in dat enorme land. Voor de bevolking zijn die conflicten uiteraard vreselijk. In Philadelphia vierde men het 150-jarig bestaan van de Verenigde Staten in een speciaal gebouwd stadion waarin 100.000 bezoekers de festiviteiten konden meemaken. Het stadion zou tot in 1989 worden gebruikt en werd in 1992 gesloopt. Zou dat ook voor die balzaal van Trump gaan gelden? Ook opmerkelijk, een Australische kandidaat voor het hogerhuis daar die de zetel van een concurrent betwistte omdat die de boel zou hebben beduveld, verdween spoorloos op weg naar de premier van het land. De man is nooit meer teruggevonden en zijn verdwijning bleef een mysterie. Twee andere kandidaten kwamen ook heel mysterieus aan hun einde toen ze met Thomas Ley, de man die op een gestolen zetel zat, in de clinch raakten. 21 jaar later werd Ley veroordeeld voor de moord op weer iemand anders. Ook toen zaten er dus malloten op gestolen zetels in de politiek. Wat dat betreft niks nieuws onder de zon…Intussen leed het Land van Maas en Waal stevig onder een watersnood met veel ellende voor de bevolking en de dieren in dat gebied. Zijn we nu vergeten, maar de strijd met het water is er een van eeuwen in ons kleine landje… (Beelden: Internet)

Overdenkingen..

Overdenkingen..

Posted on by • Geplaatst in Historie, Persoonlijk • Getagd , , , , , , , , , , , • 8 reacties
De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: amsterdam-ostadestraat-img_5802.jpg

Wie anno nu een nieuwbouwhuis betrekt weet zich verzekerd van een veelal aan de wensen des tijds aangepaste woonomgeving die ook meteen alles in zich heeft om vanaf de start het gevoel van de nieuwe bewoners te ontvangen of in/uit zich te dragen. Hoe anders is dat bij een huis dat al decennia of zelfs eeuwen oud is. Dan zit de ziel van die vorige bewoners ook nog in dat huis. Verbouwingen door de jaren heen, veranderingen in de functie, lief, leed, echt alles komt terug als je er zelf gaat of mag wonen. Ik heb de combi van dit soort huizen meegemaakt. Oud- en nieuwbouw, functioneel tot luxe. Alles. Als geinteresseerd in geschiedenis zocht en vond ik ooit dat het ouderlijk huis waar wij toen woonden en indertijd onderdeel was van een gewone drie-etagewoning met huurders die voor de oorlog nog waren geronseld om er te komen wonen, vroeger een heel andere functie had gehad. Immers de straat waar ik toen woonde was weliswaar in die jaren van de twintigste eeuw onderdeel geworden van wat toen ‘Oud Zuid’ heette te zijn, ooit was hier een soort pad geweest waarlangs diverse bedrijven zich vestigden die zaken deden met of voor klanten in Amsterdam. Immers die straten buiten de ‘Veste’ behoorden tot ver in de 19e eeuw tot de buurgemeente Nieuwer-Amstel.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: amsterdam-van-woustraat-met-tram-4-552.jpg

Bij de dringend benodigde uitbreiding van het woonaanbod voor de stad koos men voor overname van het buurgebied en werden in allerijl wijken aangelegd vol met vrij gelijkvormige woningen langs smalle straten die qua inrichting de oude sloten van die buurgemeente volgden. Behalve die in onze straat. Daar was alles een beetje anders. Veel huizen hadden een andere stijl, sommigen leken op die revolutiebouw van de 19e eeuw, anderen weken daar compleet van af. Een samenraapsel van stijlen. En in ons oude ouderlijk huis zat een deur met een luikje. En dat luikje diende ooit het doel van ontvangst van mensen die iets kwamen kopen of bestellen en moesten dan in dat kleine kantoortje (later onze kamer als kinderen) afrekenen.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: ostadestraat-1959-img_3009.jpg

Onder ons huis was een opslagruimte (later in gebruik als fietsenstalling) zoals bij vrijwel elk buurpand een winkel met soortgelijke loods te vinden was. Hoewel mijn ouders dit huis al voor de oorlog zouden huren, voordien moeten er dus ook mensen hebben gewoond, geleefd of gewerkt. Helaas was dat bij de zoektocht naar de geschiedenis van het pand niet meer te ontdekken. En is er ook nu uberhaupt niets meer van terug te vinden. Begin jaren zeventig werd namelijk een deel van de straat en ook ons oude huis gesloopt. Er voor in de plaats kwamen eenheidsworstflats in de stijl van die jaren. Beter, mooier, ongetwijfeld comfortabeler maar zonder die geschiedenis. Over vorige bewoners geen geschiedenis meer terug te vinden. Wel over de straat die begin 20e eeuw een andere naam kreeg aangemeten door de nieuwe bestuurders van toen. In de oude naam zat het ambachtelijke karakter van deze buurt en straat nog wel degelijk verpakt. Bij mijn volgende woonadres in hartje centrum dat naar verluid ooit was bewoond door kerktorenbouwer Hendrik de Keyser werd dat nog een stukje heftiger. Dat pand dateerde uit de 17e eeuw. En dan heb je het over heel wat bewoners en dito verbouwingen. Maar daarover later wellicht meer….(beelden: Archief)

Amerikanengekte..

Amerikanengekte..

Posted on by • Geplaatst in Automening, Historie, Persoonlijk • Getagd , , , , , , , , , , , , , • 8 reacties
De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: chevrolet-stylemaster-1947-green-4d.jpg

Hoewel ik al vele jaren verknocht ben aan of verbonden ben met dat Tsjechische merk dat intussen haar 130-jarig bestaan vierde, is er toch een periode geweest dat ik ‘into American Cars’ was. De reden (of oorzaak) toch de belevenissen uit de jeugd die maakten dat ik min of meer opgroeide met die Amerikaanse merken als Chevrolet, Pontiac of Studebaker. Gek? Duur? Welnee. Indertijd waren Amerikaanse automerken bij ons net zo populair als Britse of Duitse. De bevrijding door de Yanks had haar sporen nagelaten en ook onze economische wederopbouw baseerde veelal op Amerikaans materieel.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: studebaker-commander-1953.jpg

Heel wat transportbedrijven reden met oude GMC’s of Macks die waren achtergelaten door de door ons land trekkende troepen en ook overheidsdiensten als de Politie reden nog al eens in Jeep’s rond. Hoe dan ook, met een oom die met diverse Chevrolets zorgde dat onze tripjes naar Limburg uit die beginperiode comfortabel verliepen, maar ook later een Studebaker of wat die leasepa zichzelf toe had bedeeld (mijn moeder wilde een Pontiac..) voor weekendvertier kreeg ik dat virus net zo toegediend als het latere Tsjechische. Een van de straatvrienden had een vader die eigenaar was van een groot autoverhuurbedrijf en die wilde zelf ook graag in een ‘Yank’ rondrijden.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: oldsmobiel-cutlass-cruiser-brougham-estate-hg26yt-almere-1988-scan10020.jpg

In het specifieke en ultieme voorbeeld had hij een zwarte Chevrolet Impala met enorme liggende vleugels op de achterschermen. Af en toe mocht ik dan meerijden. Ik vond het geweldig. Het deinen van de carrosserie en het zoemen van die motoren…heerlijk. Pas tijdens mijn dealerjaren kwam ik er achter dat ik zelf ook graag eens Amerikaans wilde rijden. Dat lukte. Handel en inruil of deals met andere garagehouders maakten dat ik drie Oldsmobiles achter elkaar mocht berijden. Twee daarvan waren van de enorme soort. Stationcars met een dikke V8 motor voorheen die ook nog op diesel draaiden wat voor de totale kosten gunstiger uitpakte dan het geval was geweest met een benzineblok. En bij een verbruik van 1:10 waren die enorme bakken nog relatief zuinig ook. Hoe dan ook, het was een genoegen en ook een soort bevestiging dat dit toch wel het ultieme autorijden was voor wie hield van ruimte en comfort. Voor sportiviteit hoefde je het niet te doen. Integendeel. Maar het was ook goed zo. Nadien heb ik er niet meer naar omgekeken. Amerikaanse wagens zitten anders in elkaar dan Europese of pakweg Japanse. En dus gaat er ook wel eens iets stuk dat je bij andere merken nooit of vrijwel nooit meemaakt. En ook dat herinner ik me nog wel uit de jeugd. Toen pa mijn moeder op haar plek zette (‘jij hebt geen verstand van auto’s’) toen zij wees op een vreemde tik vanonder het motorgedeelte van een van de Studebakers…. Later bleek dat toch een uitgelopen lager te zijn. Beste reparatie die leasepa in een handomdraai verrichtte maar daarna ook meteen genezen was van die Amerikanen… En dat herkende ik dus toen het mij overkwam….. Maar leuk was het wel…. (beelden: archief)

Grote beer…

Grote beer…

Posted on by • Geplaatst in Huisdieren • Getagd , , , , , , , , , , , , • 12 reacties
De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: img_7658-kopie.jpg

Tijdens de periode waarin we schoonmama (zie blog 15-2)intens moesten begeleiden richting haar laatste rustplek waren we thuis wat minder bezig met andere dingen. Wat wel had moeten gebeuren was goed kijken naar onze kattenkinderen. Een daarvan, de grootste en meteen door de jaren heen meest kwetsbare, liep in die periode ineens heel vreemd door het huis heen. Als een Jamaicaanse zanger met veel gevoel voor reggae-muziek bewoog hij zijn achterkant heen en weer. Vreemd… Ook het springen van tafels of stoelen verliep bijna pijnlijk om aan te zien. Toen de rust iets was weer gekeerd toch eens naar de dierenartskliniek hier om de hoek. Daar zag men het verschijnsel ook, maar vond meteen dat we voor een betere expertise bij een specialist langs moesten om te bekijken wat dit fenomeen veroorzaakte. Een splinternieuwe dierenkliniek in Baarn bleek de beste optie en wij mochten er met voorrang even langs. Best een stukje rijden maar de ontvangst en behandeling bleken uiterst plezierig en vooral ook zeer diervriendelijk. Wat een verschil met die kliniek in Amsterdam-Sloterdijk die we door de jaren heen meermalen bezochten met verschillende huisdieren en waar omzet belangrijker leek dan diervriendelijkheid.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: img_5226.jpg

Hoe dan ook, van onze ‘grote beer’ werden roentgenfoto’s gemaakt en daaruit bleek dat zijn rechter heupgewricht door artrose was aangetast. En wel op zodanig wijze dat de bol van de heup niet goed meer draaide in de kom van het gewricht. Hij is maar 7.5 jaar oud, dus we vonden het wat jong voor dit euvel. Helaas….het hoorde bij het ras. Main Coons staan er om bekend. Een uiterst confronterende conclusie. Wat was nu een oplossing?? Een operatie zou soelaas kunnen bieden. Dan zaagt men de aangetaste kop weg van het gewricht, laat de kat daarna intensief revalideren en dan blijkt vaak dat het spierweefsel om die heupen heen bij katten de functie overnemen van het oud gewricht. Een kunstheup kon ook, maar dan kost dan zoiets als een goede tweedehands auto. Best veel geld. Deze operatie (waarvoor wij kozen) is ook niet gratis maar nog te overzien als je niet op vakantie gaat dit jaar. Dus dat werd het. Halverwege vorige maand ging hij onder het chirurgische mes en kwam een aantal uren later weer thuis. Waar wij een bench klaar hadden staan, ingericht als een intensive-care kamer waarin hij twee weken lang moest vertoeven. Niet lopen, niet staan. Leg het maar uit aan een kat als deze beer… Opvallend over naar de bak gaan geen woord in de instructies, ook niet op internet te vinden. Dus improviseren. Na een paar dagen kregen we de handigheid als verplegers. Onze poezenfamilie in de war. Twee collega-katten kwamen de kamer niet meer in (geur operatie), alleen onze oudste kater, Prins Percy, trok zich van niets wat aan en kwam af en toe even buurten bij de patient. Als dit blogverhaal wordt gepubliceerd zijn we bezig met de tweede fase van de revalidatie. Er moet opnieuw gelopen worden. Niet gesprongen, niet geklommen, maar gewoon rondjes lopen. En slapen in die bench. Over enkele weken weten we of het allemaal goed komt. Best spannend…zeker voor de Grote Beer zelf…..Die uiteraard extra werd verwend. Wat hij best op prijs stelde…..(beelden; archief)

Vis….

Vis….

Posted on by • Geplaatst in Cultureel, dieren • Getagd , , , , , , , , , , • 16 reacties
De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: tonijn-1-soorten.jpg

Onuitputtelijk lijkt de voorraad levende vis in de grote oceanen verspreid over de aarde. En dus een bron van inkomen voor vissermannen/vrouwen, viswinkels, maar ook voor delen van de voedselindustrie die we vaak niet meteen voor de buhne zien optreden. Bij toeval zag ik onlangs bij een bezoek aan een lokale supermarkt blikken in de aanbieding met daarin tonijn in lekkere saus. E.0,99 per blik. Bepaald niet verkeerd qua prijs. Maar die tonijn is toch met uitsterven bedreigd? Genuanceerd is dat vooral de grote blauwvistonijn waar middels tamelijk wrede wijze op wordt gevist door Japanners t.b.v. hun sushi-gerechten. Hoewel er allerlei restricties rusten op de vangst van juist deze vissoort wordt daar door de Japanse vissers niet zo op gelet. Gaat bij walvissen ook zo. Men kijkt daar niet op een visje meer of minder.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: tonijn-2-school.jpg

De bevolking moet gevoed, dus….. Toch is die tonijn ook een prachtige vissoort. Vaak stevig van postuur, snelle zwemmer (kan 75km/u halen) en opvallend door zijn rode vlees. De meeste andere vissoorten zijn qua vlees wit van kleur. Tonijn is een makreelsoort en vroeger kwamen deze vissen ook veel voor in de Middellandse Zee van soms wel 900kg aan gewicht. Ze waren niet voor niets zo populair bij vissers in dat gebied. Maar door overbevissing werd ook de wat kleinere soort tonijn in die zee onderdeel van quota en heeft men daar de visserij met subsidies weten af te remmen of om te vormen richting andere soorten. Neemt niet weg dat een goede boot vol tonijnvissen aardig geld op levert. En als dat het geval is kijkt men qua regelgeving of wetten graag even een haventje verder.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: tonijn-4-japan.jpg

Opvallend is ook dat voedselexperts hebben vastgesteld dat het eten van Tonijn voor kinderen helemaal niet zo goed is. Deze vissen bevatten weinig Omega 3 maar wel veel kwik/seleen en dat is voor een kind of iemand met een zwakke weerstand helemaal niet gezond. Toch worden er met name in de Japanse keuken heel wat geofferd aan de gedachte dat een lekker stukje tonijn niet te versmaden is. En is een bedrijf als Mitsubishi Heavy Industries zelfs een van de grootste importeurs. Alles opgeteld is het goed om even na te denken als je weer eens een aanbieding ziet van deze vissoort in lekkere saus. Je kunt het ook laten liggen. En als we dat met zijn allen doen heeft die vis wellicht overlevingskansen. Overigens worden ze ook gekweekt, maar dat vindt je bij de meeste verpakkingen niet terug. Wees dus kritisch en pak gewoon een harinkje…..Of is dat nou een pietsie hypocriet?? (Beelden: Internet)

Klassieker…

Klassieker…

Posted on by • Geplaatst in Historie, Luchtvaartmening • Getagd , , , , , , , , , , , , , • 6 reacties
De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: an2-hungarian-ha-mey-tex-050889pict1462.jpg

In de vroegere Sovjet-Unie was het uiterlijk van een industrieel ontwerp van minder belang dan het doel dat zo’n ontwerp moest dienen en stond eenvoud van bediening en onderhoud voorop bij de beslissing om zo’n ontwerp al dan niet in productie te nemen. Deze feiten gaan volledig op voor de door het befaamde ontwerpbureau Antonov in de jaren veertig gepresenteerde An-2 vliegtuig. Waren tweedekkers eigenlijk toen al uit de mode, dit toestel kreeg deze constructie alsnog. Met grote kleppen aan de voor- en achterkant van die vleugels, een sterk onderstel en een motor die 1000PK leverde was het een toestel dat 10-15 passagiers kon vervoeren maar ook in staat was een aardige lading mee te nemen, als vliegende ambulance te dienen of zelfs als landbouwsproeivliegtuig te fungeren.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: an-2-russ.a.f.jpg

Vanaf het moment van uitbrengen van deze machine werd de An-2 de grootste tweedekker van de moderne tijd (..) en kwam in grootschalige productie en gebruik. Naar schatting zijn er duizenden van gebouwd die op allerlei terreinen en ook over de hele wereld werden ingezet. Licentiebouw vond al snel plaats in Polen, China en soms op andere plekken en al die toestellen vonden al even snel een gretige afname. De productie ging nog heel lang door. En opvolgers zijn weliswaar voldoende bedacht, maar zelden succesvol geweest. En voor de goede orde, er vliegen er nog vele honderden van deze Antonov’s rond.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: antonov_2.jpg

Ook in het westen, want na de ineenstorting van het Sovjet-imperium werden heel wat van deze klassieke machines deze kant op gehaald omdat ze vaak in goede staat waren en niet te veel geld kostten. En zo kwamen ze terecht in musea, bij vliegclubs of parachutistenverenigingen. De basis versie had ronde ramen, maar Aeroflot vloog ook met wat ‘luxere’ uitvoeringen waarbij de ramen rechthoekig waren uitgevoerd en de isolatie in de romp sterk verbeterd. In ons land staan ook wel wat An-2’s voor wie er een in het echt zou willen bekijken. O.a. naast het Aviodrome in Lelystad of op het vliegveld Texel. Heel lang was er ook een regelmatig vliegend en fraai uitgedost toestel van dit type te zien op het vliegveld Teuge bij Apeldoorn. Maar naar ik begreep is die machine nu verkocht aan een nieuwe Duitse eigenaar en naar de oosterburen vertrokken. Op YouTube zijn heel wat filmpjes te zien waarin An-2’s een hoofdrol vervullen. Immers, door de geopolitieke situatie in en rond Rusland worden sommige lokale luchtlijnen naar afgelegen gebieden in dat enorme land weer gevlogen met Antonov’s van dit type, wat wel iets zegt over het belang van deze tweedekker in die streken. Dik 60 jaar oud en nog steeds in de lucht. Compliment voor de ontwerpers van dit toestel dat al ouderwets oogde toen het nog splinternieuw was. En als liefhebber geniet is er uiteraard ook van… (Beelden: archief)

Aanrijding…

Aanrijding…

Posted on by • Geplaatst in Automening, Maatschappij en samenleving • Getagd , , , , , , , , , , , , • 6 reacties
De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: 80kmh-foto-anp-parool.jpg

De ANWB/NOS verkeersinformatie die mij via Radio 2 veelvuldig meldt dat er op die en die snelweg vandaag weer een file staat om een of andere reden vermaakt me dan ook meteen door het gebruik van wonderlijke uitdrukkingen. Zo noemen zij een aanrijding steevast een ongeluk. Of ze vermelden iets vaags als ‘daar is iets gebeurd met een vrachtwagen’ dan wel ‘de brug wil niet meer dicht’ als reden of oorzaak van het feit dat er zoveel automobilisten vrijwillig/verplicht (..) achter elkaar gaan staan. Maar voor mij is vooral dat aanduiden van het botsen van voertuigen als een ‘ongeluk’ een doorn in het taalkundig oog. Immers, als er slechts materiele schade is noem ik dat een aanrijding of zo u wilt botsing.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: botsproef-1.jpg

Een ongeluk is iets met fysiek letsel of erger. En dat komt veel minder vaak voor als file-oorzaak. Laten we wel zijn, de meeste ongelukken vinden niet plaats op snelwegen, maar vooral op regionale of lokale wegen en straten en daarbij zijn dan over het algemeen tweewielgebruikers of wandelaars de dupe. Wat op snelwegen plaatsvindt is soms heel heftig, een op een file inrijdende truck kan veel leed veroorzaken, maar het is uiterst zeldzaam dat daar doden en zwaar gewonden bij vallen. Dus nog steeds een aanrijding. Mensen kunnen verongelukken, maar ik heb nog nooit gehoord van ‘ hij/zij/het is veraanrijdingt’. Het woord bestaat niet eens. Oftewel de ANWB/NOS gebruikt een verkeerd begrip ter duiding van verkeersoverlast. Is het op die snelwegen dan zoveel veiliger??

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: rdw-1.jpg

Nou nee, er rijden ronduit debielen en asocialen rond die menen dat de overheidslasten die zij (wellicht)betalen voor gebruik van die wegen reden zijn zich als malloten en asocialen te gedragen. En wat me ook opvalt, het zijn vaak ook vrouwen die zich schuldig maken aan zulk gedrag. Kan zijn dat ze de verkeersregels niet kennen, maar rechts passeren is niet toegestaan in dit land. Toch maak je dit als je een beetje meer dan gemiddeld op de weg zit bijna dagelijks mee. Ook het niet stoppen voor zebrapaden is tegenwoordig een euvel. Veel dames menen dat het ophalen of wegbrengen van hun kroost of het binnenharken van een aanbieding bij de supermarkt van groter belang is dan het even stoppen voor overstekend wild.Maar dat is eigenlijk een constatering aan de zijlijn van wat ik bedoelde. Een aanrijding is blikschade tot gevolg hebbend, een ongeluk iets wat we liever nooit meemaken. Mocht er iemand van de ANWB/NOS meelezen…corrigeer dat even…Beter voor mijn gemoedsrust…. (Beelden: archief)

Bibliotheek…

Bibliotheek…

Posted on by • Geplaatst in Boeken en tijdschriften • Getagd , , , , , , , , , , , , , , , , • 8 reacties
De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: ybb-425047-de-amsterdamse-jodenhoek-thumbnail_img_3989.jpg

Wie mij echt volgt en hier de verhalen leest zal zeker niet zijn ontgaan dat de meninggever zelf wel erg graag gedrukte media tot zich neemt. En dus niet digitaal maar boeken, bladen, teksten die ergens over gaan etc. Soms drie boeken tegelijk, bladen tussendoor. Van de wollige of inhoudsloze romans moet ik overigens maar weinig hebben. Het moet ergens over gaan. Historie, politiek, techniek, de liefhebberijen vragen zeker hun aandacht en ik wil ook nog eens ‘bij blijven’ al is dat vrijwel onmogelijk. Dus vulde ik de huisbieb onlangs weer aan met de nodige boekwerken. Over automerken als Melkus of Horch (uit de DDR) of Ford, over het eeuwfeest van Lufthansa, over de luchtoorlog van Mei 1940 boven ons land (later meer..), vliegende legendes etcetc.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: ybb26-diverse-aankopen-img_6810.jpg

In mijn boekenverzameling dus weinig luchtig geschreven romans al pak ik die tussendoor wel eens als ik om de inhoud moet lachen. Humor ligt me ook wel. Groot nadeel is de ruimte die het allemaal vraagt. Ik denk dat een beetje Openbare Bibliotheek zich niet zou schamen met het door de jaren heen verzamelde drukwerk dat ik hier in bijpassende kasten heb staan. En hoewel een deel van die boeken na lezen zelden zijn gepakt voor naslag of zoiets, er zitten er ook tussen die ik veelvuldig raadpleeg om op een ander punt weer verder te kunnen met een of ander project of om iets zeker te kunnen oreren. Alleen al over mijn stad Amsterdam heb ik inmiddels een kast vol proza staan en veel daarvan helpt om o.a. een door mij aangestuurde Facebookgroep over de stad te vullen met relevante informatie of weetjes.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: ybb26-diverse-aankopen-img_6811.jpg

Dan zijn er nog de trams en hun geschiedenis, ook al zo’n ‘bijwagen’ in de interessensfeer. En nooit vervelend of overbodig. Tuurlijk weet ik dat ik ooit zal moeten ‘lossen’. Het zal…maar voorlopig geniet ik nog te veel van wat dit leeswerk me brengt en kan ik met plezier aan een volgende titel beginnen. Kennis is macht en heeft me door de jaren heen veel gebracht. Zeker in een tijdperk waarin blijkt dat jongere generaties vrijwel niet meer lezen zoek ik de overdaad op dat gebied. Ik zou denken dat als jongelui nou eens zouden beginnen met goede stripboeken…dan leren ze ook wat. En wellicht komt de taal dan ook weer eens op hun pad, want als ik sommigen hoor praten hebben ze op school of thuis niet echt opgelet. En die strips vind ik zelf dan ook weer leuk. Misschien ben ik wel een jong ventje in oudere verpakking….Wie weet…Toch eens opzoeken….. Maar waar staan die boeken over psychologie nou ook al weer…. (Beelden: Prive)

The Queen…

The Queen…

Posted on by • Geplaatst in Luchtvaartmening • Getagd , , , , , , , , , , , , • 7 reacties
De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: 16417-lockheed-super-c.-faro-sum.84-scan10140.jpg

Noem deze naam of titel en in blogland wijst men al snel naar onze Rietz die met haar kolderieke optredens in het verleden de toenmalige koningin Beatrix aardig van de troon wist te stoten. Maar hoe zeer ook gewaardeerd, in mijn optiek is er maar een echte Queen (nee Max….jij niet…ga in je mand…) en dat is de Lockheed (Super) Constellation. Een verkeersvliegtuig uit vroeger tijden dat werd ontwikkeld in de jaren dertig van de vorige eeuw en haar grootste naam en faam maakte in de jaren veertig en vijftig daaropvolgend. Lockheed was een vooraanstaande fabrikant van relatief kleine verkeersvliegtuigen in die periode maar zag een uitgeschreven ‘tender’ van diverse maatschappijen in de VS (en KLM) voor een groter toestel dat langere afstanden kon afleggen dan alles wat op dat moment de luchtlijnen bevolkte als uitdagend genoeg om er op in te schrijven.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: c__data_users_defapps_appdata_internetexplorer_temp_saved-images_byspinycaaepmhn.jpg

Met wat hulp (..) van Howard Hughes, een bijzondere man in de Amerikaanse luchtvaartgeschiedenis, zette men een ontwerp neer dat zijn weerga niet kende. Slank, hoog op de poten om de relatief grote propellers los te houden van de grond, drie staartvlakken en ruimte voor 50 passagiers die in comfort en luxe konden worden vervoerd. Het toestel kwam qua ontwerp op tijd van de grond, maar werd door de wereldwijde situatie van toen achterhaald. Oorlog waarbij ook de VS betrokken raakte maakte dat alle al vliegende Constellations moesten worden ingeleverd bij de Amerikaanse overheid en wat er nog in productie kwam aan toestellen ook.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: lockheed-constellation-n749le-at-lelystad.jpg

De machines bewezen zich daarbij als vervoerder voor VIP’s tijden WO2 en voor Lockheed werd duidelijk dat het concept geslaagd was. Na de oorlog kwamen die eerste machines terug bij de oorspronkelijke bestellers, en ook KLM ging er zo mee vliegen. O.a. naar Nederlands-Indie. Al snel verschenen er zwaardere versies die verder vlogen, hoger, sneller en met meer passagiers. Begin jaren vijftig volgde de Super Constellation, die meteen opviel door een langere (slankere) romp, rechthoekige raampjes voor de passagiers en extra krachtige motoren. Dat toestel moest in staat zijn om non-stop over de Atlantische Oceaan te vliegen met een volle last passagiers. In de praktijk koos men er vaak toch voor om via Ierland en een tank-tussenstop die vluchten te maken.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: 141299_wv-2_usn_27031964_egpk_nca_1280.jpg

Maar met de Super Constellation kwam de luchtvaart die nog baseerde op zuigermotoren en propellers wel toe aan haar hoogtepunt. De nieuwe straalverkeersvliegtuigen als de Comet, Boeing 707 en DC-8 maakten de oudere propliners al snel ouderwets. Soms vrijwel nieuwe Connies en Super Connies eindigden met weinig vlieguren op troosteloze opslagterreinen of werden voor weinig geld verkocht aan dubieuze charterbedrijven. In de VS werden afgeleide versies benut als vliegende radarstations die o.a. boven Vietnam zeer nuttige dingen deden. Wie wel eens een Super Constellation heeft bekeken of beluisterd weet dat dit toch een ultiem ontwerp was voor een prachtig verkeersvliegtuig.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: 212614-lockheed-constellations-klm-mothballed-60s-spl-o-scan10037.jpg

Die glooiende romp, die lange onderstelbenen, de drie staarten (speciaal ontwikkeld opdat de vliegtuigen in bestaande hangaars konden worden onderhouden). Van de basisversie is een kwart eeuw terug een enkel exemplaar gered van de ondergang en vliegend naar Nederland gehaald waar het in het Aviodrome nu staat te verstoffen. Van de Super-Connie is er nog maar een vliegwaardig en dat dan ver weg in Australie. Een uniek vliegtuig in zijn soort. Vanuit mijn jeugdige enthousiasme bekeken was het al een wat ouder toestel toen ik ze op Schiphol zag opereren. De grote jets kwamen toen als revolutionair en luidruchtig over maar scoorden goed bij een jong ventje als ik toen was. Maar deze mastodont uit de jaren daarvoor had ik meer aandacht moeten geven. Nu nog spijt van…. Wellicht dat ik daarom dit verhaaltje dichtte…u wilt me wel vergeven…. (Beelden: archief)

Dure beroepen….

Dure beroepen….

Posted on by • Geplaatst in dieren, gezondheid, Persoonlijk • Getagd , , , , , , , , , , , • 16 reacties
De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: tandarts-wachtruimte-.jpg

Kijk, toen ik vanaf een kwart eeuw geleden voor mijzelf werkte en adviezen gaf of trainingen, concepten uitdacht en hele campagnes begeleidde deed ik dat zeker niet gratis. Creativiteit moet beloond en de bedrijven die me inhuurden schreven de kosten af op hun vaak vooraf vastgelegde redelijk ruime budget. Ik kon er van bestaan zonder dat ik mij dikke horloges of dito auto’s dan wel villa’s toebedeelde. En als de klanten soms lastig te vinden waren, crises waren indertijd nog normaler dan nu, moesten we met de opgebouwde reserves maar zien dat we het normale leven konden leiden zonder in de schuldhulpverlening terecht te komen. Nou heb ik ontdekt, en al eerder hier gedebiteerd, dat er beroepsgroepen zijn waar tegenwoordig de bomen tot in de hemel groeien. De tarieven zitten op een niveau waar ik indertijd nog bijna schaamte voor had toen ik ze zelf berekende. Maar ik zie ook dat veel van die beroepen tegenwoordig te vinden zijn in ‘klinieken’ vol fraaie apparatuur en bijbehorende assistentes. Ik heb het specifiek over o.a. tandartsen en dierenartsen.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: dino-1.jpg

We hadden die beide recentelijk weer even nodig en schrokken achteraf aardig van de berekende prijzen. Zo was ik zelf even bij de tandarts voor een jaarlijkse controle, inclusief gebitsreiniging. Daarnaast moest er een 40-jaar oude vulling van een hoektand worden vervangen. Ik stam nog uit de tijd dat de tandarts daar een uurtje voor inruimde en je dan een nota meegaf voor (omgerekend) 75 euro of zo. Goed te doen. Nou toen ik na een drie-urige sessie het pand verliet (met pijn in de mond die ik daarvoor niet had gevoeld..) lag de factuur al op de digitale mat. En zorgde voor een wat verhoogde hartslag. Jeminee dat loog er niet om. Werd dit werk vroegen samengevat onder de noemer werkzaamheden….tegenwoordig krijg je een specificatie mee waar een beetje autodealer een puntje aan kan zuigen. Echt elk detail, ook gebruikte materialen en zo meer, allemaal staan ze op de factuur. Maar ff sparen voor we dit betalen.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: gets_away_with_a_bundle.png

Bij dierenartsen zien we hetzelfde. Er zitten wat klinieken (jaja, de oude eenmans praktijken verdwenen) om ons heen, een daarvan echt om de hoek en de liefde voor dieren spat daar van de er werkende mensen af. Dus brengen we onze huisgenoten op vier poten daar heen als het nodig is. Was ik indertijd gewend aan een starttarief van pakweg 4 tientjes voor een consult van 10 minuten, anno nu is dat opgelopen tot 65 euro voor dezelfde lengte van het eerste gesprek. Moet er dan nog iets plaatsvinden telt het snel op en moet je niet verbaasd zijn als de nota van die dierenarts nog net niet hetzelfde niveau bereikt als die van de tandarts. Tuurlijk, grote stad, hoge huren, andere salarissen, maar toch. Ik bedenk me altijd dat er mensen zijn met kleine salarissen en grote liefde voor hun huisdier(en). Die kunnen dit nooit betalen. En mijden dus de zorg….wat ze ook al doen voor hun gebit. En zo keert de wal het schip ten kwade. Krijg je naast de reguliere zorg (eigen risico 385 euro en stijgend) waar sommige mensen tegen aan hikken nu ook de twee beroepsgroepen waar men niet meer naartoe kan omdat het onbetaalbaar aan het worden is. Arme dieren, arme mensen, dag vogels, dag mensen…. Overigens is de pijn in het gebit snel verdwenen…. Maar ik moet wel even sparen voor de volgende vulling-vernieuwing…. (Beelden: Archief)