Wie anno nu een nieuwbouwhuis betrekt weet zich verzekerd van een veelal aan de wensen des tijds aangepaste woonomgeving die ook meteen alles in zich heeft om vanaf de start het gevoel van de nieuwe bewoners te ontvangen of in/uit zich te dragen. Hoe anders is dat bij een huis dat al decennia of zelfs eeuwen oud is. Dan zit de ziel van die vorige bewoners ook nog in dat huis. Verbouwingen door de jaren heen, veranderingen in de functie, lief, leed, echt alles komt terug als je er zelf gaat of mag wonen. Ik heb de combi van dit soort huizen meegemaakt. Oud- en nieuwbouw, functioneel tot luxe. Alles. Als geinteresseerd in geschiedenis zocht en vond ik ooit dat het ouderlijk huis waar wij toen woonden en indertijd onderdeel was van een gewone drie-etagewoning met huurders die voor de oorlog nog waren geronseld om er te komen wonen, vroeger een heel andere functie had gehad. Immers de straat waar ik toen woonde was weliswaar in die jaren van de twintigste eeuw onderdeel geworden van wat toen ‘Oud Zuid’ heette te zijn, ooit was hier een soort pad geweest waarlangs diverse bedrijven zich vestigden die zaken deden met of voor klanten in Amsterdam. Immers die straten buiten de ‘Veste’ behoorden tot ver in de 19e eeuw tot de buurgemeente Nieuwer-Amstel.

Bij de dringend benodigde uitbreiding van het woonaanbod voor de stad koos men voor overname van het buurgebied en werden in allerijl wijken aangelegd vol met vrij gelijkvormige woningen langs smalle straten die qua inrichting de oude sloten van die buurgemeente volgden. Behalve die in onze straat. Daar was alles een beetje anders. Veel huizen hadden een andere stijl, sommigen leken op die revolutiebouw van de 19e eeuw, anderen weken daar compleet van af. Een samenraapsel van stijlen. En in ons oude ouderlijk huis zat een deur met een luikje. En dat luikje diende ooit het doel van ontvangst van mensen die iets kwamen kopen of bestellen en moesten dan in dat kleine kantoortje (later onze kamer als kinderen) afrekenen.

Onder ons huis was een opslagruimte (later in gebruik als fietsenstalling) zoals bij vrijwel elk buurpand een winkel met soortgelijke loods te vinden was. Hoewel mijn ouders dit huis al voor de oorlog zouden huren, voordien moeten er dus ook mensen hebben gewoond, geleefd of gewerkt. Helaas was dat bij de zoektocht naar de geschiedenis van het pand niet meer te ontdekken. En is er ook nu uberhaupt niets meer van terug te vinden. Begin jaren zeventig werd namelijk een deel van de straat en ook ons oude huis gesloopt. Er voor in de plaats kwamen eenheidsworstflats in de stijl van die jaren. Beter, mooier, ongetwijfeld comfortabeler maar zonder die geschiedenis. Over vorige bewoners geen geschiedenis meer terug te vinden. Wel over de straat die begin 20e eeuw een andere naam kreeg aangemeten door de nieuwe bestuurders van toen. In de oude naam zat het ambachtelijke karakter van deze buurt en straat nog wel degelijk verpakt. Bij mijn volgende woonadres in hartje centrum dat naar verluid ooit was bewoond door kerktorenbouwer Hendrik de Keyser werd dat nog een stukje heftiger. Dat pand dateerde uit de 17e eeuw. En dan heb je het over heel wat bewoners en dito verbouwingen. Maar daarover later wellicht meer….(beelden: Archief)