Zelfstandigheid 8…

Zelfstandigheid 8…

Posted on by • Geplaatst in Persoonlijk, relaties, werk • Getagd , , , , , , , , , , , • 6 reacties
De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: bos-en-lommer-kvo-kvm-010208-005.jpg

Midden in al die activiteiten en zaken die geld brachten en soms kostten ontstond wereldwijd de bankencrisis. De economie stokte, banken kwamen in nood, ondernemers remden hun uitgaven en investeringen noodgedwongen af en dat had ook effecten op mijn ‘handel’. En dan was er nog iets….Wie een beetje slim was als mkb-er kon via de eigen computer en de vroegste AI-achtige software zelf campagnes opzetten. En in de autowereld, waar veel eigenwijze types op de troon zitten, ging dat al snel zo. Toch kon ik bij een aantal van hen nog de nodige reclame-voorstellen kwijt. Soms op gebied van buitenreclame, dan weer voor flyers rond een actie en zo meer. Het winkelcentrum in Amsterdam-West bleek ook een constante en uitdagende klus. Gelukkig maar. En ik liet de DRY-partner die o.a. drukwerk inkocht mee profiteren. Bij veel acties, we deden braderie/markten etc., huurde ik lokaal (Marokkaanse) jonge mensen in voor de beveiliging van die braderie-stallen. Vaak via de eerder genoemde vertegenwoordiger daar die uiteindelijk overigens zelf door het bestuur van die ondernemersvereniging plotseling buiten spel werd gezet.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: wp_004971.jpg

Ik werkte mee aan het project van het stadsdeel om de wijk waar dit winkelcentrum gelegen was bij de EU het certificaat ‘veilig ondernemen’ op te doen leveren. En dat zorgde niet alleen voor een blij bescheiden feestje, maar ook voor flink geld aan subsidies vanuit Brussel voor het stadsdeelbestuur. Een nieuwe ondernemersvereniging werd ingehuurd en daarin zaten duidelijk professionele lieden die binnen het mkb hun sporen hadden verdiend. Het aansturen van o.a. mijn werk voor die club werd daardoor ook veel minder grillig, maar het moest nu ook allemaal op papier met bevestigingen etc. Vergunningen van het stadsdeel werden nu ook formeel beoordeeld…veel van mijn tijd ging op aan al die procedures. Maar het leverde ook de nodige publiciteit op. Ook van mensen die heel kritisch waren op dat imago-herstelwerk dat ik deed voor deze buurt. Men dacht dat het zinloos was allemaal. Deze criticasters kregen achteraf nog gelijk ook. Hoe dan ook, wederom een leerschool. De ondernemersvereniging ging na enige tijd afbouwen, het budget van gemeente, banken en ondernemers zelf werd kleiner en kleiner en mensen die ik had leren kennen tijdens die paar jaren werken daar, verdwenen van het toneel. Uiteindelijk schoven ook voor mij de gordijnen dicht. Men had me ‘niet meer nodig’…. (beelden: archief)

Mannenkinderen…

Mannenkinderen…

Posted on by • Geplaatst in observaties, Politiek • Getagd , , , , , , , , , • 11 reacties
De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: 70-3.jpg

Bij stom toeval zag ik recentelijk een paar fragmenten uit hoorzittingen in zowel de Amerikaanse als Australische equivalenten voor onze Tweede Kamer. En daarbij kwam een onderwerp voorbij waarmee wij in onze linkse woke-kringen ook zo worstelen. Kunnen mannen kinderen krijgen?? De vraag is vanuit het fysieke aspect helemaal niet ingewikkeld te beantwoorden. Dat kan namelijk gewoon niet! Maar in die specifieke doorgedraaide linkse denkwijze is dat veel te concreet. Immers je hebt mannen die zich tot vrouw laten verbouwen en menen dat als hun slinger en klokkenspel plaats hebben gemaakt voor een kunstmatige lagune die hen dat gevoel van vrouwzijn versterkt moeten geven er ook ineens een uit zichzelf gegroeide baarmoeder en eileider in hun binnenste functioneren.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: 70-6.jpg

En dat doen die onderdelen uit de buiken van vrouwen nu net niet. Je kunt als transvrouw kinderen adopteren, je kunt met je partner een wensmoeder opzoeken die voor jou een nieuw mensje wil dragen, de mogelijkheden zijn vaak talloos. Maar je kunt als (omgebouwde) man zelf geen kinderen krijgen. Punt! Adam en Eva, niet anders. En toch weet men bij de linkse elite soms de wetgeving zo aan te passen dat transvrouwen worden gezien als echte vrouwen en dus ook de bijpassende rechten moeten verkrijgen zoals zwangerschapsverlof. En pas op, er zijn landen waarin de rechten van vrouwen schaamteloos worden geclaimd door deze omgebouwde types of hun linkse juristen.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: nh5.jpg

En wat me bij die hoorzittingen ook opviel was hoe die types die deze mallotigheid ook uiten in de media en zelfs in boeken, om elke concrete vraag hieromtrent heen draaien met veel mitsen en maren en psychische verhalen over ontspoorde mensen die gefrustreerd zijn omdat hun rechten op het krijgen van een kind worden ontnomen door wetten die alleen echte vrouwen beschermen. Net zoals ze durven claimen dat een omgebouwde man van 1.95mtr lang en schouders als een K-One fighter gewoon kan meedoen aan een bokswedstrijd met meiden die twee koppen kleiner zijn. Die discussie liep al sinds de Olympische Spelen een paar jaar terug toen een Noord-Afrikaanse transgender diverse vrouwen bij het boksen tot pulp sloeg en daardoor de gouden medaille won. Achteraf gaf men toe dat dit gewoon een man was en daardoor die medaille moest inleveren, maar toch. Die verhoren die ik beschreef zijn confronterend. De vraagstelling vanuit de senatoren en congresleden vaak knoeperhard, de wijze waarop die verdedigers van de transgender-rechten illusies tot waarheden weten om te draaien is verbijsterend. Maar voor mij is het simpel. Een goed gebouwde jonge man kan best een leuke jonge vrouw worden na allerlei verbouwingsoefeningen. Maar een kind krijgen en baren is ondenkbaar. Zo is mijn mening en daar moet u het maar mee doen… (Beelden: Internet)

Patatje met…

Patatje met…

Posted on by • Geplaatst in Algemeen, Persoonlijk • Getagd , , , , , , , , , , • 8 reacties
De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: simca-1100-blauw-uithoorn.jpg

Ik werkte indertijd op kantoor bij een steeds maar groeiend logistiek bedrijf dat was gevestigd in het toen hypermoderne ‘Vrachtgebouw 1′ naast de enorme KLM-Vrachtloods op Schiphol. Met een paar toenmalige collega’s had ik een prima contact, al was er uiteraard ook wel onderlinge competitie. Zo was de na mij toen langst zittende collega (een declarant van importgoederen) er van overtuigd dat hij een superieure rijstijl had t.o.v. de rest, wat vaak kwaad bloed zette bij die zelfde collega’s. Waar ik mijn toenmalige splinternieuwe Skoda showde had hij net een NSU 1000 naangeschaft en vond hij die ook meerderwaardig aan mijn trotse Tsjech. Hoe dan ook, het was allemaal niet zo kwaad bedoeld en hij was verder in de omgang een prettige vogel. Tot hij verkering kreeg met een typisch Amsterdams wicht dat zelf afkomstig uit een arbeidersmilieu meende dat zij via deze gouden vangst (mijn collega kwam uit het chique Zuid) wel een lelijk gevormd neusje omhoog kon steken.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: s11.jpg

Zij kwam ook nog eens bij ons werken als typiste van douanedocumenten en nota’s. Niks mis mee, maar nou ook niet meteen iets om over op te scheppen. Ik had ook zo’n meisje (uit Zuid..)naast me zitten, en dat was echt een schat al ging ze toen nog om met een misdadiger in spe. Maar dat is nu verder niet relevant. Mijn collega (ik noem hem even Bart) ruilde de NSU al snel in voor een toen mateloos populaire Simca 1100. Hij kon me uitgebreid vertellen hoeveel beter die Simca reed dan die NSU maar zeker ook mijn Skoda. Nou dat wilde ik wel eens meemaken dan. We deden dat op een gewone dinsdagmiddag. Samen met zijn meisje reden we naar Schiphol-Oost waar een geweldige patattent te vinden was die zelf gemaakte mayonaise verbond met die knapperig gebakken aardappelstaafjes.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: platform-oud-spl-o-180924-thumbnail_img_7757.jpg

Ik zat in mijn nette pak (uniform was een kostuum in dat vak) en daarover heen een net nieuw aangeschafte bruinbeige jas. Bart stelde voor om de patatjes (in puntzakken) even te verorberen langs het oude platform van Schiphol-Oost waar je dan gelijktijdig kon kijken naar wat chartervluchten en privejets. Prima plan. Hij gaf de Simca de sporen, sloeg linksaf naar dat platform maar vergat daarbij dat rechts voorrang had (en nog heeft). Iemand die met vlotte vaart van rechts kwam in een stevige Ford zette door en ramde de vrijwel nieuwe Simca. Ik zat rechts achterin en zag mijn zak patat met mayonaise dwars door de auto vliegen maar ook deels landen op mijn nieuwe jas en pak. Gelukkig ving het rechterachterwiel van de Fransoos de grootste klap op en vielen er geen gewonden. Wel was het ego van mijn collega Bart bedorven. Toch niet goed opgelet. En ik was er bevlekt vanaf gekomen. Zijn latere vrouw hield haar mond. Wees naar de bestuurder van de Ford omdat die te hard had gereden. Was zeker ook zo. Het werd nog een heel gedoe achteraf met de verzekering. Gelukkig kon mijn kostuum gestoomd worden, maar de jas was verloren. Gelukkig wel vergoed gekregen. Simca’s liet ik voortaan aan me voorbij gaan. Ik bleef maar bij Skoda. Net even degelijker in elkaar gestoken….Maar dat wilde Bart zelfs daarna nog niet geloven…(Beelden: Archief)

Zelfstandigheid – 7 …

Zelfstandigheid – 7 …

Posted on by • Geplaatst in werk • Getagd , , , , , , , , , , , • 8 reacties
De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: img_0920.jpg

Tussen de diverse bedrijven door die ik al beschreef was ik ook nog actief als communicatie-adviseur voor wat auto(dealer) bedrijven. Meestal kende ik die al (nog) uit mijn verleden in de autobranche dus de ingang zoeken en vinden was dan wat eenvoudiger. En als die mensen professioneel genoeg waren om actiematig hun lokale of regionale markt te bewerken kon ik ze veelal goed helpen. Diverse merken werden zo aan de man/vrouw gebracht. En waar een bedrijf haar officiele dealerschap om e.o.a. reden was kwijtgeraakt improviseerden we zodanig dat het leek of men nog altijd volwaardig vertegenwoordiger was voor dat merk. Daarmee kregen we extra klanten in de showrooms en dat maakte best vrolijk.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: p1040277.jpg

Ik deed ook op verzoek mijn zegje bij openingen van nieuwe panden, begeleidde acties met eigen handen en voeten en genoot van dit onderdeel van de handel. In mijn beginfase van dat reclamebureautje uit 1991 had ik ook al dealers geholpen en dat hielp me meteen aan een zeker imago als daadkrachtig maar vooral creatief/effectief adviseur. En dat bleef ook terugkomen bij de andere handel die op mijn pad kwam. Want op enig moment raakte men bij het bureau waar voorheen ook de uitgever van de genoemde bladen kantoor hield, langzaam aan in de problemen. Men had geen goede verkooporganisatie, en men roeide met de riemen die beschikbaar waren, maar wel achteruit. En dat ging niet voorbij aan sommige relaties.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: bos-en-lommerplein-img_1006.jpg

Dus kozen die er voor om mij (en mijn DRY-genoten) te benaderen of we geen rechtstreekse contacten konden leggen waardoor de gewenste acties meer klantgericht zouden worden uitgevoerd. Niet chique wellicht, maar de financiele behandeling die men mij had gegeven bij die bladenmakerij zette aan mijn kant ook kwaad bloed. Daarbij was er aan mijn kant ook wrevel over het feit dat de uitvoerende teamleden van dat bureau rechtstreeks contacten onderhielden met mijn eigen klanten over bepaalde aspecten van opdrachten. Hoe dan ook, een van de klanten die dus rechtstreeks zaken wilde doen was een vertegenwoordiger van een winkelcentrum in Amsterdam-West waar men door allerlei bouwkundige oorzaken een groot (imago)probleem had gekregen. Een probleem dat o.a. door een stevige marketing en PR-campagne kon worden gecorrigeerd. En die aardig eigenwijze vertegenwoordiger van de ondernemersclub wilde zijn gedachten over die campagne liefst 1 op 1 uitgevoerd zien. Daarnaast moest ik met hem mee om te onderhandelen met o.a. mensen van de RABO-bank in Utrecht voor de financiering van e.e.a. en het verantwoordelijke Stadsdeelbestuur dat graag wilde dat campagnes aansloten bij hun idee over wat ondernemers wel en niet mochten doen op dit gebied. Het bleek een hele klus te zijn. Maar leidde ook tot een breuk met het bureau waar ik zo lang onderdak had gezeten en dat me financieel nog even een trap na gaf door rekeningen nu helemaal niet meer te betalen. Ik verloor er veel geld door. Dat kwam nooit meer goed. Met die acties wel. Dat liep nog een paar jaar door. Tot tevredenheid van alle partijen. Maar dingen blijven in de zakenwereld nooit zoals je denkt dat ze gaan….Dat zou later blijken… (Beelden: archief)

Jarig City Hopper…

Jarig City Hopper…

Posted on by • Geplaatst in Historie, Luchtvaartmening • Getagd , , , , , , , , , , , , , , , , • 10 reacties
De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: fokker-f27-ikv-nlm-aviodrome-200213-p2203265_edited.jpg

Ik kan mij nog goed herinneren dat ik op het toenmalige Schiphol (nu Oost) de eerste Fokker F-27 Friendship zag staan in de kleuren de nieuwe Nederlandse Luchtvaart Maatschappij. Een volle dochter van KLM en dat was aan de kleuren van het vliegtuig goed te zien. Alleen waren de letters KLM vervangen door NLM. Dat bedrijf werd door KLM opgezet om een binnenlands luchtnet op te tuigen dat Schiphol zou verbinden met het Noorden en Zuiden van het land en waarbij mensen konden worden opgepikt die vanaf Maastricht, Twenthe, Eindhoven of Groningen naar Schiphol werden gebracht. Daar zouden die passagiers dan overstappen op vliegtuigen van de moedermaatschappij.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: 15334-eham-fokker-f-27-nlm-landt-scan10061.jpg

Het concept werkte prima, de ticketprijzen waren laag en dus goed betaalbaar en de vliegtijd flink sneller dat de toen ook al bestaande treinreizen. De start was nog met twee van onze luchtmacht gehuurde F27 Troopships, de militaire variant van de Friendship. Voor de gelegenheid wel verbouwd tot passagiersvliegtuig maar net even minder comfortabel en stil dan een vergelijkbaar passagiersvliegtuig. Al snel werd het lijnennet uitgebreid. Kleine maar daarom niet minder belangrijke bestemmingen als Antwerpen, Brussel, Dusseldorf of Hamburg werden op enig moment aan de NLM overgedragen. Daarvoor werd de vloot uitgebreid.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: 212918-fokker-f28-4000-nlm-tex-090880-scan10219.jpg

Eerst met tweedehands Friendships, later kwamen er nieuwe machines bij in de vloot. Het concept werkte zo goed dat men op enig moment de marketing-term City Hopper toevoegde aan de bedrijfsnaam. En weer wat later verdween de kernnaam NLM van de romp en werd vervangen door die van KLM. Eigen en splinternieuwe straalvliegtuigen kwamen in de vloot. Denk aan de Fokker F28 Fellowship. Later bleef men trouwe klant van de Nederlandse bouwer met o.a. de aanschaf van Fokker 50/70 vliegtuigen. De overname van concurrent Netherlines leverde een stel kleinere Jetstream vliegtuigen op die men inruilde voor Saab 340 turboprops.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: e175-klm-ch-ph-exu-ams-040724-p1014839.jpg

Waar nodig werden ook toestellen van andere bedrijven ingehuurd zoals van Exel Aviation die onder de naam van KLM Exel hun binnenlandse net bedienden. City Hopper werd steeds meer een kernwaarde voor het Europese lijnennet van KLM. Men kocht nieuwe Embraer straalvliegtuigen en de vloot groeide tot tientallen vliegtuigen die je nu nog steeds dagelijks kunt waarnemen op Schiphol. De Fokkers verdwenen, de bedrijfskleuren werden gewoon KLM. En zo werd men onlangs 60 jaar oud. Een prachtige verjaardag. En dat laat ook zien waarom wij Nederlanders best een beetje trots mogen zijn op wat we in deze sector bereikten. Met miauwen en terugverlangen naar de Middeleeuwen komen we niet verder. Met een rotsvast vertrouwen in de toekomst wel. Dat bewijst het jarige City Hopper wel. (Beelden: Yellowbird archief)

Afsluiting…

Afsluiting…

Posted on by • Geplaatst in Geen categorie • Getagd , , , , , , , , , , • 24 reacties
De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: amsterdamse-beelden-041007-004.jpg

Wie mij een beetje heeft gevolgd gedurende de afgelopen maanden weet dat we begin dit jaar afscheid moesten nemen van schoonmama die best een confronterend pijnlijke manier van haar eindfase moest meemaken. Zo wil je het normaal gesproken niet voor een geliefde naaste en dat hele verhaal heeft best mixed feelings opgeleverd bij ons in de familie. Maar uiteindelijk moet je accepteren, maar op enig moment ook afsluiten. Zeker als er daarna allerlei zaken passeren die niet alleen aandacht vragen maar ook de nodige stress op zichzelf veroorzaken voor dan de een en dan weer de ander in diezelfde relatief kleine familie van ons. Toch moest er ook een waardig afscheid worden genomen vonden wij na haar crematie. Je krijgt dan een pot met asresten thuis bezorgd waarmee je zelf maar even aan de gang moet om met enig respect te zorgen dat ook dat een plekje krijgt in hart en ziel.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: afscheid-jo-img_9250.jpg

En dus besloten we na enig familieoverleg om op haar verjaardag (de dag dat zij 98 jaar oud zou zijn geworden) die as deels en symbolisch uit te strooien op een plek die paste in de herinneringen rondom haar leven. Zij was zelf overigens nooit zo van de specifieke voorkeuren. Zij reisde in de goede jaren van haar leven best veel, genoot van dit of dat, maar een echt bijzondere plek konden we met de beste wil van de wereld niet ontdekken. Dus werd het de Amstel. De naamgevende rivier van onze stad waar langs zij een aantal jaren had gewoond terwijl ze haar jeugd ook nog eens had doorgebracht aan de Amstelkade in stadsdeel Zuid, in feite een zijkanaal van diezelfde rivier. We verkenden een plek die qua gevoel zou passen, op de grens van twee gemeenten waar zij ook nog eens had gewoond en kwamen op die datum van haar verjaardag bij elkaar. Reden per auto naar de bewuste plek en lieten haar stoffige grijze resten te water. Gevolgd door een bloemenhulde. Pet af, hand op het hart, arm in arm, afscheid. Het was goed zo. Het water nam de as op en verspreidde het al snel… Daarna samen naar het Chinese restaurant waaraan zij bij latere leven haar hart had verpand. Dat werd eten met haar gedachtenis in het achterhoofd. Wordt ook een traditie. Bij gezondheid en leven gaan we elk jaar met elkaar daar eten. Zo verdwijnt ze niet uit ons leven, vergeten we haar niet en komen we nog eens tot mooie herinneringen en anekdotes. Want die waren en zijn nog voldoende op te halen en te vertellen. Voor ons is de ellendige periode van die laatste maanden voor haar overlijden nu afgesloten. Het boek mag dicht. Dat helpt ook bij de verwerking…… (Beelden: Prive)

Zelfstandigheid – 6…

Zelfstandigheid – 6…

Posted on by • Geplaatst in Persoonlijk, werk • Getagd , , , , , , , , , • 8 reacties
De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: sinterklaas-pakjesboot-12.jpg

In de loop van die jaren die ik onafhankelijk en als klein ondernemer door maakte zaten heel wat leuke dingen maar ook best wel wat confronterende. Je leert van zowel het een als het ander, daar niet van, maar die minder leuke, vooral als ze me geld kostten, herinner ik eigenlijk liever niet. Zo was er die ontmoeting met een redelijke bekende autojournalist die me benaderde met een geniaal (..) idee van een online platform voor mensen die geinteresseerd waren in automotive, klikjes kostten volgens de door hem bedachte formule geld en sponsoren rondden het inkomensplaatje aardig af. dat alles in theorie. Dat webplatform stond redelijk rap overeind. Nieuws, dealer-reviews, autotests, bedenk het en het stond er op.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: amsterdsam-slogan-img_2433.jpg

Ik zorgde voor de publiciteit en deed dat met verve en inzet van eigen middelen. Op enig moment stokte de groei. Kwam doordat de betreffende man er vanuit ging dat ik toch vooral de verkoop zou doen en hij de redactie. En dat was een misvatting. Tenslotte was en ben ik zeker ook een schrijver en had geen zin het hele land door te rijden of af te bellen met smeekbedes en verkooppraatjes. Het leidde tot een vroegtijdig einde van de samenwerking en ik schreef weer het nodige af op de balans aan ongebruikt promotiemateriaal. Hij zelf ging trouwens nog even verder met zijn plannen maar liet die bij gebrek aan binnenkomend kapitaal na enige tijd zelf ook maar los. Intussen was ik in de samenwerking met de uitgever van de genoemde bladen ook terecht gekomen in hun promotie/reclamebureau-afdeling. En daar trokken ze nog iemand aan die in Amsterdam de nodige ondernemersverenigingen kende. Zo moest nieuwe handel worden gegenereerd.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: amstrerdam-rennen-achter-de-tram-aan.-man-in-pak-met-hoed-img_5487.jpg

Een daarvan was een grote en bekende Amsterdamse markt waar kooplieden en winkeliers hun nering extra onder de aandacht wilden brengen omdat ze al jaren enorm veel schade leden door de aanleg van de Noord-Zuid-Metrolijn. Zo gezegd zo gedaan en al snel werden we in staat gesteld om o.a. een echte Sinterklaasintocht te organiseren met muziek en originele Zwarte Pieten, dat kon toen nog. Wij, ingehuurd of in dienstverband, van de reclame liepen zelf mee als begeleidende bemanning, een Surinaamse band speelde Sinterklaasliedjes en een Tuk Tuk diende als vervoer voor de Sint. Het werd een groot succes. Later deden we dit nog eens, maar toen was het budget al zodanig dat van de eerder gemaakte zaken weinig overbleef. Ik moest toen zelfs als ingehuurde kracht nog speechen op die markt om mensen naar de Sint te trekken die in een soort kerstslede werd voortgetrokken door zijn donker gekleurde zwarte pieten. Een paar beveiligers uit de buurt hielden al te agressieve mensen uit de buurt van de Sint. Ook toen al was voor sommige nieuwe Amsterdammers de hele vertoning te veel van het politiek incorrecte en het werd dus voor die Sint zijn Waterloo. Toch was dit erg aardig om te doen. Jammer was dat het reclamebureau waar ik toen in opdracht voor werkte later zou zorgen voor nog veel meer ellende. Maar had ook van doen met het fiasco van die bladenhandel waarover ik al eerder schreef. De kas bleek leeg, vergoedingen voor mij werden gewoon niet uitgekeerd en dus ontstond er wrevel….(Beelden: Yellowbird archief)

Hunkerbunker…

Hunkerbunker…

Posted on by • Geplaatst in Godsdienst • Getagd , , , , , , , , , , , , , , , , , , • 23 reacties
De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: klooster-3.jpg

Voor wie deze kreet niets zegt maak ik graag even ruimte en wat tijd om uit te leggen dat we het dan hebben over een nonnenklooster naar de mooiste oud-Katholieke tradities. En die kloosters zijn langzaam aan richting geschiedenis aan het verdwijnen. Immers, de meeste jonge vrouwen kijken wel uit om hun leven in complete kuisheid door te brengen tussen andere vrouwen en zich volledig te wijden aan de Here Jezus. In vroeger tijden was deze keuze overigens een die met welbehagen van de gegoede burgerij werd begroet. Immers, kloosterzusters werden zodanig opgeleid en getraind dat ze uit naam van de Heer hospitaals stichtten en onderhielden, maar ook fraaie tuinen en ook op scholen actief waren. In een streng regime levend waren zij voor hun omgeving vaak net zo streng en kinderen die van hen scholing kregen kunnen daar vele jaren later nog wel eens de meest afgrijselijke verhalen over vertellen.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: klooster-6.jpg

Veel van die nonnen natuurlijk tot op het bot gefrustreerd en dus bijna ziekelijk in hun pogingen elke vorm van verlangen op lichamelijk (lees seksueel) gebied ook bij anderen te verbieden. Handjes boven de lakens het advies en wie dat niet deed kon een fysieke afstraffing verwachten. Pijn was fijn, dus werd er koud gebadderd in die kloosters en op de knietjes hele gangen van de vaak fraaie en grote kloosters schoongemaakt met een klein borsteltje. Van vroeg in de ochtend tot de late avond uiteraard bidden en soms niet eens met elkaar mogen converseren. Uiteraard zijn er diverse ordes die ook qua discipline verschillen, maar ik denk niet dat het leven in die kloosters plezierig was voor iemand met een bredere kijk op het leven. Studeren was overigens zeker mogelijk en dat zorgde er ook voor dat de meeste kloosterlingen qua kennis op hoger niveau stonden dan de burgers in de vroegere gewone wereld.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: klooster-5.jpg

Maar ervaring was ook iets en daar ging het voor veel nonnen mis. Die fysieke ervaring kwam vrijwel nooit. De genoemde kuisheid werd gewaarborgd door keiharde discipline, ook voor hen zelf. Gingen ze een keer over de grenzen van de eigen handrem(..) heen werd er daarna uitgebreid gebeden en om vergiffenis gevraagd aan de grote baas. Soms via de biechtvader die af en toe even langs kwam om te zien waar hij nu weer naar moest luisteren. Recentelijk zag ik wat programma’s waarbij zgn. ‘BN-ers’ op bezoek gingen in hedendaagse kloosters. De bijzondere sfeer van vroeger bestond daar nog steeds maar waar je verwachtte dat tientallen nonnen een prachtig onderhouden groot gebouw bewoonden…vaak was dat best tegenvallend. En confronterend te zien hoe klein de bezetting van veel van die kloosters anno 2026 was/is. En hoe oud die bewoonsters waren. Ik vrees echt dat als die dames gaan hemelen (sommigen twijfelden overigens oprecht over dat ultieme voor hen boven zich gestelde fenomeen..) de kloosters worden gesloten en omgebouwd tot hotel, AZC of conferentiecentrum. Doodzonde natuurlijk….net als dat aan een illusie bestede leven van die kloosterlingen. Nooit genoten, nooit het leven echt geconsumeerd en dan maar hopen op een plekje in de Hemel waar je zelf niet in gelooft. Dan had ik maar voor de zelf opgewekte sterren gekozen. Een beetje vrouw weet wel hoe ze die moet bereiken. En dat vindt O.L. Heer vast ook goed. Immers, ook die vrouwen en hun plezier zijn onderdeel van zijn schepping….Denk maar aan Eva… (Beelden: Internet)

De tijd vliegt…

De tijd vliegt…

Posted on by • Geplaatst in Persoonlijk • Getagd , , , , , , , , , , , • 16 reacties
De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: pict0057.jpg

Toen ik onlangs vernam dat de scholen weer waren begonnen en de grote vakanties voorbij bedacht ik me ineens dat ik van die zomerse vakantieperiode eigenlijk helemaal geen observatie heb gemaakt of had kunnen genieten van de bij die periode behorende lege wegen. Kwam ook doordat mijn(ons)leven in zes weken tijd ineens een totale roller-coaster was geworden en de medische molen me twee keer ‘binnen had gehouden’ voor allerlei ondersteunende en corrigerende acties. Dan ben je niet zo bezig met waar de caravan van de buren met inhoud naartoe was getrokken. Of waar anderen met de vlieger heen zijn gereisd. Ze waren al weer terug voor we wisten dat ze waren vertrokken. Dat gaat zo als je leven toch een beetje op zijn kop staat. Nu was dit jaar tot nu toe uberhaupt een tijdvak vol gebeurtenissen met een groot stressgehalte.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: img_8174.jpg

Binnen de familie, in onze eigen huiskring, onder vrienden en bekenden of zelfs de huisdieren van ons of anderen. Best een stevig lijstje en dat gooit toch veel overhoop. De optelsom? Ik heb in die zomerse weken het e.e.a. gemist van wat anderen meemaakten aan leuks of wellicht minder grappige zaken. In tijden van nood mag en moet men hopen, dopen, of zichzelf beschermen tegen al te veel algemene informatie. En ik (b)lijk dat te kunnen. Een overmatige hoeveelheid stress? Ik kon er tijdens het actieve werkende leven ook al aardig mee omgaan. Gekkies? Geen probleem. Wie mijn verhalen over al die werkkringen leest zal constateren dat ik mijn fair share op dat punt wel heb meegemaakt. Ook meteen goed voor een aardige laag eelt op de ziel. Kom je soms als buitenstaander lastig doorheen. De betonlaag er onder houdt veel negativiteit buiten de deur. Toch iets uit de jeugd. Nu een prima verdedigingslinie. Kortom, de tijd vliegt, zoef…voorbij…op naar een paar leukere maanden. Voor jullie allemaal en zeker ook voor mij en de mij omringende mensen. Welke ik juist meer dan wat ook heb leren waarderen. Maar dat is een ander verhaal….. (Beelden: archief)

Zelfstandigheid 5…

Zelfstandigheid 5…

Posted on by • Geplaatst in gezondheid, Historie, werk • Getagd , , , , , , , , , , , • 12 reacties
De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: schouder-foto-240407-scan10030.jpg

Wat ik ook leerde in die periode van zelfstandig ondernemen was dat je niet alleen kwetsbaar was voor eventuele malversaties bij opdrachtgevers, ook als jou persoonlijk iets overkomt is het even zien hoe de financiele gevolgen door te komen of af te dichten. Zo maakte ik tijdens de Auto RAI van 2007 na een bezoek aan notabene de Skoda-stand daar een doodsmak van een enkele trede van een trap die in deze stand was aangebracht. Ik viel vol op mijn linkerschouder en arm en brak (zo bleek achteraf) die schouder. Meer dan pijnlijk. Natuurlijk reed ik zo naar huis, trok mijn (kostuum) kleding uit en trachtte me in wat eenvoudiger zittende kleding te wurmen. Vrouwlief was toevallig een dagje weg dus die kon ik niet vragen om hulp. Op de tanden bijtend kreeg ik mijn casual kleding aan en liep om de hoek naar de HAP voor een analyse van waarom mijn arm niet omhoog wilde en de pijn best bijna ondraaglijk bleef. Daar had men geen tijd voor me en verwees me naar de Eerste Hulp post van het AMC Ziekenhuis op enige afstand van ons woonadres.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: road-closed.jpg

Dat werd dus weer autorijden. Met een enkele hand alles doen… Na 4,5 uur wachten was daar in dat ziekenhuis eindelijk de dienstdoende dokter beschikbaar en kreeg ik te horen dat mijn schouder was gebroken. Ingetaped en opgehangen in een sling moest ik zien thuis te komen. En ik mocht niet rijden of werken was de boodschap. Nou dat was tegen de verkeerde gezegd. Rijden deed ik zeker, een Tsjechische auto brengt de baas altijd thuis, het werk lag op me te wachten (ik was toen nog zeer druk met de bladenmakerij) en dus moest ik gewoon snel aan de slag. De vanaf moment 1 voor mijn zelfstandigenbestaan afgesloten AOV-verzekering bleek maar een beperkte dekking te kennen voor dit soort geleden inkomensschade. Dus was er een keuze?? Nee! Gelukkig was de arm na intensieve en pijnlijke begeleiding (6 weken lang) door een puike fysiotherapeute weer soort van bruikbaar maar het hield een confronterende waarschuwing in….Als zelfstandig ondernemer gaat het werk gewoon door. Ondanks alles…

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: bell-telephone-1876.jpg

Een ander fenomeen was het contact met andere ondernemers. Ik was indertijd lid van diverse B-to-B netwerken, soms lokaal, dan weer regionaal of zelfs landelijk. Ik was er al snel achter dat veel van die netwerken bestaan uit lieden die aan jou van alles willen verkopen maar omgekeerd van jouw expertise geen gebruik willen (of kunnen) maken. Het was best frustrerend te ontdekken dat men heel enthousiast ‘zaken wilde doen’ mits de afname van goederen of diensten maar eenzijdig zou verlopen. Al snel zette ik mijn lidmaatschappen bij de meeste netwerken stop. Was overigens vaak wel heel interessant, ook daar leerde ik veel, maar het bracht weinig concreets op.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: wp_002601.jpg

Een van de contacten die ik wel in zo’n netwerk opdeed was met een dame die iets deed in de wellness/psychologie en haar eigen netwerk had opgebouwd rond mensen met een soortgelijke interesse. Op zich niet zo mijn ding wellicht, maar zij had ook een concept bedacht waarbij ik haar een tijdlang heb geholpen om het uit te venten. Zij beoordeelde mensen in dat concept op het feit of een eventuele baan/functie wel paste bij de persoonlijke interesse of het welzijn van die persoon. Een beetje een omgekeerde benadering van wat je normaal in de wereld van HR zag of nog ziet. Proefsessies in het land leerden ons veel. Zelfs ex Pon-collega’s meldden zich er voor aan. En we keken in heel Nederland naar plekken om die sessies aan de man/vrouw te brengen. Helaas bracht 9/11 en wat daarna kwam eigenlijk al snel een eind aan onze prognoses. En zij zelf verhuisde ook nog eens naar het oosten van Nederland en nam rust. Ik heb nooit meer iets van haar vernomen…..

(Beelden: Yellowbird)