Kwekkerdekwek…

Kwekkerdekwek…

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: ybv-126001-caravelle-fiunnair-op-doos-herpa-img_6177.jpg

Normaal benut ik een kop als bovenstaande voor de beschrijving van zaken die met vrouwelijke communicatie van doen hebben. Wij mannen zijn vaak niet zo praterig….. laat staan dat we ons overgeven aan de wetmatigheid van het roddelen over… Nee hoor, zakelijk, strak en alleen als ons iets wordt gevraagd….. Zij die nu nog lezen zonder in luid lachen te zijn uitgebarsten kan ik gerust stellen, ook de meninggever is een kletsmajoor als het zo uitkomt. Een voorbeeld maakte ik zelf onlangs mee.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: airbus-a400m-atlas-c1-zm414-70sq-raf-spl-240126-2.jpg

Omdat ik begin van het jaar traditioneel even naar mijn favoriete luchtvaartshop aan de zuidkant van Schiphol reis om daar wat accessoires, verf en zo meer voor de hobbies te scoren, deed ik dat dus eind van afgelopen maand januari ook weer. Het was een vruchtbaar bezoek want ik vond grotendeels precies dat wat ik zocht (en meer) en de stemming was derhalve uitstekend. Wat ik dan daarna meestal doe is even langs de dijk van de Ringvaart rijden om zo langs de randen van ons grootste vliegveld Schiphol te observeren of daar nog iets bijzonders staat. En verdraaid, tijdens dat rijden zag ik ineens een groot Brits transportvliegtuig op gelijke hoogte en snelheid met me mee-taxien. Een bijzonder ding, dus die ging vrijwel zeker naar Schiphol-Oost. Even gas er op bij de Tsjech en zien dat ik op tijd daar zou zijn waar de Brit zijn motoren zou gaan afzetten. Toen ik aankwam stond er al een dikke rij spotters die met geweldige telelenzen en laddertjes tegen de hekken klaar stonden om de Brit te verwelkomen. Ik voegde mij er tussen en hield mijn iPhone gereed.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: airbus-a400m-atlas-c1-zm414-70sq-raf-spl-240126-img_6078.jpg

Kwestie van inzoomen, boven het prikkeldraad houden dat ding en afdrukken. Beelden waren prima. De Brit werd niet te ver van de geinteresseerden neergezet en we hadden er een redelijk zicht op. Een grote machine met een missie. Maar ja, wat was die missie? Ik was wel nieuwsgierig. Aangezien de meeste spotters vaak aardig op de hoogte zijn van doel en noodzaak van dit soort vluchten maar eens gevraagd. ‘Wat doet dat ding hier’?? De eersten die ik het vroeg hadden geen idee, anderen dachten dat het om een trainingsmissie ging. Met weer anderen kwam ik in wat uitgebreider gesprek. Mensen die ooit bij Martinair werkten, nu bij een ander onderhoudsbedrijf maar nog steeds gek op vliegtuigen. Net als ik. En dus werden er anekdotes uitgewisseld over de luchtvaart van vroeger en nu, over de grote namen van toen, Schroder, Block en zo meer. Het werd een gezellig gesprek. Zonder al die technische liflaf die bij deze spotters nog wel eens een rol speelt. Gezien ik op de frisse wind stond en nog steeds leed onder de restanten van mijn ernstige ‘mannengriep’ (zie 8-2 jl) besloot ik op enig moment om toch maar weer eens te vertrekken. Ik begreep van de spotters dat die wilden wachtten tot die Brit vertrok. Nou dan kon ik intussen thuis lekker aan de warme choco met taart. Maar wat ik wel merkte was dat ik in de auto naar huis zat te zingen. Het had me goed gedaan. Weer even terug in die luchtvaartsferen zoals vroeger toen we nog met een hele club gelijkgestemden konden genieten van beelden, verhalen en ervaringen rond die zelfde luchtvaart. Ook realiseerde ik me dat dit nooit meer terug zou komen. Best confronterend…. Je wordt ouder pappa….. Maar het was een leuke ervaring. Met dank aan dat ritje langs de Ringvaart…. Was ik na mijn winkelbezoek de snelweg opgereden had ik die Britse machine nooit gezien…en jullie ook niet… (Beelden: Archief)

Landjepik…

Landjepik…

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: 238166745_aa8f8d09b5_m.jpg

O, wat waren de diverse Europese regeringshoofden verontwaardigd toen de huidige president van de VS, Trump, via een paar van zijn typerende statements liet weten dat hij op welke wijze ook, namens de VS het grondgebied van Groenland op ging eisen opdat de verdediging van zijn land kon worden versterkt en hij tevens voor zijn productieve achterban toegang kreeg tot de vele grondstoffen die onder het ijs van dat stuk land verborgen moeten liggen. Het zou de internationale samenleving compleet op zijn kop zetten en de relatie van Europa en de VS voor altijd uit elkaar drijven. In dat kader wellicht goed om even te bedenken wie er ooit zoal aan landjepik deden op dezelfde of grotere schaal als de Amerikanen dat nu doen. Laten we wel zijn, die hele VS met al zijn mooie of minder mooie aspecten en technologie (wij zijn de beste, wij hebben de grootste…) bestaat slechts bij de gratie van het Europese landjepik toepassen op dat continent aan de andere kant van de oceaan van nog maar een paar eeuwen terug toch??

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: landkaart-oostenrijk-hongarije.jpg

Precies diezelfde Europese landen die zich nu zo druk maken over de woorden en daden van Trump. Van de Vikingen tot de Britten, de Nederlanders, Fransen, Italianen, iedereen heeft wel een stuk van die latere VS naar zich toegehaald en was daarbij ook niet bezig met de belangen van de oorspronkelijke bewoners van dat gebied. Integendeel, die werden gewoon uitgemoord of in kleine reservaten samen gedreven. De Portugezen en Spanjolen deden nog maar 5 eeuwen geleden hetzelfde met Zuid-Amerika. En hun manier van landjepik spelen heeft een heel continent daardoor voorgoed veranderd. Diverse andere landen vonden het in het verleden weer heel normaal om bijvoorbeeld het Afrikaanse continent te annexeren. Handel, het geloof verspreiden, macht vergroten, geld verdienen. Maar dat daar mensen woonden die wellicht helemaal niet zaten te wachten op al die indringers en latere heersers uit verre landen was totaal irrelevant voor de leiders en landen die zich daarmee bezig hielden.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: type039song01large19df2jz9.jpg

Net zo min als de uitdijende geloofsculturen zich iets aantrokken van het internationale recht als ze weer eens een land binnenvielen en daar met het heilige boek in de ene en het zwaard in de andere hun vorm van ‘beschaving’ uitventten. Als je echt eens goed kijkt naar onze menselijke geschiedenis is er altijd sprake geweest van landjepik en aangepaste regels voor hen die onder dat nieuwe regime vielen. Hoeveel oorspronkelijke volken of stammen leven nog volgens de patronen van hun oer-voorouders?? In de Stille Oceaan, op piepkleine eilandjes spreken ze Frans, op de Filippijnen is Engels een tweede taal, wellicht dat de Japanners en Chinezen nog het dichts bij hun wortels zijn gebleven, al zijn die dan weer economisch/cultureel onderhevig geweest aan landjepik vanuit het westen. Kortom, wie nu een grote mond wil hebben over Trump en zijn manier van deals sluiten over stukken land die hij wil toevoegen aan de VS moet toch eens de hand in eigen boezem steken. Je mag ook de geschiedenis van ons eigen continent er nog eens op naslaan. Ga eens een tweeduizend jaar terug en durf na bestudering alsnog te zeggen dat wat hij nu doet niet kan. Wie dat dan alsnog doet heeft echt te veel boter op de bol of is blind voor die geschiedenis… Overigens wil dat niet zeggen dat ik vind dat de VS hun territorium zo maar moeten kunnen uitbreiden. Zeker niet. Maar dan ook graag dezelfde regels opleggen aan China, Turkije, islam, etc. Dan liggen alle kaarten pas goed en voor iedereen duidelijk op tafel…. (Beelden: Archief)

Vliegende auto’s..

Vliegende auto’s..

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: atl-carvair-bua-10661821_10206386193438392_1577901574081543017_o.jpg

Ik neem de lezer(es) mee terug naar de zomer van 1972. Vrouwlief en ik gaan samen met een bevriend echtpaar een trip maken naar en door Zuid-Engeland. De reservering vooraf was vrij simpel, je koos bij een reisbureau voor een vlucht vanaf Zestienhoven bij Rotterdam en werd dan opgepikt door de bus die ons al die dagen door het Britse land zou vervoeren, of je stapte al in Brabant op die bus die dan per Hovercraft naar de andere kant van het Kanaal zou reizen om daarna naar dat vliegveld boven Londen door te rijden etc. Als fervente liefhebbers van alles wat vloog kozen wij logischerwijs voor een vlucht met de beloofde Vickers Viscount turboprop die ons ‘snel en comfortabel’ zou overvliegen naar het VK.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: atl-carvair.n5459x.jpg

Een dag voor vertrek kregen we echter een belletje. De maatschappij van de Viscount was failliet, we werden overgeboekt op een ander toestel van een bekende maatschappij op Rotterdam, British Air Ferries. Kortom, op de vertrekdag keken we met opgewonden spanning naar de majestueuze en wonderlijk gevormde viermotorige Carvair die rokend het platform van de toen nog zo kleine Rotterdamse luchthaven op kwam rijden. Die Carvair was een product van het Britse bedrijf Aviation Traders, dat van een oude Douglas DC-4 via een inventieve verbouwing een efficient vrachttoestel maakte met ruimte voor auto’s aan de voorkant van de romp en dan nog 28 plekken overhield voor passagiers achter de vleugels.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: atl-carvair-bua.jpg

Simpelheid troef en ook op eigen wijze indrukwekkend. De vlucht vanaf Rotterdam verliep prima al vlogen we ergens bij Hoek van Holland nog op schoorsteenhoogte volgens onze professionele waarnemingen (..) en ik zag overal schroeven en popnagels ronddraaien in de vleugels…De vier motoren bromden er vrolijk op los en we hadden prima zicht op de (veer)schepen die de Noordzee overstaken van/naar Engeland. Het vliegveld Southend was relatief snel bereikt en we zetten de landing in. Over een vliegtuigsloperij vol rompen en losse vleugels kwam we aan de grond nadat we op zeer geringe hoogte over een spoorlijn met daarboven hangende stroomdraden heen waren gewipt. Piepend deden de remmen hun werk, en waren we in Engeland. Een vliegavontuur voorlopig even ten einde. De vakantie kon beginnen. Die Carvair was overigens tijdenlang de norm op het gebied van luchtvervoer van auto’s over de Noordzee of het Britse Kanaal. De machines vlogen richting diverse regionale vliegvelden op het Europese vasteland en deden dat trouw en zonder al te veel storingen of problemen. Al is er ooit juist op Rotterdam een tijdens slecht weer neergeklapt met vervelende gevolgen. Maar dat wisten wij toen nog niet. Dat vliegen met auto’s als een soort veerpont is jarenlang belangrijk geweest voor de ontwikkeling van de Britse luchtvaart. Toen massatoerisme maakte dat steeds grotere en snellere veerschepen beschikbaar kwamen en ook de Kanaaltunnel werd geopend was het over en uit met die tak van dienst. De Carvairs en soortgenoten nog een tijdje ingezet als vrachttoestel voor speciale ladingen maar langzaam aan toch de dinosauriers onder de vliegtuigen van een latere generatie. Hoe dan ook, wij reisden er zovele jaren terug mee en bewaren er natuurlijk warme herinneringen aan. En wellicht pik ik er later nog wel eens een op uit mijn reisverleden. (Beelden: archief)

De kracht van indoctrinatie…

De kracht van indoctrinatie…

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: willibrordus-buiten-de-veste-img_6774.jpg

Wie klaagt over de toestand van de wereld moet toch vooral eens goed kijken naar hoe hij/zij zelf in het leven staat en aankijkt tegen anderen of zij die er een ander geloof of overtuiging op nahouden. En moet dan niet vreemd opkijken dat elk vooroordeel ontstaat door indoctrinatie en slim opgezette propaganda. En als iemand die lang in het commerciele wereldje van marketing en reclame voor allerlei producten en diensten heeft rondgelopen weet ik uit ervaring hoe die denkwereld van mensen valt te sturen.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: namen-3-.jpg

Soms zitten vooroordelen diep. Van generatie op generatie overgebracht. Ik stam zelf nog uit de tijd dat het katholicisme kinderen uit eigen kring voorhield dat zij die waren afgeweken van het ware Roomse geloof toch niet veel meer waren dan afvalligen. Tegelijk werden op protestantse scholen kinderen opgevoed met het idee dat die katholieken maar paapse types waren. Moslims waren heidenen die we tijdens de Kruistochten hadden verdreven uit het Heilige Land van de Joden… (…een parallel met 2026). De denkwereld van de Joden anno het jaar 32 werd ons ook zodanig verteld dat we best tot foute gedachten hadden kunnen komen.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: faslane-speaker.jpg

Anno nu worden deze zelfde gedachten op scholen en in gebedshuizen verkondigd door types die de haat zien als religie en de vooroordelen tegen anders denkenden of gelovigen graag ophitsen tot een niveau dat slechts een vonkje nodig heeft om een kruitvat te doen exploderen. Thuis werd ik opgevoed met het idee dat we angst moesten hebben voor de ‘Rus’, want communistisch, en dat het ‘gele gevaar’ op termijn over ons heen zou komen.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: skoda-01a-white-.jpg

Omgekeerd was er veel sympathie voor alles wat uit Tsjecho-Slowakije kwam. Opvallend genoeg waren zowel mijn naamgevende Pa als ook de later aangetreden lease-pa fan voor de techniek uit nu net dat land en leidde dat tot mijn geloof en vertrouwen in de producten uit die streken. Daarmee was ik dan weer een afvallige in een wereld waarin Alfa, BMW, Mercedes, Ford of Opel de norm waren. Ik heb wat over me heen gekregen door de jaren heen als ik weer eens mijn gevoel of kennis rond die Tsjechische industrie oreerde.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: pessimist-1-img_4040.jpg

Maar dat was dan ook een kwestie van kennis van feiten of geschiedenis. Kritische types misten nou net dat stukje extra in hun argumentatie. En precies hetzelfde zien we nu. De wereld verdeeld. Nederland in kampen gescheiden. De een benoemt feit A, wordt door de ander meteen beschuldigd van de meest vreselijke denkwijzen. Waarbij het ene kamp meent dat zij in hun recht staan en het fatsoen aan hun zijde terwijl ze zelf vaak met de voeten in het bloed van slachtoffers tegen beter weten in staan te roepen en schreeuwen. Immers zij hebben meegekregen dat…. Net zoals dat vroeger ging. Bij die traditionele godsdiensten die nog wel op vrede baseerden maar intussen de ander tot op het bot de maat namen. Ik baseer mij voor wat betreft mijn mening intussen al vele vele jaren op feiten. Op bezoeken aan landen, aan ontmoetingen en gesprekken met mensen die eigenlijk soms niet zo bij mijn persoonlijke mening of voorkeuren pasten. Het leerde me. Ten goede, zeker ook ten kwade. Want soms kom je er ook achter dat achter een facade van fatsoen heel veel haat wordt gekoesterd. En dat is herkenbaar. Want niets menselijks is mij vreemd…. U wilt me wel vergeven….en zo niet, zit je zeker en vast in het ‘andere kamp’….. Geindoctrineerd en wel…. (Beelden: Archief)

Noodpakket…

Noodpakket…

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: nucleair-2-img_6007.jpg

De afgelopen tijd was en is er veel te doen over een door de overheid aanbevolen zgn. noodpakket. Dat advies heeft van doen met het idee dat als morgen een gewapend conflict zou uitbreken dit ons zal treffen waar het zeer doet. Omdat dan naar verwachting geen vers water meer beschikbaar is, of warmte, dan wel stroom. Dus opwindbare radio’s, waterzuivering, blikgroenten, etcetc. Sommige van die pakketten kosten je 45 euro, maar er zijn er ook van 450 Euro naar gelang men je bang genoeg heeft kunnen maken. Sommige van die zaken hebben wij hier allemaal nu al wel in huis. Batterijen, een noodradiootje, blikgroenten, zelfs flessen met water, maar bedenk maar dat als je het dagelijks verbruik van een gemiddeld huishouden zou moeten compenseren je al snel een tank van honderden liters water nodig hebt om de voorgestelde 72 uur van een rampscenario te overleven. Daarbij is het zo dat veel huishoudens (zeker door de energietransitie) het moeten doen met slechts een enkele warmtebron.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: nucleair-3-img_6008.jpg

Tijdens WO2 hadden veel mensen nog wel eens een potkacheltje dat houtgestookt eten kon verwarmen. Wie heeft die soort kachel nu nog?? Laat staan de bijbehorende schoorsteen? Valt zowel de gas- als stroomvoorziening uit zal de meerderheid van ons volk dus in de grootste problemen komen. Kaarsen zijn leuk, maar dan een paar uurtjes voor de gezelligheid. Hoe dan ook, bij een terreuraanval met redelijk beperkte gevolgen is dat noodpakket leuk, bij het serieuzer werk is ook dat pakket volstrekt nutteloos. Immers, bij een nucleaire aanval op onze infrastructuur, zeg even de havens of pakweg Schiphol, is de schade niet te overzien. In een omtrek van grofweg 25-50 km is dan alles weg. Daarnaast volledig besmet met radioactiviteit. En bij gebruik van bepaalde oorlogswapens legt ook de elektronica het af, dus valt er weinig meer te doen met je mobiele telefoon, je opwindbare radio of je satelliet-horloge. Kijk eens naar de schade door dit soort wapens tijdens de aanvallen op Hirosjima en Nagasaki anno 1945, maar zeker ook naar de effecten van dit soort bommen tijdens tests met veel zwaardere exemplaren in de jaren na WO2. Het idee dat je dat wel overleeft als je met een helm op onder een tafel gaat zitten met je noodpakket in de buurt is redelijk naief. Nu is de kans op een dergelijk grootschalig conflict ondanks alle propaganda op dat gebied nog relatief klein. Niemand zoekt zijn eigen ondergang, ook dictatoren niet. En die weten ook dat iedere aanval meteen zal leiden tot een contra-aanval van wellicht nog veel dodelijker aard. Nee, noodpakketten zijn leuk voor crisissituaties waarbij je weet dat het na een dag of wat wel weer goed komt. Eerder iets met binnenlandse onlusten dus of een regionale oorlog zoals we die in Oekraine zien en niet bij echte wereldoorlogen. En laten we hopen dat geen van de dictators in deze wereld dat laatste toch eens wil proberen. Want echt, dat vertellen we niet meer na. De geschiedenis vertelt ons meer dan we zelf vaak (be)denken…. ( Beelden: Internet)

97…

97…

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: jo-op-kameel-egypte-1980-pict1367.jpg

..kaarsjes blies ze in haar lange leven uit. 97! Dat is niet iedereen gegeven zou ik me voor kunnen stellen en als je bedenkt dat ze al die tijd min of meer zelfstandig woonde en leefde is het bereiken van die leeftijd een bewonderingswaardige prestatie. Ook al zeiden wij telkens schertsend dat zij ‘wel 102’ zou worden in deze conditie. Nou was die conditie de laatste tijd aardig fragiel geworden en liet haar geheugen haar vaker in de steek dan dat ze zelf wenselijk achtte. Maar over een andere inrichting van dat leventje in haar ruime flat met metgezel Lucky, de rode kater, was niet te praten. Schoonmama, Jo, Johanna, Jopie, moeke Jo, ze is er niet meer en dat is ondanks het gaan der dingen zoals ze deden in deze laatste maanden, toch best even wennen. Fysiek en geestelijk leek ze eigenlijk ineens niet meer op die krachtige, mooie, vrolijke en zeker reislustige dame die ze zovele jaren was geweest. Want reizen deed ze tot op hoge leeftijd graag. In ons eigen land, Europa, maar ook naar de VS, Egypte of Hong Kong. Alles beter dan thuis zitten kniezen en bedenken dat ze ‘zo graag nog hier en daar heen had gegaan, maar het omwille van dit of dat niet deed’. Dus hup, met een of meer van haar kinderen in het vliegtuig of de auto en iets nieuws bekijken. Ze hield er ook van om verwend te worden. Lekker eten, naar een goede kapper, shoppen, en dan het liefst in winkeltjes waar andere mensen aan voorbij liepen. Je wist immers maar nooit… Haar inmiddels leeg geruimde huis was een verzamelplek voor al die uit den vreemde meegenomen schatten (..). Ik kende haar vanaf mijn jeugd, kwam er voor het eerst thuis in 1964. Best lang dus, en we maakten ook samen veel mee. Van hoge toppen tot diepe dalen. Maar altijd bleef ze overeind, sterk, en het liefst zonder al te veel poespas om zich heen van andere, voor haar vreemde mensen. Zeker in de laatste jaren was haar familie meer dan genoeg. En zo namen we een paar dagen terug ook afscheid van haar. Definitief, maar wel in die kleine en vertrouwde kring die haar zo dierbaar was. Kater Lucky kreeg binnen de familie een nieuwe stek, die werd zijn naam waardig liefdevol opgevangen. Maar Jo is niet meer. Uiteraard uit het oog, niet uit het hart….Daartoe was ze te lang en te stevig aanwezig.

Altijd…

Altijd…

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: altijd-2.jpg

Onze lieve Zuid-Hollandse vriendjes hebben ons al vaker meegenomen naar ‘wereld restaurants’ waar je naar hartenlust kunt eten en drinken wat je wilt en dan vaak met de warmte van het samenzijn en bijpassende gesprekken als bonus. Dus toen zij ons uitnodigden voor een bezoek aan een voor ons nieuw restaurant van deze orde in Capelle a.d. IJssel waren wij gaarne van de partij. ‘Altijd’ heet dat restaurant en het is te vinden aan de Rhijnspoor in genoemde plaats. Eigenlijk op een hoek van een terrein dat verder nog meer van die voor de hand liggende fast-foodketens als KFC of de Mac kent.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: altijd-3.jpg

Het gebouw van Altijd oogt wat industrieel, dus modern, en de entree van het gebouw bevestigt het beeld. Welkom geheten door een aardige gastvrouw krijgen we uitleg over hoe het ook hier functioneert. Binnen een bepaald tijdvak mag je eten en drinken wat je wilt (maar niet verspillen..). Dat is dus allemaal in de prijs opgesloten. Alcoholische drankjes moet je apart afrekenen, al krijg je per gezelschap wel een aantal bonnetjes waarmee je een paar van die wat sterkere drankjes kunt afhalen bij de bar. Het restaurant zelf is van de ruime soort, verdeeld in secties, waardoor je toch een soort privacy-setting krijgt voor gesprekken en rust bij het eten.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: altijd-5.jpg

Dat laatste laat een meer dan breed aanbod zien van gerechten. Warm, koud, uitheems, inheems, braad/wokwerk, soep (twee in de aanbieding), stokbrood, toetjes bij de vleet en zo meer. Naar eigen smaak bepaal je dus de gangen die je wil doorlopen. En dat leidt tot smakelijke ervaringen. Nog even los van de meer dan charmante bediening die efficient gebruikte borden en zo weghaalt na gebruik, blijft er ook de ruimte om even met elkaar te kwaken zoals wij dat gewend zijn en ook op prijs stellen. Gesprekken van andere tafels nemen niet snel de overhand. Wel eens anders meegemaakt. Minder verzorgd vond ik de locatie van de toiletten. Die zijn te vinden op de 1e etage en opmerkelijk, men heeft voor de trap naar boven gordijnen opgehangen.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: altijd-4.jpg

Niet voor de sfeer, maar tegen de ijskoude omstandigheden van dat moment daar boven. Kennelijk werkt de kachel niet op de etages en het was er dus ontnuchterend kil. Dit in scherpe tegenstelling tot de letterlijk en figuurlijke warmte beneden. We gingen na afloop van deze ervaring tonnetje rond richting auto (voldoende parkeerplekken) en verwerkten de ervaringen sneller dan de maag al die lekkernijen. Vanuit onze recente en persoonlijke ervaringen geef ik dit adres een cijfer 9. En dat is een meer dan prima reden om het ook aan te raden bij mijn lezertjes. Wil je relaxed lekker eten…een prima plek. (Beelden: Internet) (en met dank aan Tham en Man Goud voor de uitnodiging..)

Aangeboren…

Aangeboren…

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: hals-3-.jpg

Er bestaat een mensensoort die zelden of nooit twijfelt over de juiste beroepskeuze. Mannen of vrouwen, zij zijn in de wieg al bezig met voorbereiden van hun latere beroep. Het is een apart slag, het zet af en toe gevoelens van empathie van zich af en volgt de regels. Jaja, ik heb het over ambtenaren. En anders dan wel eens wordt gedacht, verwacht of gewenst groeit deze groep lieden in ons landje jaarlijks met enkele duizenden personen. Ze zitten overal, van de hoogste politieke macht tot in de laagste regionen van onze beroepsmatige samenleving. Wie avontuur of menselijke trekjes zoekt bij deze mensen moet ik teleurstellen.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: ntm16.jpg

Die zijn er nauwelijks te vinden. Regels zijn regels, en als ik het mensen zo lastig mogelijk kan maken zal ik het niet laten…. Ik had zelf in mijn beroepsmatige verleden nog wel eens van doen met mensen van de Douanekantoren op Schiphol of in Amsterdam, en ik weet nog goed dat ik met deze lieden vaak grote moeite had vanwege hun opstelling en mentaliteit. Maling aan jouw prioriteiten (een vliegtuig halen..) of belangen. De wet ging voor. En een afwijking van 0.0005% van de regels was reden om je met je vooraf zo zorgvuldig ingevulde papieren even een lesje te leren. En echt, dat zit in veel van deze mensen. Ik keek onlangs naar de op zich nog wel interessante tv-serie over het leven van douanemensen in ons land. De saaiheid is soms tenenkrommend, maar het meest stuitend is toch wel de manier waarop men de grenscontroles toepast bij binnenkomst op Schiphol.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: tm7.jpg

Men ‘kent’ zijn/haar pappenheimers is de stelling, dus af en toe pikt men er iemand uit die om een of andere reden verdacht overkomt. Voor de serie (geknipt en geplakt) zijn dat natuurlijk mensen die iets willen verbergen. Van pakken met illegaal vlees tot soft- of harddrugs. Natuurlijk moet dat worden aangepakt. Maar als iemand vanaf een vakantiebestemming tien schelpen en een veer (gevonden op een wildpad tijdens een wandeling) meeneemt om zo een herinnering te hebben aan die fijne vakantie, grijpt de ware ambtenaar in. Er zit er in die serie een tussen die mij tot moorden zou bewegen. Belerend, humorloos, begrip vragend voor zijn morele rol, immers die veer kan van een beschermde vogelsoort afkomstig zijn en dat ‘willen we niet he?’. De arme passagiers in wanhoop, want uiteraard gewoon onschuldig. Als een expert die veer (Google Lens) heeft gevrijwaard van de verdachtmakingen gaat de typische ambtenaar in de volgende fase. Die schelpen…Want kunnen ook beschermd zijn….. Blijkt niet het geval, maar ‘als ze dat wel zijn moet ik u een bekeuring en boete geven’.. Mijn oude frustraties borrelden weer helemaal omhoog. Het blijven bijzondere mensen die ambtenaren. Alsof ze al bij de verwekking een veilige transportmodus hebben gevonden richting baarmoeder om daar na versmelting met een even saaie eicel al die andere zaadcellen de toegang tot dat moederlijf te ontzeggen. Ik denk ook altijd een stapje verder. Die bewuste douaneman kan nooit een goed minnaar of partner zijn. Heeft altijd iets te mekkeren en doet ook alles volgens een bepaald schema. Je zult er mee getrouwd zijn. Nou ja, daar zijn ook liefhebbers voor…Misschien zelf ook wel ambtenaar. Hoe dan ook, niks mis met regels navolgen hoor, maar mag het allemaal wat menselijker en minder neerbuigend s.v.p. Er zijn meer types zoals ik. Onschuldig, maar wel met een groot gevoel van rechtvaardigheid. Dat gaat een keer mis…Zal je net zien dat dan de camera’s uitstaan… (Beelden: Internet)

Mannengriep…

Mannengriep…

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: p7260230.jpg

Op het moment dat ik dit schrijf voel ik mij alsof ik zelf met twee kruizen op mijn nek de berg van Golgotha op moet kruipen. Alles doet me zeer, het snot loopt uit de hele bol, de hoestaanvallen zijn een zware shagroker waardig en van mijn energieke zelfverzekerheid is weinig over. En dat alles in maar twee dagen tijd. ‘Eergisteren’ zaten we nog lekker te eten in een Zuid-Hollands etablissement en bespraken alles wat in goed gezelschap van vrienden uit die regio besproken moest worden, maar een paar uur later was ik geveld door de gevreesde mannengriep. Binnen een uur of twee van strak naar wrak. En zoals bekend zijn wij mannen daarbij altijd slechter af dan vrouwen. Die laatsten kunnen weliswaar veel klagen, maar wij mannen lijden irl toch veel zwaarder door dit fenomeen. En dus sliep ik (tussen hoestbuien door) afgelopen nacht een dikke 11 uur. Uitgeteld, stuk, kapot, leeg. Onze dagelijkse wandelingen opgeschort, want de fut mankeert. De stem is zes octaven verlaagd voor zover nog aanwezig, dat houdt stil, want als ik teveel praat vrees ik het restant van die oude stem ook te verliezen. Dan blijft mijn schrijfvermogen om verslag te doen van het enorme lijden van de Meninggever. Als alles goed gaat is op deze publicatiedatum alles weer wat opgeknapt en gezond hoor. Al duren de hoestaanvallen bij mij dan soms wel weer weken na zo’n akelige aandoening. Kortom, ik deed even verslag van mijn enorme lijden….. Kaarten, fruitmanden, boekenbonnen etc… hoe zeer op prijs gesteld hoeven niet hoor…Ik snap best dat jullie me digitaal willen omarmen en omhoog tillen….maar dat is niet nodig. Het gaat vaak na een paar dagen weer over en daarbij hielpen Paracetamol en Vitamine C als ook de wil om gewoon weer te kunnen functioneren. Maar….het is een serieus te nemen aandoening bij ons mannen, dus daarom even hier opgenomen in mijn schrijflijstje…. (Beelden: Archief)

HRM….

HRM….

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: heks6.jpg

Huh? Wat bedoelt die malloot van een meninggever nu weer met deze kop? Wel, het slaat op een fenomeen dat we vroeger als ‘Personeelszaken’ kenden maar tegenwoordig als ‘Human Resource Management’ lijkt te moeten worden omschreven. Een afdeling die veelal wordt bemand/vrouwd door types die er voor hebben doorgeleerd en wellicht daardoor de meest mallotige eisen stellen aan hen die voor een bepaalde baan in aanmerking willen komen. Vaak zoekt men dan voor een simpele baan als ‘office manager’ iemand die universitair is opgeleid en bereid om 80 uur per week deze functie uit te willen voeren tegen een salaris dat eigenlijk niet toereikend is voor pakweg 30 uur werken.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: praatje-pot-1.jpg

Maar hoe dan ook, men zoekt wel en vindt soms. Als de eisen worden opgeschroefd moet HR de gestelde doelen van de eigen directie zien te behalen. Met simpele middelen kom je er dan niet meer. Vroeger deed je dit met een leuke advertentie of een melding bij het GAK, tegenwoordig moet het internet met kekke filmpjes soelaas bieden. En voor je het weet wacht een ‘challenge’ op de potentiele kandidaten. Zoals ik onlangs zag op het internet waar een op zich keurig nette jonge dame met een aardige cv zich in een overall liet hijsen en met een instructeur aan een parachute van grote hoogte uit een vliegtuig liet mikken.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: 1921-8.jpg

Bij het naderen van de grond zag ze de boodschap van het makelaarskantoor waar ze solliciteerde. ‘You got the job!’. Kind blij, ik verbijsterd. Als het mijn dochter was deed ik aangifte tegen die werkgever wegens krankzinnigheid. Wie haalt dit nou toch in zijn door moderniteit vergiftigde bol? Wel ja, het HR dametje stond trots naast die letters op het gras. Zij had maar mooi de juiste dame met durf gevonden. De andere kandidates waren afgehaakt. Die vonden dit wel een beetje erg veel gevraagd voor een kantoorbaantje dat ze wel wilden maar niet met gevaar voor eigen leven. En uit dat potentieel zou ik zelf snel een goede kandidaat kiezen. Niet iedere durfal is namelijk het meest geschikt. Ik heb zelf diverse mensen aan mijn bureau gehad die bij een van de toenmalige bedrijven wilden komen werken als daar een gelegenheid zich voor deed. Soms had ik dan een goed gevoel over een kandidaat/te, in andere gevallen niet. Dan keek je nog eens naar de meegebrachte of vooraf ingeleverde CV en wist je dat deze of andere keuze op basis van gevoel de juiste moest zijn. In 85% van de gevallen was het dat ook. Net die 15% onthoud ik nog wel eens als ik over dit onderwerp dieper nadenk. En dat zijn dan geen prettige gedachten. Misschien had ik die types wel uit zo’n vliegtuig moeten mikken indertijd…..zonder parachute…en dan zien hoe ze dat hadden overleefd. Maar ja, ik ben een keurig net meninggevertje, dus die gedachten duren maar kort… Met dank aan het feit dat ik zelden of nooit met HRM-Managers van doen heb gehad…. ( Beelden: Archief/Internet)