Genocide en propaganda…

Genocide en propaganda…

Posted on by • Geplaatst in Historie, Politiek • Getagd , , , , , , , , , , , , , , , • 7 reacties
De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: 7-10-23-3.jpg

Morgen, op de 7e oktober kijken we vol afgrijzen terug naar 2023 om dan meteen te constateren dat die datum altijd verbonden zal blijven met een genocide (anderen noemen het een ongekende pogrom, weer anderen een verzetsdaad..) op joodse onschuldige burgers en een wreedheid die de wereld (bewust of onbewust) nog niet eerder zag. Hamas en haar volgelingen trokken toen de grenzen van Gaza en Israel over en moordden, verkrachtten, ontvoerden, en plunderden Joodse nederzettingen en burgers. De paar IDF-soldaten die daar actief waren werden snel overrompeld en als ze vrouw waren onderworpen aan de bekende gruwelijkheden die barbaren er op na houden die nu eenmaal wetteloos en qua niveau grenzeloos opereren. Het menselijk leed was niet te overzien.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: 7-10-23-6.jpg

Ontvoerde Israeli (en andere mensen die bij toeval in de buurt van de inval waren..) werden als gijzelaars naar holen in Gaza gesleept, vastgehouden in tunnels en daar gemarteld, verder verkracht, onthouden van voedsel en medische zorg. Het wrede lot niet verzacht door actieve hulp vanuit het Rode Kruis, Amnesty of de VN. Integendeel. Veel van die organisaties keken liever weg. Ze zouden later wel een actieve rol willen spelen toen Israel, voorspelbaar, keihard terug sloeg in Gaza en daarbij Hamas stevige slagen toebracht en de Gazaanse samenleving aardig in puin hakte. Daarover spraken vooral linkse mensen hier en sommige buurstaten schande, maar tegelijkertijd weigerden die buurlanden om Gazaanse (Arabische) vluchtelingen op te vangen. Immers, men heeft daar niet zoveel op met ‘Palestijnen’. Het diep gewortelde moslim-extremisme speelt daarbij een grote rol. Intussen weten we dat met name de staten en groepen die maar een doel kennen; Israel van de kaart vegen, de krachten bundelden en met raketten en veel geweld het Joodse land terroriseerden.

Israel sloeg terug. Keihard. Hezbollah, Huti’s, Iran, allemaal kregen ze klappen. Het bloed vloeide, en de gijzelaars werden deels na uitruil met gevangenen in Israel vrijgelaten. Ze vertelden na thuiskomst hun gruwelijke verhalen. Met geen pen te beschrijven wat ze meemaakten. Andere gijzelaars op gruwelijke wijze vermoord. Zelfs baby’s gewurgd voor de ogen van hun moeder die daarna ook zelf beestachtig werd geslacht. En dan zijn we nu anno 2026 zo ver dat vooral extreemlinks een anti-Israel beleid voorstaat, alle banden met het joodse land wil verbreken en meer dan de ruimte geeft aan stateloze en illegale plunderaars om hier hun haat te verspreiden. Antisemitisme nu overal aanwezig. Wat dat betreft heeft Hamas ‘prima’ haar werk gedaan. Links buigt voor de islam en likt de schoenen van de ophitsers die mede verantwoordelijk waren voor die genocide van 7 oktober. Ik walg van die lui. En laat niemand nu met ‘ja maar’ beginnen. Wat je ook mag bedenken over hoe Israel omgaat met die ‘Palestijnse Arabieren’, deze slachtpartij is niet te verdedigen. En ik zou wel eens willen zien hoe wij Nederlanders reageren als hier hetzelfde zou gebeuren vanuit Belgie of zo. Gaan we dan zalvend praten met de daders of hen op voorhand vergeven?? Nee toch zeker! Kortom, laten we vooral gedenken wie er allemaal zijn afgeslacht op die dag. En trachten vrede te koesteren. Dat is veel waard. Al is het met sommige groepen lastiger vreedzaam samenleven dan met anderen….. (beelden: internet)

Bijna ontelbaar…

Bijna ontelbaar…

Posted on by • Geplaatst in Algemeen, Persoonlijk • Getagd , , , , , , , , , , , , , • 18 reacties
De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: wp_000630.jpg

Lijken de jaren dat wij nu samen zijn en als liefdevol team het getrouwde leven en alles wat daarbij hoort aan zijn gegaan en in feite nog kneden tot een voor ons beiden acceptabel geheel. Schouder aan schouder, soms in voor- of tegenspoed. De recente gebeurtenissen maakten weer duidelijk dat je dan echt even op mekaar moet kunnen leunen. Want soms zijn zaken die je meemaakt confronterend, dan weer verdrietig, maar samen sterk. Altijd koek en ei? Tuurlijk niet. Twee mensen, twee meningen, twee karakters en uiteraard invloeden van buiten (denk aan werk) die zorgen dat bepaalde dromen niet uitkomen of dat verwachte inkomens minder vanzelfsprekend worden bereikt. Basis van het geheel; communicatie! Als je bent uitgepraat moet je er mee stoppen is mijn mening. En echt, gesprekken vielen of vallen bij ons zelden dood.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: amstel-174-fotoserie-truus-2007-2e-helft-022.jpg

Komt ook door de al dan niet gedeelde interesses maar zeker ook omdat we veel dingen ondernemen, deden, of delen met lieve vrienden en familie. Alweer decennia lang samen, eerst gewoon als collega’s bij de eerste werkgever (de Bank), dan ‘verkering’, verloofd en daarna getrouwd. Zoals dat vroeger ging. Dat trouwen deden we overigens om allerlei redenen vrij vroeg in ons leven en was meteen een gezamenlijke verklaring van onafhankelijkheid. Ons eerste huisje bij de schoonouders (voor mij) op zolder aan de hoofdstedelijke Amstel, hartje centrum van onze stad. Prima, nieuw ingericht, pietepeuterig bescheiden maar wel van ons. Later zouden die behuizingen steeds meer groter groeien maar altijd van ons zijn. Smaken kwamen overeen en dat is nog vaak zo. Hoe dan ook, dit jaar vieren we nog even bescheiden. We naderen een kroonjaar. Dat meld ik later nog wel eens. Voor nu….we gaan even samen genieten…. (Beelden: Prive)

Bloeddoping en migraine..

Bloeddoping en migraine..

Posted on by • Geplaatst in gezondheid • Getagd , , , , , , , , , , , • 12 reacties
De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: migraine-1-.jpg

Toen ik dus in de afgelopen zomer ineens voor de eerste keer in het ziekenhuis terecht kwam met extreem lage bloedwaarden en daarvoor een geweldige berg bloeddoping ontving merkte ik meteen op dat dit spul me samen met de toegevoegde medicatie voorzag van een berg energie die een jong kalfje in de wei zou doen dartelen. Nu ben ik die leeftijd wel iets voorbij, maar de energie spatte uit mijn oren zowat. Wist niet waarom sommige atleten of beroepfietsers dit ook toepassen maar snap nu wel wat ze hier toe beweegt. Dus kon ik eenmaal terug thuis gewoon weer aan het werk in de tuin (sinkhole dichten) met zakken zand en zo meer. Waar ik zelf ook op hoopte was dat mijn al jaren aanwezige migraine kwaal wellicht zou verdwijnen. Immers ik was doorgespoeld, schoongemaakt, er vloeide schoon bloed door de aderen.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: pest-1.jpg

Nou, niks van dat alles. Binnen de kortste keren meldde zich weer een nieuwe aanval van die in het begin zicht beperkende migraine aandoening. En wederom in de frequentie die ik de laatste jaren gewoon ben geraakt te ondergaan. Dat verse bloed hielp daar dus niets tegen. Fysiologisch zitten wij mensen dus vreemd in elkaar. Bij de latere ingreep werd mijn in het vooroverleg besproken migraine-gevoeligheid nog genoemd, maar verder ter kennisgeving aangenomen. Niks veranderd, want na de ingreep eenmaal weer thuis kwam ook de migraine gewoon langs. Dubbel bijkomen. Stress? Het kan allemaal maar het blijft bijzonder als je pas laat in je leven met die kwaal van doen kreeg en er kennelijk niet zo goed meer vanaf kunt komen. Vrouwen in de overgang lijden er ook nog wel eens aan, maar als de hormonen eenmaal zijn geemigreerd naar elders nemen ze die kwaal bij de dames vaak mee. Bij mannen werkt dat kennelijk anders. Blijft vervelend, verrassend en ook confronterend. Op het moment dat ik dit opschrijf (een tijdje terug want ik schreef veel blogs vooruit als ik inspiratie bezat) zit ik weer met slecht zicht in de ogen en wacht ik op de hoofdpijn die me een paar uur vertraagt. De bloeddoping was en is geweldig, maar het corrigeerde bepaalde zaken niet. Integendeel… (Beelden: Internet)

Geduld..is op…

Geduld..is op…

Posted on by • Geplaatst in Persoonlijk • Getagd , , , , , , , , , , • 20 reacties
De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: dino-1.jpg

Mijn bekende mening over mensen met wie ik een bloglink heb opgebouwd baseert vaak op wederzijds respect. Dus, wie meent dat zijn/haar verhaal belangrijker is dan het mijne en je daardoor gewoon geen enkele reactie achter hoeft te laten aan mijn kant van het digitale gordijn gokt echt mis. Ik zelf ben nogal loyaal, noem het trouw. Mensen die leuk schrijven, gewoon over van alles en nog wat of leuke meningen geven (mag echt afwijken van de mijne) krijgen altijd een reactie. Wie me kent weet dat. En toch zijn er mensen bij die wel genieten van mijn reacties maar er in slagen om maandenlang nul komma nada retour terug te geven. Ik snap dat echt niet. Mis ik dan de frequentie waarop men uitzendt? Zijn mijn blogonderwerpen niet modieus genoeg of voldoe ik niet aan de eigen (al dan niet politieke) normen en waarden van die types? In het verleden kwam ik dat nog wel eens tegen. De linkse activisten, de schrijvers die menen dat alleen hun proza van wereldbelang is, maar wat ik van mijn kant oreer beneden de eigen waardigheid is van die lui! Nou, jullie kennen de meninggever, die raakt al snel verveeld rond die soort bloggers en verliest zijn geduld. Onlangs weer een gelinkte blogster verwijderd. Binnen 9 maanden nul keer gereageerd terwijl ze dat wel regelmatig bij andere bloggers doet en deed. Dan zit er iets niet goed. Knip…..draadje van die link verbroken. En hup verder met de dingen die er wel toe doen. Mijn geduld zit weer op de goede plek. Ik zoek wel naar een vervangende link. En zij die ik volg dank ik voor hun bijdragen n.a.v. mijn verhalen of reacties. Dat houdt de boel gezellig en vooral ook interessant. Stiltes zijn meer voor een eenzaam dorpje op de heide of zo… (Beelden: archief)

Zelfstandigheid 8…

Zelfstandigheid 8…

Posted on by • Geplaatst in Persoonlijk, relaties, werk • Getagd , , , , , , , , , , , • 15 reacties
De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: bos-en-lommer-kvo-kvm-010208-005.jpg

Midden in al die activiteiten en zaken die geld brachten en soms kostten ontstond wereldwijd de bankencrisis. De economie stokte, banken kwamen in nood, ondernemers remden hun uitgaven en investeringen noodgedwongen af en dat had ook effecten op mijn ‘handel’. En dan was er nog iets….Wie een beetje slim was als mkb-er kon via de eigen computer en de vroegste AI-achtige software zelf campagnes opzetten. En in de autowereld, waar veel eigenwijze types op de troon zitten, ging dat al snel zo. Toch kon ik bij een aantal van hen nog de nodige reclame-voorstellen kwijt. Soms op gebied van buitenreclame, dan weer voor flyers rond een actie en zo meer. Het winkelcentrum in Amsterdam-West bleek ook een constante en uitdagende klus. Gelukkig maar. En ik liet de DRY-partner die o.a. drukwerk inkocht mee profiteren. Bij veel acties, we deden braderie/markten etc., huurde ik lokaal (Marokkaanse) jonge mensen in voor de beveiliging van die braderie-stallen. Vaak via de eerder genoemde vertegenwoordiger daar die uiteindelijk overigens zelf door het bestuur van die ondernemersvereniging plotseling buiten spel werd gezet.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: wp_004971.jpg

Ik werkte mee aan het project van het stadsdeel om de wijk waar dit winkelcentrum gelegen was bij de EU het certificaat ‘veilig ondernemen’ op te doen leveren. En dat zorgde niet alleen voor een blij bescheiden feestje, maar ook voor flink geld aan subsidies vanuit Brussel voor het stadsdeelbestuur. Een nieuwe ondernemersvereniging werd ingehuurd en daarin zaten duidelijk professionele lieden die binnen het mkb hun sporen hadden verdiend. Het aansturen van o.a. mijn werk voor die club werd daardoor ook veel minder grillig, maar het moest nu ook allemaal op papier met bevestigingen etc. Vergunningen van het stadsdeel werden nu ook formeel beoordeeld…veel van mijn tijd ging op aan al die procedures. Maar het leverde ook de nodige publiciteit op. Ook van mensen die heel kritisch waren op dat imago-herstelwerk dat ik deed voor deze buurt. Men dacht dat het zinloos was allemaal. Deze criticasters kregen achteraf nog gelijk ook. Hoe dan ook, wederom een leerschool. De ondernemersvereniging ging na enige tijd afbouwen, het budget van gemeente, banken en ondernemers zelf werd kleiner en kleiner en mensen die ik had leren kennen tijdens die paar jaren werken daar, verdwenen van het toneel. Uiteindelijk schoven ook voor mij de gordijnen dicht. Men had me ‘niet meer nodig’…. (beelden: archief)

Mannenkinderen…

Mannenkinderen…

Posted on by • Geplaatst in observaties, Politiek • Getagd , , , , , , , , , • 14 reacties
De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: 70-3.jpg

Bij stom toeval zag ik recentelijk een paar fragmenten uit hoorzittingen in zowel de Amerikaanse als Australische equivalenten voor onze Tweede Kamer. En daarbij kwam een onderwerp voorbij waarmee wij in onze linkse woke-kringen ook zo worstelen. Kunnen mannen kinderen krijgen?? De vraag is vanuit het fysieke aspect helemaal niet ingewikkeld te beantwoorden. Dat kan namelijk gewoon niet! Maar in die specifieke doorgedraaide linkse denkwijze is dat veel te concreet. Immers je hebt mannen die zich tot vrouw laten verbouwen en menen dat als hun slinger en klokkenspel plaats hebben gemaakt voor een kunstmatige lagune die hen dat gevoel van vrouwzijn versterkt moeten geven er ook ineens een uit zichzelf gegroeide baarmoeder en eileider in hun binnenste functioneren.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: 70-6.jpg

En dat doen die onderdelen uit de buiken van vrouwen nu net niet. Je kunt als transvrouw kinderen adopteren, je kunt met je partner een wensmoeder opzoeken die voor jou een nieuw mensje wil dragen, de mogelijkheden zijn vaak talloos. Maar je kunt als (omgebouwde) man zelf geen kinderen krijgen. Punt! Adam en Eva, niet anders. En toch weet men bij de linkse elite soms de wetgeving zo aan te passen dat transvrouwen worden gezien als echte vrouwen en dus ook de bijpassende rechten moeten verkrijgen zoals zwangerschapsverlof. En pas op, er zijn landen waarin de rechten van vrouwen schaamteloos worden geclaimd door deze omgebouwde types of hun linkse juristen.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: nh5.jpg

En wat me bij die hoorzittingen ook opviel was hoe die types die deze mallotigheid ook uiten in de media en zelfs in boeken, om elke concrete vraag hieromtrent heen draaien met veel mitsen en maren en psychische verhalen over ontspoorde mensen die gefrustreerd zijn omdat hun rechten op het krijgen van een kind worden ontnomen door wetten die alleen echte vrouwen beschermen. Net zoals ze durven claimen dat een omgebouwde man van 1.95mtr lang en schouders als een K-One fighter gewoon kan meedoen aan een bokswedstrijd met meiden die twee koppen kleiner zijn. Die discussie liep al sinds de Olympische Spelen een paar jaar terug toen een Noord-Afrikaanse transgender diverse vrouwen bij het boksen tot pulp sloeg en daardoor de gouden medaille won. Achteraf gaf men toe dat dit gewoon een man was en daardoor die medaille moest inleveren, maar toch. Die verhoren die ik beschreef zijn confronterend. De vraagstelling vanuit de senatoren en congresleden vaak knoeperhard, de wijze waarop die verdedigers van de transgender-rechten illusies tot waarheden weten om te draaien is verbijsterend. Maar voor mij is het simpel. Een goed gebouwde jonge man kan best een leuke jonge vrouw worden na allerlei verbouwingsoefeningen. Maar een kind krijgen en baren is ondenkbaar. Zo is mijn mening en daar moet u het maar mee doen… (Beelden: Internet)

Patatje met…

Patatje met…

Posted on by • Geplaatst in Algemeen, Persoonlijk • Getagd , , , , , , , , , , • 8 reacties
De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: simca-1100-blauw-uithoorn.jpg

Ik werkte indertijd op kantoor bij een steeds maar groeiend logistiek bedrijf dat was gevestigd in het toen hypermoderne ‘Vrachtgebouw 1′ naast de enorme KLM-Vrachtloods op Schiphol. Met een paar toenmalige collega’s had ik een prima contact, al was er uiteraard ook wel onderlinge competitie. Zo was de na mij toen langst zittende collega (een declarant van importgoederen) er van overtuigd dat hij een superieure rijstijl had t.o.v. de rest, wat vaak kwaad bloed zette bij die zelfde collega’s. Waar ik mijn toenmalige splinternieuwe Skoda showde had hij net een NSU 1000 naangeschaft en vond hij die ook meerderwaardig aan mijn trotse Tsjech. Hoe dan ook, het was allemaal niet zo kwaad bedoeld en hij was verder in de omgang een prettige vogel. Tot hij verkering kreeg met een typisch Amsterdams wicht dat zelf afkomstig uit een arbeidersmilieu meende dat zij via deze gouden vangst (mijn collega kwam uit het chique Zuid) wel een lelijk gevormd neusje omhoog kon steken.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: s11.jpg

Zij kwam ook nog eens bij ons werken als typiste van douanedocumenten en nota’s. Niks mis mee, maar nou ook niet meteen iets om over op te scheppen. Ik had ook zo’n meisje (uit Zuid..)naast me zitten, en dat was echt een schat al ging ze toen nog om met een misdadiger in spe. Maar dat is nu verder niet relevant. Mijn collega (ik noem hem even Bart) ruilde de NSU al snel in voor een toen mateloos populaire Simca 1100. Hij kon me uitgebreid vertellen hoeveel beter die Simca reed dan die NSU maar zeker ook mijn Skoda. Nou dat wilde ik wel eens meemaken dan. We deden dat op een gewone dinsdagmiddag. Samen met zijn meisje reden we naar Schiphol-Oost waar een geweldige patattent te vinden was die zelf gemaakte mayonaise verbond met die knapperig gebakken aardappelstaafjes.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: platform-oud-spl-o-180924-thumbnail_img_7757.jpg

Ik zat in mijn nette pak (uniform was een kostuum in dat vak) en daarover heen een net nieuw aangeschafte bruinbeige jas. Bart stelde voor om de patatjes (in puntzakken) even te verorberen langs het oude platform van Schiphol-Oost waar je dan gelijktijdig kon kijken naar wat chartervluchten en privejets. Prima plan. Hij gaf de Simca de sporen, sloeg linksaf naar dat platform maar vergat daarbij dat rechts voorrang had (en nog heeft). Iemand die met vlotte vaart van rechts kwam in een stevige Ford zette door en ramde de vrijwel nieuwe Simca. Ik zat rechts achterin en zag mijn zak patat met mayonaise dwars door de auto vliegen maar ook deels landen op mijn nieuwe jas en pak. Gelukkig ving het rechterachterwiel van de Fransoos de grootste klap op en vielen er geen gewonden. Wel was het ego van mijn collega Bart bedorven. Toch niet goed opgelet. En ik was er bevlekt vanaf gekomen. Zijn latere vrouw hield haar mond. Wees naar de bestuurder van de Ford omdat die te hard had gereden. Was zeker ook zo. Het werd nog een heel gedoe achteraf met de verzekering. Gelukkig kon mijn kostuum gestoomd worden, maar de jas was verloren. Gelukkig wel vergoed gekregen. Simca’s liet ik voortaan aan me voorbij gaan. Ik bleef maar bij Skoda. Net even degelijker in elkaar gestoken….Maar dat wilde Bart zelfs daarna nog niet geloven…(Beelden: Archief)

Zelfstandigheid – 7 …

Zelfstandigheid – 7 …

Posted on by • Geplaatst in werk • Getagd , , , , , , , , , , , • 8 reacties
De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: img_0920.jpg

Tussen de diverse bedrijven door die ik al beschreef was ik ook nog actief als communicatie-adviseur voor wat auto(dealer) bedrijven. Meestal kende ik die al (nog) uit mijn verleden in de autobranche dus de ingang zoeken en vinden was dan wat eenvoudiger. En als die mensen professioneel genoeg waren om actiematig hun lokale of regionale markt te bewerken kon ik ze veelal goed helpen. Diverse merken werden zo aan de man/vrouw gebracht. En waar een bedrijf haar officiele dealerschap om e.o.a. reden was kwijtgeraakt improviseerden we zodanig dat het leek of men nog altijd volwaardig vertegenwoordiger was voor dat merk. Daarmee kregen we extra klanten in de showrooms en dat maakte best vrolijk.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: p1040277.jpg

Ik deed ook op verzoek mijn zegje bij openingen van nieuwe panden, begeleidde acties met eigen handen en voeten en genoot van dit onderdeel van de handel. In mijn beginfase van dat reclamebureautje uit 1991 had ik ook al dealers geholpen en dat hielp me meteen aan een zeker imago als daadkrachtig maar vooral creatief/effectief adviseur. En dat bleef ook terugkomen bij de andere handel die op mijn pad kwam. Want op enig moment raakte men bij het bureau waar voorheen ook de uitgever van de genoemde bladen kantoor hield, langzaam aan in de problemen. Men had geen goede verkooporganisatie, en men roeide met de riemen die beschikbaar waren, maar wel achteruit. En dat ging niet voorbij aan sommige relaties.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: bos-en-lommerplein-img_1006.jpg

Dus kozen die er voor om mij (en mijn DRY-genoten) te benaderen of we geen rechtstreekse contacten konden leggen waardoor de gewenste acties meer klantgericht zouden worden uitgevoerd. Niet chique wellicht, maar de financiele behandeling die men mij had gegeven bij die bladenmakerij zette aan mijn kant ook kwaad bloed. Daarbij was er aan mijn kant ook wrevel over het feit dat de uitvoerende teamleden van dat bureau rechtstreeks contacten onderhielden met mijn eigen klanten over bepaalde aspecten van opdrachten. Hoe dan ook, een van de klanten die dus rechtstreeks zaken wilde doen was een vertegenwoordiger van een winkelcentrum in Amsterdam-West waar men door allerlei bouwkundige oorzaken een groot (imago)probleem had gekregen. Een probleem dat o.a. door een stevige marketing en PR-campagne kon worden gecorrigeerd. En die aardig eigenwijze vertegenwoordiger van de ondernemersclub wilde zijn gedachten over die campagne liefst 1 op 1 uitgevoerd zien. Daarnaast moest ik met hem mee om te onderhandelen met o.a. mensen van de RABO-bank in Utrecht voor de financiering van e.e.a. en het verantwoordelijke Stadsdeelbestuur dat graag wilde dat campagnes aansloten bij hun idee over wat ondernemers wel en niet mochten doen op dit gebied. Het bleek een hele klus te zijn. Maar leidde ook tot een breuk met het bureau waar ik zo lang onderdak had gezeten en dat me financieel nog even een trap na gaf door rekeningen nu helemaal niet meer te betalen. Ik verloor er veel geld door. Dat kwam nooit meer goed. Met die acties wel. Dat liep nog een paar jaar door. Tot tevredenheid van alle partijen. Maar dingen blijven in de zakenwereld nooit zoals je denkt dat ze gaan….Dat zou later blijken… (Beelden: archief)

Jarig City Hopper…

Jarig City Hopper…

Posted on by • Geplaatst in Historie, Luchtvaartmening • Getagd , , , , , , , , , , , , , , , , • 10 reacties
De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: fokker-f27-ikv-nlm-aviodrome-200213-p2203265_edited.jpg

Ik kan mij nog goed herinneren dat ik op het toenmalige Schiphol (nu Oost) de eerste Fokker F-27 Friendship zag staan in de kleuren de nieuwe Nederlandse Luchtvaart Maatschappij. Een volle dochter van KLM en dat was aan de kleuren van het vliegtuig goed te zien. Alleen waren de letters KLM vervangen door NLM. Dat bedrijf werd door KLM opgezet om een binnenlands luchtnet op te tuigen dat Schiphol zou verbinden met het Noorden en Zuiden van het land en waarbij mensen konden worden opgepikt die vanaf Maastricht, Twenthe, Eindhoven of Groningen naar Schiphol werden gebracht. Daar zouden die passagiers dan overstappen op vliegtuigen van de moedermaatschappij.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: 15334-eham-fokker-f-27-nlm-landt-scan10061.jpg

Het concept werkte prima, de ticketprijzen waren laag en dus goed betaalbaar en de vliegtijd flink sneller dat de toen ook al bestaande treinreizen. De start was nog met twee van onze luchtmacht gehuurde F27 Troopships, de militaire variant van de Friendship. Voor de gelegenheid wel verbouwd tot passagiersvliegtuig maar net even minder comfortabel en stil dan een vergelijkbaar passagiersvliegtuig. Al snel werd het lijnennet uitgebreid. Kleine maar daarom niet minder belangrijke bestemmingen als Antwerpen, Brussel, Dusseldorf of Hamburg werden op enig moment aan de NLM overgedragen. Daarvoor werd de vloot uitgebreid.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: 212918-fokker-f28-4000-nlm-tex-090880-scan10219.jpg

Eerst met tweedehands Friendships, later kwamen er nieuwe machines bij in de vloot. Het concept werkte zo goed dat men op enig moment de marketing-term City Hopper toevoegde aan de bedrijfsnaam. En weer wat later verdween de kernnaam NLM van de romp en werd vervangen door die van KLM. Eigen en splinternieuwe straalvliegtuigen kwamen in de vloot. Denk aan de Fokker F28 Fellowship. Later bleef men trouwe klant van de Nederlandse bouwer met o.a. de aanschaf van Fokker 50/70 vliegtuigen. De overname van concurrent Netherlines leverde een stel kleinere Jetstream vliegtuigen op die men inruilde voor Saab 340 turboprops.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: e175-klm-ch-ph-exu-ams-040724-p1014839.jpg

Waar nodig werden ook toestellen van andere bedrijven ingehuurd zoals van Exel Aviation die onder de naam van KLM Exel hun binnenlandse net bedienden. City Hopper werd steeds meer een kernwaarde voor het Europese lijnennet van KLM. Men kocht nieuwe Embraer straalvliegtuigen en de vloot groeide tot tientallen vliegtuigen die je nu nog steeds dagelijks kunt waarnemen op Schiphol. De Fokkers verdwenen, de bedrijfskleuren werden gewoon KLM. En zo werd men onlangs 60 jaar oud. Een prachtige verjaardag. En dat laat ook zien waarom wij Nederlanders best een beetje trots mogen zijn op wat we in deze sector bereikten. Met miauwen en terugverlangen naar de Middeleeuwen komen we niet verder. Met een rotsvast vertrouwen in de toekomst wel. Dat bewijst het jarige City Hopper wel. (Beelden: Yellowbird archief)

Afsluiting…

Afsluiting…

Posted on by • Geplaatst in Geen categorie • Getagd , , , , , , , , , , • 24 reacties
De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: amsterdamse-beelden-041007-004.jpg

Wie mij een beetje heeft gevolgd gedurende de afgelopen maanden weet dat we begin dit jaar afscheid moesten nemen van schoonmama die best een confronterend pijnlijke manier van haar eindfase moest meemaken. Zo wil je het normaal gesproken niet voor een geliefde naaste en dat hele verhaal heeft best mixed feelings opgeleverd bij ons in de familie. Maar uiteindelijk moet je accepteren, maar op enig moment ook afsluiten. Zeker als er daarna allerlei zaken passeren die niet alleen aandacht vragen maar ook de nodige stress op zichzelf veroorzaken voor dan de een en dan weer de ander in diezelfde relatief kleine familie van ons. Toch moest er ook een waardig afscheid worden genomen vonden wij na haar crematie. Je krijgt dan een pot met asresten thuis bezorgd waarmee je zelf maar even aan de gang moet om met enig respect te zorgen dat ook dat een plekje krijgt in hart en ziel.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: afscheid-jo-img_9250.jpg

En dus besloten we na enig familieoverleg om op haar verjaardag (de dag dat zij 98 jaar oud zou zijn geworden) die as deels en symbolisch uit te strooien op een plek die paste in de herinneringen rondom haar leven. Zij was zelf overigens nooit zo van de specifieke voorkeuren. Zij reisde in de goede jaren van haar leven best veel, genoot van dit of dat, maar een echt bijzondere plek konden we met de beste wil van de wereld niet ontdekken. Dus werd het de Amstel. De naamgevende rivier van onze stad waar langs zij een aantal jaren had gewoond terwijl ze haar jeugd ook nog eens had doorgebracht aan de Amstelkade in stadsdeel Zuid, in feite een zijkanaal van diezelfde rivier. We verkenden een plek die qua gevoel zou passen, op de grens van twee gemeenten waar zij ook nog eens had gewoond en kwamen op die datum van haar verjaardag bij elkaar. Reden per auto naar de bewuste plek en lieten haar stoffige grijze resten te water. Gevolgd door een bloemenhulde. Pet af, hand op het hart, arm in arm, afscheid. Het was goed zo. Het water nam de as op en verspreidde het al snel… Daarna samen naar het Chinese restaurant waaraan zij bij latere leven haar hart had verpand. Dat werd eten met haar gedachtenis in het achterhoofd. Wordt ook een traditie. Bij gezondheid en leven gaan we elk jaar met elkaar daar eten. Zo verdwijnt ze niet uit ons leven, vergeten we haar niet en komen we nog eens tot mooie herinneringen en anekdotes. Want die waren en zijn nog voldoende op te halen en te vertellen. Voor ons is de ellendige periode van die laatste maanden voor haar overlijden nu afgesloten. Het boek mag dicht. Dat helpt ook bij de verwerking…… (Beelden: Prive)