Het was dus een periode van veel schrijven, regelen, en ook altijd nog steeds zoeken naar nieuwe handel. Al dan niet samen met mijn DRY-partners. Een van die lui had goede contacten bij een van de grootste verzekeraars in Nederland en ook met haar reclamebureau en daar wilden ze een nieuwe aanpak voor de vele, vele brieven die ze bij die verzekeraar naar klanten uitstuurden. De inhoud daarvan was vaak bureaucratisch afstandelijk en vooral ingericht om verantwoording voor bepaalde zaken weg te duwen van het bedrijf. Zo las je die oude teksten. Ons werk in opdracht werd het om daaraan een moderne frisse invulling te geven. Lekker werk bij lege uurtjes. Al waren de deadlines niet mis. DRY-Partner Nico en ik besteedden er heel wat van die toenmalige uurtjes aan maar dan kreeg je ook wat. We leerden veel over hoe je passieve teksten actief kon maken.
Zonder overigens de juridische basis van het geheel geweld aan te doen. We hadden nog nooit gehoord van de woekerpolisaffaires die later een smetje zouden werpen over ook dit bedrijf en haar manier van zaken doen. Hoe dan ook, de contacten waren leuk, de opdracht betaalde goed en we hadden stuk voor stuk van doen met time-management. Intussen verliep het uitgeven van die eerder genoemde bladen een stuk minder makkelijk dan vooraf bij die eerder genoemde Amsterdamse uitgeverij gepland. Bij het telecomblad verliep de relatie tussen redactie/uitgever/operations met de (eigenwijze) sales-afdeling uiterst moeizaam. Ieder had zijn eigen expertise maar de manager van die verkoopafdeling had toch te veel het idee dat hij de boel moest aansturen i.p.v. mijn opdrachtgever, de uitgever die met deze titel bij me was gekomen. Het wrong, het spetterde, en het knalde op enig moment. De uitgever verkocht na 1.5 jaar uit een soort van ellende de bewuste titel aan de verkoopmanager en trok zich terug. Mijn rol was daardoor ook meteen uitgespeeld. We schudden (met die salesman) geen handen, ik vond de vent geen enkel niveau hebben. Bij de MKB-bladen was de situatie intussen ook erg ingewikkeld. MKB Nederland meende dat zij als opdrachtgever uitmaakten wat er in de diverse regio’s moest worden gepubliceerd, maar als je hen vroeg om sales-leads of mogelijke sponsoren gaven ze niet thuis.
Elke sponsor die men bij die belangenorganisatie al had doneerde aan de kas van deze club en vond dan ook dat men aldus gratis toegang kon bedingen tot de redactie van het door ons uitgegeven blad. En dat stond dwars op ons eigen businessmodel. De salesmanager die daar op zat deed zijn uiterste best om er iets van te bakken, maar dat verschil van inzicht met die belangenorganisatie zat aardig in de weg. Steeds meer betaalde content kwam uiteindelijk op me af, dat bracht wellicht geld op, maar het hield tekstueel/kwalitatief niet over en uiteindelijk maakte de uitgever per uitgave (6 x per jaar) verlies. Dat kon niet goed blijven gaan. Dus werd er bezuinigd. De afgesproken vergoedingen voor mijn werk werden regelmatig gekort, de vele uren die er in gingen werden zelfs niet meer volledig betaald. Het kostte ook mij dus steeds meer geld. En op enig moment stopte men in Amsterdam ook deze uitgave, wat me liet zitten met een stevig financieel verlies. Daar kwam ik daarna een tijdlang bijna niet meer overheen. Je bent erg kwetsbaar als zzp-er. Gelukkig kwamen die boeken over Martinair en Pon wel uit. En werd dat laatste boek door die uitgever daarvan zelfs in het Engels uitgebracht in de VS. Wel jammer dat hij ons als schrijvers pas achteraf over dat besluit inlichtte. Maar wat een leerschool was dit daardoor allemaal….(Beelden: Yellowbird archief)
Altijdmijnmening 