Onlangs aten we bij Corendon in Badhoevedorp. Ik hoor jullie denken, ‘ja en…..??’. Maar dit was wel op een speciale lokatie, die mij persoonlijk uiteraard zeer aansprak. Immers het hoofdkantoor van deze grote Turkse hotel/reisorganisatie is daar gevestigd en men exploiteert er ook een hotel naast een prachtige vergaderfaciliteit waarvan een echte Boeing 747-400 in hun eigen kleuren deel uitmaakt. Nu heeft Corendon nooit met de 747 als vliegtuigtype gevlogen. Het bewuste vliegtuig (ex KLM) is ooit overgedaan aan hen, overgespoten in hun kleuren, daarna naar Schiphol terug gevlogen en over de weg getransporteerd naar Badhoevedorp. Een dure en door velen aanschouwde onderneming. Nou, dat toestel staat dus in de tuin van het grote restaurant wat men hier ook exploiteert en (naar wij zagen) veel internationale gasten trekt.
Vanuit de plek waar je zit in het restaurant kijk je tegen die Boeing op, voor mij toch een enorme bonus. Daarbij staat die grote kist in een fraaie tuin wat de sfeer verhoogt. Dat doet ook de bijna chique ambiance in dat restaurant van Corendon. Het is weliswaar een ‘all-you-can-eat’ restaurant op bepaalde dagen, maar op de dag dat wij er waren bleek het etende volk rustig, het aanbod overweldigend, smakelijk en goed voor een volle maag. Het aantal tafels heb ik niet geteld, maar dat je er een paar honderd man kunt laten eten, is geen van de waarheid afwijkende observatie. Van soep tot waanzinnig veel lekkere toetjes, bedenk het en het wordt aangeboden. Wokken doet men hier niet. Men bakt er wel het nodige en daar staan mensen voor in de rij. Salades in meterslange gekoelde vitrines voor hen die gaan voor vegetarisch of gewoon een smakelijke side-dish met wat groens of zo.
Het was dus culinair een echt te gekke kennismaking. Daarbij is de staf die er rond loopt zeer attent en snel, men vraagt keurig of jouw bord na gebruik mag worden meegenomen (elke gang een ander bord…) en dat gebeurt op een meer dan correcte wijze. Dingetje wat ik iets minder vond, de parkeerplekken voor het restaurant zijn er ook voor hotelgasten en naar ik zag tientallen taxi’s. Dat is onoverzichtelijk. Moet beter kunnen. En de betaalde parkeerplaats (5 euro) moet je even optellen bij het bedrag dat je uitgeeft aan de maaltijd. Maar, al met al, een dikke 9.5 voor Corendon. Hier komen we nog eens terug. Al was het maar om die Boeing….(Beelden: archief)
Voor veel mensen een naam, niet meer. Soms zoekt men het in een vertaling van het woord ‘eten’ op zijn Duits. Maar voor mij was het heel lang toch meer een bestemming. Essen in het Ruhrgebied waar ik heel lang geleden voor het eerst te gast was. Nog in een tijd dat dit zelfde Ruhrgebied bezig was zich los te worstelen van een beladen verleden. Deze stad werd tijdens de Tweede W.O. heftig gebombardeerd door de Britten en Amerikanen en dat liet haar sporen na. Sporen die je indertijd nog goed kon zien aan of in de toenmalige bebouwing. Wij logeerden voor die trips in eerste instantie bij (schoon)familie in Bottrop, later reden we gewoon op een dag even heen en weer. Essen was toen al een minder provinciale plaats dan onze logeerplek, maar dat werd door de jaren heen flink anders. Men knapte de gebouwen op, bouwde nieuw, breidde uit en moderniseerde het wegennet en OV.
Heel handig was wel dat je tot diep in het centrum kon doorrijden, daar je auto parkeren en dan binnen 3 minuten de winkelstraten in kon lopen. Die straten kennen een heuvelachtig karakter, net zoals de hele omgeving een glooiend karakter heeft. Machtig mooi winkelaanbod ook, zeker voor mij. Talloos waren de modellen die ik er vond bij specialistische winkels, maar ook de boekhandels waren een puur genoegen om rond te struinen. Baedekker was er zo een. Altijd wel iets te vinden van de gading. Duitsers zijn lezers naar traditie, en dat merk je. Maar ook de nodige warenhuizen toen. Karstadt, Kaufhoff, Woolworth. Het moest wel gek gaan wilden we niet met tassen leuke zaken vol terugrijden naar huis. Maar dat even op, en neer rijden werd wel steeds meer een dingetje.
Ik ben er vele tientallen keren heen gewest, vaak met auto’s van de zaak die ik dan meteen op de wat langere afstanden kon testen op gebied van comfort of prestaties. En dan ook kijken hoe snel we op neer konden komen. Toch werd juist dat steeds lastiger. De drukte in Nederland nam enorm toe, maar ook in Duitsland en met name rond dat Ruhrgebied liepen de snelwegen flink vol. Het op een dag op en neer rijden werd zo steeds meer een wat vermoeiende opgave. We haalden het niet meer of moesten dan zo snel rondlopen in die stad dat het de moeite niet meer loonde.
Wellicht heeft een van de lezer(essen)s het zelf ook wel eens meegemaakt, voor mij was het even nieuw. Schade aan de auto, of andere vervoermiddel, dat door derden werd veroorzaakt. Net na de verjaardag toen we even bij een tuincentrum in Aalsmeer te gast waren. Waar we omwille van tijdstip op die dag even een tosti aten. Terwijl ik met een dienblad vol lekkers terugliep naar onze tafel vlak bij een raam dat uitkeek op…zag ik buiten onder het dak van het overdekte parkeerdeel van de aanpalende opstelplaatsen voor gastenauto’s dat iemand tegen mijn auto aanreed. Een jonge dame in een Mini Cooper. Ik stond dus met een mengeling van verbazing en nieuwsgierigheid toe te kijken hoe zij dit ging oplossen. Werd niet eens boos. Maar dat veranderde toen ze uitstapte, even naar achteren liep, vooral naar haar eigen evt. schade keek, weer achter het stuur van haar Mini dook en snel wegreed.
Ik nam haar kenteken voor alle zekerheid maar even op. Goed zicht en autokennis waren hierbij handig. Het bleek later dat ze mijn compacte Tsjech precies had geraakt op de rand van het rechter voorscherm en de kunststof gespoten voorbumper. Een rot plek. Nou mooi was dat. Toch maar even digitaal gemeld bij de politie. (Volgens de dames en heren van Hermandad een strafbaar feit, dus aangifte doen). Dat kon na een paar dagen op afspraak in Diemen. Men heeft daartoe een systeem van verdeling van die aangiften over de diverse politiebureau’s. Intussen bij de dealer even laten opnemen wat de evt. schade ging worden. Tussen de 600-1000 Euro. Toen werd ik pas echt boos. Want wegrijden met zoveel maling aan de gevolgen voor een ander…asociaal. Dat namen we ook even op in het PV. Al snel deed de politie haar werk en was de tegenpartij opgespoord.
Ik had intussen mijn rechtsbijstandsverzekering ingeschakeld die de zaak ook in beweging zou zetten. Zo kwam er een schade-expert naar de dealer om de officiële schadevergoeding vast te stellen. Intussen bleek de politie met de betreffende ‘dame’ gesproken te hebben. Die was ‘stomverbaasd’ dat ik het had aangegeven want volgens haar ‘viel de schade nogal mee toch, zij had immers zelf geen schade’. Tja, jammer dan. Nu zitten we in de molen en gaan we tot het gaatje. Na wat heen en weer praten en later appen besloot ze toch maar om zelf bij haar verzekering de aanrijding aan te melden. Dan kon die zorgen voor afwikkeling. Intussen waren wij er veertien dagen lang elke dag even mee bezig geweest. Onlangs moest ik de auto een dag lang stallen bij de dealer voor die expert. Wij maakten daar gebruik van door een enorm lange wandeling te maken. Dat verhaal volgt nog. Hoe dan ook, de schade kwam in de buurt van het laagste bedrag zoals de dealer het had vastgesteld en toen begon het wachten op wat er vanuit de verzekeringswereld zou gaan plaatsvinden. Met brieven om nog een keer alles op te sturen wat ik al had gedaan, Nooit fucken met de Meninggevers…. Principe!
Altijdmijnmening 