Categorie archief: Historie

86 jaar geleden…

86 jaar geleden…

Posted on by • Geplaatst in Historie • Getagd , , , , , , , , , , , , , • 10 reacties
De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: 10-mei-1940-nederlandse-luchtafweer.gif

De 10e mei 1940. Een dag met mooi en helder weer. Nederland ontwaakte. Immers het volk kon rustig gaan slapen volgens de toenmalige regering. Maar midden in de nacht werden onze soldaten, maar zeker ook de burgerij, alsnog verrast door de invasie van de Nazi-Duitsers. Met een overmacht aan materieel en gemotiveerde troepen was men binnen een paar uur al bezig met het oprollen van de Nederlandse verdediging. De Nederlandse luchtmacht vrijwel meteen lam gelegd doordat men de bij de Duitsers bekende vliegvelden meteen plat bombardeerde en de daar keurig netjes opgestelde Fokkers en Douglassen op de grond grotendeels vernietigde. Slechts enkele toestellen die op verborgen velden stonden konden opstijgen en verrichtten heldendaden tegen een overmacht aan Luftwaffe vliegtuigen.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: 10-mei-1940-heinkel-he111-in-flight.jpg

Mariniers verdedigden de Moerdijkbruggen, soldaten in kazematten deden hetzelfde langs de Afsluitdijk en een enkele Nederlandse pantserwagen zaaide dood en verderf onder gelande Duitse para’s. De regering van ons land was intussen per boot het land ontvlucht en de Koninklijke familie zetelde binnen enkele dagen in Londen. Zo goed en zo kwaad als het ging verdedigden de Nederlandse troepen intussen volk en vaderland. De Grebbelinie werd heel lang gehouden en dat gold voor wel meer plekken in het land. Maar onze troepen waren slecht bewapend, de uniformen stamden nog uit WO1, tanks mankeerden en de al genoemde Fokkers die nog konden vliegen deden wat ze konden tot ook daar de voorraad op was.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: 10-mei-1940-nederlandse-pantserwagentruck.jpg

Omdat het Duitse opperbevel meende dat ons verzet in een dag of twee wel gedaan zou zijn bleek die taaiere weerstand toch te zorgen voor veel irritatie. Dus nam men een misdadig besluit en bombardeerde het hart en de ziel uit de stad Rotterdam. Pure terreur om het militaire verzet te breken. Men dreigde ook hetzelfde trucje toe te passen op andere steden, als Amsterdam, Den Haag of Utrecht en daarop gaf het Nederlandse militaire bestuur het op. Op 15 mei gaven onze troepen zich over. Knarsetandend wellicht, maar voor het volk en land het beste besluit vond men toen. Wat volgde waren vijf jaren van intens afzien en leed. Daarover schreef ik al een meer actueel blogverhaal op 3 mei jl. Het trauma van 10 mei 1940 zit bij sommigen nog diep, ook al kennen we dat verhaal anno nu vooral vanuit de overlevering. Onze ouders (mits die geboren waren voor de oorlog) of grootouders vertelden er vaak over. En over dat bombardement op Rotterdam zijn boeken, films, tv-series en zo meer verschenen. En niet onterecht. Later zouden meer Nederlandse steden hetzelfde meemaken. Maar dan kwam de ellende vaak van de geallieerden of door militaire acties die gericht waren tegen de Duitsers. Walcheren, Nijmegen, IJmuiden…zomaar wat voorbeelden…. Hoe dan ook, laten we zorgen dat we dit niet meer meemaken, al meen ik oprecht dat het grootste gevaar anno nu niet van buiten zal komen, maar vooral van binnen. Door stromingen die de democratie haten en onze cultuur het liefst zouden vervangen door iets anders. Daar helpen die F35’s van nu niet tegen, zelfs de nieuwe tanks die we menen nodig te hebben om een invasie tegen te gaan zijn dan zinloos. Maar dat is een andere discussie….. (beelden: archief)

Vrijheid viering…

Vrijheid viering…

Posted on by • Geplaatst in Godsdienst, Historie, Politiek • Getagd , , , , , , , , , , , , , , • 6 reacties
De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: pb103665.jpg

Vandaag herdenken we primair toch vooral dat we in dezelfde maand van 1945 werden bevrijd van het verschrikkelijke en voor sommige Nederlanders dodelijke Nazi-regime dat ons vijf jaar lang had bezet en uitgezogen. De bevrijders van toen, Canadezen, Britten, Amerikanen en wat andere landsaarden die meevochten aan de ‘goede kant’ zorgden er voor dat we daarna in vrijheid onze democratische waarden en samenleving weer konden herbouwen. Een democratie met voor- en nadelen. Maar wel in vrijheid. Heel wat andere landen kwamen terecht onder het Sovjet-blok en daar werden al die bevochten vrijheden met stevige laarzen getreden. Niks democratie, niks vrijheid van meningsuiting, niks vrij reizen. Hard werken onder het communistische juk.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: pb103631.jpg

Wij mogen ons gelukkig prijzen dat we dat hier niet meemaakten ook al verlangden er ook bij ons revolutionaire types met smart naar. Immers het kapitalisme zien als oorzaak van alle kwaad, het dromen over een gratis basisinkomen, geen zorgkosten, altijd een huis (..), het mocht wat kosten. Dat je dan alles moest nationaliseren en grauwheid het leven van miljoenen burgers zou tekenen was aan de utopische socialistische meelopers voorbij gegaan. En nog steeds zie je bij linksige types dezelfde utopie van het Leninisme nog wel eens voorbij komen. Men wil alle nutsbedrijven nationaliseren, het liefst een enkele staatsomroep met nog eenzijdiger aangestuurde nieuwsvoorziening en onderdrukking van andere meningen. Men steunt de immigratie, en houdt letterlijk en figuurlijk van de islam. Immers, als je het roze bekijkt is dat een geloof van de vrede. Toch kijkt men daar bij ‘grote broer’ China weer heel anders naar. Het communistische land moet niets hebben van die cultuur en vervolgt moslims om wie ze zijn en waar ze voor staan. Dat zie je in andere landen ook. Die slachtofferkaart spelen gaat moslims in ons land trouwens ook goed af en met name linkse types trappen daar vol in en vechten op hun manier tegen ‘onderdrukking’ van hun broeders of uiten zich in antisemitische kretologie of erger om die cultuur maar te pleasen.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: img_1558.jpg

Onbegrijpelijk. Zeker als je ziet dat wat er ook in ons land plaatsvond in 1940-45 elk argument moet smoren van die linkse types die nu met de vlag van Palestina of Iran lopen te zwaaien. Nooit geschiedenislessen gevolgd maar wellicht op scholen de leer van Marx en Lenin tot zich genomen. Hoe dan ook, vandaag kunnen we alsnog die vrijheid vieren. Bevochten door mensen die indertijd nauwelijks wisten waar Nederland lag. Maar er vaak wel hun leven voor gaven. Hele begraafplaatsen liggen er vol mee… Zou die extremistische vlaggenzwaaiers goed doen om daar eens te gaan kijken. Al denk ik niet dat ze dat ook maar iets bij brengt…. Want ze missen, gezien hun gedrag en uitingen, het fatsoens-gen…en zeker een voldoende IQ-niveau. (beelden: archief)

Herdenking…

Herdenking…

Posted on by • Geplaatst in Cultureel, Historie, Politiek • Getagd , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , • 19 reacties
De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: wolf-2-images.jpg

Morgen herdenken we wederom op landelijke basis de in WO2 gevallen of vermoorde burgers en militairen. Wat we als fatsoenlijke mensen niet doen is een politiek statement brengen omdat linkse types menen dat de Nazi’s niet voldoende aantallen van sommige mensensoorten hebben uitgemoord in hun vernietigingsindustrie. Dat komt alleen op in zieke koppen met een diepe antisemitische haat in hun vermoedelijk met zaagsel gevulde hersenomhulsels. Los van de gedachte dat je genocides nooit moet of mag toepassen op slechts een enkele mensensoort is het IQ van deze extreemlinkse types zo klein dat ze dit overal en nergens oreren.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: verbodsbord-partij-van-de-afkeer.jpg

Daarbij gaan ze telkens weer voorbij aan de veel grotere genocides die door andere (hen wel bevallende) stammen of regeringen worden uitgevoerd vanuit hun geloof of cultuur op anderen die zich niet goed kunnen verweren, laat staan verdedigen. Het was juist dit fenomeen dat we in onze landsgeschiedenis als grote schande zouden moeten bijzetten in de archieven van dit land. Immers, aan de industriele opruiming van hele volksstammen die als vee naar de slachtbank werden geleid, deden indertijd veel meelopers van de bezetter met kennelijk plezier mee. Zij hadden zich aangesloten bij foute stromingen als de NSB die het gedachtengoed van de Nazi’s in Duitsland omarmde. In zwarte uniformen collaboreerden zij met de bezetter, maar in het geniep deden dat ook types als ambtenaren en politiemensen. Ze keken weg of hielpen een handje mee. Ze lieten het in ieder geval zonder al te veel protest gebeuren. Het verzet in ons land bijster klein. Zeker als je het vergeleek met wat de Duitsers in Frankrijk meemaakten.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: namen-3-.jpg

In onze stad zijn nog steeds veel pijnplekken aan te wijzen waar het verdriet maar ook de verbijstering groot waren en nog is over wat er tijdens die oorlog plaatsvond. Wat de bezetter als ‘minderwaardig’ volk beschouwde werd op transport gesteld en kon bepaald niet rekenen op een retourticket of all-in hotel. De meerderheid kwam nooit meer terug en de overlevers in trauma na de oorlog met gesloten armen ontvangen. Waren de toenmalige daders van de extreemrechtse signatuur, tegenwoordig is het juist extreemlinks dat zich met dezelfde termen en daden bezighoudt. Het is mij een raadsel wat dit veroorzaakt. Zij mankeren het inzicht dat groepen die indertijd werden afgevoerd ook bij de door hen aanbeden cultuur op dezelfde wijze zullen worden gebrandmerkt en waar dat kan vermoord. De domheid over dat gebrek aan inzicht straalt vaak van de verwrongen koppen af die nu gillen, vernielen, herdenkingen verstoren en zo meer. Laten we hopen dat we morgen weer vol respect mogen herdenken waar het echt om gaat. En dat de democratie zal zegevieren over de wens van sommigen om anarchie en revolutie in te voeren opdat de treinen weer naar het oosten kunnen rijden. Gevuld met door deze krankzinnigen aangewezen schuldigen aan iets wat veel normale mensen niet wensen. Wellicht kunnen we in plaats daarvan al dat tuig zelf eens afvoeren? Naar werkkampen om de hersenen en de rest eens goed te spoelen en te duiden wat er in de wereld anno nu echt aan de hand is… (beelden: archief)

Plastikbomber…

Plastikbomber…

Posted on by • Geplaatst in Automening, Historie • Getagd , , , , , , , , , , • 12 reacties
De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: ddr-reclame-trabant-p50.jpg

Onlangs zag ik in een oldtimer-magazine waar achterin de nodige advertenties stonden opdat ware liefhebbers van dat oude rijdende erfgoed wellicht een nieuwe hobby konden starten dan wel hun bestaande collectie uitbreiden, twee aanbiedingen van in goede staat verkerende Trabants. Type T601 en wagens met de oorspronkelijke tweetaktmotoren waardoor ze zo bekend werden. En de prijzen die werden gevraagd logen er niet om. Er is een markt voor, ook in Nederland, al zal het nog wel een toer zijn om een dergelijke auto anno 2026 te voorzien van een geldig Nederlands kenteken gezien de uitstoot. Want tweetaktmotoren walmen er vrolijk op los, al was het maar omdat ze draaien op mengsmering van benzine met olie die dus direct wordt verbrand.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: ddr-autos-r498x333-c-f7d53d37-278708.jpg

Net als bij 90% van alle bromfietsen en motoren in vroeger jaren. Voor WO2 was die tweetakt-techniek vooral in gebruik bij Duitse merken, maar ook enkele Tsjechische, Poolse en Britse fabrikanten benutten het. Na de oorlog reden ook de eerste Zweedse Saab’s op tweetakt. Het systeem zorgde voor behoorlijke prestaties en minder onderhoud aan de auto. Althans in theorie. Hoe dan ook, de na-oorlogse auto-industrie van met name Duitsland zat in het oostelijk deel van dat land met een aardig probleem. De Russen namen hele stukken van de fabricagelijnen van Opel, BMW maar ook DKW mee terug naar het thuisland. De Oostduiters wilden zelf graag weer hun ooit zo grote en trotse industrie herbouwen en deden dat met steun van sommige Russische officieren dan ook.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: treabant-voorraden.jpg

Alleen kwamen er heel wat juridische problemen op hun pad toen BMW, Auto Union (DKW) en Opel zich niet akkoord verklaarden met voortzetting van de productie in een deel van het land waar men geen controle over had. Resultaat; BMW werd EMW en zou later Wartburgs bouwen, DKW werd IFA en leverde haar (vrijwel identieke) modellen ook naar Nederland en Opel verdween daar in het oosten helemaal. Horch, ook al zo’n grote naam moest ook plaatsmaken en in haar plaats werden op enig moment kleine personenwagens gebouwd die als Trabant het rijdende levenslicht zouden zien.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: trabant-open-jeepachtige.jpg

Opgebouwd uit een opmerkelijke materiaalsoort, Duraplast, dat eigenlijk bestond uit in een soort kunststofhars afkomstig uit de bruinkolenmijnen en textielvezels die men uit de Sovjet Unie ontving. Het samengeperste spul bleek duurzaam, sterk en was ook vrij eenvoudig te verwerken. Technisch baseerde de auto op de oude DKW-techniek dus kwam die tweetakt-aandrijving om de hoek. Hoekig van vorm en door de jaren heen steeds ‘verbeterd’. Voor ons westerlingen bijster goedkoop te vinden, voor een Oost-Duitser een droom om soms 10 jaar op te moeten wachten. Leverbaar als sedan, stationcar (Universal) of open ‘jeepje’ (Tramp)wat vooral interessant was voor de Volkspolizei. Tientallen jaren bouwde men Trabants, de laatste reeks zelfs met een VW 1,0 motor uit de Polo, maar dat kon het concept niet meer redden.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: ddr-autos-r498x333-c-cc97c9f0-278714.jpg

Na de val van de DDR werden de Trabi’s massaal gedumpt en gesloopt. Niet omdat de auto’s op waren maar omdat men ze zat was. En dan nu de revival van het lelijke eendje van de DDR. Meer dan 3 miljoen keer gebouwd. Geen eendagsvlieg. Integendeel. Opnieuw gewaardeerd. En met een interessante geschiedenis…(Beelden: archief)

Een eeuw terug..

Een eeuw terug..

Posted on by • Geplaatst in Historie • Getagd , , , , , , , , , , , • 22 reacties
De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: april-1926-de_volkskrant_1926-04-21.jpg

Wie zijn/haar verleden niet kent heeft in het heden of de toekomst niets te zoeken. Een oud gezegde van een bekende filosoof die telkens wees op de matige kennis van de geschiedenis bij mensen die vaak het heden en de toekomst willen duiden zonder het verleden te zien als aanloop tot… Dus even terug naar april 1926. Een periode waarin ook ons land zich herstelde van de malaise ontstaan door de eerste wereldoorlog. Voor de beter gesitueerden ging dat een stuk sneller dan bij de arbeidersklasse. Intussen braken in Brits-Indie (het huidige India, Pakistan en Bangladesh) rellen uit tussen moslims en hindoes. Alleen al in Calcutta vielen minstens 50 doden. Deze rellen zouden zes dagen duren voor de Britten de zaak weer enigermate tot rust wisten te brengen.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: volk-april-1926.jpg

Intussen werd een zwart/wit film met de toenmalige komiek Harold Lloyd (For heaven’s sake) een grote hit en zaten ook bij ons de bioscopen vol mensen die wel eens wilden lachen om de avonturen van deze malloot. Lufthansa (voortgekomen uit een afgedwongen fusie tussen Lloyd, Junkers en nog wat kleinere maatschappijen) maakte haar eerste lijnvlucht met een Fokker F.II. Juist dit jaar 2026 viert het bedrijf haar eeuwfeest. Op 9 april 1926 werd Hugh Heffner geboren. Op zich niks bijzonders, ware het niet dat hij later het blootblad Playboy zou oprichten en tot hoge leeftijd zou profiteren van alle dames die in zijn Mansion onderdak zochten en vonden. Tussen de Sovjet-Unie en Canada ontstond een conflict over eilanden in het Poolgebied. Daarbij werden over en weer claims gelegd op bepaalde tot dan neutrale gebieden.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: april-1926-watersnood.jpg

In China vonden intussen gevechten plaats tussen diverse oorlogszuchtige bendes die strijden om de macht in dat enorme land. Voor de bevolking zijn die conflicten uiteraard vreselijk. In Philadelphia vierde men het 150-jarig bestaan van de Verenigde Staten in een speciaal gebouwd stadion waarin 100.000 bezoekers de festiviteiten konden meemaken. Het stadion zou tot in 1989 worden gebruikt en werd in 1992 gesloopt. Zou dat ook voor die balzaal van Trump gaan gelden? Ook opmerkelijk, een Australische kandidaat voor het hogerhuis daar die de zetel van een concurrent betwistte omdat die de boel zou hebben beduveld, verdween spoorloos op weg naar de premier van het land. De man is nooit meer teruggevonden en zijn verdwijning bleef een mysterie. Twee andere kandidaten kwamen ook heel mysterieus aan hun einde toen ze met Thomas Ley, de man die op een gestolen zetel zat, in de clinch raakten. 21 jaar later werd Ley veroordeeld voor de moord op weer iemand anders. Ook toen zaten er dus malloten op gestolen zetels in de politiek. Wat dat betreft niks nieuws onder de zon…Intussen leed het Land van Maas en Waal stevig onder een watersnood met veel ellende voor de bevolking en de dieren in dat gebied. Zijn we nu vergeten, maar de strijd met het water is er een van eeuwen in ons kleine landje… (Beelden: Internet)

Overdenkingen..

Overdenkingen..

Posted on by • Geplaatst in Historie, Persoonlijk • Getagd , , , , , , , , , , , • 8 reacties
De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: amsterdam-ostadestraat-img_5802.jpg

Wie anno nu een nieuwbouwhuis betrekt weet zich verzekerd van een veelal aan de wensen des tijds aangepaste woonomgeving die ook meteen alles in zich heeft om vanaf de start het gevoel van de nieuwe bewoners te ontvangen of in/uit zich te dragen. Hoe anders is dat bij een huis dat al decennia of zelfs eeuwen oud is. Dan zit de ziel van die vorige bewoners ook nog in dat huis. Verbouwingen door de jaren heen, veranderingen in de functie, lief, leed, echt alles komt terug als je er zelf gaat of mag wonen. Ik heb de combi van dit soort huizen meegemaakt. Oud- en nieuwbouw, functioneel tot luxe. Alles. Als geinteresseerd in geschiedenis zocht en vond ik ooit dat het ouderlijk huis waar wij toen woonden en indertijd onderdeel was van een gewone drie-etagewoning met huurders die voor de oorlog nog waren geronseld om er te komen wonen, vroeger een heel andere functie had gehad. Immers de straat waar ik toen woonde was weliswaar in die jaren van de twintigste eeuw onderdeel geworden van wat toen ‘Oud Zuid’ heette te zijn, ooit was hier een soort pad geweest waarlangs diverse bedrijven zich vestigden die zaken deden met of voor klanten in Amsterdam. Immers die straten buiten de ‘Veste’ behoorden tot ver in de 19e eeuw tot de buurgemeente Nieuwer-Amstel.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: amsterdam-van-woustraat-met-tram-4-552.jpg

Bij de dringend benodigde uitbreiding van het woonaanbod voor de stad koos men voor overname van het buurgebied en werden in allerijl wijken aangelegd vol met vrij gelijkvormige woningen langs smalle straten die qua inrichting de oude sloten van die buurgemeente volgden. Behalve die in onze straat. Daar was alles een beetje anders. Veel huizen hadden een andere stijl, sommigen leken op die revolutiebouw van de 19e eeuw, anderen weken daar compleet van af. Een samenraapsel van stijlen. En in ons oude ouderlijk huis zat een deur met een luikje. En dat luikje diende ooit het doel van ontvangst van mensen die iets kwamen kopen of bestellen en moesten dan in dat kleine kantoortje (later onze kamer als kinderen) afrekenen.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: ostadestraat-1959-img_3009.jpg

Onder ons huis was een opslagruimte (later in gebruik als fietsenstalling) zoals bij vrijwel elk buurpand een winkel met soortgelijke loods te vinden was. Hoewel mijn ouders dit huis al voor de oorlog zouden huren, voordien moeten er dus ook mensen hebben gewoond, geleefd of gewerkt. Helaas was dat bij de zoektocht naar de geschiedenis van het pand niet meer te ontdekken. En is er ook nu uberhaupt niets meer van terug te vinden. Begin jaren zeventig werd namelijk een deel van de straat en ook ons oude huis gesloopt. Er voor in de plaats kwamen eenheidsworstflats in de stijl van die jaren. Beter, mooier, ongetwijfeld comfortabeler maar zonder die geschiedenis. Over vorige bewoners geen geschiedenis meer terug te vinden. Wel over de straat die begin 20e eeuw een andere naam kreeg aangemeten door de nieuwe bestuurders van toen. In de oude naam zat het ambachtelijke karakter van deze buurt en straat nog wel degelijk verpakt. Bij mijn volgende woonadres in hartje centrum dat naar verluid ooit was bewoond door kerktorenbouwer Hendrik de Keyser werd dat nog een stukje heftiger. Dat pand dateerde uit de 17e eeuw. En dan heb je het over heel wat bewoners en dito verbouwingen. Maar daarover later wellicht meer….(beelden: Archief)

Amerikanengekte..

Amerikanengekte..

Posted on by • Geplaatst in Automening, Historie, Persoonlijk • Getagd , , , , , , , , , , , , , • 8 reacties
De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: chevrolet-stylemaster-1947-green-4d.jpg

Hoewel ik al vele jaren verknocht ben aan of verbonden ben met dat Tsjechische merk dat intussen haar 130-jarig bestaan vierde, is er toch een periode geweest dat ik ‘into American Cars’ was. De reden (of oorzaak) toch de belevenissen uit de jeugd die maakten dat ik min of meer opgroeide met die Amerikaanse merken als Chevrolet, Pontiac of Studebaker. Gek? Duur? Welnee. Indertijd waren Amerikaanse automerken bij ons net zo populair als Britse of Duitse. De bevrijding door de Yanks had haar sporen nagelaten en ook onze economische wederopbouw baseerde veelal op Amerikaans materieel.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: studebaker-commander-1953.jpg

Heel wat transportbedrijven reden met oude GMC’s of Macks die waren achtergelaten door de door ons land trekkende troepen en ook overheidsdiensten als de Politie reden nog al eens in Jeep’s rond. Hoe dan ook, met een oom die met diverse Chevrolets zorgde dat onze tripjes naar Limburg uit die beginperiode comfortabel verliepen, maar ook later een Studebaker of wat die leasepa zichzelf toe had bedeeld (mijn moeder wilde een Pontiac..) voor weekendvertier kreeg ik dat virus net zo toegediend als het latere Tsjechische. Een van de straatvrienden had een vader die eigenaar was van een groot autoverhuurbedrijf en die wilde zelf ook graag in een ‘Yank’ rondrijden.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: oldsmobiel-cutlass-cruiser-brougham-estate-hg26yt-almere-1988-scan10020.jpg

In het specifieke en ultieme voorbeeld had hij een zwarte Chevrolet Impala met enorme liggende vleugels op de achterschermen. Af en toe mocht ik dan meerijden. Ik vond het geweldig. Het deinen van de carrosserie en het zoemen van die motoren…heerlijk. Pas tijdens mijn dealerjaren kwam ik er achter dat ik zelf ook graag eens Amerikaans wilde rijden. Dat lukte. Handel en inruil of deals met andere garagehouders maakten dat ik drie Oldsmobiles achter elkaar mocht berijden. Twee daarvan waren van de enorme soort. Stationcars met een dikke V8 motor voorheen die ook nog op diesel draaiden wat voor de totale kosten gunstiger uitpakte dan het geval was geweest met een benzineblok. En bij een verbruik van 1:10 waren die enorme bakken nog relatief zuinig ook. Hoe dan ook, het was een genoegen en ook een soort bevestiging dat dit toch wel het ultieme autorijden was voor wie hield van ruimte en comfort. Voor sportiviteit hoefde je het niet te doen. Integendeel. Maar het was ook goed zo. Nadien heb ik er niet meer naar omgekeken. Amerikaanse wagens zitten anders in elkaar dan Europese of pakweg Japanse. En dus gaat er ook wel eens iets stuk dat je bij andere merken nooit of vrijwel nooit meemaakt. En ook dat herinner ik me nog wel uit de jeugd. Toen pa mijn moeder op haar plek zette (‘jij hebt geen verstand van auto’s’) toen zij wees op een vreemde tik vanonder het motorgedeelte van een van de Studebakers…. Later bleek dat toch een uitgelopen lager te zijn. Beste reparatie die leasepa in een handomdraai verrichtte maar daarna ook meteen genezen was van die Amerikanen… En dat herkende ik dus toen het mij overkwam….. Maar leuk was het wel…. (beelden: archief)

Klassieker…

Klassieker…

Posted on by • Geplaatst in Historie, Luchtvaartmening • Getagd , , , , , , , , , , , , , • 6 reacties
De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: an2-hungarian-ha-mey-tex-050889pict1462.jpg

In de vroegere Sovjet-Unie was het uiterlijk van een industrieel ontwerp van minder belang dan het doel dat zo’n ontwerp moest dienen en stond eenvoud van bediening en onderhoud voorop bij de beslissing om zo’n ontwerp al dan niet in productie te nemen. Deze feiten gaan volledig op voor de door het befaamde ontwerpbureau Antonov in de jaren veertig gepresenteerde An-2 vliegtuig. Waren tweedekkers eigenlijk toen al uit de mode, dit toestel kreeg deze constructie alsnog. Met grote kleppen aan de voor- en achterkant van die vleugels, een sterk onderstel en een motor die 1000PK leverde was het een toestel dat 10-15 passagiers kon vervoeren maar ook in staat was een aardige lading mee te nemen, als vliegende ambulance te dienen of zelfs als landbouwsproeivliegtuig te fungeren.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: an-2-russ.a.f.jpg

Vanaf het moment van uitbrengen van deze machine werd de An-2 de grootste tweedekker van de moderne tijd (..) en kwam in grootschalige productie en gebruik. Naar schatting zijn er duizenden van gebouwd die op allerlei terreinen en ook over de hele wereld werden ingezet. Licentiebouw vond al snel plaats in Polen, China en soms op andere plekken en al die toestellen vonden al even snel een gretige afname. De productie ging nog heel lang door. En opvolgers zijn weliswaar voldoende bedacht, maar zelden succesvol geweest. En voor de goede orde, er vliegen er nog vele honderden van deze Antonov’s rond.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: antonov_2.jpg

Ook in het westen, want na de ineenstorting van het Sovjet-imperium werden heel wat van deze klassieke machines deze kant op gehaald omdat ze vaak in goede staat waren en niet te veel geld kostten. En zo kwamen ze terecht in musea, bij vliegclubs of parachutistenverenigingen. De basis versie had ronde ramen, maar Aeroflot vloog ook met wat ‘luxere’ uitvoeringen waarbij de ramen rechthoekig waren uitgevoerd en de isolatie in de romp sterk verbeterd. In ons land staan ook wel wat An-2’s voor wie er een in het echt zou willen bekijken. O.a. naast het Aviodrome in Lelystad of op het vliegveld Texel. Heel lang was er ook een regelmatig vliegend en fraai uitgedost toestel van dit type te zien op het vliegveld Teuge bij Apeldoorn. Maar naar ik begreep is die machine nu verkocht aan een nieuwe Duitse eigenaar en naar de oosterburen vertrokken. Op YouTube zijn heel wat filmpjes te zien waarin An-2’s een hoofdrol vervullen. Immers, door de geopolitieke situatie in en rond Rusland worden sommige lokale luchtlijnen naar afgelegen gebieden in dat enorme land weer gevlogen met Antonov’s van dit type, wat wel iets zegt over het belang van deze tweedekker in die streken. Dik 60 jaar oud en nog steeds in de lucht. Compliment voor de ontwerpers van dit toestel dat al ouderwets oogde toen het nog splinternieuw was. En als liefhebber geniet is er uiteraard ook van… (Beelden: archief)

1100…

1100…

Posted on by • Geplaatst in Automening, Historie • Getagd , , , , , , , , , , , , , • 6 reacties
De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: img-1859.png

Het is vast een aan mijn ogen onttrokken ervaring geweest die maakte dat in ons gezin van toen plotseling een Skoda personenwagen verscheen. Ik herinner me die wagen nog goed. Rood van kleur met een wit dakje en van die deuren die nog aan de voorkant open gingen en dus gevaarlijk voor van achter komende fietsers. Leasepa had daarvoor vaker Amerikaanse wagens onderhouden of in/verkocht, maar ineens was er die Skoda. Ik denk dat de dealer van het Tsjechische merk waar ‘pa’ nog eens een tijdje werkte debet was aan die plotselinge liefde.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: img-1858.png

Want vanaf die rode 1100 kwamen er meer die soms binnen een dag werden verkocht aan gretige klanten die in die jaren gilden om eigen mobiliteit. Die 1100 was op zich een heel elegante auto die nog stamde uit het tijdperk dat men in het net bevrijde Tsjecho-Slowakije nog niet door had dat de bevrijders, Sovjet-Rusland, niet van plan waren deze aan de grens van het westen gelegen landen terug te geven aan de rechtmatige eigenaren. Dus had die 1100 nog een Amerikaanse lijn met ronde vormen.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: img-1857.png

Technisch baseerde het model op de van voor de Tweede WO stammende Popular die zijn naam eer aan deed door een goed verkopend model te zijn, ook in onze streken. Naast een sedan, zoals wij die thuis het meeste voorbij zagen komen, was er binnen die 1100-reeks een ruimte stationcar, een cabriolet, cabriotop en een bestelwagen die weer baseerde op de stationcarversie. Importeur De Binckhorst in de Den Haag regelde de handel in deze wagens zodanig efficient dat ze al snel met de nodige vergunningen leverbaar werden en mede daardoor ook populair. De 1100 kreeg de naam Tudor mee en werd een klassieker. Qua marktaandeel werd Skoda een top 10 merk dankzij deze elegante wagens. In 1952 volgde de grotere en zwaardere 1200 Ponton de 1100 op. Die wagen had een heel andere constructie en wat meer vermogen, maar was ook flink duurder. Gevolg, de verkopen zakten in en Skoda zag zich genoodzaakt nog even de 1100 terug te brengen om prijskopers te bedienen. Dat wat mijn leasepa later deed met die wagens had direct te maken met die slimme verkooptechniek van Skoda zelf en de landelijke importeur. Vanaf die rode 1100 zag ik later ongeveer elk Skoda-type voorbij komen in mijn jeugdjaren. Tot aan de 1000MB toe. Daarna stopte leasepa met zijn handel en ging voor wat meer zekerheden. Geen grillige inkomens meer, maar een baan met toegevoegde waarde. Maar dat is een ander verhaal. Hij had mij intussen besmet met dat virus dat niet meer is weg gegaan en zoveel bepaalde in mijn verdere leven. En waaraan ik telkens moet denken als ik weer eens zo’n nu wel erg klassieke 1100 voorbij zie komen…. (beelden: archief)

Klein maar fijn…

Klein maar fijn…

Posted on by • Geplaatst in Automening, Historie • Getagd , , , , , , , , , , , , • 11 reacties
De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: austin-seven-mini-1000.jpg

Van de ooit zo grote Britse autoindustrie blijft voor velen vooral een stel topmerken in de herinnering. Rolls-Royce, Bentley, Jaguar, Aston-Martin. Namen die klonken en klinken als een klok. Maar voor 99% van de automobilisten ook in ons land onbereikbaar. Wat wel bereikbaar was voor veel mensen met een relatief klein gezin was de bij diverse Britse fabrieken gebouwde Mini. En dan niet die anno nu onder deze naam verkochte wagens, maar de oervorm die een jaar of 70 geleden werd uitgedacht door de briljante ontwerper Alec Issigonis die eerder met de Morris Minor had laten zien goed te snappen hoe slimme techniek betaalbaar kon worden vertaald in wagens voor een groot publiek.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: austin-mini-cooper-1997.jpg

De Mini was voor velen een positieve schok. Het was een klein en compact concept, passend bij wat indertijd op onze Europese wegen aan vervoermiddelen rondreed maar dan met moderne voorwielaandrijving, rubber ballen als veringsysteem en een kaal maar efficient dashboard. Je had voor vier mensen ruimte aan boord, de kofferbak was beperkt en voor je boodschappen moest je dus de achterbank of een dakrek benutten. De eerste motoren hadden een inhoud van 848cc en lagen dwars voorin. Met een relatief lange pook roerde je zo in vierversnellingsbak. Kind kon de was doen. De Mini was volwassen naast alle dwergauto’s die in die periode voor hetzelfde geld te koop waren en door zijn compacte en lage bouw reed de auto als een skelter.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: austin-mini-countryman.jpg

Wie wat meer geld beschikbaar had kon zelfs een 1000cc motor bestellen waarmee 125km/u bereikbaar werd. De Mini werd gebouwd door Morris, maar ook door Austin. Er kwamen versies van o.a. het het chique Wolseley merk die veel luxueuzer waren uitgerust dan de basisversies. Door de jaren heen werden de Mini’s steeds verbeterd. Maar er kwamen ook stationcarversies van, bestelwagens, men experimenteerde met wat luxere varianten op de basisuitvoeringen zoals de Clubman. Het meest aansprekend werden toch de Coopers die hun bestaan dankten aan experimenten van legende John Cooper die van de Mini een klein racemonstertje maakte dat zomaar 145 en later zelfs 165km/u kon behalen. Het imago van de Mini werd nu zodanig dat ook would-be-rallyrijders het kleine Britse karretje serieus namen en hielpen aan een gretige nieuwe doelgroep kopers. Speciale Coopers wonnen de Rally van Monte Carlo en nog veel meer.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: rover-mini-cooper-works-conversion.jpg

Helaas raakte de Britse auto-industrie door de jaren heen steeds meer in de versukkeling en veranderde men ook de aanduidingen voor de Mini telkens opnieuw. Een opvolger werd geintroduceerd met de naam Mini-Metro maar die zou de oer-Mini nooit echt kunnen vervangen. De laatste uitvoeringen gingen zelfs als Rover Mini de deur uit. De kleine auto is een dikke 45 jaar in productie geweest en het was dat succes dat BMW deed besluiten om na het verdwijnen van Rover richting China (failliet en naam gekocht)om in Engeland het merk Mini opnieuw te doen opleven en uitgerust met Duitse techniek een heel eigen modellijn neer te zetten die nu nog steeds succesvol wordt gebouwd en verkocht. Neemt niet weg dat het klassieke basismodel nog steeds een grote schare enthousiaste bezitters en gebruikers aanspreekt. En dat er op het circuit nog steeds driftig races mee worden gereden. Zelf heb ik met die kleine Mini door de jaren heen wel wat rijervaringen opgedaan en die waren altijd positief. Vandaar ook hier even aandacht voor dit rijdende fenomeen… (Beelden: archief)