Afscheid van Fokker

Fokker 70 PH-KVI

Medio oktober dit jaar eindigt een tijdperk in ons land. Het tijdperk-Fokker. Dan namelijk gaan de laatste Fokker 70’s uit dienst bij KLM’s dochter CityHopper. Opgevolgd door Braziliaanse regionale vliegtuigen. Met dank aan een D66-minister (Hans Wyers)die ooit de bekende vliegtuigfabrikant Fokker de nek om draaide en de toekomst van de Nederlandse luchtvaartindustrie gelijk vermoordde. Bij gebrek aan inzicht. Inzicht wat Fokker altijd wel heeft gehad. Precies de juiste vliegtuigen bouwend voor een alsmaar groeiende markt. Dat deed de ondernemer Anthony Fokker al ver voor de Tweede Wereldoorlog. Tijdens de eerste variant van die wereldbrand koos hij opportunistisch voor de Duitse zijde en zette daar vele honderden van zijn befaamde jachtvliegtuigen af. Toen de oorlog voor de Duitsers verkeerd afliep was hij zo slim om zijn hele productielijn op de trein te zetten en onder te brengen in het neutrale Nederland. Waarmee ook onze luchtmacht ineens beschikte over hypermoderne jachtvliegtuigen en verkenners.

Alsof we ineens zouden kunnen beschikken over de JSF zonder aan de ontwikkeling mee te hoeven betalen. De door Albert Plesman opgezette KLM had snel behoefte aan betrouwbare vliegtuigen. Fokker sprong in dat gat. En KLM kocht ongeveer elk ontwerp van de slimme Fokker. Die overigens nog veel meer successen boekte in de Verenigde Staten. Maar een ding zag hij over het hoofd. De komst van metalen vliegtuigen. Fokker bouwde toen nog met hout, aluminium en linnen. Dus toen KLM alsnog koos voor de ‘blikken Douglas’ DC-2 leek Fokker naast de flinke orders van de nationale carrier te vissen. Maar slim zakenman als Fokker was, hij verkreeg de licentierechten voor zowel de DC-2 als de grotere DC-3 en werd zo opnieuw een grote leverancier van moderne vliegtuigen. Zelf zou hij de groei van zijn bedrijf niet meer meemaken.

Net voor de 2e Wereldoorlog overleed hij. Zijn bedrijf kwam tijdens de oorlog in handen van de Duitsers en bouwde voor de bezetter onder dwang Duitse vliegtuigen. Na de oorlog werd het bedrijf snel opnieuw heringericht en startte men met de bouw van trainers, zoals de fameuze S-11, bouwde men een sportvliegtuig (de Promotor) dat helaas geen echt succes kende maar kwam men ook met de Fokker F-27 Friendship. Een verkeersvliegtuig dat werd opgebouwd met een hoogdekker-constructie, gelijmde metalen delen en twee Britse Rolls-Royce turboprops. Het toestel werd een enorm succes, meer dan 700 verkocht en dat wereldwijd. Een straalopvolger werd de Fokker F-28 Fellowship uit de jaren zestig. Ook dat toestel werd een groot succes. In de jaren tachtig kregen die ontwerpen modernere zusjes in de Fokker 50, 100 en de latere 70.

Maar de wereldmarkt was intussen aardig veranderd. Veel kleinere fabrikanten legden het loodje, verkochten hun toestellen met flinke verliezen of werden opgeslokt door bedrijven als Boeing, Airbus of British Aerospace. Fokker leverde ook weer aan de KLM en uit die periode stammen ook die Fokker 70’s die nu verdwijnen. Vliegtuigen die ideaal bleken voor de regionale lijnvluchten bij KLM en haar dochter CityHopper. Maar in oktober is het voorbij. Geen Fokkers meer en de kans dat er ooit nog nieuwe vliegtuigen met die naam zullen verschijnen is verspeeld. De Nederlandse overheid heeft er geen geld voor over en de maatschappijen van nu kiezen voor vliegtuigen van de plank. Boeings, Airbussen, Embraers of Bombardiers. Fokker wees de weg, maar kon en mocht niet verder. Blijft jammer. Gelukkig staan er heel wat van deze fameuze vliegtuigen in diverse musea. En zo hoort het ook. Want deze naam mogen wij eigenlijk nooit vergeten. Ik doe dat zeker niet. Heb ik heel wat Fokkers mogen meevliegen en dat was een waar genoegen. Maar nu wordt dat pure nostalgie. Vandaar dit blogje…(Beelden: Yellowbird collectie)

De A van Anders

302647334_3f326ca491_mAnders zijn, anders denken, een afwijkende mening verkondigen. Het zet mensen al snel in een hokje. Een hokje waar ze soms helemaal niet om hebben gevraagd, maar dat hen wordt toegewezen door mensen die het leven nu eenmaal op een bepaalde manier willen indelen. Zoals in ‘wij’ of ‘zij’, ‘goed’ of slecht’, ‘zwart’ of ‘wit’. Mensen die in het verkeerde vakje zitten, vaak buiten hun eigen schuld maar gewoon omdat ze nu eenmaal niet met de grote stroom meebewegen, krijgen het vaak zwaar te verduren. Bedenk maar eens hoe het moet zijn voor iemand met homoseksuele gevoelens of geaardheid in een wereld die op dat punt steeds vijandiger wordt. Of een vrouw zijn in een culturele omgeving waarin men de rechten van vrouwen minder zwaarte geeft dan die van mannen. Of als je in deze politiek getinte tijden net voor de verkiezingen aan geeft te voelen voor een stem op (voorbeeld) Geert Wilders of (nog ‘erger’) Jesse Klaver of Pechtold. Ook ik lijd uiteraard onder dat hokjesgevoel.

boerkiniMensen die gaan voor GroenLinks of D66 zie ik als dromers zonder enige vorm van realisme. Mensen die denken dat onze welvaart weliswaar een groot goed is maar dat het heel eenvoudig gedeeld kan worden met de rest van de wereld of dat je voor het gebruik van water, lucht, eten of drinken altijd maar extra moet betalen. Omdat jij als consumerende mens hoofdschuldige bent aan alle vervuiling van het milieu of elk dierenleed. Nou dat kan best zo zijn, maar ik zie weinig in dat constante extra belasten. En dus zet ik mensen uit die hoek in een vakje. Gebakken Lucht Verkopers! Omgekeerd doen mensen uit deze kring, geholpen door de alsmaar krimpende achterban van de PvdA en de overwegend linkse media er alles aan om het stemmen op PVV of 50Plus te ontmoedigen. Immers, dan ben je een tokkie, een racist of nog erger een vuile fascist. Wilders is de nieuwe Hitler en zijn afkeer van de islam moet je echt zien ‘in het kader van de Jodenvervolging uit de tweede wereldoorlog’. Het vakje voor dat soort kiezers gaat voor je open en de deur op slot. Ook kiezen voor de partij van Henk Krol wordt sterk ontmoedigd. Immers, die arme jongeren die al die oudjes moeten onderhouden! Het is toch te erg voor woorden.

sinterbramSolidariteit van de koude grond. Immers, de ouderen van nu zijn de jongeren van toen en die betaalden ook mee aan de door Vadertje Drees bedachte AOW die werd verstrekt aan na-oorlogse ouderen die helemaal niks hadden bijgedragen aan hun eigen inkomsten na hun 65e. Demagogie is de ‘politiek correcten’ vaak niet vreemd. De reactie van hen die deze bestuurlijke plucheplakkers weg willen hebben is daardoor alleen al soortgelijk. Nederland splijt zich ergens in het midden. Men is voor of tegen, ja wat eigenlijk? De dagelijkse praktijk van alle dag laat zien dat er veel is af te dingen op het optimisme dat onze cultuur niet onder druk zou staan door alle invloeden van buiten. De grenzen van Europa zijn zo lek als een mandje en het is een mooie droom te denken dat wij half Afrika hier aan het werk en een inkomen kunnen helpen. De vertrutting van de samenleving onder invloed van een gastgeloof is ook een puntje om over na te denken. Het komt toch uit dat vakje vol mensen die onze vrijheden kennelijk niet kunnen apprecieren en overal kritiek op hebben als het niet past bij dat geloof of die cultuur. Die vrijheden waarvoor ook D66 in haar vroegere vorm nog zo heeft geknokt staan intussen vlak voor de nooduitgang en dreigen te worden afgevoerd. Wie dat niet zo ziet blijft in het vakje van de dromers, al die andere mensen kiezen straks toch liever voor meer realisme. Meer vanuit onrust dan omdat ze echt iets hebben tegen andere culturen of dat bewuste geloof. Integratie, assimilatie, acceptatie. Maar nooit eenzijdig. En zeker niet als we die ‘anderen’ maar in vakjes blijven stoppen, waar ze vaak helemaal niet thuis horen. Want dat is nu net Nederland op zijn best.

Terug naar de oudheid…

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Al eerder, een tijdje terug alweer,  kwam hier een verslagje voorbij rond een bezoek aan het Rijksmuseum van Oudheden in Leiden. Een van de museale trekpleisters van deze universiteitsstad waar het verder ook zo lekker toeven is. Zoals wij onlangs weer eens deden met lieve Soester vriendjes van ons. We zouden een Egyptische expositie bezoeken. Na een wat ingewikkelde treinreis (in ons land is reizen per trein soms per definitie ingewikkeld) vonden we elkaar op het CS en togen richting het Leidse Rapenburg waar dit museum is gevestigd. Nadat we door het toegangspoortje heen waren bleek de Egyptische afdeling gesloten. Dat was toch wel even een domper. Men was aan het verbouwen of verhuizen. Bleek lastig te definieren. Nou ja, dan maar de trappen opgesjouwd naar de rest van de toonzalen. En daar verveelt een mens met enige waardering voor de eigen geschiedenis zich echt niet. Vooral de expositie over opgravingen in eigen land is de moeite waard. Romeinen, oertijd, een stukje geloofsinvloed, alles is terug te vinden.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Een etage lager bleken twee los van elkaar staande exposities onze aandacht waard. Een kleine over Egypte was gelukkig alsnog te bezoeken. Goed zo, gerechtigheid. Heerlijk dolen tussen en langs die fraaie cultuur die duizenden jaren voor Christus’ jaartelling de dienst uitmaakte in het toenmalige midden-oosten. Een andere expositie ging over de geschiedenis van het mes en het zwaard. Ging ook ver terug. Van oeroude bronzen exemplaren tot het erezwaard van Willem de 1e dat door diens achter-achter-achter kleinzoon Willem Alexander nauwelijks te tillen bleek. Ook een drakendoder van een meter of twee lang lag uitgestald. Je weet niet wat je ziet. Aandacht ook voor de kromzwaarden van de roverhoofdmannen die ooit het Heilige Land Palestina bezetten.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Kromzwaard tegen het bekende kruisvormige exemplaar van de toenmalige voor het christendom reizende en vechtende ridders die dat geboorteland van Christus wilden ontdoen van hun Barbaarse overheersers, nu een jaar of 1000 geleden. Indrukwekkend! Het OHK Museum is altijd een bezoekje waard. Voor kinderen heeft men de nodige activiteiten uitgewerkt, van de hal beneden tot bij elke expositie. Daar kan men een gezin redelijk mee zoet houden. En dit is ook een betaalbaar museum. Met een koffiehoek waar je nog wat kunt eten en drinken, een uitgebreide museale winkel en voldoende beveiliging om je er prettig te voelen. Mocht je eens in Leiden zijn, ga er dan heen. Wellicht is dan ook die befaamde Egyptische collectie weer in vol ornaat te zien. Want dat is toch wel de kers op de pudding, de slagroom op de taart. Die moesten we nu node buiten de deur van het museum zien te vinden. Wat nog gelukt is ook. Het bleef nog lang gezellig langs de Leidse grachten.

1 jaar blauw metallic

WP_20160723_002Precies een jaar geleden reden we met onze nieuwe aanwinst vanuit het Overijsselse Rouveen in de richting van Almere om onze nieuwste rijdende aanwinst in fonkelnagelnieuwe conditie even te laten zien aan onze lieve vriendin daar. Na 2,5 jaar met een zilvergrijze driedeurs was het tijd voor een nieuwe vijfdeurs. Uitvoering qua deuren en kleur met dank aan vrouwlief die bij de vorige nog wat had gezwegen. Die vijfdeurs uitvoering bleek in de praktijk een stuk handiger dan de vorige driedeurs. Ook al deden we daar ook dingen mee die de ontwerpers vast niet voor mogelijk hadden gehouden. Intussen is de kilometrage aardig opgelopen en heeft ook de blauwe er heel wat ritjes opzitten naar verre Duitse of Nederlandse dreven. Tegen een gemiddeld brandstofverbruik van 1:19, wat voor een benzineauto in mijn rijstijl best een groot compliment is. Dat de auto cruise-control heeft blijkt in de praktijk zeer handig. De airco zorgt voor plezierige omstandigheden en het veercomfort is wat beter dan bij de vorige versie die 1,5cm lager op zijn wielen stond.

WP_20160229_001Dat hield in dat je dan als een slak over verkeersdrempels heen moest, dat is bij de blauwe beter verzorgd. De radio kent ook twee boxen meer dan bij de vorige auto van hetzelfde merk en ook dat werd in dank aanvaard. Jammer is wel dat het merk en haar moederconcern niet in staat is om zelf stootstrips of spatlappen te leveren. Die laatste dingen lijken ouderwets, maar wie weet hoe snel de achterkant van het vlotte karretje aanslaat weet dat je dit met een paar van die rubber beschermplaatjes zonder problemen kunt oplossen. Maar ja, wat niet is kan nog komen. Het onderhoud deden we bij de garage die het dichtste bij onze woonstek is gelegen. Een technische instelling met grote mate aan servicegevoel. Naast het reguliere onderhoud moesten ze me een keer helpen. Omdat ik een voorband lek had. Lek door een schroef die diep in het rubber geboord bleek. Dat moest even opgelost. Intussen is de reparatie daarvan alweer 5000 km geleden.

WP_000445Het gaat hard, ook met de blauwe, ook al gaat het minder snel qua kilometers dan bij de zilveren voorganger die ook nog deels zakelijk werd benut. Dat scheelde toch flink wat kilometertjes per jaar. Voorlopig kan het nog even, de garantie duurt nog drie jaar (..) en het ding doet al rijdend geen slag verkeerd. Het lijstje bestemmingen waar hij al geweest is groeit. Ik ben zelf altijd verbaasd wat we met die compacte blauwe allemaal hebben bekeken. De zilveren reikte al verder, maar ja, baas boven baas. Ik wilde het maar even memoreren. De jarige kreeg een wasbeurt voor de velgen. Dat moet het maar zijn voorlopig. Zoals mijn jeugdvriend Fons ooit uitlegde bij het wassen van de door zijn vader geexploiteerde huurvloot auto’s die ik mocht helpen (..) schoonmaken, velgen, banden en ramen schoon = auto schoon! En daar houd ik me dan maar aan. En ga verder op de ingeslagen weg….

Feiten en vooroordelen….

SAMSUNG

Als je af en toe de onzinverhalen moet aanhoren van mensen die in  een bepaalde omgeving wonen over hoe de karakteristieken zijn van de inwoners van zo’n gebied krijg je steevast ook van doen met vooroordelen. Zo zouden Brabanders naar eigen zeggen vooral gezellig zijn en maken ze zich ivm de andere Nederlanders het minst druk over wat er zich zoal om hen heen afspeelt. Amsterdammers worden nog wel eens weggezet als arrogant, Rotterdammers als humorloze harde werkers en zouden Limburgers over het algemeen juist niet echt hard willen werken. Nou vergeet het maar. Allemaal leuk opgebouwde imago’s maar de feiten zijn anders. Kijk je naar de cijfers voor moord- en doodslag of criminaliteit zie je dat juist in Brabant deze feiten het meest voorkomen afgezet naar het aantal inwoners van die provincie. Op basis van diezelfde vergelijkingen zijn Noord- en Zuid-Holland relatief even (on)veilig als Flevoland of Overijssel. Het vooroordeel is hardnekkig kennelijk, maar de feiten liegen niet.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Wat wel opmerkelijk is, Brabanders hebben van alle Nederlanders het minste last van hoge bloeddruk. Namelijk slechts 10% lijdt daaraan. Als je het percentage van mensen met hoge bloeddruk ziet (gemiddeld 11,1% van de Nederlandse bevolking) komt dit fenomeen het vaakst tegen in Zeeland. Daar heeft 13,2% van de mensen last van een te hoge bloeddruk. Terwijl het daar toch vooral leeg, saai en winderig is. Op de voet gevolgd door Friesland (13%). Ook al zo’n regio waar mensen last hebben van een te hoge bloeddruk terwijl de omgevingsfactoren toch heel anders zijn dan in de Randstad of het door aardbevingen getroffen Groningen. En dan is er nog het goede Bourgondische leven waar met name de zuiderlingen zich zo graag voor op de borst slaan. Al ligt die streek met de naam die we ervoor gebruiken dan een stuk onder Parijs, het zuiden van ons land wil nog wel eens net als de Belgen melden dat juist daar het leven nog goed is. Dat blijkt dan niet uit de gemiddelde toekenning van Michelinsterren. In de afgelopen jaren werden die het meest toegekend  aan Zeeuwse restaurants, zeker niet aan Brabantse. De Limburgers doen het op dit punt overigens ook goed. Daar zou men met recht een claim op Bourgondische levensstijl kunnen doen. In de rest van Nederland gaat het wat dit betreft gelijk op, zij het dat de inwoners van Flevoland het wel met heel weinig erkenning moeten doen. Tot een paar jaar terug was het aantal Michelin-sterrenrestaurants daar namelijk: nul. Je zou er bijna hoge bloeddruk van krijgen!

Gelukkige Nederlanders…

WP_20150610_019Onlangs verscheen bij het CBS een rapport waaruit bleek dat de gemiddelde Nederland buitengewoon gelukkig is met zijn/haar leven. Mannen wat meer dan vrouwen, maar die laatsten zijn dan ook altijd aan het mijmeren over hun echte liefde, kinderen, de was, schoonmaak en of ze morgen wel op tijd zijn bij de kinderopvang nu de fiets een lekke band heeft. In het westen van ons land is men wat gelukkiger dan in het noordoosten, maar in Flevoland is men over het algemeen dan weer wat minder gelukkig als blijkt uit het landelijk gemiddelde. Ook al zijn dat maar nuances hoor. Want Flevoland is best een leuke provincie, al zijn de files er langer dan waar ook in Nederland. Hoe dan ook, de gemiddelde Nederlander is gelukkig, en dat wijkt ten positieve af van veel andere landsbewoners elders. Komt natuurlijk omdat we meestal in redelijke omstandigheden verkeren, de sociale voorzieningen voor veel mensen ver weg en bezit een mens ook gelukkig kan maken. Nu is het ook zo dat wij geen echte oorlogsdreiging meer kennen en de recente crisis slechts ‘anderen’ in de WW stortte of failliet deed gaan.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Als ‘ik’ het maar goed heb, de rest zal me ‘bommen’. Geluk delen is best lastig en als je zoekenden naar dat geluk onderdak moet geven wordt het allemaal al wat kritischer. Wij Nederlanders zijn nogal pragmatisch ingesteld. Werkbijen en wat minder krekels die leven op kosten van anderen. Daar moeten we niks van hebben. Dus hebben we ook wat minder inlevingsvermogen als het gaat om hen die aan de onderkant van de maatschappij verkeren. Om welke reden ook. Sommige mensen zijn niet voor het geluk geboren. Laat ze een trap op- of aflopen en ze breken een enkel, ze merken de tram niet op, of vallen van hun fiets. En dan moeten ze nog beginnen. Als ze dan al een partner zoeken en vinden is het steevast de verkeerde, geven ze het geld dat ze verdienen uit aan de verkeerde dingen, roken, drinken, eten te veel en zijn wellicht verslaafd aan nog meer zaken die het leven niet veraangenamen. Die partner blijkt een niksnut, er worden over en weer tikken uitgedeeld of al die bazen begrijpen ‘me’ niet. En dus komen ze thuis te zitten.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Als je zo’n leven leidt is geluk vaak te vinden in het kleine of blijft het uberhaupt afwezig. Geld groeit niet aan de bomen, liefde vindt je niet bij de Wehkamp en in de kroeg maak je foute vrienden. Opvallend vond ik ook dat in die cijfers zelfs mensen in het door aardbevingen getroffen Groningen en Drenthe best gelukkig bleken te zijn met een gemiddelde score van boven de 60%. Nu nog eens zien dat mannen hun vrouwen gelukkiger maken. Wellicht moeten ze die lekke banden eens wat sneller plakken, helpen bij de schoonmaak of aandachtig luisteren naar hun partner i.p.v. de zoveelste voetbalwedstrijd opzetten. Het zit in kleine dingen. Tijd voor een beetje aandacht. Wellicht worden we dan nog gelukkiger allemaal. Zou dat kunnen?

Uitjes

HKR2Nee, dit keer geen blog over uitjes als voedsel, maar over het begrip in de zin van reisjes…Anders dan veel andere mensen die wij al dan niet goed kennen, vieren wij geen lange vakanties. Al was het maar omdat onze zwarte huisgenoot ons maar heel lastig kan missen. Dus maken wij korte tripjes. Een dagje hier een nachtje daar. Het brengt ons op nooit eerder onderzochte plekken, en soms ook weert op bekende. Voorwaarde is wel dat we een hotel hebben met bad en enig ander comfort. Het ontbijt moet ook uitgebreid en smakelijk zijn. Kwestie van uitzoeken vooraf. Dus maakten we dit jaar een paar van die tripjes en bezochten daarbij vooral het zuidoosten. Toch een leukere hoek van ons land dan het noorden of het oosten. De Brabanders en Limburgers zijn plezierige mensen in de omgang en het leven is er nog goed.

WP_006013Op ruim 1 uur rijden van de grote steden in het westen van ons land voel je je vaak al als echt op vakantie. Dit jaar een paar maal Overloon bezocht, maar ook nieuwe plekken als Helmond, Asten, Best en zo meer. Natuurlijk Roermond, en even over de grens bij de oosterburen. Aken, Heinsberg, Kleve en nog wat adresjes. Al was het maar voor het eten en de winkels daar. Gewoon relaxed boekenwinkels bezoeken, van de papieren soort die men daar nog met veel verve verkoopt. Voor ons dus geen lange vluchten of dito ritten. Dat ligt een beetje achter ons, gewoon 1,5 -2 uur en dan moet het klaar zijn. Het geeft ons het gevoel twee weken weg te zijn als we dat meer twee dagen echt waren. Langer is geen optie omdat onze Pixel dan vermoedelijk naar een dierenpsycholoog zou moeten. Bij thuiskomst krijgen we een ontvangst die er niet om liegt. Als er een kat is die ‘op ons mensen’ is, dan onze Pixel. Maar daarvoor hebben we een oplossing bedacht, en dat houdt ons even wat meer thuis dan we normaal dit jaar tot nu toe hebben gedaan. Tijdelijk, maar toch. Daarover later meer…..

Herfst

WP_20141004_003Als u dit leest is volgens de experts van KNMI en Meteo Consult de zomer afgelopen en zijn we aanbeland in de meteorologische herfst van dit jaar 2015. Vroeger op school gebeurde dat voor normale mensen pas op de 21e september, maar alles schijnt anders te moeten in dit tijdperk, dus we doen het er maar mee. Met het begin van die herfst eindigen de leuke dingen zoals evenementen, concerten, markten etc. die de zomer zo leuk kunnen maken, ook. We schakelen weer over van buiten naar binnen. Van de warmte van de zon naar de hitte van een hal vol mensen. Althans als je daar van houdt. Net als vorige jaren hebben we ons dit jaar aardig geweerd waar het dat genieten van..betreft. We bleven niet achter de geraniums zitten. Reden van hot naar her, reisden per auto, fiets, trein, boot, metro, bus en tram naar wat we op de agenda hadden gezet. En liepen ook enorm veel! Je zou er mager van worden…

WP_20150610_021Elke dag wel weer iets wat aandacht behoefde. Soms viel dat mee, in andere gevallen weer iets tegen. Een deel van die evenementen of bestemmingen beschreef ik hier al eens, veel andere liet ik weg. Want die kwamen in het verleden al eens voorbij. Ik ben een mens van trouwe bezoekjes of bekende tradities. Vreemd is een ontdekkingstocht en die zijn het beschrijven wat eerder waard dan een herhaling van zetten. De herfst is ook de periode van het jaar waarin de blaadjes van de bomen verkleuren. Van rood naar geel, van geel naar bruin en dan naar zwart. Tekenend voor alles wat groeit en bloeit. Vergankelijkheid als uitgangspunt. Want na de herfst volgt de vaak zo koude winter. De wisseling van de seizoenen ook voor kleding en kachel nodig. Die van ons is weer door de APK gekomen, de monteur was tevreden en snel weer weg.

WP_20150706_017Nu zou de gemiddelde lezer het idee kunnen krijgen dat ik vanaf nu besloten heb om helemaal niets meer te doen. Nou dat is een misvatting. In de afgelopen jaren is onze agenda aardig gevuld geraakt met zaken die van doen hebben met datzelfde genieten. Want dat doen we ook met vrienden en familie, met tripjes naar op enige afstand gelegen leuke steden, musea of wat ook. Er moeten weer de nodige kopjes koffie en thee worden gedronken met mensen die daar al maanden om vragen. Kortom, het blijft druk, maar in alle eerlijkheid dat willen we ook zo. Want die geraniums, tja, die hebben we niet eens in huis. Laat staan dat we gaan zitten kijken hoe ze groeien.

Zuiderzeemuseum

WP_20150706_008Samen met onze Soester vriendjes waarmee we nog wel eens wat cultureels ondernemen, los van het samen lol maken, togen we onlangs richting Enkhuizen. Onze bestemming was het daar intussen bekende Zuiderzeemuseum. Nu moet ik eerlijk bekennen dat ik daar ooit, een jaar of dertig geleden, ook al eens ben geweest. Het was toen net geopend en ik vond er niet zo veel aan. Statisch, leeg, en uiteindelijk was de stadswandeling door het er achter liggende plaatsje Enkhuizen zelf, nog het leukste. Dat Zuiderzeemuseum heeft niet stil gezeten in de loop der jaren. Het is een magneet geworden voor vele dagjesmensen uit binnen- en buitenland. Men vertelt er de geschiedenis van dorpen en steden langs de oevers van de oude Zuiderzee, laat de oude ambachten herleven en neemt je mee terug in een tijd dat internet en tv nog niet bestonden.

WP_20150706_014Het museum leeft dus tegenwoordig, er is veel voor kinderen te zien en te doen, waarvan de twee kermissen uit oude bijna vergeten tijden niet eens de meest opvallende elementen zijn. Kinderen kunnen ook op pad met kleine roeibootjes (zwemvesten verplicht) en waterspuiten. Ze mogen zich verkleden, laten schminken of kijken naar hoe werd geleefd in die oude en kleine huisjes. Ook door kinderen. Een oud schoolgebouw maakt veel duidelijk over hoe het er vroeger aan toe ging. Er zijn ook rondvaarten te maken met oude punters en overal in het museum heeft men oude nerinkjes open gesteld voor de verkoop van eten en drinken, al dan niet uit de oude tijden van veterdrop en stroopsoldaatjes. Het is levendig, leuk, interessant en soms spectaculair. Zo maakten wij bij toeval het ‘afblazen’ van de stoommachines in de oude wasserij mee. En dat leek erg op het laten draaien van een straaljager op zijn nabranders. Wat een geweld, wat een stoom. Je kon het niet eens fotograferen, handen op de oren was verstandiger.

WP_20150706_080Het museum is in feite een soort Madurodam in schaal 1:1. De uitzichten zijn er soms prachtig, de haven van Enkhuizen ligt er in feite omheen, en via de achterkant loop je ook gewoon de stad Enkhuizen in. Wat zelf soms wel lijkt op een nog steeds bestand museum, zonder die officiele status. Er zijn voldoende winkels, leuke terrassen en bijvoorbeeld nog een erg aardig zeer scheefstaand houten gebouw met een soort kermisfunctie. De oude gevangenis, volledig van hout gebouwd, maar wel op zeer slechte grond. En dat zorgt voor een slagzij die zijn weerga niet kent. Je kunt er echt zeeziek worden. Moet je nagaan hoe dat was als gevangene. Alleen tijdens de zomermaanden open en voor 1 euro p.p. te bezoeken. De dame bij de ingang legde alles uitgebreid uit. We voelden ons toch wat ‘wankeltjes’ toen we weer buiten waren.

WP_20150706_039Daarna wandelen naar het oppikpunt voor de boot van het museum. Want men heeft een erg aardig systeem bedacht voor het vervoer van automobilisten van en naar het museum zelf. Dat gaat met de boot, en is meteen een soort rondvaart van de beste soort. Omdat er ook mensen met de trein komen of gaan, stopt die boot ook vlakbij het station. Prima service. Overigens ligt die parkeerplaats van het museum (meteen de centrale ontvangsthal) precies aan het begin van de bekende dijk Enkhuizen-Lelystad. Kan niet missen. Gratis toegankelijk met de Museumkaart, normale prijs is 15 Euro p.p. Een museum voor groot en klein, maar minder geschikt voor mensen die wat minder goed ter been zijn. Maar verder? Een echt uitje voor deze zomer!

Zakenreizigers…

Blik op brug over Theems - Londen 110787 - AMI43 - Scan10393Als je het kabinet mag geloven (het mag maar hoeft zeker niet.,.) doet Nederland het in het buitenland bijzonder goed. Is ons land een magneet voor buitenlandse investeerders of zakenmensen. Zal wel meevallen. Het leidt niet tot overmatige groei van het aantal zakenreizen deze kant op. Dat er veel Chinese of Britse toeristen komen hoeft niet per definitie te betekenen dat ons land zakelijk ook van enige interesse is. Laten we wel zijn, we hebben hele stukken van onze economie vermoord, geëxporteerd, afgesloten, begraven. Scheepsbouw, vliegtuigbouw, textiel, schoenen, noem het op en we deden het met de vuile was de deur uit door de jaren heen. Al dan niet als gevolg van de politieke stromingen die daarvoor indertijd verantwoordelijk waren. Werkloosheid was en is het gevolg en verpaupering of verlaging van de kennisstandaard ook. De wereldwijd opererende zakenreiziger zoekt het elders.

212617 - MDC DC-8 flying high Scan10039Bij een recent onderzoek onder deze veel vliegers bleek dat met name de VS kan rekenen op veel bezoek. Daar doe je zaken, dat is een land met potentie. 25% van alle zakelijke bestemming zijn daar te vinden. Maar, Frankrijk staat met een dikke stip op nummer 2. Ook Italië is een goede bestemming (3), net als Japan (4). Op de vijfde plek vinden we…..Engeland. Kortom, nog voor de Duitsers.  Zegt wel iets over de markten waar nog iets te doen valt. Opvallend is wel dat de zakenreizigers wel aangeven dat als ze dan op reis gaan ze het meeste geld besteden aan Duitsland. Kan zijn dat daarin ineens Nederlandse zakenlieden hun mening gaven, maar dat vermeldt de bron niet. Kortom, we gaan niet zo vaak naar Duitsland maar als we gaan mag het wat kosten.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Het blijft toch bijzonder. Maar misschien moeten wij als land toch nog iets meer gaan werken met aantrekkelijkheden die zakendoen hier interessant maken. Of zouden we zo exportgericht zijn dat we het nog steeds moeten hebben van import/opslag en doorvoer? Kan zijn, want daarin zijn we al decennia goed. Maar ook kwetsbaar. Zakelijke dienstverlening is leuk, zolang de economie elders vraagt op goederen en diensten. Is dat niet zo raken we ook dat kwijt en moeten maar zien hoe we al die monden gaan voeden die nu menen dat ons land Luilekkerland is.