Leven met de Vliegende Pijl – 38 – Voorbereiding omslag….nieuwe modellen…

Wat met de Favorit tot dan in ons land niet voldoende lukte moest diens opvolger wel kunnen. Grotere omzetten maken. Meer integratie van VW-technieken en ook door vormgeving en kwaliteit een afstand creëren tot de vroegere communistische jaren. Bij Skoda heette dat ineens en met een mooie uitdrukking; de ‘Grosse Produkt Aufwertung’ (Afgekort GPA), wat zoveel inhield als een soort super-facelift voor de Favorits. De auto die men in die jaren aan ons liet zien bij het Tsjechische ontwikkelingscentrum was wel meer dan dat. De GPA-1 prototypen hadden een compleet andere lijnvoering dan de toen nog volop gebouwde Favorit. Alles wat aan die toenmalige Tsjechische auto’s hoekig was werd bij diens opvolger rond en door toepassing van een ander soort vooras en subframe kreeg Skoda de kans om ook VW-motoren in te bouwen. Waaronder uit de Golf afkomstige diesels. Daarbij was die GPA ook een auto die bij botsproeven enorm goed scoorde. Naar zeggen van de Tsjechische ontwikkelaars beter zelfs dan de toenmalige Golf. Dat feit werd door de VW-directie niet meteen geapprecieerd, er moest dus worden afgespekt, waarbij ook het prijsniveau van de nieuwe auto een rol zou spelen. Voor de GPA gold dat hij net als de Favorit zou worden geleverd met een tweetal eigen motoren van Skoda, maar dat die verder waren verfijnd en voorzien van MPI(Multi Point Injectie)-systemen. Al snel werd bij de fabriek de naam Felicia geïntroduceerd. Voor Skoda-liefhebbers, en ik ben er zelf een van, niet echt een naam om vrolijk van te worden. Immers, die Felicia was voorheen een mooi ontworpen cabriolet geweest en niet de minste van alle historische Skoda’s.

En met alle respect voor de nieuweling uit Mlada Boleslav, dit was gewoon een keurig nette hatchback. Hoe dan ook, de nieuwe Felicia kwam er aan en wij moesten vooruitlopend op dat gegeven in ons land volop aan de slag. De druk van de Duitse en Tsjechische managers bij de fabriek werd groter om het Nederlandse volume nu eens echt op orde te brengen. Immers, als er VW-technieken bij kwamen wilde men niet meer verkopen vanuit de nog steeds gebruikte ‘verbouwde varkens- of kippenschuren‘. Ik herinner me in dat kader een rel bij de introductie van de bij de nieuwe auto behorende huisstijl en kwaliteitsprogramma’s. Een van de Duitse MT-leden die deze intro deed werd onderbroken door de Ierse importeurscollega. Die gaf aan dat in zijn land eigenlijk geen enkele dealer een fatsoenlijke Skoda-showroom te bieden had en hoe dit dan op korte termijn verder moest. De Duitser die ons allen de maat nam maakte nog even kort en bondig zichtbaar wat zijn herkomst was. Hij viel publiekelijk en op tamelijk botte wijze uit naar de Ier en maakte duidelijk dat als deze niet binnen een jaar orde op zaken had gesteld er geen verlenging van het importeurscontract meer zou plaatsvinden.

De zaal vol onthutste importeurs deed er verder het zwijgen maar toe. Maar ook wij wisten wel dat we geen gemakkelijke boodschap zouden moeten brengen. Want ook in Nederland was anno 1994 nog steeds veel werk te verrichten. Hoe dan ook, de Felicia kwam er aan en we moesten heel hard werken om van de introductie een feest en een succes te maken. Je kunt een première maar een keer goed doen. Intussen waren we er wel in geslaagd om op basis van de voorinformatie die rond de Felicia werd gegenereerd, nieuwe dealers te interesseren voor het agentschap. Vooral op lege plekken, waar al jaren geen dealer meer te vinden was geweest, zoals in Nijmegen, vonden we ondernemers die er wel iets in zagen en de stap durfden nemen. Immers, wij verkondigden een evangelie van hoop en geloof in een betere toekomst. Dat deden andere en met name Aziatische merken intussen ook, maar Skoda had gelukkig in dealerland nog steeds een goede naam. De gouden tijden waren nog maar een jaar of tien daarvoor actueel geweest, ‘met VW op de achtergrond moest het in de komende jaren beter gaan’. En zo zaten we ergens in dat jaar 1994 samen met de hele organisatie op een raderboot in de Waal bij Nijmegen waar we een geweldige introductie hielden van een paar uur lang. Hoogtepunt was het voor veel aanwezigen toen de eerste Felicia onder applaus en met echt vuurwerk uit de ‘vloer’ omhoog werd gehaald en aan alle dealers getoond. Door goed te kijken wie er wel en wie niet positief reageerden wisten we meteen met wie we al dan niet door zouden gaan. De cynici moesten nu echt plaats maken voor hen die de toekomst met Skoda zonnig in zouden zien. De Felicia moest en zou het keerpunt worden. Voor die introductie moesten we trouwens via onze Praagse relaties wel een truc uithalen. Met 15 aan ons land  toegewezen auto’s deed je niet veel, dus wisten we een 100-tal Duitse Felicia’s naar ons land door te sluizen. Anders waren veel dealers zonder demowagen aan de Felicia begonnen. Dat we die 100 Felicia’s weer aan de Duitsers moesten teruggeven via de later door ons bestelde exemplaren spreekt voor zich. Wordt vervolgd (Beelden: Yellowbird/Skoda)

 

Engelen

optimale burgers zijn marionettenHij wist zeker dat ze bestonden. Engelen. En ze waren bepaald niet zo vriendelijk tegen hem als volgens de christelijke leer altijd af- of uitgebeeld. Wel in het wit gekleed, mooie vleugels, maar hun gezichten stonden altijd op onweer. Paste niet bij hun toch wat goddelijke afkomst zou je denken. Het liefst meed hij ze als de pest, maar dat kon niet altijd. Ze liepen zijn huis in en uit en soms stonden ze aan zijn bed als hij gewoon even lekker wilde slapen. Soms deden ze heel akelig tegen hem. Deden hem pijn, of kleedden hem uit. Niet dat er dan iets leuks gebeurde, de hemel was vast een saaie plek op dat punt, maar ze wilden wel zijn kleding van hem hebben en dan lag hij in zijn nakende niksie te wachten op de dingen die komen gingen. Wonderlijk genoeg bleven die uit. In die zin dat ze hem na een paar uur weer aan lieten kleden en vertrokken. Overal om hem heen zag hij ze. Hun gemene koppen altijd uitkijkend naar nieuwe slachtoffers. Zijn familie en vrienden zagen ze kennelijk niet of deden net alsof. Schijnheilig gedrag of zo? Bang dat ze dan niet in de hemel kwamen? Hij snapte het wel hoor. Hij was zijn leven lang niet echt kerkelijk geweest en zeg dan ook geen enkele reden om aan te nemen dat er meer was dat tussen hem en aarde bewoog.

Tot hij die engelen ontdekte. Dat was best confronterend geweest. Je weet immers maar nooit welke straf er nu nog op hem wachtte. Niet dat hij het tijdelijke met het eeuwige wilde verwisselen hoor. Nog lang niet. Maar als het dan toch moest gebeuren dan graag naar een plek waar het leuker was dan hij in zijn leven had meegemaakt tot nu toe. Hij was ooit getrouwd geweest, maar tegenwoordig kwam er een vrouw voorbij die heel aardig deed maar hij absoluut niet kende. Ze vertelde hem dat hij met haar getrouwd was, maar daarmee vergat ze dat hij nog steeds hield van zijn eigen Ria. Nee, geen flauwekul, die engelen maakten het leven al lastig genoeg. Met hun gefladder en constante bemoeizucht. Nu kwam er weer een van hem af. Pakte hem bij de arm en trok hem uit zijn stoel waar hij zo heerlijk had zitten mijmeren. Hij rukte en trok, maar ze hield hem vast. Engelen zijn sterk, de hemelse krachten maakte dat hij de strijd moest opgeven. Ze gaven hem een of andere pil. Die moest hij doorslikken met wat wijwater. Hij deed het om van het gezeur af te zijn. Een paar minuten later viel hij in slaap. En droomde over vroeger. Zijn oude thuis en ouders die hem verwenden voor zijn verjaardag. 85 jaar oud was hij nu en de zuster die hem al een paar maanden verzorgde glimlachte toen ze hem zag zitten op zijn stoel. Aardige man, die Kees van Dalen. Jammer dat hij zo de weg kwijt was….

Appel en een ei politiek

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Begin deze eeuw luisterde ik nog eens naar de toenmalige topman van KLM tijdens een persconferentie over de jaarcijfers in het jaar daarvoor. KLM stond er in die jaren goed voor, men maakte winst en de financiele reserves waren stevig. Slechts een paar jaar later werd KLM overgenomen door Air France. Voor een appel en een ei verkocht. En dat was geen goed nieuws voor ons land. Immers, die Fransen deden het voorkomen alsof we er ‘samen’ beter van zouden worden, maar zoals verwacht kregen de Fransen al snel de touwtjes in handen en begon de ontmanteling van haar grootste concurrent. Martinair moest als eerste stoppen. Op een enkel vliegtuig na is de vloot verkocht en zijn veel mensen ontslagen. Parijs wilde ook de zo geroemde spaarreserves graag in handen krijgen toen bleek dat men daar in Parijs de verliezen maar niet onder controle kreeg. Franse vakbonden zitten bijvoorbeeld iets anders in elkaar dan de onze en zijn bereid een bedrijf te kraken als ze hun zin niet krijgen. De gevolgen zijn dat aan beide kanten van de fusie-onderneming flink moest worden bespaard. Zoveel zelfs dat veel mensen hun baan verloren. Hun zekerheid ook. Bij KLM traditioneel een groot goed.

DC3 PH ASR KLM 1555523_10151880888950773_637604716_nMaar ja, niets meer te vertellen in eigen huis. De belangen in andere dochterbedrijven werden aangetast of verkocht. Een paar dochterbedrijven als VLM kochten zichzelf vrij, anderen gingen failliet of werden opgedoekt. Air France-KLM zoals het bedrijf nu al enige tijd heet probeert nu ook om het succesvolle Transavia los te weken van KLM en dan in Franse handen te laten verder gaan. Ongekend wat er allemaal plaatsvindt, maar ja, het is ook gedaan met instemming van de Nederlandse regering, die indertijd op zijn zachtst gesteld heeft zitten slapen. Die overname had met veel meer garanties gepaard hebben moeten gaan, maar ja, dat zat er niet in. De VVD vond indertijd vrijheid van ondernemen heel belangrijk en de aandelen KLM die de Staat in handen had brachten goed geld op. Controles liet men achterwege. Net als eerder al bij Fokker en de schade die dat opleverde dreunt nu nog na in de technologiesector van ons land en het technisch onderwijs. Regeringen zijn vaak niet goed in staat om de bedrijfsvoering van ondernemingen goed in te schatten en van marketing heeft men uberhaupt geen kaas gegeten. Dan krijg je dit resultaat.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Onlangs verscheen een artikel in een toonaangevend magazine waarin werd gekeken wat er zou gebeuren als de Fransen KLM echt zouden uitknijpen als een citroen. De gevolgen voor inkrimping vloot en netwerk op alleen al de luchthaven Schiphol zouden catastrofaal zijn en opnieuw duizenden banen kosten. Ervaringscijfers uit Zurich (waar Swissair ooit failliet ging) en Brussel (Sabena) laten zien dat alleen al de luchtreiziger de vele miljoen die het staken van een airline als KLM, alsnog moet opbrengen via veel hogere ticketprijzen. Los van de effecten op de rol van een groot vliegveld als Schiphol in de samenleving. Gesproken wordt over verliezen aan inkomen van 650 miljoen tot 1 miljard per jaar. Dat wordt niet even opgebracht door alternatieven. Kortom, er is voor onze Haagse slaapkoppen werk aan de winkel. Aandelen veilig stellen, KLM weer los weken bij die Fransen en het Nederlandse ondernemerschap veilig stellen. Want we praten nu over 250.000 banen. Dat is tien keer zoveel als er na het faillissement van Fokker (met dank aan D66 Minister Wijers) verloren zijn gegaan. En voor de goede orde, KLM is de oudste luchtvaartmaatschappij ter wereld. Is ook iets waard toch?

Excuses…

Two women fighting and screamingOoit was een excuus iets wat je deed om zaken recht te krijgen bij hen die je mogelijk gekwetst had met jouw dadendrang. Het was iets persoonlijks, iets wat je moest oplossen. Er zijn altijd mensen geweest die deze vorm van spijt betuigen zonder enig probleem konden uitvoeren omwille van de goede vrede of omdat je er dan uiteindelijk beter door werd. Uit Azië kwamen wel eens de meest wonderlijke uitingen van vooral zakenmensen of ministers die half huilend en flink buigend aangaven dat zij ten opzichte van de natie of het volk hadden gefaald. Is hier nooit aan de orde geweest. Veel burgervaders en moeders weigeren nog steeds in te zien dat ze soms verschrikkelijk falen bij de uitoefening van hun job, maar bij en vooral na een ramp zien ze zelden of nooit in fout te hebben gehandeld. Kwestie van cultuur. Wij vonden dat we heel belangrijk zijn, dat we vrijwel altijd goed functioneren en dat excuses dus echt niet nodig zijn. Toch is er een verandering op komst. Het excuus voor de bühne wordt mode.

exc.2Zo kon ik onlangs zien dat de burgemeester van Hardenberg vertrok uit zijn functie toen hij hoorde van de gemeenteraad dat hij niet meer te handhaven was. Voor de vorm kwam er een excuus. Niet naar de slachtoffers, maar meer naar de verzamelde politici. ‘Hij had de gevoelens van hen verkeerd ingeschat’. Ook de directeur van de SVB bood haar excuses aan. Het kwam er bijna als een oprisping uit. Haar instelling bleek vijf maanden lang niet in staat om uitkeringen in het kader van de PGB’s op tijd bij de betrokkenen te krijgen. Een groot schandaal natuurlijk, maar ja als excuus had ze ook wel weer dat de software….en de tijdsdruk…en de politiek…. Het excuus leek niet echt overtuigend binnen te komen. De Paus excuseerde zich uiteindelijk na een halve eeuw schandalen rond kindermisbruik, maar vanuit andere kerken bleef het oorverdovend stil. Niets aan excuses te horen over soortgelijke schandalen. Branden, explosies, of volkomen foute en geld verslindende projecten bij de overheid, niets geleerd, geen excuses.

Boksen 4Zoals ik een paar dagen geleden weer zag, toen Mevrouw Netelenbos, de ex-minister uit het Kabinet Kok, moest opdraven voor een Kamercommissie om nu eens uit te leggen waar zij toch blunderde rond de aanbesteding van de HSL/Fyra. Miljarden gekost dat prestigelijntje en er moeten nog wat honderden miljoenen achteraan om de verzakkingen tegen te gaan. Vanuit haar hooghartigheid, zo eigen aan haar karakter, keek ze naar de commissieleden en deed haar verhaal. Het was ieders schuld, maar niet de hare! Niks excuses, niks spijt. Want dat past niet bij de mores in een partij als de PvdA. Altijd gelijk, nooit een enkele verkeerde inschatting. Nu ben ik zelf ook niet zo van de excuses hoor. Bood ze zelden aan voor beslissingen in het verleden genomen. Zou dat wellicht komen omdat ze met voortschrijdend inzicht voor 99% juist zijn gebleken? Nee toch, ja dan?!

Sturing van boven…

OLYMPUS DIGITAL CAMERATwee gesprekken over zaken die ik het liefst zou betitelen als interessant en constructief zorgen voor een blogverhaal dat ik hier met de lezer wil delen. Het eerste ging over hoe je omgaat met een flinke tegenslag als je gelooft dat er een hogere macht is de alles regelt en jou niet zal loslaten maar juist begeleiden op een nieuwe weg. Ik ben zelf van de ‘aanpakgeneratie’. Dus, knokken om te krijgen wat je nodig hebt voor een goed leven, je niet zomaar aan de kant laten zetten en altijd de discussie aan gaan met hen die menen de wijsheid in pacht te hebben maar daarbij nooit veel meer ervaring in de strijd weten te brengen dan wat ze zelf hebben meegemaakt of oppikten tijdens een cursus psychologie voor amateurs van de LOI. Meestal werden of worden die lui niet mijn beste vrienden. En ook niet mijn meest geliefde collega’s. Ik geloof nog in het ‘met de poten in de klei staan principe’ voor je echt weet hoe de wereld in elkaar steekt. Zal vast dom zijn, zeker vanuit de ogen van hen die alles met het handboek soldaat willen oplossen. Met de man over wie dat eerste onderwerp ging besprak ik zijn situatie zoals ik er naar kijk.

Is de paus in dienst van het geloof, of is het omgekeerde het geval...Arbeidsconflict, waarbij hij naar mening volkomen in zijn recht staat. Maar dat recht niet pakte, omdat hij zich wilde laten leiden door de wijsheid van zijn Schepper. Gelukkig had ik net daarvoor flink gewandeld en zat het vel wat strakker om de binnenkant van mijn lijf, anders was ik ter plekke ontploft. Knokken moet je in zo’n situatie, vechten, je gelijk halen, want dat heb je! De berusting aan de andere kant van de tafel was prachtig. Maar voor een mens als ik ben niet te snappen. Het tweede gesprek wat ik voerde had ook een geloof als uitgangspunt, maar wel een ander als dat wat het eerste gesprek zo stuurde. In de tweede situatie sprak ik met iemand die je tegenwoordig een nieuwkomer zou moeten of mogen noemen. Iemand met het geloof in die andere god. In zijn ogen ook  een heel goede. Hij legde uit dat je met tegenslagen in je leven moet omgaan als een leermoment. Je pikt er altijd iets positiefs uit op.

OLYMPUS DIGITAL CAMERAHij gaf als voorbeeld dat als wij Nederlanders een pechgeval met de auto meemaken we meestal eerst beginnen te vloeken, dan ongeduldig worden en maar weinig opsteken van zo’n moment. Hij zag die momenten als sturing. Er werd van je verwacht om je leven dan aan te passen aan de omstandigheden. En daar leerde je veel van. Wat wij toeval noemen was voor hem de aansturing van het hogere gezag. Twee geloven, twee min of meer dezelfde insteken. Immers, het hogere boven ons gesteld, was voor beide gesprekspartners belangrijker dan al die aardse zaken. Ik voelde me in dat gezelschap een echte atheïst. Immers, ik wil alles zelf regelen en heb niemand die even iets voor me overnam of neemt. Moet wel constateren dat ik het een prachtige gedachte vind hoor. Niks mis mee….en het verrijkte mijn denkwereld weer even. Relativeren is ook een vak…. Kortom, ook voor mij leermomenten. De dankbaarheid is richting beide mensen die ze uitten groot….

Vasthoudend

Omarming....Kijk, als je jong bent, gek op mekaar, niet zonder de ander kunt of wilt zijn, is het logisch dat je elkaar constant wilt vasthouden. Let maar eens op bij veel jongelui, die kunnen echt niet van mekaar afblijven. Je krijgt er pas bedenkingen bij als dat niet meer gebeurt. Is de relatie ontwikkeld en zijn er intussen kinderen uit voort gekomen is dat vasthouden kennelijk niet meer zo vanzelfsprekend. Ik zie genoeg paren om me heen als ik onderweg ben, waar dat niet meer plaatsvindt. Doet men het nog wel vertelt het wel iets over de band die men tot elkaar voelt. Noem het liefde, kan ook zijn je lekker voelen bij en met elkaar. Sommigen trekken dat heel ver door en lopen zelfs op hoge(re) leeftijd nog hand in hand te scharrelen. Logisch, want je hebt vaak op oudere leeftijd niet zo heel veel meer over dan elkaar. Het huwelijk is geconsumeerd, de spaarrekening gevuld, het huis afbetaald, de kinderen al lang uitgezworven over land of wereld. Dan heb je elkaar nodig, zoals yin en yang, zwart of wit. Het blijft me boeien als ik paren zie die zo door het leven gaan. Kijk, ook wij lopen na al die jaren nog wel hand in hand hoor.

Relatie - 1Het geeft meestal een goed gevoel. Je bent vertrouwd met elkaar, ook al ben je het dan niet altijd met mekaar eens of je dan samen links- of rechtsaf zult slaan. Maar dat zijn kleine oprispingen in een verder toch redelijk gefundeerde relatie. In veel huwelijken of samenwonende relaties is dat momentje van vasthouden verdwenen. Kijk in winkelstraten maar eens vanaf een terrasje naar de mensen die voorbij komen. Je moet wel erg in de stemming zijn wil je van de oudere echtparen mogen verwachten dat ze elkaar nog koesteren kennelijk. De echte sjeu is er vanaf, al kan men dan toch nog vaak niet zonder mekaar verder. Los van de praktische kanten van een eventuele splitsing. Probeer dat maar eens voor mekaar te krijgen, en dan nog leuk verder te leven ook.  Mensen met een enorme Midlifecrisis willen zich daar nog wel eens aan wagen, maar de kermis is meestal aardig fris als ze daar eenmaal in de draaimolen zitten.

Fat people 5Nee, dan kun je maar beter houden wat je hebt en er het beste van maken….. Maar ik chargeer enorm natuurlijk. In de meeste gevallen houdt men oprecht van elkaar, ook al lijkt dit soms naar buiten toe niet zo te zijn. En wordt op termijn het met elkaar kunnen praten en door een deur gaan belangrijker dan al het fysieke gedoe dat meer past bij de jongere generaties. ‘Kopkluiven’ noemde een oude bekende dat altijd, en hij stoorde zich er vaak aan. Van mij mag het allemaal hoor. Al ben ik dan meer voor die uitingen van vertrouwd zijn met elkaar, respect hebben voor elkaar en verder willen met de ander. Daarmee maak je pas een statement. Onlangs hoorde ik dat ene Kim Khardasian, iemand van grote name and fame in de VS, haar man elke week tot 15 daden van grote extase bewoog om zo te tonen dat ze van hem hield. Prachtig voor de man natuurlijk. Maar zouden ze ook samen hand in hand lopen als ze gaan winkelen? Ik denk het niet.  En jij?

Confronterend….

942218930_350117ef9a_mAl eerder beschreef ik hier of op vorige blogadressen wat in mijn ogen zo n confronterend is aan ouder worden. Niet alleen dat je soms ontdekt dat diegene die je aankijkt in de spiegel een rimpellandschap begint te vertonen waar de Maan zich niet voor schaamt. Het is ook dat je niet meer die 100 meter in ergens rond de 10 seconden kunt sprinten wat frustreert. Je bent al blij als je een beetje afstand kunt lopen of fietsen zonder gekraak en gepiep. Nee, ouder worden laat je duidelijk zien dat de periode van jeugdige onkwetsbaarheid voorbij is. Althans, in normale situaties. Helaas zijn er ziekten die met leeftijd niets van doen hebben. Die ongeacht jeugd, ouderdom, afkomst of positie toeslaan en een mens in diepe wanhoop kunnen storten. Maakte je dat nooit mee, krijg je wel het idee dat jij als mens overal tussendoor zwijnt, komt er wel weer een andere confrontatie op jouw pad. Weet je weer even hoe onbelangrijk wij mensen eigenlijk zijn. Dat is best confronterend, want wij zijn allemaal heersers in ons eigen koninkrijk natuurlijk. En als de fysieke (of psychische) revolutie uitbreekt raken we veelal aardig van de leg en zien alles buiten het probleem om als relatief.

DAVID_BIG_LSDOnlangs werden wij weer geinformeerd over een fikse kwaal bij iemand die wij goed kennen en wiens familie ons het verhaal vertelde. Compleet in de war door dat nieuws, en dat snappen wij. En als je dan kijkt naar die kwaal valt wel op dat dit nu het derde geval is in relatief korte tijd waar dit soort nieuws naar buiten werd of moest worden gebracht. De medische wetenschap kan veel, mogelijk ook dit ‘probleem’ oplossen, maar de lijdensweg zal voor patient en omgeving zwaar zijn. Dat weten we nu ook wel uit ervaring. Het leven krijgt een andere wending en plezier of liefdevolle etentjes worden ineens zeldzaam of iets van het verleden. Meer nog dan leeftiijd op zich, zijn ziekten en kwalen dus confronterend voor een mens als ik, die decennia lang geloofde dat een hersenschudding of een ingegroeide teennagel al aardig vervelende beperkingen waren voor normaal functioneren. De leeftijd op zich kan dat al zijn, maar als daar dan ook nog een reeks van problemen bij gaat komen wordt het wel erg ingewikkeld allemaal. En natuurlijk, voorbeelden zat van mensen die het ‘gedoe’ prima ondergingen, die er goed vanaf kwamen en nu weer normaal functioneren. Maar leven zij niet met een soort alarmwekker in de bol die bij het minste of geringste afgaat en de boel weer op tilt zet? Best confronterend allemaal. En daarom wens ik eenieder die met dit soort problemen te makken heeft alle sterkte en beterschap. Intussen kijk ik maar weer eens naar dat maanlandschap. Ook bepaald niet fijn!

Onbaatzuchtig

OLYMPUS DIGITAL CAMERAWaar mensen onderling nog wel eens hun voordeel zoeken als ze een relatie met je aangaan, van welke soort ook, een dier geeft zich compleet aan jou over. Neem ze er een (of meer) in huis is er een groot vertrouwen van de kant van dat beest dat jij als mens een leven lang (normaal leven dieren minder lang dan hun baasjes) voor hen gaat zorgen. Niet alleen een beetje water en wat brokjes neer kieperen en voor de rest maar zien hoe het gaat, nee,  je moet er ook mee spelen, lopen (als het een soort betreft die naar buiten moet), een hok timmeren of tenminste de kom of kooi schoonmaken waarin het dier een belangrijk deel van zijn tijd zal vertoeven. De meeste dieren genieten van het feit dat ze met respect en liefde zijn omgeven en retourneren dat gevoel met de hun eigen karaktereigenschappen. OLYMPUS DIGITAL CAMERAGeknor, een kopje, en paar blubjes voor het glas van het schoongemaakt aquarium of een trouw gedrag als het een dier betreft waar je op kunt rijden. In mijn leven spelen dieren een belangrijke rol. Katten, honden en tropische vissen waren bij mijn ouders thuis al onderdeel van het gezin. En die kwamen ook in lastige tijden weinig te kort. Ook al aten ze dan vaak mee met wat er bij ons op tafel kwam en werd de hond af en toe op wat van de meest smerige ‘pens’ getrakteerd. Opmerkelijk vond ik ooit de keuze van mijn ouders voor een vogeltje. Gele kanarie of zo. Ik was al vele jaren het huis uit. Ze hadden twee katten en die bekeken dat beestje in zijn kooitje  als kerstdiner. Beide ouders rookten indertijd nog als ketters. Het diertje kleurde mee met de plafondtegels. Een lichtbruine aanslag sierde zijn ooit zo gele huidje. Toch hield hij het best lang vol. Hoesten kunnen die dieren niet geloof ik….

OLYMPUS DIGITAL CAMERAHoe dan ook, de mensen met wie wij omgaan zijn vaak ook dierenliefhebbers. Een enkele uitzondering daar gelaten zijn gesprekken over dieren dan dankbaar voer voor psychologen. Want wat is het toch wat ons mensen zo doet houden van die diertjes? Het schijnt zo te zijn dat het aaien van een kat therapeutisch werkt en als ouderen het bezit van een geliefd dier wordt ontzegd is de weg naar het graf eigenlijk al sneller bereikt dan wanneer ze dat diertje mogen blijven verzorgen. Onlangs voegden wij weer een nieuwe telg aan onze familie toe. Een zwart katertje. Ik deed er al eens verslag van. Een panter in zakformaat, maar ook een goochelaar met emoties. Ben je een keer boos omdat er weer iets in huis sneuvelde door zijn puberaal gedrag, weet hij je met knorrend gedrag al snel compleet om zijn kleine pootjes te winden. Ik smelt al snel….

Keukenshots en meer 110606 010Onze oudere huispoes bekijkt het nieuwe diertje met afgrijzen. Heeft haar eigen maniertjes om ‘baasje’ in te palmen. Luid knorrend komt ze elke ochtend even langs in mijn kamer en werpt zich dan op haar rug opdat ik haar buikstreek kan aaien en haar kopje kroelen. Daarna valt ze als blijk van liefdevol vertrouwen op een van de stoelen in slaap. Zover is die kleine zwarte nog niet gekomen. Om mijn  mini-museumpje te laten ruineren gaat me te ver. Er zijn grenzen aan de dierenliefde natuurlijk…… Is dat voor mijn lezers ook zo? Grenzen? Liefde zonder dat? Laat eens weten hoe jij omgaat met dieren en hun gedrag?