Mannenkinderen…

Mannenkinderen…

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: 70-3.jpg

Bij stom toeval zag ik recentelijk een paar fragmenten uit hoorzittingen in zowel de Amerikaanse als Australische equivalenten voor onze Tweede Kamer. En daarbij kwam een onderwerp voorbij waarmee wij in onze linkse woke-kringen ook zo worstelen. Kunnen mannen kinderen krijgen?? De vraag is vanuit het fysieke aspect helemaal niet ingewikkeld te beantwoorden. Dat kan namelijk gewoon niet! Maar in die specifieke doorgedraaide linkse denkwijze is dat veel te concreet. Immers je hebt mannen die zich tot vrouw laten verbouwen en menen dat als hun slinger en klokkenspel plaats hebben gemaakt voor een kunstmatige lagune die hen dat gevoel van vrouwzijn versterkt moeten geven er ook ineens een uit zichzelf gegroeide baarmoeder en eileider in hun binnenste functioneren.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: 70-6.jpg

En dat doen die onderdelen uit de buiken van vrouwen nu net niet. Je kunt als transvrouw kinderen adopteren, je kunt met je partner een wensmoeder opzoeken die voor jou een nieuw mensje wil dragen, de mogelijkheden zijn vaak talloos. Maar je kunt als (omgebouwde) man zelf geen kinderen krijgen. Punt! Adam en Eva, niet anders. En toch weet men bij de linkse elite soms de wetgeving zo aan te passen dat transvrouwen worden gezien als echte vrouwen en dus ook de bijpassende rechten moeten verkrijgen zoals zwangerschapsverlof. En pas op, er zijn landen waarin de rechten van vrouwen schaamteloos worden geclaimd door deze omgebouwde types of hun linkse juristen.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: nh5.jpg

En wat me bij die hoorzittingen ook opviel was hoe die types die deze mallotigheid ook uiten in de media en zelfs in boeken, om elke concrete vraag hieromtrent heen draaien met veel mitsen en maren en psychische verhalen over ontspoorde mensen die gefrustreerd zijn omdat hun rechten op het krijgen van een kind worden ontnomen door wetten die alleen echte vrouwen beschermen. Net zoals ze durven claimen dat een omgebouwde man van 1.95mtr lang en schouders als een K-One fighter gewoon kan meedoen aan een bokswedstrijd met meiden die twee koppen kleiner zijn. Die discussie liep al sinds de Olympische Spelen een paar jaar terug toen een Noord-Afrikaanse transgender diverse vrouwen bij het boksen tot pulp sloeg en daardoor de gouden medaille won. Achteraf gaf men toe dat dit gewoon een man was en daardoor die medaille moest inleveren, maar toch. Die verhoren die ik beschreef zijn confronterend. De vraagstelling vanuit de senatoren en congresleden vaak knoeperhard, de wijze waarop die verdedigers van de transgender-rechten illusies tot waarheden weten om te draaien is verbijsterend. Maar voor mij is het simpel. Een goed gebouwde jonge man kan best een leuke jonge vrouw worden na allerlei verbouwingsoefeningen. Maar een kind krijgen en baren is ondenkbaar. Zo is mijn mening en daar moet u het maar mee doen… (Beelden: Internet)

Patatje met…

Patatje met…

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: simca-1100-blauw-uithoorn.jpg

Ik werkte indertijd op kantoor bij een steeds maar groeiend logistiek bedrijf dat was gevestigd in het toen hypermoderne ‘Vrachtgebouw 1′ naast de enorme KLM-Vrachtloods op Schiphol. Met een paar toenmalige collega’s had ik een prima contact, al was er uiteraard ook wel onderlinge competitie. Zo was de na mij toen langst zittende collega (een declarant van importgoederen) er van overtuigd dat hij een superieure rijstijl had t.o.v. de rest, wat vaak kwaad bloed zette bij die zelfde collega’s. Waar ik mijn toenmalige splinternieuwe Skoda showde had hij net een NSU 1000 naangeschaft en vond hij die ook meerderwaardig aan mijn trotse Tsjech. Hoe dan ook, het was allemaal niet zo kwaad bedoeld en hij was verder in de omgang een prettige vogel. Tot hij verkering kreeg met een typisch Amsterdams wicht dat zelf afkomstig uit een arbeidersmilieu meende dat zij via deze gouden vangst (mijn collega kwam uit het chique Zuid) wel een lelijk gevormd neusje omhoog kon steken.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: s11.jpg

Zij kwam ook nog eens bij ons werken als typiste van douanedocumenten en nota’s. Niks mis mee, maar nou ook niet meteen iets om over op te scheppen. Ik had ook zo’n meisje (uit Zuid..)naast me zitten, en dat was echt een schat al ging ze toen nog om met een misdadiger in spe. Maar dat is nu verder niet relevant. Mijn collega (ik noem hem even Bart) ruilde de NSU al snel in voor een toen mateloos populaire Simca 1100. Hij kon me uitgebreid vertellen hoeveel beter die Simca reed dan die NSU maar zeker ook mijn Skoda. Nou dat wilde ik wel eens meemaken dan. We deden dat op een gewone dinsdagmiddag. Samen met zijn meisje reden we naar Schiphol-Oost waar een geweldige patattent te vinden was die zelf gemaakte mayonaise verbond met die knapperig gebakken aardappelstaafjes.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: platform-oud-spl-o-180924-thumbnail_img_7757.jpg

Ik zat in mijn nette pak (uniform was een kostuum in dat vak) en daarover heen een net nieuw aangeschafte bruinbeige jas. Bart stelde voor om de patatjes (in puntzakken) even te verorberen langs het oude platform van Schiphol-Oost waar je dan gelijktijdig kon kijken naar wat chartervluchten en privejets. Prima plan. Hij gaf de Simca de sporen, sloeg linksaf naar dat platform maar vergat daarbij dat rechts voorrang had (en nog heeft). Iemand die met vlotte vaart van rechts kwam in een stevige Ford zette door en ramde de vrijwel nieuwe Simca. Ik zat rechts achterin en zag mijn zak patat met mayonaise dwars door de auto vliegen maar ook deels landen op mijn nieuwe jas en pak. Gelukkig ving het rechterachterwiel van de Fransoos de grootste klap op en vielen er geen gewonden. Wel was het ego van mijn collega Bart bedorven. Toch niet goed opgelet. En ik was er bevlekt vanaf gekomen. Zijn latere vrouw hield haar mond. Wees naar de bestuurder van de Ford omdat die te hard had gereden. Was zeker ook zo. Het werd nog een heel gedoe achteraf met de verzekering. Gelukkig kon mijn kostuum gestoomd worden, maar de jas was verloren. Gelukkig wel vergoed gekregen. Simca’s liet ik voortaan aan me voorbij gaan. Ik bleef maar bij Skoda. Net even degelijker in elkaar gestoken….Maar dat wilde Bart zelfs daarna nog niet geloven…(Beelden: Archief)

Afsluiting…

Afsluiting…

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: amsterdamse-beelden-041007-004.jpg

Wie mij een beetje heeft gevolgd gedurende de afgelopen maanden weet dat we begin dit jaar afscheid moesten nemen van schoonmama die best een confronterend pijnlijke manier van haar eindfase moest meemaken. Zo wil je het normaal gesproken niet voor een geliefde naaste en dat hele verhaal heeft best mixed feelings opgeleverd bij ons in de familie. Maar uiteindelijk moet je accepteren, maar op enig moment ook afsluiten. Zeker als er daarna allerlei zaken passeren die niet alleen aandacht vragen maar ook de nodige stress op zichzelf veroorzaken voor dan de een en dan weer de ander in diezelfde relatief kleine familie van ons. Toch moest er ook een waardig afscheid worden genomen vonden wij na haar crematie. Je krijgt dan een pot met asresten thuis bezorgd waarmee je zelf maar even aan de gang moet om met enig respect te zorgen dat ook dat een plekje krijgt in hart en ziel.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: afscheid-jo-img_9250.jpg

En dus besloten we na enig familieoverleg om op haar verjaardag (de dag dat zij 98 jaar oud zou zijn geworden) die as deels en symbolisch uit te strooien op een plek die paste in de herinneringen rondom haar leven. Zij was zelf overigens nooit zo van de specifieke voorkeuren. Zij reisde in de goede jaren van haar leven best veel, genoot van dit of dat, maar een echt bijzondere plek konden we met de beste wil van de wereld niet ontdekken. Dus werd het de Amstel. De naamgevende rivier van onze stad waar langs zij een aantal jaren had gewoond terwijl ze haar jeugd ook nog eens had doorgebracht aan de Amstelkade in stadsdeel Zuid, in feite een zijkanaal van diezelfde rivier. We verkenden een plek die qua gevoel zou passen, op de grens van twee gemeenten waar zij ook nog eens had gewoond en kwamen op die datum van haar verjaardag bij elkaar. Reden per auto naar de bewuste plek en lieten haar stoffige grijze resten te water. Gevolgd door een bloemenhulde. Pet af, hand op het hart, arm in arm, afscheid. Het was goed zo. Het water nam de as op en verspreidde het al snel… Daarna samen naar het Chinese restaurant waaraan zij bij latere leven haar hart had verpand. Dat werd eten met haar gedachtenis in het achterhoofd. Wordt ook een traditie. Bij gezondheid en leven gaan we elk jaar met elkaar daar eten. Zo verdwijnt ze niet uit ons leven, vergeten we haar niet en komen we nog eens tot mooie herinneringen en anekdotes. Want die waren en zijn nog voldoende op te halen en te vertellen. Voor ons is de ellendige periode van die laatste maanden voor haar overlijden nu afgesloten. Het boek mag dicht. Dat helpt ook bij de verwerking…… (Beelden: Prive)

Hunkerbunker…

Hunkerbunker…

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: klooster-3.jpg

Voor wie deze kreet niets zegt maak ik graag even ruimte en wat tijd om uit te leggen dat we het dan hebben over een nonnenklooster naar de mooiste oud-Katholieke tradities. En die kloosters zijn langzaam aan richting geschiedenis aan het verdwijnen. Immers, de meeste jonge vrouwen kijken wel uit om hun leven in complete kuisheid door te brengen tussen andere vrouwen en zich volledig te wijden aan de Here Jezus. In vroeger tijden was deze keuze overigens een die met welbehagen van de gegoede burgerij werd begroet. Immers, kloosterzusters werden zodanig opgeleid en getraind dat ze uit naam van de Heer hospitaals stichtten en onderhielden, maar ook fraaie tuinen en ook op scholen actief waren. In een streng regime levend waren zij voor hun omgeving vaak net zo streng en kinderen die van hen scholing kregen kunnen daar vele jaren later nog wel eens de meest afgrijselijke verhalen over vertellen.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: klooster-6.jpg

Veel van die nonnen natuurlijk tot op het bot gefrustreerd en dus bijna ziekelijk in hun pogingen elke vorm van verlangen op lichamelijk (lees seksueel) gebied ook bij anderen te verbieden. Handjes boven de lakens het advies en wie dat niet deed kon een fysieke afstraffing verwachten. Pijn was fijn, dus werd er koud gebadderd in die kloosters en op de knietjes hele gangen van de vaak fraaie en grote kloosters schoongemaakt met een klein borsteltje. Van vroeg in de ochtend tot de late avond uiteraard bidden en soms niet eens met elkaar mogen converseren. Uiteraard zijn er diverse ordes die ook qua discipline verschillen, maar ik denk niet dat het leven in die kloosters plezierig was voor iemand met een bredere kijk op het leven. Studeren was overigens zeker mogelijk en dat zorgde er ook voor dat de meeste kloosterlingen qua kennis op hoger niveau stonden dan de burgers in de vroegere gewone wereld.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: klooster-5.jpg

Maar ervaring was ook iets en daar ging het voor veel nonnen mis. Die fysieke ervaring kwam vrijwel nooit. De genoemde kuisheid werd gewaarborgd door keiharde discipline, ook voor hen zelf. Gingen ze een keer over de grenzen van de eigen handrem(..) heen werd er daarna uitgebreid gebeden en om vergiffenis gevraagd aan de grote baas. Soms via de biechtvader die af en toe even langs kwam om te zien waar hij nu weer naar moest luisteren. Recentelijk zag ik wat programma’s waarbij zgn. ‘BN-ers’ op bezoek gingen in hedendaagse kloosters. De bijzondere sfeer van vroeger bestond daar nog steeds maar waar je verwachtte dat tientallen nonnen een prachtig onderhouden groot gebouw bewoonden…vaak was dat best tegenvallend. En confronterend te zien hoe klein de bezetting van veel van die kloosters anno 2026 was/is. En hoe oud die bewoonsters waren. Ik vrees echt dat als die dames gaan hemelen (sommigen twijfelden overigens oprecht over dat ultieme voor hen boven zich gestelde fenomeen..) de kloosters worden gesloten en omgebouwd tot hotel, AZC of conferentiecentrum. Doodzonde natuurlijk….net als dat aan een illusie bestede leven van die kloosterlingen. Nooit genoten, nooit het leven echt geconsumeerd en dan maar hopen op een plekje in de Hemel waar je zelf niet in gelooft. Dan had ik maar voor de zelf opgewekte sterren gekozen. Een beetje vrouw weet wel hoe ze die moet bereiken. En dat vindt O.L. Heer vast ook goed. Immers, ook die vrouwen en hun plezier zijn onderdeel van zijn schepping….Denk maar aan Eva… (Beelden: Internet)

Vertrutting anno 2026…

Vertrutting anno 2026…

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: 12yf9xmswotloss_450x300.jpg

Ik stam nog uit de tijd dat bepaalde vrouwen actie voerden namens Dolle Mina. Zij wilden los komen van de verstikkende invloed van de toenmalige kerkzuilen. Het eerste wat ze deden was hun beha uitdoen en verbranden. Daarna wilden ze aan de pil, lieten de seksuele moraal een totaal andere kant op gaan en liepen rond in minirok of hotpants. De combinatie van het een met het ander maakte dat als je nu foto’s ziet uit die tijd vrouwen er meer dan aantrekkelijk uitzagen en ook meteen de indruk wekten zelf uit te willen maken met wie en hoe ze relaties wilden aangaan of seks hebben. De moraal werd door de jaren heen losser en losser en vrouwen lagen met de boezem ontbloot op het strand of zochten zelfs het naaktstrand op waardoor ze streeploos konden bruinen.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: 1124-lace-merriwidow-bustier_md.jpg

Als ik dat vergelijk met wat ik nu zie (de uitzonderingen daar gelaten) valt me vooral op dat de beha wordt gezien als een soort bescherming tegen al te begerige types die van al die uitgestalde koopwaar zouden kunnen of willen genieten. De overige kleding wordt steeds bedekter, op de stranden is een bikini al ‘vlot’ maar is ook het alles bedekkende badpak weer terug. Tuurlijk, er zijn argumenten voor te vinden. Vrouwen worden door sommigen gezien als gratis gebruiksartikelen en de uitwassen daarvan zien we dagelijks in het nieuws. En als een jonge meid wordt belaagd of erger komt al snel het argument dat ze dan maar geen blote benen of borsten (vaak slechts de bovenkant) had moeten laten zien. Dan vraag je er om….. En die argumentatie dan vaak afkomstig uit dezelfde zgn, ‘progressieve’ kring waaruit ooit die Dolle Mina’s voor kwamen. Waar men ook zwijgt over vrouwen die in bepaalde culturen worden opgesloten in huis of een alles bedekkende kledingsoort.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: boerkini.jpg

Men zwijgt ook stil over types die menen dat vrouwen maar een recht hebben, namelijk het aanrecht. Waar vrouwen er zijn om kinderen te baren en de man te dienen. Dan hoor je die linkse types niet. Want dat raakt dan weer een cultuur die ze eigenlijk omarmen. En daardoor vertrutten we in dit land in grote vaart richting een niveau dat zelfs in de oude tijden van het conservatieve katholicisme of protestantisme nog niet voor kwam. Als een partij als FVD soortgelijke uitingen doet als je ziet en hoort in de conservatieve islam roept men uit linkse kring ‘schande’ en wil die partij liefst verbieden. Is mij goed overigens, maar dan ook dat vreselijk geloof uitbannen dat ons allen in de greep tracht te krijgen. Vertrutting past niet in onze samenleving. Vrouwen en mannen moeten toch gelijke rechten hebben en krijgen? Dan moet je keuzes maken. En wie dat niet doet heult…. Je mag zelf kiezen met welke vijand…(beelden: Archief/internet)

Knuffelgehalte…

Knuffelgehalte…

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: vrouw-5-70.jpg

Onlangs zag ik een filmpje voorbij komen met een Duitse dame als lijdend voorwerp die pakweg een jaar 40 oud was en er niet onaantrekkelijk uit zag. Haar teksten waren echter confronterend. Ze klaagde over haar echtgenoot. Ze waren intussen een jaar of 15 samen en hij bekeek haar slechts af en toe nog met enig gevoel, maar zij hunkerde naar een knuffel van zijn kant. Zelfs als zij zelf het initiatief nam was hij redelijk terughoudend in de behandeling. En wat haar dwars zat was het feit dat hij in hun jongere jaren geen gelegenheid voorbij liet gaan om haar ‘te pakken’.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: divorce.jpg

Zijn handen waren toen overal en nergens en dat leidde dan tot dat wat hun relatie vurig maakte. Maar ja, de laatste tijd was het een en al plichtpleging. Zij pakte zich steeds meer in, uitpakken gebeurde toch niet meer, dus dan maar praktisch denken…. Het deed mijn wenkbrauwen fronzen. En ik bekeek daarop als nieuwsgierig mens statistische gegevens rond mannen en vrouwen en hun seksuele driften door de jaren heen. En toen bleek dat daar dusdanige verschillen in voor kwamen dat het wellicht logisch is dat mensen op enig moment geen ‘zin’ meer hadden of hebben. Mannen (jongens) zijn op hun actiefst tussen hun 15e en pak weg 30e. Dan zijn ze zo qua hormonen opgeladen dat ze in staat zijn hun zaad dagelijks over diverse akkers te verspreiden. Vrouwen (meisjes) in dezelfde leeftijdsgroep zijn dan meestal niet zo actief, het gebrek aan ervaring met de andere sekse of enige terughoudendheid t a v de eigen behoeften maken dat ze niet meteen open staan voor die kledderende tegenvoeters. Maar vrouwen komen juist rond hun 32e tot grotere seksuele activiteit en houden dat nog lang vol.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: biervrouw.jpg

Pas na hun 45e neemt dat drastisch af, deels ook door de gevolgen van de overgang. Er zit dus een onevenwicht in die fysieke ontwikkelingen. Tuurlijk is er nog wel verlangen maar dan vooral naar iets bijzonders, een onverwachte verleiding, een bevestiging van de eigen aantrekkelijkheid. Dus raakt men in voor dat eten van de appel aangeboden door een of andere snoodaard in een boom of een naakte Eva die valt op ‘wat ouder’. Het leven in een notendop. En laten we wel zijn, ongeveer elk liedje dat op de radio passeert beschrijft op een of andere wijze dat wat tussen mannen en vrouwen (en alle denkbare varianten) op dit gebied speelt. Hoe dan ook, die vrouw die via de digitale middelen een oproep deed aan haar man (in een interview) om haar toch vooral eens beet te pakken zoals hij dat ook ‘vroeger deed’ had alles in zich om haar leven aangenamer te maken. Alleen moest ze wellicht wat meer initiatief tonen en die ‘slappe hap’ van een man tot leven wekken. Want van alleen werken, boodschappen doen, het huishouden verzorgen of pakweg voetballen kijken dan wel de Tour-de-France wordt geen huwelijk beter….integendeel…. (Beelden: Internet/archief)

Bezit…

Bezit…

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: bezit-2.jpg

Een paar weken terug werd ik geconfronteerd met twee voor mij toch vrij heftige heftige bewijzen dat onze samenleving zoals we die ooit kenden en in de loop van eeuwen opbouwden sterk onder druk staat. En die druk komt vanuit o.a. de islam waar men gelijke rechten voor man en vrouw ten sterkste veroordeelt, maar ook uit een kring van types die menen dat een vrouw er is voor de man en dat alles wat die man met haar wil doen ‘normaal’ is. Het staat allemaal haaks op hoe ik tegen de relatie tussen man en vrouw aankijk. Archaische culturen hebben hier niks te zoeken, maar helaas zijn het juist de ‘progressieven’ die menen dat een cultuur waarin de vrouw mijlenver wordt teruggebracht qua positie binnen een familie of relatie, een aanwinst is voor onze samenleving. In het tweede geval is dat bezit iets waarmee handel kan worden bedreven. Alsof je het hebt over vee, groenten of pakweg vis.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: bezit-1.jpg

Want in het onderhavige geval waarmee ik ook werd geconfronteerd via de media bracht een politieonderzoek aan het licht dat mannen hun vrouwen middels o.a. GHB drogeerden en daarna via internet aanboden voor seksuele verkrachting. Kon zijn door die man zelf, waarbij de opgenomen beelden dan werden ‘verkocht’ aan een duistere groep types waar men zich verlekkerde aan hetgeen werd aangeboden, maar ook via verkrachting door derden. Kon de buurman zijn, maar ook de notaris uit hetzelfde dorp die ook wel eens iets anders wilde. In Nederland was dit een relatief beperkt netwerk tot dan, maar de politie deed nog nader onderzoek.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: bezit-3.jpg

En dat laatste was gestart in de VS en kwam via het VK en Duitsland ook bij ons terecht. Mannen die hun vrouwen ‘verkochten’ voor de seksuele genoegens van anderen. Daders tussen de 21 en 60 jaar oud, afkomstig uit alle delen van de bevolking. Van huisschilder tot bankdirecteur. En die vrouwen door de verdoving die ze ondergingen tijdens en achteraf van niets wetend. Die werden met deze verhalen geconfronteerd toen de politie aan de deur stond. Je zult de boodschap maar krijgen. Vrouwen die ineens ontdekten waarom ze links en rechts aan en in hun lijf van dit vage klachten kenden, soms zo katerig wakker waren geworden, en dan beseffen wat er met dank aan hun trouwe echtgenoten met hun lichaam was gebeurd. Stel je dit maar eens voor. Huiveringwekkend. Uberhaupt is dat menen dat een partner jouw bezit is natuurlijk achterlijk. Behalve als die partner zelf bewust kiest (en niet onder sociale druk) om een onderliggende partij te spelen. Kan in een seksueel spel nog aantrekkelijk ook zijn voor sommige mensen, maar als je wordt verkocht zonder instemming praat je over een heel andere wereld. Wat gaat er dan mis in de koppen van deze kerels?? Kortom, de maag draaide bijna om. En het besef dat dit wellicht het tipje van de ijsberg was maakte dat gevoel niet veel beter. Slavernij zonder instemming, zonder medeweten, elk vertrouwen in de ander weg. Dan heb je geen achterlijk geloof meer nodig. Dan besef je hoe duivels het leven soms al kan zijn zonder dat …. (Beelden: Internet)

Dodelijke revolutie…

Dodelijke revolutie…

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: ybb-426019-jordaners-op-de-barricaden-img_6933.jpg

Als ik dit verhaal hier zou opschrijven zonder referentie zou de gemiddelde lezer kunnen denken dat ik wellicht een tref door de creatieve bliksem meemaakte of was aangeraakt door een beschermengel met een hoop fantasie. Maar niets is minder waar. Dit verhaal gaat over een opstand in de Amsterdamse woonwijk de Jordaan van voor WO2 en die zich als een lopend vuurtje uitbreidde door de hele stad en dusdanige vormen aan nam dat men op het toenmalige stadhuis besloot met hulp van militairen het gezag in de stad terug te krijgen, desnoods met veel geweld. Nou dat geweld kwam er. Militairen schoten mensen dood, verwondden er zeer velen, de politie deed aan deze onderdrukking van alle protesten met plezier mee en de bevolking sloeg vaak net zo gewelddadig terug. Barricades, stenen, dakpannen en soms als men een agent kon insluiten werd die zodanig afgetuigd dat hij een langdurig verblijf in een ziekenhuis nodig had om te herstellen. En waar kwam dit nou allemaal door? Wel, simpel, de regering Colijn besloot om de uitkeringen aan zgn. ‘steuntrekkers’ met hele guldens per week te verminderen om zo de ( op de goudstandaard baserende) begrotingen op orde te houden. De talloze werklozen tijdens de economische crisis van dik een eeuw geleden trokken een wissel op die goudstandaard die de toenmalige regering koste wat het kost wilde vast houden ter dekking van de begroting. En de vermindering van die uitkeringen waren zodanig dat de getroffen mensen het risico liepen te verhongeren. Met name vrouwen met kinderen liepen dat risico.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: jordaan-straat-fotos-tru-oktober-2008-017.jpg

Daar stond tegenover dat (nog) werkenden met dank aan de toenmalige vakbonden er nog best redelijk vanaf kwamen. Een grote kloof in de samenleving het gevolg en gemor ontstond toen er met de overheid niet viel te praten over verbetering van de situatie. De vonk in het kruitvat, de ontploffing door de hele stad en zelfs elders in het land voelbaar. Overal gingen werklozen over tot actie. En in de Jordaan was dat verzet meer dan hevig. Toen men dat niet meer kon beheersen kwamen dus de militairen die er op los schoten. Het hele verhaal vervat in een aardig boek dat ik in maart vond bij een tweedehands boekwinkel in Almere. Ik las het in een keer uit en verbaasde me zeer over hetgeen ik las. Zo heftig had ik niet verwacht dat het ooit is geweest. Maar dat boek vertelt het verhaal. Goed geschreven door auteur Wolf Kielich en ooit uitgebracht met ISBN nummer 9060112881 is dit een aanrader voor hen die uit de geschiedenis willen leren. Burgerprotesten die niet met fluwelen handschoenen aan worden aangepakt maar met de blanke sabel en het geweer. Dat zou nu in 2026 ondenkbaar zijn. (al pleiten opnieuw burgemeesters voor inzet van het leger bij anti-AZC-protesten..) Maar in 1934 heel normaal en geaccepteerd…. Behalve door de slachtoffers uiteraard. (beelden: Yellowbird)

Genen…

Genen…

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: middeleeuwen-volk-.jpg

Hoewel ik mij persoonlijk graag vaak wat distantieer van mijn vroegere familiebanden i.v.m. hetgeen er zich zoal in een belangrijke periode van dat jeugdige leven afspeelde zit er toch vanuit die periode het e.e.a. in ook mijn persoonlijk dna. Of ik wil of niet, ik ben natuurlijk deels een product van het samenkomen van twee families via de man en vrouw die mij (en mijn broer) verwekten. En die twee hadden natuurlijk bepaalde karaktertrekken die zijn doorgegeven aan ons kinderen. Zoals wij dat zelf weer deden aan onze nakomelingen. Wie meent helemaal uniek te zijn en zichzelf te hebben gevormd zit er net zo naast als zij die menen dat slechts die genen mensen maken tot wat ze zijn.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: moeder-1.jpg

Alsof ervaringen uit het leven geen enkele rol spelen bij de vorming van de gemiddelde mens. Wat je vaak ziet is dat iemand soortgelijke karaktertrekken kent als de eigen vader of moeder. Drift, humor, slimheid, gevoel voor handel, interesses. Maar ook hoe je omgaat met andere mensen kan voortkomen uit wat je via de ouders in de bloedstromen hebt opgepikt. En dan is het raadselachtig dat sommige mensen lijken op ouders die ze zelf in de opvoeding helemaal niet hebben meegemaakt zoals wij dat in onze familie deden. De vaderfiguur was al voor mijn geboorte vertrokken en toch voelden broer en ik dat we delen van diens karakter in onze manier van doen hadden of hebben zitten. Het zakelijke, de voorliefde voor auto’s (die voor vliegtuigen was een toegevoegde eigen inbreng mijnerzijds..), de brede interesse in de wereld, maar ook het verlangen naar een stabiele en warme thuissituatie.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: p7260230.jpg

Wat we ook hadden/hebben is de enorme afkeer van autoriteit als die komt van mensen die weliswaar menen dat zij vanuit hun ‘hogere positie’ van alles kunnen beslissen maar dat wij (..) zeker weten dat ze absoluut geen gelijk hebben en absoluut het inzicht missen tot het nemen van dit soort besluiten. Als broers maakten we in de praktijk mee dat de stoom dan uit de oren kwam/komt en dwars liggen de boodschap werd/is. Soms moedig, in andere gevallen onverstandig. Maar je weet wel zeker dat jouw kennis en ervaring niet in gevaar wordt gebracht door al te veel water bij de wijn of compromissen die leiden tot toegeven aan die ander. Nog steeds speelt dat een rol. Zeker in politieke discussies over zware onderwerpen meen ik dat mijn onderbouwde mening zwaarder weegt dan die van sommige types die maar wat oreren over zaken die maatschappelijk gevoelig liggen. En dan gaan we tot het gaatje. Bij met name linkse types valt dat vaak verkeerd. Die gaan altijd uit van het eigen gelijk, maar hebben dat vaak niet. Zeker niet in mijn visie. Die genen spelen dan een rol. En wraak is zoet…Ook dat zit in die genen. Komt van een andere kant…En die was niet zo empathisch als ik zelf wel eens zou willen zijn. Gelukkig kan ik daarop altijd terugvallen als het weer eens uit de hand loopt. Het ligt niet aan mij, maar aan die genen…..U wilt me wel vergeven…(beelden: Internet/archief)

De mancave…

De mancave…

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: yb-werkplek-leo-300103.jpg

In het verleden heb ik het wel eens gehad over het fenomeen mancave. En echt, veel mannen zijn daar gek op. Er zal vast zoiets bestaan als een Womans Cave, maar onder mannen komt het toch wat meer voor. Mannen willen zich kunnen terugtrekken in hun eigen wereld. Een bubbel waarin ze kunnen doen wat ze willen. Verzamelen (of stapelen) waar ze zin in hebben en op hun tv/computer-schermen kijken naar wat zij belangrijk vinden. Van voetbal tot darts, van wielrennen tot het verzamelde filmwerk van Arnold Schwarzenecker. Vaak zijn vrouwen er niet welkom. Immers, die leveren veelal kritiek op de rommel en chaos, of omgekeerd. Een enkele vrouw voelt zich wel aangetrokken tot de sfeer in zo’n ruimte en komt er gezellig bij zitten. Of mannen dat altijd leuk vinden is de vraag, maar een beetje vrouw die meeleeft in een mannenwereld kan rekenen op hoge cijfers afgegeven door het mannelijk jurylid.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: 15505-almere-200383-andover-airport-kaal-met-vlt.-scan10036.jpg

Mijn eigen mancaves waren altijd vrij bescheiden, maar ik had ze wel. Zelfs bij de ouders vroeger thuis had ik op zolder een relatief kleine maar prima ingerichte ruimte waar ik als jong mens met mijn miniatuur luchtvaart wereld bezig kon zijn. Een ruimte met stromend water, elektriciteit en via de schoorsteenkanalen die er langs liepen ook nog een soort van verwarming. In het volgende huis was een piepkleine overloop op zolder van ons meer dan klassieke huis van toen mijn eigen ruimte. Later, we kregen er een extra slaapkamer bij en ik annexeerde een klein stukje van wat vroeger onze geimproviseerde keuken was geweest en deed daar wat de hobbygenen me ingaven te doen.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: hpim1715.jpg

De latere eerste eigen nieuwbouwflat zorgde voor een mancave in het kleinste kamertje dat als kinderkamer moest gaan dienen maar tot dan onderdak gaf aan de groeiende collectie spullen die ik zoal vergaarde door die jonge jaren heen. Weer een verhuizing verder was ofwel een slaapkamer, dan wel een bergkamer mijn deel. Met vliegveldmaquette, ladenkasten, archieven, en mijn toen nog bescheiden bibliotheek een oord om me te ontspannen na dagen hard werken. Ultiem werd het pas toen ik verhuisde naar een zeer ruim nieuwbouwhuis in Almere. De zolder etage kende drie kamers met alles er op en aan.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: lpac-vloot-1964-5-ostade.jpg

Omdat we op de 1e etage van dat nieuwe huis indertijd ook al drie kamers kenden die als slaapvertrek dienden was die bovenste ruimte voor een groot deel voor mij en mijn liefhebberijen bestemd. Ik kon er een kantoor inrichten, maar ook een echte mancave waar ik door de jaren heen heel wat gelijksoortige types als ik zelf te gast had die zich meer dan vermaakten met alles wat was uitgestald. Dat alles moest op enig moment in ons huidige huis een plek krijgen. Ging nauwelijks tot niet. Delen van de verzameling kwamen niet meer tot hun recht. Pas na een aantal jaren verbouwden we de boel en ging mijn mancave wens weer in vervulling. Sindsdien zit ik daar met veel plezier. Voor velen zonder hart voor collecties een volle kamer waar zij het overzicht verliezen. Maar ik ken er de weg. Ik geniet van elke vierkante centimeter. Ik heb er een bureau staan, geluidsinstallatie, ik heb uitzicht op een van de start/landingsbanen van Schiphol en kijk uit over buurpanden. De katten vinden het een leuke kamer, ze liggen graag naast me voor het raam. Slapen of loeren op andere vliegende vogels.. Kortom ik ben er gelukkig. En 99% van mijn blogs schrijf ik daar. Omdat de ruimte me inspireert…. Het zou me zeer spijten als ik juist daarom deze ruimte zou moeten opgeven. Het is mijn werkruimte, ik heb er stromend water en verwarming… Net als ooit…Maar dan comfortabeler… (Beelden: Prive)