Juist in dit tijdperk waarin steeds meer kinderen in de problemen komen omdat ze nauwelijks tot niet kunnen zwemmen en ons land nu eenmaal vol zit met plekken waar die zwemkunst van belang is voor overleven, neem ik jullie even mee terug naar de jaren zestig. Toen wij vanuit school min of meer verplicht waren op zwemles te gaan wat dan ook nog klassikaal werd georganiseerd. In het befaamde hoofdstedelijke Zuiderbad. Dat was niet zo maar een zwembad, het was bij de opening in 1912 een van de grootste overdekte zwembaden van Europa. Al was het gebouw waarin het werd gevestigd helemaal niet als zwembad neergezet als zodanig maar als onderdeel van de Velox rijschool.
Hoe dan ook, als zwembad zou het veel Amsterdammers bekoren met de fraaie inrichting en met name de fontein in het centrum van het bad maakte veel indruk. Ook op mij als keurig katholiek scholier die niet meteen overliep van interesse of talent voor dat gespetter. Het water was me te koud, je kon er niet overheen lopen, het stonk enorm naar chloor en de diepte van het bad maakte ook niet dat ik naar die zwemlessen verlangde. En dat vertaalde zich in een worsteling tijdens alle lessen. Het lukte me nauwelijks om dat zwemmen onder de knie te krijgen en mijn eindconclusie was dan ook dat ik geen begenadigd zwemmer zou worden. Was ik zeker niet de enige mee, meerdere leerlingen hingen aan de ‘hengel’ van de instructeurs met grote tegenzin. En die lui hadden de hele dag te maken met van die op zwemgebied mislukte types zoals wij.
Ik was blij dat aan het einde van een bepaald schooljaar dat gemartel voorbij was. Geen diploma, geen niks… Gelukkig waren er de nodige straatvrienden met wie ik me vermaakte in het open De Mirandabad in Zuid die me wel eenvoudig konden leren hoe dat zwemmen van noodzaak tot plezierig kon zijn. En durfde ik op enig moment zelfs op eigen kracht rond te dobberen in de best druk bevaren Ringvaart bij Schiphol. Hoewel nooit een diploma gehaald, was het zwemmen zelf geen echt probleem meer en kon ik in latere jaren genieten van dat geworstel om boven te blijven zonder angst. En bleek dat ik tijdens een zwemtocht voor het leven in 1985 (ik beschreef dat al eens eerder als een traumatische ervaring) voldoende kennis van de materie had om er uiteindelijk zonder kleerscheuren vanaf te komen. Het Zuiderbad heb ik als creatief zwemmer nog wel eens bezocht, jaren na die ellendige zwemlessen, en dat was best aardig. Al kwamen de herinneringen wel terug aan die verplichte borst/rugslag-oefeningen. Neemt niet weg dat het bad op zich prachtig is. Na diverse renovaties nog steeds…. Ook iets waard…(Beelden: Zuiderbad)
Altijdmijnmening 