Tussen de diverse bedrijven door die ik al beschreef was ik ook nog actief als communicatie-adviseur voor wat auto(dealer) bedrijven. Meestal kende ik die al (nog) uit mijn verleden in de autobranche dus de ingang zoeken en vinden was dan wat eenvoudiger. En als die mensen professioneel genoeg waren om actiematig hun lokale of regionale markt te bewerken kon ik ze veelal goed helpen. Diverse merken werden zo aan de man/vrouw gebracht. En waar een bedrijf haar officiele dealerschap om e.o.a. reden was kwijtgeraakt improviseerden we zodanig dat het leek of men nog altijd volwaardig vertegenwoordiger was voor dat merk. Daarmee kregen we extra klanten in de showrooms en dat maakte best vrolijk.
Ik deed ook op verzoek mijn zegje bij openingen van nieuwe panden, begeleidde acties met eigen handen en voeten en genoot van dit onderdeel van de handel. In mijn beginfase van dat reclamebureautje uit 1991 had ik ook al dealers geholpen en dat hielp me meteen aan een zeker imago als daadkrachtig maar vooral creatief/effectief adviseur. En dat bleef ook terugkomen bij de andere handel die op mijn pad kwam. Want op enig moment raakte men bij het bureau waar voorheen ook de uitgever van de genoemde bladen kantoor hield, langzaam aan in de problemen. Men had geen goede verkooporganisatie, en men roeide met de riemen die beschikbaar waren, maar wel achteruit. En dat ging niet voorbij aan sommige relaties.
Dus kozen die er voor om mij (en mijn DRY-genoten) te benaderen of we geen rechtstreekse contacten konden leggen waardoor de gewenste acties meer klantgericht zouden worden uitgevoerd. Niet chique wellicht, maar de financiele behandeling die men mij had gegeven bij die bladenmakerij zette aan mijn kant ook kwaad bloed. Daarbij was er aan mijn kant ook wrevel over het feit dat de uitvoerende teamleden van dat bureau rechtstreeks contacten onderhielden met mijn eigen klanten over bepaalde aspecten van opdrachten. Hoe dan ook, een van de klanten die dus rechtstreeks zaken wilde doen was een vertegenwoordiger van een winkelcentrum in Amsterdam-West waar men door allerlei bouwkundige oorzaken een groot (imago)probleem had gekregen. Een probleem dat o.a. door een stevige marketing en PR-campagne kon worden gecorrigeerd. En die aardig eigenwijze vertegenwoordiger van de ondernemersclub wilde zijn gedachten over die campagne liefst 1 op 1 uitgevoerd zien. Daarnaast moest ik met hem mee om te onderhandelen met o.a. mensen van de RABO-bank in Utrecht voor de financiering van e.e.a. en het verantwoordelijke Stadsdeelbestuur dat graag wilde dat campagnes aansloten bij hun idee over wat ondernemers wel en niet mochten doen op dit gebied. Het bleek een hele klus te zijn. Maar leidde ook tot een breuk met het bureau waar ik zo lang onderdak had gezeten en dat me financieel nog even een trap na gaf door rekeningen nu helemaal niet meer te betalen. Ik verloor er veel geld door. Dat kwam nooit meer goed. Met die acties wel. Dat liep nog een paar jaar door. Tot tevredenheid van alle partijen. Maar dingen blijven in de zakenwereld nooit zoals je denkt dat ze gaan….Dat zou later blijken… (Beelden: archief)
