De tijd vliegt…

De tijd vliegt…

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: pict0057.jpg

Toen ik onlangs vernam dat de scholen weer waren begonnen en de grote vakanties voorbij bedacht ik me ineens dat ik van die zomerse vakantieperiode eigenlijk helemaal geen observatie heb gemaakt of had kunnen genieten van de bij die periode behorende lege wegen. Kwam ook doordat mijn(ons)leven in zes weken tijd ineens een totale roller-coaster was geworden en de medische molen me twee keer ‘binnen had gehouden’ voor allerlei ondersteunende en corrigerende acties. Dan ben je niet zo bezig met waar de caravan van de buren met inhoud naartoe was getrokken. Of waar anderen met de vlieger heen zijn gereisd. Ze waren al weer terug voor we wisten dat ze waren vertrokken. Dat gaat zo als je leven toch een beetje op zijn kop staat. Nu was dit jaar tot nu toe uberhaupt een tijdvak vol gebeurtenissen met een groot stressgehalte.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: img_8174.jpg

Binnen de familie, in onze eigen huiskring, onder vrienden en bekenden of zelfs de huisdieren van ons of anderen. Best een stevig lijstje en dat gooit toch veel overhoop. De optelsom? Ik heb in die zomerse weken het e.e.a. gemist van wat anderen meemaakten aan leuks of wellicht minder grappige zaken. In tijden van nood mag en moet men hopen, dopen, of zichzelf beschermen tegen al te veel algemene informatie. En ik (b)lijk dat te kunnen. Een overmatige hoeveelheid stress? Ik kon er tijdens het actieve werkende leven ook al aardig mee omgaan. Gekkies? Geen probleem. Wie mijn verhalen over al die werkkringen leest zal constateren dat ik mijn fair share op dat punt wel heb meegemaakt. Ook meteen goed voor een aardige laag eelt op de ziel. Kom je soms als buitenstaander lastig doorheen. De betonlaag er onder houdt veel negativiteit buiten de deur. Toch iets uit de jeugd. Nu een prima verdedigingslinie. Kortom, de tijd vliegt, zoef…voorbij…op naar een paar leukere maanden. Voor jullie allemaal en zeker ook voor mij en de mij omringende mensen. Welke ik juist meer dan wat ook heb leren waarderen. Maar dat is een ander verhaal….. (Beelden: archief)

Uitstervende relaties…

Uitstervende relaties…

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: automeile.jpg

Onlangs hoorde ik via via dat een van mijn oude ‘bazen’ was overleden. Naar mijn inschatting toch nog 88 jaar oud geworden. In mijn verhalen over mijn carriere in de automotive-wereld heb ik hem nog wel eens beschreven. Een bijzondere man die weliswaar een verrekte aardig bedrijf met de nodige werknemers uitbouwde, maar uiteindelijk toch vooral koos voor zijn eigen belang. Hij was daar financieel bepaald niet minder van geworden en leefde er dus na zijn pensionering goed van. Maar toen ik (zelf bijkomend van de recente operatie) na ging denken over mijn eigen geschiedenis (je kunt maar beter relativeren..) zag ik ineens dat van al die chefs (..) die ik tijdens mijn fulltime – werkzaamheden had leren kennen, nog maar een over is.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: schiphol-oud-beeld.scan10213.jpg

Maar die was dan ook een paar maanden jonger dan ik toen ik met hem te maken kreeg. Twee jaar terug nog gezien en gesproken, het ging hem goed. De rest is verdwenen. Naar ik hoop hemelen, al vrees ik toch dat er wat hellegangers tussen zaten. Door de jaren heen meegemaakt, sommige hartstikke wijs en sterk, andere zwak van kennis en bezig met heel andere zaken dan waar ik me mee bezig hield. En dan was er nog die vent die me 1,5 jaar lang op Schiphol constant frustreerde door zijn drankzucht en die intussen elders toch weer aan de bak kwam. Maar die tel ik voor het gemak even niet mee. Daar had ik geen chef/werknemer relatie mee en hij was de oorzaak dat ik op enig moment koos voor mijn eigen tokootje om zo een reddingsboot te hebben voor het geval dat…. De serie over mijn zelfstandigheid is indirect het gevolg daarvan.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: accountantswerk-3.jpg

Maar dit terzijde. De meeste van die toenmalige ‘chefs’ had of heb ik aardig hoog zitten. Ze leerden me het nodige, waren soms geduldig, anderen bewerkten hun werknemers met een zweep van constante doelstellingen en wijsheden om nog meer te halen uit wat voor lag. Soms gekoesterd, in andere gevallen ook door mij verguisd. Dat daarnaast ook een reeks collega’s uit die werkende periode verdwenen, de leeftijd die voor mij al een realistische constatering is wanneer ik in de spiegel kijk, was voor hen nog ongenadiger. Ouder dan ik soms en dus eerder bij de finish. Het blijft confronterend. En ik besef me ook dat ik soms over bepaalde stukken geschiedenis de laatste der Mohikanen lijk om die naar buiten te brengen. Wat ik soms ook zal doen of al deed. De trouwe lezer weet wel wat ik bedoel…… (Beelden: archief)

Opties…

Opties…

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: p7260238.jpg

In die periode van onzekerheid over wat er fysiek nu met me loos was, plus die er na toen me dat heel duidelijk werd verteld, kwamen er in mijn eigen best geschrokken bol drie opties voor ogen. De eerste was de meest optimistische. Ik werd aan de kwaal in het inwendige geholpen, dat was wellicht niet fijn, maar dan kon ik na een aantal weken herstel het leven weer min of meer normaal oppakken. De tweede optie was, ook opereren, en bij een minder gunstig beeld zou behandeling volgen met chemo en/of bestraling (juist vandaag hoor ik of dat nodig is of niet). In het derde geval zou er een eindige weg op me wachten. Ik wilde niet echt nadenken over die derde optie, want dan geef je het op voorhand eigenlijk op en dat past me niet zo. Maar toch. Ik heb de leeftijd dat ik niet meer behoor tot de pubers op een fatbike of vogels die menen dat het leven oneindig is, zij zelf onkwetsbaar en alles maar doorgaat zoals je dat gewend was tot dan. Het overlijden van schoonmama dit jaar en alles wat daaraan vooraf ging passeerde in dat kader even vaak de revue.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: heempark-3-.jpg

Jeminee, vanuit altijd actief leven ineens een geveld stuk half invalide met een kwaal die lastig te bestrijden was… Hele uren vol malende gedachten kwamen voorbij. En hoe moet het dan met dit…? En met dat? Ik geef toe dat ik mijn leven zo heb geleefd dat ik met het einde nooit zo actief bezig was. Het zou allemaal wel mooi gaan dacht ik zo. In bed liggend…met wat mensen om me heen…afscheid nemen en dan…. Maar niet met een lijdensweg. Dat was niet de gedachtegang. Daarbij is mijn leeftijd een statistisch gegeven en was ik van plan nog een tijdje langer te genieten van dat zelfde leven. Net zoals toen ik 25 was of pakweg 45. Doen wat leuk en nuttig is, zorgen voor vrouw en kinderen en niet te vergeten de katten. Maar dat alles werd toch even op losse schroeven gezet…Het duurde even voor ik de implicaties van de constatering van mijn kwaal liet indalen en daarna besefte welke driesprong in mijn leven ineens voor me opdoemde. En dat was geen fijn moment. Vooralsnog moet ik er vanuit gaan dat de medische wetenschap in het ziekenhuis dat mij bij de lurven pakte en het mes zette in de veronderstelde ellende zo goed in staat is om dat allemaal weg te nemen dat me die extra jaartjes zijn gegund. Zou mooi zijn. Nu nog even werken aan het besef dat in mijn bol het licht op groen gaat voor het idee dat ik niet onsterfelijk ben of onkwetsbaar. Dat zal nog even duren…maar dan…. (Beelden: algemeen)

97…

97…

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: jo-op-kameel-egypte-1980-pict1367.jpg

..kaarsjes blies ze in haar lange leven uit. 97! Dat is niet iedereen gegeven zou ik me voor kunnen stellen en als je bedenkt dat ze al die tijd min of meer zelfstandig woonde en leefde is het bereiken van die leeftijd een bewonderingswaardige prestatie. Ook al zeiden wij telkens schertsend dat zij ‘wel 102’ zou worden in deze conditie. Nou was die conditie de laatste tijd aardig fragiel geworden en liet haar geheugen haar vaker in de steek dan dat ze zelf wenselijk achtte. Maar over een andere inrichting van dat leventje in haar ruime flat met metgezel Lucky, de rode kater, was niet te praten. Schoonmama, Jo, Johanna, Jopie, moeke Jo, ze is er niet meer en dat is ondanks het gaan der dingen zoals ze deden in deze laatste maanden, toch best even wennen. Fysiek en geestelijk leek ze eigenlijk ineens niet meer op die krachtige, mooie, vrolijke en zeker reislustige dame die ze zovele jaren was geweest. Want reizen deed ze tot op hoge leeftijd graag. In ons eigen land, Europa, maar ook naar de VS, Egypte of Hong Kong. Alles beter dan thuis zitten kniezen en bedenken dat ze ‘zo graag nog hier en daar heen had gegaan, maar het omwille van dit of dat niet deed’. Dus hup, met een of meer van haar kinderen in het vliegtuig of de auto en iets nieuws bekijken. Ze hield er ook van om verwend te worden. Lekker eten, naar een goede kapper, shoppen, en dan het liefst in winkeltjes waar andere mensen aan voorbij liepen. Je wist immers maar nooit… Haar inmiddels leeg geruimde huis was een verzamelplek voor al die uit den vreemde meegenomen schatten (..). Ik kende haar vanaf mijn jeugd, kwam er voor het eerst thuis in 1964. Best lang dus, en we maakten ook samen veel mee. Van hoge toppen tot diepe dalen. Maar altijd bleef ze overeind, sterk, en het liefst zonder al te veel poespas om zich heen van andere, voor haar vreemde mensen. Zeker in de laatste jaren was haar familie meer dan genoeg. En zo namen we een paar dagen terug ook afscheid van haar. Definitief, maar wel in die kleine en vertrouwde kring die haar zo dierbaar was. Kater Lucky kreeg binnen de familie een nieuwe stek, die werd zijn naam waardig liefdevol opgevangen. Maar Jo is niet meer. Uiteraard uit het oog, niet uit het hart….Daartoe was ze te lang en te stevig aanwezig.

Scheiding…

Scheiding…

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: aarde-en-ruimte-.jpg

Wat mij al zolang ik bewust nadenk intrigeert is het feit dat wij mensen een soort combinatie lijken te zijn van een fysieke aanwezigheid met een meegeleverd wat groter denkvermogen dan het gemiddelde wasbeertje of pakweg die duizendpoot die verdwijnt onder de stenen in de tuin. Gelovigen noemen dat denkvermogen een ziel en laat ik dat als beeldvorming nou eens vasthouden voor mijn filosofische gedachten over dit onderwerp. Immers, gelovigen gaan er vanuit dat als hun lichaam er de brui aan geeft de ziel zich op een of andere wijze uit dat vol water staande vervoermiddel verheft waarin het geestelijke denken zich jarenlang heeft voortbewogen.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: blacklight-3.jpg

Die ziel komt daarna in de hemel of wat ook, dan wel een pakhuis voor nog veel meer zielsgenoten en kijkt tevreden (..) terug op het afgelopen leven of wordt door een hogere macht teruggezet in een nieuw leven waarbij naar mate je gedrag vertoonde dat goedkeuring verdiende of afkeur, de keuze kan vallen op een varken of een mooie jonge dame in de dop, dan wel een Adonis voor de dames. Of zouden zielen dat typisch man/vrouw scheiden helemaal niet meer kennen? Vragen, vragen! In een op zich best beklemmend verhaal dat ik een paar jaar terug las ging over de ziel van een vrouw die bij leven gelukkig getrouwd was, een fijne man had, lieve kinderen, een schat van een hond, eigen huis en zo meer, maar door een ongeluk uit het leven werd gerukt transporteerde zij naar zo’n bewaarpension in de Hemel.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: moeder-6-historie.jpg

Nou ja, ik noem dat maar zo voor het goede begrip. De ellende voor haar bleek te zijn dat zij door haar plotselinge dood geen goed afscheid kon nemen van haar dierbaren en dus niet rijp was voor verdere verwerking van haar ziel. Ze moest daarom verplicht toekijken hoe het op ‘Aarde’ verder ging met haar achtergelaten gezin. Ze zag hoe haar kinderen eerst verdriet hadden maar langzaam aan verder gingen met hun leven. Deed haar man ook. Die werd opnieuw verliefd en ze zag van boven af toe hoe die verliefdheid ook in den vleze werd geconsumeerd. Intussen kroop de hond bij de minnaars van dat moment in bed. Haar totaal vergeten. Ze deed ultieme pogingen om maar te blijven communiceren met ‘beneden’ maar dat lukt niet. Machteloos moest ze toezien dat zij vergeten werd en op enig moment was. Het verdriet leidde uiteindelijk tot acceptatie. En hoewel tijd in die opslagplaats voor dolende zielen geen rol speelde was ze na een paar Aardse jaren toe aan de volgende stap. Maar daar stopte het boek. Want achter die grote deur van het eventuele niets is niemand geweest die er over kan schrijven. Maar ik vond het beklemmend. Dus neem me maar voor om vooralsnog niet op die reis te gaan. En ik gun jullie allen dat je de blik hier op Aarde nog een tijdje kunt richten op het echte bestaan. Zelf wel eens het idee gehad dat je op een of andere wijze wordt bekeken door iemand in een andere dimensie? Wel eens contact gehad? Vertellen hoor…… (Beelden: Internet)

Belangrijk…

Belangrijk…

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: wp_000676.jpg

De belangrijkste mens in jouw leven?? Natuurlijk, dat ben je zelf. Zonder dat erkende feit is/zijn er geen geliefde moeder, vader, partner, kinderen of wat ook. Dus maak iets van je leven, koester, heb lief, geniet, kijk om je heen, en denk niet aan later… Nou ja, wel een beetje. Ook mensen als Trump, Timmermans, Poetin, Orban of hoe ze allemaal heten mogen komen een keer bij de poort aan waarachter een oordeel zal worden geveld over hun doen en laten in het leven.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: wp_002155.jpg

En als die poort er niet is wacht hen een eenzaam graf of pakweg een urn waarna men de as zal uitstrooien op een al dan niet zelf gekozen plek. Blijft de herinnering, levend gehouden door wat nabestaanden en vrienden, tot ook die er niet meer zijn. Dan rest de overlevering, maar voor miljarden mensen is die vaak weinig vergevingsgezind. Relativeren is dus wel op zijn plek. Onlangs zag ik in het kader van een verhaal over mijn luchtvaartverleden een foto waarop we als club van gelijkgestemden na opnieuw een geweldige expositie over de luchtvaart in het toenmalige Aviodome op Schiphol even samen poseerden. Denkbeeldig zette ik wat kruisjes over de gezichten van hen die intussen zijn ontvallen. Schrikbarend.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: fidimo-samen-let-op-hen-die-er-niet-meer-zijn.img_4618.jpg

En sommige daarvan al op jeugdiger leeftijd dan die van uw meninggever die nu dient als doorgever van de relativiteitstheorie maar dan zonder wiskundige berekeningen. Gewoon omdat het heel confronterend is dat de mensen die toen ook meenden dat zij belangrijk waren, genoten van het leven, er niet meer zijn en hun erfenis verkocht of bijna vergeten en hun specifieke eigenschappen alleen nog verhaald door hen die lief hadden. Hele kerkhoven liggen er vol mee. Mannen, vrouwen, kinderen…. Geknakt in de bloei van het leven, sommige best oud geworden. In mijn leven en de klasse van leeftijden, zijn er dus heel wat verdwenen.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: sunshine.jpg

De generatie boven me zowat helemaal uitgeroeid, in de familie en vriendenkring ging de zeis van die duistere dood ook al aardig rond. Ik doe intussen net of die niet voor mij komt of voor hen die me echt na aan het hart liggen, maar ooit komt die dag natuurlijk echt. Kon ik me niet voorstellen toen ik nog jong en heeeeeeel belangrijk was.. Al maakten we ook toen best trieste gevallen mee die onverwacht aan hun stutten trokken. Een collega op zijn 21e door wat dom gedrag, een geliefd familielid op zijn 41e, dus ik wist wel dat het kon gebeuren, maar toen waren al die lui die in de kring verzameld om me heen leefden er nog wel allemaal. Het wordt nu steeds stiller. Net als op het kerkhof. Telkens weer confronterend….En duidelijk makend dat al dat belangrijke gedoe, nergens over gaat. Maar ja, dat komt ook omdat ik zelf er nu wat anders tegenaan kijk. Ben benieuwd hoe jullie dat doen. Al denk ik dat veel van jullie die ervaringen van mij vast ook hebben moeten ondergaan en delen. Maar toch…. (beelden: archief)

Pasen…

Pasen…

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: pope-peter_pprubens.jpg

Vandaag vieren we niet alleen het einde van de katholieke vastenperiode (wat een aandacht gaven al die linkse media daar aan zeg..) maar ook het overlijden van Jezus Christus aan het kruis, zo’n 1993 jaar geleden. Want die arme man ging op 32 jarige leeftijd aan het Romeinse kruis, veroordeeld als een misdadiger volgens het rechtssysteem van de toenmalige bezetter in Judea. Voor hen die niet thuis zijn in de christelijke leer is het vooral een dag binnen een wat langer weekend die wordt ingericht met lekker eten, familie, of de eerste keer naar de camping of het tuinhuis.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: pa092035_edited.jpg

Maar voor de christenmens is de dood van Jezus wellicht het belangrijkst evenement van zijn/haar geloof. Immers, Jezus’ lijden, marteling en dood maakten de toenmalige wereld vrij van zonden en zijn volgelingen verspreidden zijn levensverhaal plus dat symbool van zijn dood, het kruis, over de hele wereld. Dat verhaal op zich is ook indrukwekkend genoeg en inspiratiebron voor veel mensen (1.4 miljard mensen geloven er heilig in) om naar de normen en wetten van die religie te leven. Van intens tot ‘vooral op hoogtijdagen’. Een van die hoogtijdagen toch die Pasen. Want er hing iets heel mysterieus om die dagen na de dood van Christus op een koude en kale heuvel in het toenmalige deel van het Midden-Oosten dat nu Israel heet.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: pa040113.jpg

Op vrijdag was de man die zich zag als de morele koning der Joden en zoon van God, aan dat kruis gestorven. Hij was van dat kruis gehaald door zijn geliefden en volgelingen en in een graf gestopt dat bestond uit een hol in die zelfde heuvel en afgedekt met een grote steen. Op Paasochtend was de steen opzij gerold, lagen de windsels waarmee zijn lijf oorspronkelijk was afgedekt bebloed en wel in die grot en was zijn lichaam verdwenen. De volgelingen in paniek en radeloos omdat hun ‘Meester’ was verdwenen. Later zou men ervaren dat Jezus ter hemel zou opstijgen en zijn aardse volgelingen vol warmte en liefde zou achterlaten. Tot zover het verhaal van Pasen. In elke christelijke opleiding of opvoeding tot in den treure verteld en toegevoegd aan de algemene ontwikkeling. Een evenement dat vooral warmte opwekt bij de gedachte dat het zo zou kunnen zijn gegaan. En basis voor een wereldwijd verspreid geloof dat intussen in allerlei groepen en secties is opgesplitst. In onze tijd zien we vooral dat Pasen ook het verhaal van de lente is geworden. Paashazen, eitjes, gele kleurtjes, activiteiten (met name op Tweede Paasdag). Maar dat is echt van later datum en bedoeld om de winkeliers en andere ondernemers extra op de been te houden. Maar voor de ware gelovige is het toch met name een serieus te nemen feestdag. En ik wens jullie allen toe dat het een mooie dag en dito weekend zal worden… (Beelden: internet/prive)

Verrookt leven…

Verrookt leven…

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: roken-1-img_9455.jpg

Als ik dat recente onderzoek wat onlangs aandacht kreeg moet geloven ga ik als verstokte niet-roker de 100 levensjaren wel halen. Moge het mij gegeven zijn dank ik dat kennelijk vooral aan het feit dat ik vanaf de jeugd niet ben gevallen voor de geneugten van teer en nicotine. Ik laat de andere geneugten maar weg, die helpen je kennelijk niet zo erg om je leven te verkorten als dat verrekte roken. Rond de jaarwisseling leerde ik via de bekende media dat elke sigaret die je oprookt zorgt voor 20 minuten minder lang mogen leven. Nou zal dat bij iemand die er af en toe eentje opsteekt wellicht een afweging kunnen zijn om een dag op dat beloofde leven in te leveren tegenover die geneugten van die rook in je longen, maar voor verstokte en stevige rokers moet dat best een donderslag bij heldere hemel zijn.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: roken-2-img_9456.jpg

We wisten al dat roken allerlei vreselijke kwalen kon veroorzaken, maar ineens wordt nu de lengte van je menselijk bestaan met elke teug verkort. En ik heb in mijn verleden heel wat mensen zitten die de aantrekkingskracht van sigaretten niet konden weerstaan. En dan zeg ik het nog netjes. Hele pakjes gingen er doorheen en als ik terugdenk aan mijn jeugd was leasepa met zijn dik 2 pakjes Caballero per dag wel iemand die het niet zo nauw nam. Nu werd de man niet ouder dan 64 jaar, dus ergens zal er waarheid zitten in deze recente wetenschappelijke conclusies.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: roken-4-img_9458.jpg

Elk pakje per dag is dus (bij een inhoud van 20 teerstokken) 6.6 uur minder te leven…Vermenigvuldig dat eens met 365 dagen en je raakt per jaar 2409 uren kwijt…Elk jaar weer en dan telt het zwaar. De gemiddelde vrouw wordt pakweg 80, de mannen halen gemiddeld de 78 jaar. Dat telt dus lekker aan. En dan neem ik de door ander gedrag veroorzaakte kwalen niet eens mee. Nu zal het zeker geen wetenschap zijn die zonder enig voorbehoud de wereld in wordt gestuurd. Immers, de anti-rook-lobby groeit en de bezwaren van mensen de last hebben van om hen heen rokende types ook. En dan is er ook nog zoiets als wat rook je dan zoal als verslaafde? Ik weet wel dat vroeger al bepaalde merken sigaretten veel zwaardere aanslagen legden op je fysieke gesteldheid dan andere. Een filter zou helpen, een smaakje, etc. Een beetje zoals bij die tegenwoordige vipe-stokken die vooral bij de jeugd en bepaalde Yuppen in zijn. Dan zal het met die verkorting van onze levensduur wel meevallen toch? Uurtje minder erg….kom, ik steek er nog eentje op….die moraal. Beter is inderdaad om er niet aan te beginnen en ook je kinderen er vanaf te houden. Want echt iets goeds levert het niet op.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: roken-3-img_9457.jpg

Nou ja, dat verlangde prettige gevoel….Maar daarvoor zijn best andere middelen. Tot ook die in de ban gaan. Denk aan het nuttigen van snoep, vette happen, seks, hard rijden, vliegen, in een speedboat varen, dieren houden, koffie drinken, een glaasje wijn, TV kijken etc. Want er is altijd wel een of andere lobbygroep die weet te vertellen dat al dat plezier ook een negatieve kant heeft. Wellicht dat volwassen mensen zelf nog mogen uitmaken wat ze doen zolang ze er anderen geen kwaad mee doen…toch? Maar ik vind wel dat roken slecht is….dat dan weer wel….en dus, deze ene keer mijn moralistische verhaal over roken…..En statistisch gezien heb ik nog gelijk ook….Veel verstokte rokers zijn ons intussen ontvallen….Zegt toch iets… (Beelden: Internet)

Alleen…

Alleen…

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: alleen-4.jpg

Wij mensen zijn zelden echt alleen. In ons landje heb je al snel 18 miljoen anderen om je heen en dat wordt nog aangevuld door miljoenen bezoekers van elders die hier op bezoek komen of vakantie vieren. Stilte is dus zeldzaam. In eigen kring omringen we ons met de familie, vrienden, buren, kennissen etc. Want alleen zijn is niet fijn. Dan heb je geen aanspraak, kunt niets delen, ook geen liefde. Maar ook bij ongerustheid of verdriet is dat alleen zijn een crime natuurlijk.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: alleen-2-woman.jpg

Echte pijn of ongemak beleef je overigens veelal wel in je eentje. Dat weet iedereen die een ingewikkeld medisch onderzoek moet ondergaan, een behandeling of pakweg een scheiding. Dat doe je alleen, hoeveel steun je voor- of achteraf ook krijgt. En echt, het maakt niet uit of je alleen bent door eigen keuzes of doordat anderen dat voor jou hebben besloten. Overigens is eenzaamheid iets heel anders dan het begrip wat ik bedoel. Eenzaamheid is echt pijnlijk, zeker als mensen eenzaam zijn terwijl ze omgeven worden door mensen die het goed met hen menen.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: alleen-3.jpg

Los van de gevallen die door overmacht of overlijden echt in totale eenzaamheid terecht zijn gekomen en geen sociaal vangnet meer kennen. Wie een zekere leeftijd heeft bereikt weet dat je door verlies van mensen die je vroeger om je heen had nu best een beetje eenzaam of doelloos door het leven kunt zwabberen. Wat heeft het nog voor zin en zo…. Maar dat was niet mijn inspiratie voor mijn blogverhaal deze keer. Mij gaat het om die momenten dat je iets helemaal alleen moet doorstaan. Bij de tandarts bijvoorbeeld. Al dat geboor en gepruts wordt je door niemand afgenomen, dat wordt bij jou al dan niet pijnlijk uitgevoerd. Dat medisch noodzakelijke onderzoek dat pijn en soms schaamte opwekt, hoe zeer anderen jou daarin bijstaan, je moet het zelf doormaken. En dan is er nog dat onherroepelijke einde van je leven. Ooit komt die dag, dat moment, voor eenieder en dan moet je het in je uppie klaren. Niemand die het voor jou even oplost. Onlangs maakte ik dit in medische zin weer mee met een zeer nabije staande geliefde. Onderzoek, heel vervelend, ik was mee. Maar er komt een moment dat zij naar binnen ging in dat helse theater waar de witjassen handenwrijvend op haar wachtten. En ik me maar ergens moest gaan zitten vermaken. Nou dat deed ik door in mijn notities dit verhaal in kleine steekwoorden neer te zetten. Opdat ik het niet zou vergeten. Zoals wij zo vaak neigen te doen bij hen die ook soort gedoe alleen moeten doorstaan. Een appje is dan niet genoeg. Er zijn voor de ander wel. En verder zoekt eenieder het maar uit…. Ik heb mijn notities over dit beladen onderwerp uitgewerkt. Herkenbaar???? (Beelden: Archief/internet)

Applaus…

Applaus…

Iedereen wil wel eens een klopje op de schouder krijgen voor dit of dat. Een applaus is daarvan de overtreffende trap. In de luchtvaart is het vaak een teken van ellende bij passagiers die voor hun leven vrezen maar blij zijn dat ze weer op de grond zijn. Ik maakte het nog wel eens mee aan boord van vakantievluchten dat men als jaarlijkse passagier kennelijk blij was dat die vlucht van 1,5-2 uur goed was afgelopen. Maar bij normale vluchten kom je dit echt niet tegen.

Dat geldt niet voor de Russen. Los van alles zijn dat mensen die in feite elke dag leefden of leven met de dood. Je hoeft maar te kijken naar wat filmpjes over het dagelijkse wegverkeer daar en je snapt dat je een verachting voor de dood moet hebben om daar de weg op te gaan. Zo was dat ook voor hen die in de Sovjet-tijden aan boord stapten van een van de vele (12.000) vliegtuigen van staatsluchtvaartbedrijf Aeroflot.

Veelal toestellen van eigen fabrikaat, gevlogen door piloten die niet altijd de wodka lieten staan voor een vlucht, waardoor de uitkomst van zo’n reis niet meteen vast stond. Toch viel het aantal ongelukken en incidenten relatief nog mee ook. Maar de gemiddelde Russische passagier klapte zich na de landing toch de handen warm als men weer aan de grond stond.

Dat fenomeen verdween wat toen na de val van de USSR Aeroflot uiteenviel in tientallen luchtvaartbedrijven die in de nieuwe staten van het CIS werden opgericht om tenminste de hoogst noodzakelijke vliegverbindingen te blijven verzorgen. Onderhoud veelal matig, de vliegtuigen afgevlogen, maar de tarieven laag. Er werd ook toen veel afgeklapt aan boord. Bij het nieuwe Aeroflot kwamen westerse vliegtuigen in dienst. Airbussen, Boeings, Bombardiers, Embraers. Toestellen met een bewezen staat van dienst en dat trok niet alleen Russische passagiers aan, maar ook westerse of Aziatische. En die klapten niet meer.

Het ging die maatschappij goed en men sloot zich aan bij allerlei westerse allianties wat de veiligheid en economische voorspoed deed groeien. Tot Rusland Oekraine binnenviel en de westerse landen zich meteen afwendden van wat Moskou in een jaar of 30 aan goodwill had opgebouwd. Gevolg, hele vloten westerse toestellen (veelal gehuurd van westerse bedrijven) bleven in Rusland en werden genationaliseerd en bleven in dienst zolang de onderdelen voorradig waren. Ook het nieuwste materieel bleef vliegen. Passagiers aan boord beseffen dat inventiviteit en onderhoud van levensbelang zijn voor een veilige vlucht. En als zelfs zo’n moderne Europese of Amerikaanse kist veilig is geland een applaus voor de crew weer van toepassing is. Ik snap dat wel. Want het blijft een wonder dat men ondanks alle boycots en barrieres met gestolen vliegtuigen veilig weet te vliegen. En o ja, veel oude Sovjedt-types zijn onder het stof vandaan gehaald en worden ook weer ingezet. Op binnenlandse lijnen, van/naar vliegvelden die op zich al relatief veel gevaar in zich hebben door de omstandigheden daar. Als je na een vlucht aan boord van zo’n toestel klapt snap ik dat wel weer. En denk ik terug aan die jaren dat we ook hier nog klapten voor die piloten. Nooit begrepen waarom, maar vanuit Russisch perspectief wel…. (Beelden: Archief/internet)