Terrasrokers…

Het was mooi voorjaarsweer, die wonderlijk verlopen maandag in maart toen wij besloten om ergens tijdens een lange wandeling door onze mooie maar drukke stad, op een terrasje in een wijk aan de rand van het centrum neer te strijken en te genieten van thee en zon. Dat terrasje lag uit de wind en dat scheelde veel. Ware het niet dat naast ons net een wat gezette en middelbare dame in discussie ging met een wat vettig ogende oudere heer die naast haar ging zitten en meteen een sigaret opstak. De ellende van terrassen tegenwoordig. Binnen in de horeca mag niet gerookt worden, dus zitten die notoire rokers buiten. En blazen hun uitlaatgassen vrolijk richting de al dan niet rokende mede-genieters van dat terras. Hij bleek een kettingroker van de ergste soort. De ene na de andere sigaret stak hij aan, zelfs tijdens het drinken van zijn koffie en eten van zijn broodje hield hij een brandende sigaret tussen zijn vingers. De dame wond zich daar flink over op. ‘Snapte hij dan niet dat anderen er last van hadden? En wist hij niet dat roken schadelijk was?!’ Nou hij had het antwoord daarop paraat. ‘Een kwartier in de uitlaatgassen van het verkeer en je kon wel een half jaar stevig roken!’ Zo was zijn luid verkondigde en ongetwijfeld zelf bedachte stelling. Die van geen meter klopt uiteraard maar de dame deed zuchten, opstaan en op een andere plek neerstrijken. De man keek triomfantelijk rond of er nog meer mensen in discussie wilden.

Hij was overigens de enige roker op dat moment en die plek. Maar stak er nog maar weer snel eentje op. Het zij hem gegund. Maar ook wij hadden last van zijn rook. Gelukkig konden al wij al snel verder met de wandeling. We keken nog eens naar hem om. Een oudere man, in een vettige regenjas, gehoorapparaat in zijn rechter oor, ongekamd haar. Vermoedelijk alleen thuis en nu op het terras lekker aan het genieten van wat hij de ultieme vrijheid zou benoemen. Maar zich nauwelijks of bewust niet bezighoudend met wat anderen van zijn gedrag vonden dan wel dat zij er last van hadden. Wonderlijke types toch. En helaas zo regelmatig voorkomend. Altijd met een excuus, dat het met de schadelijke gevolgen wel meeviel, dat andere vormen van vervuiling ook zo heftig waren etc. En compleet voorbij gaande aan het feit dat juist rokers door de meest vreselijke ziekten worden getroffen omdat die gewoonte (of verslaving) nu eenmaal bewezen levensverkortend werkt. Wij liepen verder. In marstempo. Die dag meer dan 16km. Dwars door de mooie stad die de onze is. Met al zijn uitlaatgassen. Maar we genoten toch. En hadden weer een nieuwe stelling gehoord die leidde tot dit blogverhaaltje…

Kulargumenten…

De hele discussie over de verandering van ons luchtruim op zodanige wijze dat er ruimte komt om een (klein)deel van de burgerluchtvaart te laten opereren vanaf het aan te passen Lelystad Airport leidt consequent tot de meest wonderlijke discussies. Tegenstanders van lawaai in de omgeving van dat veld maar ook ver daar vandaan, voeren de meest vreemde argumenten aan om hun gelijk te behalen. Zij vinden die bromvliegen al niks die nu op Lelystad te vinden zijn, maar dat past bij het dorpse karakter van veel van die woonoorden van de betreffende tegenstanders. Blaadjes aan een boom maken daar al te veel herrie. Ik zag onlangs dat iemand uit die vrij fanatieke groep mensen zelfs aangaf dat er Boeing 747’s van/naar Lelystad zouden gaan vliegen. Wat ook in de nieuwe situatie compleet ondenkbaar is.

De enige Boeing 747 die Lelystad ooit bereikte kwam over het water en de weg…

Veel te groot voor die ene landingsbaan of dat relatief kleine platform. Nee, er komen toestellen van bescheidener omvang als de Boeing 737 die vooral vakantievluchten uitvoeren. En die toestellen en vluchten ontlasten zo Schiphol dat steeds vaker tegen de afgesproken grenzen van haar capaciteit aan zit. Zoals dat ook al gebeurde met Eindhoven, Rotterdam of Maastricht. Ook daar worden mensen vervoerd die Schiphol net even te druk achten en dat gemoedelijke van zo’n veld plus de parkeerfaciliteiten enorm waarderen. Lelystad zal trouwens wel het nodige moeten doen om de betrokken passagiersstromen goed af te wikkelen. Want laten we wel zijn, de landweggetjes die er nu bij dat vliegveld lopen zijn geen goede garantie voor een degelijke logistiek. Elk vliegveld of havengebied vraagt nu eenmaal om af- en aanvoer van mensen en goederen. Maar je krijgt er ook aardig wat werkgelegenheid door. En als je de tradities van ons land mag volgen, gaat de gemeente Lelystad al die nieuwe werknemers huizen bieden die vlakbij het vliegveld worden gebouwd. Pik in het is winter. Maar daar hebben tegenstanders geen boodschap aan. Die willen geen vliegtuigen boven zich en nul lawaai in hun achtertuin.

Lelystad geeft ruimte aan Schiphol…

Op zich snap je dat nog wel, maar men gebruikt de verkeerde argumenten. Dat doen de al jaren tegen Schiphol knokkende bewoners van nieuwbouwwijken in plaatsen vlak bij het vliegveld ook. Die zijn ineens weer erg fanatiek en willen eigenlijk dat Schiphol naar de Noordzee wordt verplaatst. Hun woongenot en zo gaat boven de economische waarde van dat vliegveld. En die is groot. Het biedt niet alleen werk aan vele tienduizenden mensen maar vervoert o.a. 69 miljoen passagiers op jaarbasis. De overige Nederlandse vliegvelden doen daar nog eens 7 miljoen bovenop. Een imposante business dus. En die zorgt er voor dat alle omringende plaatsen aardig meeprofiteren en daardoor kunnen bouwen op plekken waar mensen gaan wonen die daarna gaan miauwen over dat geluid. En dat geluid is er. Geen twijfel over mogelijk. Alleen neemt die qua volume elk decennium flink af.

De oude lawaaiige vliegtuigen verdwenen, de nieuwere worden steeds stiller. Net als auto’s. Maar voor de klagers (de klachtenlijn Schiphol wordt elke dag gebeld daar een zeer kleine harde kern van klagers) is dat niet genoeg. Die willen rust. Rust die ze toen ze kwamen wonen bij Schiphol (of welke luchthaven ook) niet mochten verwachten te krijgen. Dus daarom roepen ze van alles en nog wat en krijgen ook nog steun uit bepaalde media. Ooit had ik een Stichting die dit soort mensen toch eens wees op hun toenmalige leugens. En ik merk dat de handen jeuken om dat weer te doen. Maar ik ben er te oud (en wijs) voor geworden. Neemt niet weg dat ik vind dat als je bij een luchthaven gaat wonen, je moet leren leven met de nadelen van die keuze. Ook ik woon trouwens in die buurt en klaag nooit. Maar dat zal niet verbazen….

Inconsequent geklaag

Schiphol - oud beeld..Scan10213Terwijl ook ik aandacht gaf aan het eeuwfeest voor onze nationale luchthaven wil ik een aspect van een luchthaven als deze van enorme omvang toch niet onvermeld laten; geluid en de eventuele overlast die deze bezorgt aan hen die er niet ver vandaan wonen. Daarbij is het van groot belang te bedenken wat lawaai eigenlijk is en waarom sommigen mensen er wel en anderen geen last van hebben. Kijk, ik zelf vind het geluid van vliegtuigen geen enkel probleem. Logisch, ik koos immers zelf voor een woonomgeving die niet zo gek ver van die luchthaven af ligt. Altijd al in stedelijk gebied gewoond, en dat was dus nooit echt stil. In mijn buurt worden veel huizen verkocht aan nieuwe bewoners. De oudere trekken weg, gaan in appartementen wonen elders in de stad of wellicht daarbuiten. De nieuwe bewoners doen er alles aan om hun net verworven onderkomens te voorzien van voldoende isolatie.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

En wie dat niet doet kijkt weleens boos naar boven. Als er weer een vliegtuig of politie-heli voorbijkomt. ‘Al dat lawaai…’. Dat is opmerkelijk want wie in deze omgeving verkiest te wonen heeft altijd wel lawaai om zich heen. En moet dan niet gaan klagen. Je ziet hetzelfde bij mensen die ervoor kozen vlakbij de uitvalswegen van een stad te gaan wonen of niet te ver af van doorgaande snelwegen. Die klagen als ze thuis zitten over dat verkeerslawaai, maar maken wel gebruik van diezelfde wegen om er hun zakelijke of sociale leven mee op gang te houden. Geldt ook voor spoorwegen, of zelfs voor het wonen aan een kanaal of rivier waar schepen voorbijkomen. Wel eens langs gezeten? Als het een beetje druk is hoor je heel wat gestamp van motoren of geklots van de (boeg)golven. Klagen zit veel mensen in het bloed en Nederlanders klagen al over het weer dat het een lieve lust is.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Daarbij snap ik niet dat overheden en ontwikkelaars in het verleden wel in staat zijn gesteld om bebouwing toe te staan in de omgeving van lawaai of andere overlast producerende bedrijven of infrastructuur om daarna via allerlei procedures weer bezig te gaan om die overlast te beteugelen. Bouw er dan niet zou ik denken. Overigens zijn er natuurlijk ook woonbuurten waar diezelfde overheid snelwegen, treinenbanen of wat ook vlakbij aanlegde waardoor een voorheen stille buurt ineens barst van het lawaai of de stank. Dat je dan protesteert snap ik eerder dan in die eerdergenoemde situatie. Dat er dan ook nog wat vage en soms leugenachtige actiegroepen of zelfs politieke partijen streven naar een wereld zonder lawaai, het liefst een zonder tastbare economie, maakt het probleem niet kleiner. Ooit hadden wij hier buren die stemden op GroenLinks. Opvallend waren de posters bij hen aan de ramen, tegen Schiphol en de lawaaiproductie, maar beiden maakten zowel zakelijk als privé wereldreizen naar mooie oorden of plekken waar arbeid weinig hoefde te kosten. En dat meerdere malen per jaar. Kijk, tegen zoveel inconsequentie kon zelfs ik niet op. Maar vrienden werden we nooit. Al was het maar omdat ze er ook nog twee auto’s op nahielden van de aardig vervuilende soort. Kortom, van die steen en vrij zijn van zonden speelt dan ook een rol. Zelf wel last van overlast? Zin om daar iets over te schrijven in dit verband? Kom maar op!

Goed gesprek op een bankje…

WP_001362Het bankje waar wij even wilden zitten in de zon, was gevestigd tegen de muur van het museum dat wij zojuist hadden bezocht. We zouden er met ons groepje van vier mensen met wat inschikken van billen of heupen net aan kunnen zitten, als dit bankje niet was ingenomen door een dame die haar bezittingen om zich heen had uitgestald. Nadat de vrouwen uit ons gezelschap naast haar neerploften trok zij wat van haar spullen naar zich toe en begon te praten over het weer. Nu was het lekker zonnig, uit de wind was het heerlijk. Zij zat met haar gezicht omhoog een volkomen donkere zonnebril bedekte haar ogen. Toen ze zag dat wij mannen moesten blijven staan zette ze haar tassen op de grond en schoof nog een stukje verder opzij. Ze trok haar lederen jack nog wat strakker om zich heen en maakte duidelijk dat ik best naast haar ‘mocht’ zitten. Dat deed ik. En dat was wellicht niet zo’n slimme zet. Ze keek me met haar donkere bril aan en zag kennelijk een soort biechtvader in mij. Nu ben ik veel, maar voor dat ambt van vergevingsgezinde priester ben ik minder in de wieg gelegd. Neemt niet weg dat ze op zachte maar goed hoorbare toon haar verhaal afdraaide. Ze woonde in Amsterdam-Oost, tussen de junks, de buitenlanders en ander schorem, dat haar het leven zuur maakte. Ze was overspannen, had tot vijf weken geleden nog gedronken als een ketter, was gestopt met roken, dus ook met haar stickies. Ze leefde nu gezond, maar het werd haar niet gegund om een leuk leven te leiden. Ze wilde graag verhuizen maar kreeg geen kans. De Gemeente werkte niet mee, en haar sociaal werkster had haar vanuit een onbewoonbaar verklaarde benedenetage weg gehaald en in die gribus gebracht waar ze nu nog woonde. Waar die junks haar belaagden, haar adres gebruikten om pakjes etc. naar toe te laten komen en haar dan te laten betalen, waar ze niks tegen kon doen, en de politie niet eens aangifte voor wilde opnemen. Haar verhaal rolde over me heen als een sneltrein die niet te stoppen leek. Mijn gezelschap naast me at intussen een boterham en dronk wat, ik durfde dat niet. Het verhaal van de vrouw deed me iets, aan de andere kant weet ik als Mokumer dat van dit soort verhalen elke dag tientallen keren worden verteld. Gemiste kansen, verkeerde beslissingen, verloren in de drank en geen steun waar hulp dringend nodig is. De vrouw vroeg mij op enig moment waar ik zelf woonde. Ik hield het wat op de vlakte. Gaf een indicatie. ‘O, daar zou ik ook graag willen wonen, in alle rust…’. Ik snapte dat. Maar het begon me nu toch wat te kriebelen. Verhalen zijn leuk, medelijden ook, maar het moest niet in de buurt komen. Met wat diplomatieke drukmiddelen richting mijn eigen gezelschap kon ik hen bewegen in de benen te komen. Ik nam afscheid van de dame met haar problemen. Zij bedankte me voor het ‘fijne gesprek’. Zwaaide nog eens, en zette toen haar tassen weer op de plek waar ik had gezeten. Haar hoofd richtte ze weer op de zon. Haar dag was toch weer een stukje fijner dan daarvoor en ik had weer een stukje Amsterdams klein leed mogen aanhoren. Later, op een mooi terras op het Rembrandtplein hoorde ik heel andere verhalen. Over ‘versieren’ en hoe snel een Porsche wel niet reed. Zo heeft ieder zijn eigen sores…..

Rookdiscussies

Rookverbod! 002Telkens als het gaat over roken en de overlast die niet-rokers ondervinden van het gedrag dat verstokte paffers overal tentoon stellen kom ik steevast terecht in een discussie die over van alles en nog wat gaat maar nooit over dat specifieke gedrag. Op terrassen mag nog steeds gerookt worden sinds het verbod voor de horeca zich beperkte tot de binnenkant van die gelegenheden. En dus zullen we dat weten ook. Zeker in mooie zomers maanden is dat voor niet-rokers een rampenplan. Ook al gunnen we iedereen zijn verslaving, waarom je daar als niet gebruiker dan alle kwalijke gevolgen van moet ondergaan is me niet duidelijk. Natuurlijk snappen wij het niet, je moet die rook toch ergens laten? En dat hij dan juist die kant op waait waar zij zitten die er niet goed tegen kunnen is jammer. Dat je het ook niet bij een sigaretje kunt houden als het gezellig is, allemaal logisch. Daarbij is (of lijkt) het ook handiger om de ene met de andere sigaret aan te steken.

Rookverbod! 003Als je toch bezig bent…. In die discussies worden die klagers afgeschilderd als zeurpieten die anderen (lees..de rokers) hun democratische rechten willen ontnemen. Dat diezelfde rechten ook gelden voor hen die niet roken of geen last willen ondervinden van asociaal gedrag telt dan kennelijk niet mee. Een beetje zoals lieden die thuis de versterker op standje 10 zetten omdat zij het recht hebben op een beetje leuke muziek. Dat de buren dan mee moeten luisteren is minder relevant. Aardig vind ik ook altijd de argumentatie rond dat schadelijke karakter van roken zelf. Jaarlijks overlijden vele mensen aan de gevolgen van al dat gerook en heel wat mensen komen in de medische molen omdat zij menen dat roken moet kunnen en de gevolgen best aanvaardbare risico’s in zich dragen. Tegenargumenten zijn dan vaak dat het verkeer ook schadelijk is en vervuilend. Tja, dat is zo, maar voor rijden in een auto of op een motor is een rijbewijs nodig voor roken niet. En dat verhoogt de bijbehorende risico’s flink. Ook komt allerlei andere vervuiling dan over de klager heen.

Cutlass resizer-nl2877c3cd733d9d7Alles als argumentatie om het eigen gedrag te vergoeilijken. Onlangs zo’n discussie op het enorme smoelenboek meegemaakt. De rotte vis vloog weer eens door de lucht, sommige discussianten werden erg persoonlijk, en ja, uit eerder verhalen kent u dan men sanctie al; toedeledokie! Voor de goede orde; ik ontneem vanuit mijn gezichtspunt niemand de lol van het roken. Wie zijn geneugten kan beperken tot de eigen leefomgeving is mijn vriend. Maar als je, onlangs overkwam het ons weer eens, teug na teug neemt en de uitlaatgassen precies zo weet te blazen dat zelfs de kleding van de buurlieden een tafeltje verderop naar die rook gaan ruiken, snapt je niets van normaal opgevoed gedrag. Ik vroeg er niet om, maar helaas…. Roken is schadelijk voor de gezondheid! Ook voor hen die gedwongen zijn mee te roken. Dat is lastig over te brengen aan hen die dit junkengedrag vertonen. En dus zal ik maar blijven beuken op de poort van de onverschilligheid. Tot slechts een klein stukje omgeving wordt aangeduid als rookzone. Net als die uitlaatzones voor honden. Al zijn er ook hondenliefhebbers die menen dat hun huisdier best bij jou voor de deur de grote behoefte mag doen. Maar dat is een andere discussie natuurlijk….

Relatieve overlast…

Amsterdam rondwandeltocht 210807 008Kijk, als de buren massaal in de tuin gaan zitten feesten of muziek maken (wat ze overigens zelden of nooit doen) noem ik dat zelf vanuit mijn waarneming snel lawaai. Maar voor anderen zijn de voorbij trekkende vliegtuigen, auto’s of zelfs trams bronnen van grote ergernis. Immers, lawaai waar je niet om vraagt is reden voor veel gemopper. Nu is lawaai van die soort heel vervelend als het een vorm aanneemt die je het beste als terreur kunt beschrijven. Maakte ik ooit mee in het flatgebouw waar we jaren geleden als jonge lieden woonden. We kregen (naar later bleek) tijdelijke bovenburen die ons het leven echt tot een hel maakten. Midden in de nacht speelden kinderen bonkend en stommelend, loeide een radio, vergaten ze de afvoer van de wasmachine zodanig af te sluiten dat niet alle water langs de muren liep bij ons, en mikte palief na een stukje kritiek van zijn vrouw op zijn kijkgedrag, de tv naar beneden vanaf het balkon op tien hoog. Het was een ramp. Ook al omdat die flats zodanig gebouwd waren dat je van voor- tot naspel het seksleven van je buren kon volgen, voor zover aanwezig, of gesprekken tijdens vele verjaardagen om ons heen. Ik was blij indertijd te kunnen verhuizen.

Bijlmermeer - 1Geluidshinder van verkeer is heel vervelend als je er de hele dag midden in zit. Als je geen keuze had bij de vestigingsplek van die woning. Want wie gaat wonen bij Schiphol weet dat daar vliegtuigen starten en landen. Ga je dan protesteren is er echt iets mis met je geestelijke gesteldheid.  Nu ben ik zelf opgevoed in een omgeving waar omgevingslawaai altijd hoorbaar was. Garagebedrijf tegenover ons, een bromfietsenstallling onder het huis, vliegtuigen die over de straat vlogen en af en toe wat straatraces met diezelfde brommerige tweewielers door de lokale jeugd. In de hoofdader van de buurt reden heel wat trams en het verkeer dat ook toen al druk was had zo zijn invloed op het milieu. Hadden we er last van? Ach, soms. Maar nooit zo dat je er over ging protesteren. We werkten, leerden, deden wat we moesten om een beter leven te bereiken. En wisten dat we in een grote stad leefden, de grootste van dit land. Dan wen je aan het fenomeen en vind je het zelfs te rustig als je in een stille omgeving verkeert.

15214 - MDC DC-8-55 MAC 1977 Scan10008Hoe leuk dat dan ook is zo eens in de zoveel tijd. Lawaai is dus betrekkelijk als het geen terreur betreft. Daar ligt irritatie snel om de hoek. Zoals een live band in de tuin bij de buren zonder overleg of zoiets. In mijn huidige woonomgeving hebben we eens een hele zondag zitten luisteren naar een buurman een paar huizen verderop die zijn opbergruimte in de tuin aan het schuren was. Met een elektrische schuurmachine. Vreselijk geluid. Waar dat ook door kwam, het was zomer, de vakanties bezig en geen kindergeluid te horen. In die stilte viel dit geluid enorm op. Zou het dan slechts daardoor komen? Ben benieuwd wie er van mijn lezers en medebloggers zelf te maken heeft met geluidsoverlast en hoe men er mee om gaat. Is stilte jouw ding? Of kan je wel tegen een beetje achtergrondruis???

Omgekeerd denken…

ants-pests-argentine1Onlangs, het was een beetje aardig weer en dan bewegen we ons nog wel eens wat tussen het groen in de tuin….., bleek dat een van de grote struiken (of was het nu een klein boompje) niet echt opfleurde door het lenteweer. Het ding bleef bruingeel van kleur, al kwamen er nog wel knopjes aan de takken die deden vermoeden dat de natuur zijn werk wilde doen maar niet echt daarin slaagde. Vrouwlief, uitgerust met een stel wel heel erg groene vingers, besloot het ding uit de bijbehorende pot te trekken en kwam tot de ontstellende ontdekking dat de kluit waarin die plant moest groeien was omgevormd tot een wereldstad van enige omvang. Maar dan op mierniveau. Gangen, straten, waterpartijtjes. Het krioelde ook van het volk daar in die kluit. Bruinzwarte kruipertjes druk doende om direct de schade te dichten aangericht door de brute verwijdering van hun stad uit die veilige omgeving. Onderin de pot dreven hele kluiten eitjes. Vermoedelijk het gevolg van een hartstochtelijke bevruchting van het vrouwvolk in deze kolonie. Wij bestreden de bevolking van het mierenstadje voor het gemak toch maar, verwijderden de eitjes en zetten de plant in een bak met bleekwater.

Ants marchingTot zover een eerste observatie van wat in onze tuin zoal speelde.. Wij mensen zijn als je er goed over nadenkt echter tamelijk arrogant. Wij gaan er altijd maar vanuit dat wij die wereldbol hebben geerfd van iets of iemand en dat alles wat daarop aanwezig is en leeft ons moet dienen. We dichten ons zelf grote intelligentie toe en knijpen een oogje dicht voor oorlog, haat, afgunst, armoede, terrorisme, geloofsgekte en zo meer. Immers wij mensen zijn superieur. Maar wat nu als dit niet zo is en wij eigenlijk ‘bezetters’ zijn van een planeet die in principe bedoeld was voor heel andere doeleinden. Dat die kleine mieren eigenlijk de echte bewoners zijn en dat die ondergronds of daar waar het lekker donker en vochtig is, hun eigen leven leiden. Dat er op zijn ‘miers’ wordt geconverseerd, dat ook daar songfestivals worden gehouden en er ook een echte Mierse economie bestaat. Laten we wel zijn, er is weinig kruid gewassen tegen die mieren want als je in de gemiddelde tuin gaat kijken zie je dat die beestjes eigenlijk heer en meester zijn in dat stukje ontspanningsgebied van ons mensen.

Ant figureOoit logeerden wij in Portugal. In een fraaie bungalow, het strand van de Algarve in de achtertuin. Elke dag werden we bezoocht door diverse kolonies mieren die in zwarte banen langs de muren liepen en o.a. aanvallen deden op alles wat eetbaar was in de keuken. Zoonlief was er de hele vakantie druk mee. Die stak die nesten in de brand, het hielp soms even, maar nooit lang. De mieren bleven komen. En niet alleen bij ons, ook bij de buren. Kortom, die bungalows stonden wellicht op de grond van die mieren en die kwamen hun rijkdommen even opeisen. Via de onze. Als je daar dieper over nadenkt wordt je toch iets bescheidener in die claims van het menselijk gelijk. Omdat die mieren naar verluid al een paar miljoen jaar oud zijn en ook de andere bewoners van deze aarde overleefden. De dinosauriers en alles wat daarna kwam. Toch eens over nadenken….het maakt een mens toch een soort profiteur….en mieren niet veel anders dan hard werkende beestjes met een eigen claim op onze wereld. Maar liever niet in onze tuin, dat vind ik dan weer minder…

Snurkprobleem

ANJ-45 - Gees - vrouwenbeeld 220593 - Scan10144Durf jij te zeggen dat jij er geen last van hebt? Echt? Prijs je gelukkig. Want er gaan huwelijken op stuk, relaties worden er ernstig door op de proef gesteld en als het uit de hand loopt en mensen willen niet echt meteen voor altijd uit elkaar slapen ze fysiek gescheiden. Jawel, ik heb het over snurken. Een van de grootste ergernissen binnen relaties. En dan vooral bij vrouwen die zich dood ergeren aan de slaapgewoonten en bijbehorende geluiden van hun mannen. Immers, vrouwen slapen vaak slechter dan hun partners, onderdeel van een genetisch bepaald mechanisme dat vrouwen hun kroost doet beschermen tegen invloeden van buitenaf. Mannen daarentegen zijn weliswaar jagers, maar niet als ze slapen. Als ze dat doen, slapen ze meestal ook en doen dat dan diep en vast. Met alle snurkgeluiden die er bij horen.

Lovers statue 4Niet dat vrouwen niet kunnen snurken hoor, ook het omgekeerde komt voor. Het internet wemelt van de klaagverhalen. Van mannen EN vrouwen die de wanden doen trillen en die kennelijk in hun vrije tijd een privé-zaagmachine benutten om planken door te akkeren die wellicht kunnen dienen ter bescherming van de echtelijke sponde. Ik kan er zelf ook niet goed tegen. Zagen van anderen is me een gruwel, maar ik schrik soms wel eens wakker van mijn eigen geluiden op dit punt. Wordt het te erg slaap ik wel eens een nachtje op het logeerbed om vrouwlief haar welverdiende rust te gunnen. En dat blijkt voor veel mensen een prima oplossing. Even bijkomen, even rust. Ooit, heel lang geleden, sliepen wij als jong paar eens bij een ver Duits familielid van vrouwlief. Die bleek zo enorm te snurken dat horen en zien je verging. Ik kon er niet van slapen, het lukt me niet. Ongekend! Ik wilde uit wanhoop al buiten in de auto gaan liggen, als ik maar kon slapen.

OLYMPUS DIGITAL CAMERADus echt, ik weet hoe erg het kan zijn. En ik weet ook dat in 90% van alle gevallen tips, hulpmiddeltjes en medische oplossingen niet helpen. Je bent een snurker of je bent het niet. Wat inhoudt dat wij mensen met zijn allen een probleem hebben. Die enkele uitzondering daar gelaten. Dan is het handig dit tijdens de verliefdheid van het eerste uur alvast met elkaar te delen, dan kan er wat gewend worden. En anders….een huis kiezen met extra slaapkamers, liefst ver van elkaar. Doet het verlangen naar samen zijn ook weer toenemen. Of heb jij er geen last van?? Ben benieuwd waar het snurken een probleem is en waar niet….

Rascisme of realisme?

OLYMPUS DIGITAL CAMERATerwijl ik dit schrijf vecht Guido van Woerkom voor zijn aan een draadje hangende mogelijke benoeming tot ons aller Ombudsman. Hij moet vechten omdat hij kennelijk (ik kan het me persoonlijk niet herinneren) ooit iets heeft gezegd over ‘Marokkaanse taxi-chauffeurs’ in relatie tot het veilig vervoer van zijn echtgenote. En dat wordt je in bepaalde politieke kringen meteen nagedragen. Je mag hier de homo’s beledigen, vrouwen achterstellen, oudjes verwaarlozen, armen armer maken, rijken rijker, maar je mag niets zeggen dat de Marokkaanse medemens wellicht beledigt. En toch valt er wel iets af te dingen op die instelling. Immers, in de afgelopen decennia is wel gebleken dat juist deze groep immigranten nog wel eens voor de nodige narigheid wil zorgen. Ook al heb ook ik zelf  heel wat lieden uit juist die groep meegemaakt waarmee het goed toeven was en die zich helemaal hadden aangepast aan de Nederlandse normen en waarden, zulks met behoud van hun eigen identiteit. Zoals Canadese Nederlanders die daar overzee al 50 jaar wonen en nog steeds klompen aan de wand hangen of stroopwafels uit het thuisland laten overvliegen. Gelukkig is het beeld van de Marokkaanse medemens dus niet alleen maar zwart of wit.

OLYMPUS DIGITAL CAMERAAnders dan je bij de verschillende groepen mensen ziet die ons land door de eeuwen heen tot hun nieuwe woonland verkozen, blijven hele groepen Marokkanen dingen doen die niet passen bij die zelfde gastsamenleving. Onlangs werd de noodklok geluid over de steeds zwaardere criminaliteit die juist deze groep in de greep heeft. Zoals de Latino’s vermoedelijk in de VS een stuk van de onderwereld beheersen. Alleen benoemt men het probleem daar in de VS toch wat eerder en pakt e.e.a. aan. De wurggreep die politiek ‘correct’ links Nederland houdt op de media en de samenleving maakt dat wij uit angst voor stigmatisering van de hele groep, ook die terreur op straat vrijwel ongemoeid laten. En de mensen uit die groepen die zelf wel succesvol zijn en in de media hun mening komen oreren, wijzen al snel naar criticasters als zijnde rascisten. Terwijl over het algemeen beter zou kunnen worden gesproken over realisme. Ooit werden in ons land Joodse paupers gezien als tweederangs burgers. Ze kwamen heel lang niet in aanmerking voor overheidsbanen of zo, maar dat is gelukkig veranderd. Dat had veel met het aanpassingsvermogen  van die groep te maken. Indische Nederlanders verdwenen vrijwel ‘kleurloos’ in de Nederlandse geschiedenis. Dat gold ook voor Hongaren, Tsjechen, zelfs Surinamers. Niets wat hen doet onderscheiden van onze boerenkoolsamenleving tegenwoordig. De zaken die men van ‘thuis’ meenam werden probleemloos opgenomen in de Nederlandse cultuur. Denk maar eens aan onze voorkeur voor Indisch of anderssoortig eten of drinken. Ook de grote groepen oorspronkelijke gastarbeiders lieten hun sporen, al dan niet fysiek, na.

OLYMPUS DIGITAL CAMERAMaar rond die Marokkaanse medelanders hangt toch een wat wonderlijke menging van gedachten. Ze worden niet goed in de hand gehouden thuis, meisjes studeren zich gek, jongens vaak niet, en gemengde huwelijken komen nauwelijks voor in het kader van het voor hen alles overheersende geloof. Daardoor is de vermenging met de oorspronkelijke Nederlanders lastig, zo niet onmogelijk. Want een geloof is een duivel op het bekende kussen als het als een blok om de nek komt te liggen tussen….. En dan zijn er nog wat staaltjes van onaangepast gedrag die het algemene beeld verstoren. Voor de goede orde, ik heb geen enkel gevoel van rascisme in me. Ik weet namelijk uit de geschiedenis wel wat dit kan betekenen. De Tweede Wereldoorlog is betrekkelijk kort geleden afgelopen en die liet zien wat echt rascisme in zich kan hebben. Maar waar ik ook voor sta is dat de Nederlandse wetten van toepassing zijn op iedereen, dat er geen verzachtende omstandigheden dienen te gelden voor hen die er een andere cultuur op na houden en menen dat dan alles maar straffeloos mag. Dus goed opvoeden, een nuttige en passende opleiding en  dan aan het werk. En wie niet wil en de weg van de criminaliteit zoekt keihard oppakken. Kan volgens mij prima geregeld worden. Ook door dezelfde partijen die nu maar blijven wijzen naar hen die af en toe het gedoe rond deze groepen gewoon ‘zat’ zijn. Ik ben benieuwd hoe anderen hier naar kijken. Realisme in plaats van het zeker te veroordelen fascisme maar ook in plaats van dat gepamper dat tot nu toe niets goeds heeft opgeleverd….

Amsterdam – lawaaiige liefde!

OLYMPUS DIGITAL CAMERAKijk, als ze me vragen naar de leukste of mooiste steden in de wereld, noem ik er snel een aantal op, maar begin steevast met mijn eigen woonstede Amsterdam. Om dat gevoel voor die stad te blijven laden loop ik er elke week een dagje uitgebreid doorheen. Kilometers lang, dwalen door straten en stegen, langs grachten en vaarten, in Zuid, Oost, Centrum of Noord. Het maakt niet uit, Amsterdam is vrijwel overal leuk en aantrekkelijk. Al was het maar doordat ondanks pogingen van megalomane stadsbestuurders en de eventuele vijanden van ons volk,  een belangrijk deel van de historische bebouwing is blijven bestaan. Soort toeristische trekpleister dus ook die je elders in het land nog wel wat gekopieerd ziet qua panden of grachten, maar zelden op een schaal zoals de hoofdstad die kent. Als je er echt op loop zou je van elk pand langs de grachten of tussenliggende straten en pleinen foto’s kunnen schieten.

OLYMPUS DIGITAL CAMERAIk heb er intussen duizenden verzameld, de digitale camera’s zijn geduldig. De stad kent uiteraard ook zo haar nadelen. Zo is het er vaak rommelig, is het straatbeeld zonder uitzondering chaotisch al was het maar door de nu al bijna een eeuw durende verbouwingen en zgn. verbeteringen aan het wegennet. Amsterdam is ook een lawaaiige stad. Het verkeer is daar voor een deel debet aan en dat verkeer is intensief. Zeker in het centrum heb je de overlast van het wegverkeer, de brommertjes, de trams en soms zelfs het rondvaartverkeer.  Gillende mensen en bellende fietsers, blaffende honden en kakelende mensen, opgeteld kom je soms op 90db en dat is best veel. Zal voor bewoners van dat deel van de stad vast niet altijd meevallen. Ik weet nog dat wij daar zelf leefden en de kopjes soms in de kasten rammelden als er weer eens een tram of vrachtwagen voorbij kwam. Dat is in de buitenwijken van deze stad een stuk beter. Wij kennen plekken die stiller zijn dan sommige dorpen, en dan ben je toch echt nog in de drukkere gebieden van de stad. Mooi afgelegen, maar zo aangelegd dat het geluid wordt afgeschermd. Mensen zitten daar gewoon voor de deur met een boek in de zon, soms met een bakkie er bij, en merken niets van al dat verkeer.

OLYMPUS DIGITAL CAMERANee, Amsterdam is geen algeheel stiltegebied en dat is soms best jammer. Maar ja, met een halfslachtig stadsbestuur dat wel veel praat over het milieu maar de inkomsten uit de parkeergelden niet wil missen kom je nooit tot ee n echt drastisch afsluitprogramma.    Zou je dat wel doen werd de leefbaarheid sterk vergroot en zouden er heel wat minder mensen betrokken raken bij verkeersongelukken. Kwestie van willen, maar daar durven de vaak links-progressieven in deze stad niet aan. Geld is een belangrijke smering voor de economische motor die ook voor deze lieden niet meteen als vervelend wordt ervaren. Amsterdam is dus een prachtstad, het is er heerlijk wonen op sommige plekken, je ziet er altijd wel iets leuks, het leeft er, bruist, maar soms is al dat geluid wel wat veel. Dan ben je weer blij in je eigen vertrouwde hofje te zitten waar het voorbij rijden van een auto al een evenement is. Maar waar het wel lekker stil is. Heerlijk…