Waar mijn persoonlijke mening wordt geventileerd…Alle teksten en beelden vallen onder mijn persoonlijk copyright en mogen nooit worden benut, gekopieerd of gebruikt door derden zonder mijn specifieke toestemming. Ook de gebruikte afbeeldingen vallen (mits anders vermeld) onder deze standaardregel.
..gaan we morgen de 27e voor dag en dauw weer even de stad in om ons te vermaken met het oranje-gekleurde volk dat zich bezig houdt met vrijmarkten, muziek maken, festiviteiten die je normaal nooit (meer) meemaakt in deze door regels versaaide stad en vooral veel lopen. Koningsdag is een traditie die voor ons, lieden uit de hoofdstad, vergelijkbaar is met carnaval in het zuiden of pakweg klootschieten, Paasvuren of schaatsen in het noorden van ons land. We trekken zelf uiteraard ook iets oranjeachtigs aan (handig voor wie ons zoekt..) en delen de dag op in een paar korte onderdelen. Trekken van het ene stuk van de stad naar het andere, maar houden wel af ten toe thuis pauzes. Om iets te eten of te drinken, de wc te benutten en soms ook om de eerste leuke aankopen te lossen. Daarnaast hebben we een patient te verzorgen..
De traditie stamt overigens al van lang geleden en was voorheen vooral op de 30e april reden om ons in dat feestgedruis te gaan vermaken zoals omschreven. Maar toen Trix haar oudste zoon naar voren schoof als nieuwe monarch was zijn eerste onbegrijpelijke daad die datum verzetten naar de eigen verjaardag. Ach die paar dagen maken normaal gesproken niets uit al hebben we nog wel eens gemopperd als het op de 27e bewolkt en regenachtig was en de 30e uiteindelijk prachtig weer. Nou ja, april en Wim-Alex doen wat zij willen dus we gaan er maar in mee. Duimen dat het morgen ook al vroeg in de ochtend goed te doen valt. We hebben ook wel eens lopen ‘beren’ van de kou en dankten de weergoden dan op de blote (nou ja..) knietjes dat het in de middag wat opwarmde. Hoe dan ook, wie me zoekt moet morgen dus in onze stad uitkijken naar een oudere jongere in oranje gekleed, met een rugzak op de nek die al dan niet goed is gevuld met vondsten die je normaal nooit tegenkomt. Als alles goed gaat ben ik aankomende dinsdag weer terug met een reguliere meningblog… Tot dan….leve de koning! (beelden: Archief)
Wie anno nu een nieuwbouwhuis betrekt weet zich verzekerd van een veelal aan de wensen des tijds aangepaste woonomgeving die ook meteen alles in zich heeft om vanaf de start het gevoel van de nieuwe bewoners te ontvangen of in/uit zich te dragen. Hoe anders is dat bij een huis dat al decennia of zelfs eeuwen oud is. Dan zit de ziel van die vorige bewoners ook nog in dat huis. Verbouwingen door de jaren heen, veranderingen in de functie, lief, leed, echt alles komt terug als je er zelf gaat of mag wonen. Ik heb de combi van dit soort huizen meegemaakt. Oud- en nieuwbouw, functioneel tot luxe. Alles. Als geinteresseerd in geschiedenis zocht en vond ik ooit dat het ouderlijk huis waar wij toen woonden en indertijd onderdeel was van een gewone drie-etagewoning met huurders die voor de oorlog nog waren geronseld om er te komen wonen, vroeger een heel andere functie had gehad. Immers de straat waar ik toen woonde was weliswaar in die jaren van de twintigste eeuw onderdeel geworden van wat toen ‘Oud Zuid’ heette te zijn, ooit was hier een soort pad geweest waarlangs diverse bedrijven zich vestigden die zaken deden met of voor klanten in Amsterdam. Immers die straten buiten de ‘Veste’ behoorden tot ver in de 19e eeuw tot de buurgemeente Nieuwer-Amstel.
Bij de dringend benodigde uitbreiding van het woonaanbod voor de stad koos men voor overname van het buurgebied en werden in allerijl wijken aangelegd vol met vrij gelijkvormige woningen langs smalle straten die qua inrichting de oude sloten van die buurgemeente volgden. Behalve die in onze straat. Daar was alles een beetje anders. Veel huizen hadden een andere stijl, sommigen leken op die revolutiebouw van de 19e eeuw, anderen weken daar compleet van af. Een samenraapsel van stijlen. En in ons oude ouderlijk huis zat een deur met een luikje. En dat luikje diende ooit het doel van ontvangst van mensen die iets kwamen kopen of bestellen en moesten dan in dat kleine kantoortje (later onze kamer als kinderen) afrekenen.
Onder ons huis was een opslagruimte (later in gebruik als fietsenstalling) zoals bij vrijwel elk buurpand een winkel met soortgelijke loods te vinden was. Hoewel mijn ouders dit huis al voor de oorlog zouden huren, voordien moeten er dus ook mensen hebben gewoond, geleefd of gewerkt. Helaas was dat bij de zoektocht naar de geschiedenis van het pand niet meer te ontdekken. En is er ook nu uberhaupt niets meer van terug te vinden. Begin jaren zeventig werd namelijk een deel van de straat en ook ons oude huis gesloopt. Er voor in de plaats kwamen eenheidsworstflats in de stijl van die jaren. Beter, mooier, ongetwijfeld comfortabeler maar zonder die geschiedenis. Over vorige bewoners geen geschiedenis meer terug te vinden. Wel over de straat die begin 20e eeuw een andere naam kreeg aangemeten door de nieuwe bestuurders van toen. In de oude naam zat het ambachtelijke karakter van deze buurt en straat nog wel degelijk verpakt. Bij mijn volgende woonadres in hartje centrum dat naar verluid ooit was bewoond door kerktorenbouwer Hendrik de Keyser werd dat nog een stukje heftiger. Dat pand dateerde uit de 17e eeuw. En dan heb je het over heel wat bewoners en dito verbouwingen. Maar daarover later wellicht meer….(beelden: Archief)
Hoewel ik al vele jaren verknocht ben aan of verbonden ben met dat Tsjechische merk dat intussen haar 130-jarig bestaan vierde, is er toch een periode geweest dat ik ‘into American Cars’ was. De reden (of oorzaak) toch de belevenissen uit de jeugd die maakten dat ik min of meer opgroeide met die Amerikaanse merken als Chevrolet, Pontiac of Studebaker. Gek? Duur? Welnee. Indertijd waren Amerikaanse automerken bij ons net zo populair als Britse of Duitse. De bevrijding door de Yanks had haar sporen nagelaten en ook onze economische wederopbouw baseerde veelal op Amerikaans materieel.
Heel wat transportbedrijven reden met oude GMC’s of Macks die waren achtergelaten door de door ons land trekkende troepen en ook overheidsdiensten als de Politie reden nog al eens in Jeep’s rond. Hoe dan ook, met een oom die met diverse Chevrolets zorgde dat onze tripjes naar Limburg uit die beginperiode comfortabel verliepen, maar ook later een Studebaker of wat die leasepa zichzelf toe had bedeeld (mijn moeder wilde een Pontiac..) voor weekendvertier kreeg ik dat virus net zo toegediend als het latere Tsjechische. Een van de straatvrienden had een vader die eigenaar was van een groot autoverhuurbedrijf en die wilde zelf ook graag in een ‘Yank’ rondrijden.
In het specifieke en ultieme voorbeeld had hij een zwarte Chevrolet Impala met enorme liggende vleugels op de achterschermen. Af en toe mocht ik dan meerijden. Ik vond het geweldig. Het deinen van de carrosserie en het zoemen van die motoren…heerlijk. Pas tijdens mijn dealerjaren kwam ik er achter dat ik zelf ook graag eens Amerikaans wilde rijden. Dat lukte. Handel en inruil of deals met andere garagehouders maakten dat ik drie Oldsmobiles achter elkaar mocht berijden. Twee daarvan waren van de enorme soort. Stationcars met een dikke V8 motor voorheen die ook nog op diesel draaiden wat voor de totale kosten gunstiger uitpakte dan het geval was geweest met een benzineblok. En bij een verbruik van 1:10 waren die enorme bakken nog relatief zuinig ook. Hoe dan ook, het was een genoegen en ook een soort bevestiging dat dit toch wel het ultieme autorijden was voor wie hield van ruimte en comfort. Voor sportiviteit hoefde je het niet te doen. Integendeel. Maar het was ook goed zo. Nadien heb ik er niet meer naar omgekeken. Amerikaanse wagens zitten anders in elkaar dan Europese of pakweg Japanse. En dus gaat er ook wel eens iets stuk dat je bij andere merken nooit of vrijwel nooit meemaakt. En ook dat herinner ik me nog wel uit de jeugd. Toen pa mijn moeder op haar plek zette (‘jij hebt geen verstand van auto’s’) toen zij wees op een vreemde tik vanonder het motorgedeelte van een van de Studebakers…. Later bleek dat toch een uitgelopen lager te zijn. Beste reparatie die leasepa in een handomdraai verrichtte maar daarna ook meteen genezen was van die Amerikanen… En dat herkende ik dus toen het mij overkwam….. Maar leuk was het wel…. (beelden: archief)
Kijk, toen ik vanaf een kwart eeuw geleden voor mijzelf werkte en adviezen gaf of trainingen, concepten uitdacht en hele campagnes begeleidde deed ik dat zeker niet gratis. Creativiteit moet beloond en de bedrijven die me inhuurden schreven de kosten af op hun vaak vooraf vastgelegde redelijk ruime budget. Ik kon er van bestaan zonder dat ik mij dikke horloges of dito auto’s dan wel villa’s toebedeelde. En als de klanten soms lastig te vinden waren, crises waren indertijd nog normaler dan nu, moesten we met de opgebouwde reserves maar zien dat we het normale leven konden leiden zonder in de schuldhulpverlening terecht te komen. Nou heb ik ontdekt, en al eerder hier gedebiteerd, dat er beroepsgroepen zijn waar tegenwoordig de bomen tot in de hemel groeien. De tarieven zitten op een niveau waar ik indertijd nog bijna schaamte voor had toen ik ze zelf berekende. Maar ik zie ook dat veel van die beroepen tegenwoordig te vinden zijn in ‘klinieken’ vol fraaie apparatuur en bijbehorende assistentes. Ik heb het specifiek over o.a. tandartsen en dierenartsen.
We hadden die beide recentelijk weer even nodig en schrokken achteraf aardig van de berekende prijzen. Zo was ik zelf even bij de tandarts voor een jaarlijkse controle, inclusief gebitsreiniging. Daarnaast moest er een 40-jaar oude vulling van een hoektand worden vervangen. Ik stam nog uit de tijd dat de tandarts daar een uurtje voor inruimde en je dan een nota meegaf voor (omgerekend) 75 euro of zo. Goed te doen. Nou toen ik na een drie-urige sessie het pand verliet (met pijn in de mond die ik daarvoor niet had gevoeld..) lag de factuur al op de digitale mat. En zorgde voor een wat verhoogde hartslag. Jeminee dat loog er niet om. Werd dit werk vroegen samengevat onder de noemer werkzaamheden….tegenwoordig krijg je een specificatie mee waar een beetje autodealer een puntje aan kan zuigen. Echt elk detail, ook gebruikte materialen en zo meer, allemaal staan ze op de factuur. Maar ff sparen voor we dit betalen.
Bij dierenartsen zien we hetzelfde. Er zitten wat klinieken (jaja, de oude eenmans praktijken verdwenen) om ons heen, een daarvan echt om de hoek en de liefde voor dieren spat daar van de er werkende mensen af. Dus brengen we onze huisgenoten op vier poten daar heen als het nodig is. Was ik indertijd gewend aan een starttarief van pakweg 4 tientjes voor een consult van 10 minuten, anno nu is dat opgelopen tot 65 euro voor dezelfde lengte van het eerste gesprek. Moet er dan nog iets plaatsvinden telt het snel op en moet je niet verbaasd zijn als de nota van die dierenarts nog net niet hetzelfde niveau bereikt als die van de tandarts. Tuurlijk, grote stad, hoge huren, andere salarissen, maar toch. Ik bedenk me altijd dat er mensen zijn met kleine salarissen en grote liefde voor hun huisdier(en). Die kunnen dit nooit betalen. En mijden dus de zorg….wat ze ook al doen voor hun gebit. En zo keert de wal het schip ten kwade. Krijg je naast de reguliere zorg (eigen risico 385 euro en stijgend) waar sommige mensen tegen aan hikken nu ook de twee beroepsgroepen waar men niet meer naartoe kan omdat het onbetaalbaar aan het worden is. Arme dieren, arme mensen, dag vogels, dag mensen…. Overigens is de pijn in het gebit snel verdwenen…. Maar ik moet wel even sparen voor de volgende vulling-vernieuwing…. (Beelden: Archief)
Normaal benut ik een kop als bovenstaande voor de beschrijving van zaken die met vrouwelijke communicatie van doen hebben. Wij mannen zijn vaak niet zo praterig….. laat staan dat we ons overgeven aan de wetmatigheid van het roddelen over… Nee hoor, zakelijk, strak en alleen als ons iets wordt gevraagd….. Zij die nu nog lezen zonder in luid lachen te zijn uitgebarsten kan ik gerust stellen, ook de meninggever is een kletsmajoor als het zo uitkomt. Een voorbeeld maakte ik zelf onlangs mee.
Omdat ik begin van het jaar traditioneel even naar mijn favoriete luchtvaartshop aan de zuidkant van Schiphol reis om daar wat accessoires, verf en zo meer voor de hobbies te scoren, deed ik dat dus eind van afgelopen maand januari ook weer. Het was een vruchtbaar bezoek want ik vond grotendeels precies dat wat ik zocht (en meer) en de stemming was derhalve uitstekend. Wat ik dan daarna meestal doe is even langs de dijk van de Ringvaart rijden om zo langs de randen van ons grootste vliegveld Schiphol te observeren of daar nog iets bijzonders staat. En verdraaid, tijdens dat rijden zag ik ineens een groot Brits transportvliegtuig op gelijke hoogte en snelheid met me mee-taxien. Een bijzonder ding, dus die ging vrijwel zeker naar Schiphol-Oost. Even gas er op bij de Tsjech en zien dat ik op tijd daar zou zijn waar de Brit zijn motoren zou gaan afzetten. Toen ik aankwam stond er al een dikke rij spotters die met geweldige telelenzen en laddertjes tegen de hekken klaar stonden om de Brit te verwelkomen. Ik voegde mij er tussen en hield mijn iPhone gereed.
Kwestie van inzoomen, boven het prikkeldraad houden dat ding en afdrukken. Beelden waren prima. De Brit werd niet te ver van de geinteresseerden neergezet en we hadden er een redelijk zicht op. Een grote machine met een missie. Maar ja, wat was die missie? Ik was wel nieuwsgierig. Aangezien de meeste spotters vaak aardig op de hoogte zijn van doel en noodzaak van dit soort vluchten maar eens gevraagd. ‘Wat doet dat ding hier’?? De eersten die ik het vroeg hadden geen idee, anderen dachten dat het om een trainingsmissie ging. Met weer anderen kwam ik in wat uitgebreider gesprek. Mensen die ooit bij Martinair werkten, nu bij een ander onderhoudsbedrijf maar nog steeds gek op vliegtuigen. Net als ik. En dus werden er anekdotes uitgewisseld over de luchtvaart van vroeger en nu, over de grote namen van toen, Schroder, Block en zo meer. Het werd een gezellig gesprek. Zonder al die technische liflaf die bij deze spotters nog wel eens een rol speelt. Gezien ik op de frisse wind stond en nog steeds leed onder de restanten van mijn ernstige ‘mannengriep’ (zie 8-2 jl) besloot ik op enig moment om toch maar weer eens te vertrekken. Ik begreep van de spotters dat die wilden wachtten tot die Brit vertrok. Nou dan kon ik intussen thuis lekker aan de warme choco met taart. Maar wat ik wel merkte was dat ik in de auto naar huis zat te zingen. Het had me goed gedaan. Weer even terug in die luchtvaartsferen zoals vroeger toen we nog met een hele club gelijkgestemden konden genieten van beelden, verhalen en ervaringen rond die zelfde luchtvaart. Ook realiseerde ik me dat dit nooit meer terug zou komen. Best confronterend…. Je wordt ouder pappa….. Maar het was een leuke ervaring. Met dank aan dat ritje langs de Ringvaart…. Was ik na mijn winkelbezoek de snelweg opgereden had ik die Britse machine nooit gezien…en jullie ook niet… (Beelden: Archief)
Ik neem de lezer(es) mee terug naar de zomer van 1972. Vrouwlief en ik gaan samen met een bevriend echtpaar een trip maken naar en door Zuid-Engeland. De reservering vooraf was vrij simpel, je koos bij een reisbureau voor een vlucht vanaf Zestienhoven bij Rotterdam en werd dan opgepikt door de bus die ons al die dagen door het Britse land zou vervoeren, of je stapte al in Brabant op die bus die dan per Hovercraft naar de andere kant van het Kanaal zou reizen om daarna naar dat vliegveld boven Londen door te rijden etc. Als fervente liefhebbers van alles wat vloog kozen wij logischerwijs voor een vlucht met de beloofde Vickers Viscount turboprop die ons ‘snel en comfortabel’ zou overvliegen naar het VK.
Een dag voor vertrek kregen we echter een belletje. De maatschappij van de Viscount was failliet, we werden overgeboekt op een ander toestel van een bekende maatschappij op Rotterdam, British Air Ferries. Kortom, op de vertrekdag keken we met opgewonden spanning naar de majestueuze en wonderlijk gevormde viermotorige Carvair die rokend het platform van de toen nog zo kleine Rotterdamse luchthaven op kwam rijden. Die Carvair was een product van het Britse bedrijf Aviation Traders, dat van een oude Douglas DC-4 via een inventieve verbouwing een efficient vrachttoestel maakte met ruimte voor auto’s aan de voorkant van de romp en dan nog 28 plekken overhield voor passagiers achter de vleugels.
Simpelheid troef en ook op eigen wijze indrukwekkend. De vlucht vanaf Rotterdam verliep prima al vlogen we ergens bij Hoek van Holland nog op schoorsteenhoogte volgens onze professionele waarnemingen (..) en ik zag overal schroeven en popnagels ronddraaien in de vleugels…De vier motoren bromden er vrolijk op los en we hadden prima zicht op de (veer)schepen die de Noordzee overstaken van/naar Engeland. Het vliegveld Southend was relatief snel bereikt en we zetten de landing in. Over een vliegtuigsloperij vol rompen en losse vleugels kwam we aan de grond nadat we op zeer geringe hoogte over een spoorlijn met daarboven hangende stroomdraden heen waren gewipt. Piepend deden de remmen hun werk, en waren we in Engeland. Een vliegavontuur voorlopig even ten einde. De vakantie kon beginnen. Die Carvair was overigens tijdenlang de norm op het gebied van luchtvervoer van auto’s over de Noordzee of het Britse Kanaal. De machines vlogen richting diverse regionale vliegvelden op het Europese vasteland en deden dat trouw en zonder al te veel storingen of problemen. Al is er ooit juist op Rotterdam een tijdens slecht weer neergeklapt met vervelende gevolgen. Maar dat wisten wij toen nog niet. Dat vliegen met auto’s als een soort veerpont is jarenlang belangrijk geweest voor de ontwikkeling van de Britse luchtvaart. Toen massatoerisme maakte dat steeds grotere en snellere veerschepen beschikbaar kwamen en ook de Kanaaltunnel werd geopend was het over en uit met die tak van dienst. De Carvairs en soortgenoten nog een tijdje ingezet als vrachttoestel voor speciale ladingen maar langzaam aan toch de dinosauriers onder de vliegtuigen van een latere generatie. Hoe dan ook, wij reisden er zovele jaren terug mee en bewaren er natuurlijk warme herinneringen aan. En wellicht pik ik er later nog wel eens een op uit mijn reisverleden. (Beelden: archief)
..kaarsjes blies ze in haar lange leven uit. 97! Dat is niet iedereen gegeven zou ik me voor kunnen stellen en als je bedenkt dat ze al die tijd min of meer zelfstandig woonde en leefde is het bereiken van die leeftijd een bewonderingswaardige prestatie. Ook al zeiden wij telkens schertsend dat zij ‘wel 102’ zou worden in deze conditie. Nou was die conditie de laatste tijd aardig fragiel geworden en liet haar geheugen haar vaker in de steek dan dat ze zelf wenselijk achtte. Maar over een andere inrichting van dat leventje in haar ruime flat met metgezel Lucky, de rode kater, was niet te praten. Schoonmama, Jo, Johanna, Jopie, moeke Jo, ze is er niet meer en dat is ondanks het gaan der dingen zoals ze deden in deze laatste maanden, toch best even wennen. Fysiek en geestelijk leek ze eigenlijk ineens niet meer op die krachtige, mooie, vrolijke en zeker reislustige dame die ze zovele jaren was geweest. Want reizen deed ze tot op hoge leeftijd graag. In ons eigen land, Europa, maar ook naar de VS, Egypte of Hong Kong. Alles beter dan thuis zitten kniezen en bedenken dat ze ‘zo graag nog hier en daar heen had gegaan, maar het omwille van dit of dat niet deed’. Dus hup, met een of meer van haar kinderen in het vliegtuig of de auto en iets nieuws bekijken. Ze hield er ook van om verwend te worden. Lekker eten, naar een goede kapper, shoppen, en dan het liefst in winkeltjes waar andere mensen aan voorbij liepen. Je wist immers maar nooit… Haar inmiddels leeg geruimde huis was een verzamelplek voor al die uit den vreemde meegenomen schatten (..). Ik kende haar vanaf mijn jeugd, kwam er voor het eerst thuis in 1964. Best lang dus, en we maakten ook samen veel mee. Van hoge toppen tot diepe dalen. Maar altijd bleef ze overeind, sterk, en het liefst zonder al te veel poespas om zich heen van andere, voor haar vreemde mensen. Zeker in de laatste jaren was haar familie meer dan genoeg. En zo namen we een paar dagen terug ook afscheid van haar. Definitief, maar wel in die kleine en vertrouwde kring die haar zo dierbaar was. Kater Lucky kreeg binnen de familie een nieuwe stek, die werd zijn naam waardig liefdevol opgevangen. Maar Jo is niet meer. Uiteraard uit het oog, niet uit het hart….Daartoe was ze te lang en te stevig aanwezig.
Al eens eerder heb ik hier beschreven hoe mijn beroepsmatige leven verliep. Als ik daar nu op terugkijk kan ik alleen maar constateren dat ik door de bedrijfstakken waarin ik verkeerde nooit in saaiheid de dagen heb doorgebracht. Integendeel. Het ‘doel’ heiligde de middelen en met inventiviteit en inzetbaarheid op alle takken van dienst kon je van jouw functie een veel interessantere maken dan andere mensen deden of doen die zich in een hokje verschansen. Ik leerde er ook waanzinnig veel van. Immers service verlenen hoorde bij al die takken van dienst boven aan het prioriteitenlijstje en aangezien ik vaak met chefs van doen had die dit principe zelf ook huldigden werd er heel vaak buiten de lijntjes gekleurd om gestelde doelen te bereiken.
Als kantoorpersoneel even een vliegtuig laden als er een spoedzending mee moest, geen probleem. Moest een klant een spoedorder ontvangen maar was er even geen chauffeur beschikbaar, dan stapte je zelf achter het stuur van bestelwagen of truck en reed als ware professional het land in. Het versnelde processen, vergrootte de klanttevredenheid en je had ook even contact met de mensen die normaal aan de telefoon met je converseerden. Op Schiphol ging dat zo, maar zeker ook in de automotive. Ik weet nog goed dat ik voor het eerst bij het dealerbedrijf waarover ik al eerder schreef binnenstapte en tegen de middag van mijn eerste werkdag vernam dat er vier nieuwe auto’s moesten worden opgehaald bij de importeur.
Men had net een man tekort, dus…. Uiteraard ging ik mee. Kwam die eerste werkdag daardoor later thuis dan gepland, maar had wel meteen door hoe de dingen in elkaar staken. Dat bleef zo doorgaan. Niet bang zijn om zelf een auto te poetsen of de showroom even goed op te tuigen als de mensen die dat normaal altijd deden waren verhinderd. Met die mentaliteit ging ik ook het importvak in. Gewoon je gevoel volgen. Niet bang zijn voor smerige handen ook al was de organisatie daar dan weer wel zo dat men dat niet meteen van je vroeg. Toen ik een kwart eeuw geleden voor mijzelf startte was duidelijk dat een stapje extra me goed verder kon helpen.
Dus organiseerde ik een grote braderie voor een Amsterdams winkelcentrum liep ik daar zelf de bewuste dagen rond om te helpen en ook om de folders vooraf rond te brengen in de buurt. Ook in de bladenmakerij moest je niet bang zijn om een stapje meer te doen. Heel wat afgereden in die tijd, voor interviews, geregel met lokale journalisten, adverteerders en zo meer. Het zat in de man, een manusje-van-alles. Absoluut hoogtepunt? Nou ja, het is maar hoe je het bekijkt, ik deed in de jaren zeventig ook een stuk chartering. Op vliegveld Beek bij Maastricht. De theorie was simpel, lading uit Hong Kong moest door een ploeg mensen worden overgezet op speciale pallets (platen waarop je lading kunt bergen) die pasten in de DC-8-62CF die wij inhuurden voor vervoer van dit spul naar Lagos in Nigeria. Ook lading uit trucks (Frankrijk) moest dan worden toegevoegd en dat spul voorzien van de benodigde documenten via douane en afhandelaar op tijd in die DC-8 zien te krijgen.
Met hard werken (mijn toenmalige chef Ruud deed vaak stevig mee..) kregen we dit meestal voor elkaar. Tot die ene keer dat de lading klaarstond maar er geen DC-8 verscheen maar een Boeing 707Cargo. Dat was een vervelende verrassing, want dan pasten de geprepareerde pallets niet. Die moesten dan worden ‘afgebroken’ en opnieuw opgebouwd. En laat het grondpersoneel nu net in de kantine genieten van friet met knakworst…. Mijn assistent/vriend Victor en ik deden het dan maar zelf. In onze kantoor-outfit. Maar we verzetten bergen werk. Later namen de volgegeten Limburgers het werkje over. Wij keken tevreden toe. Want de machine ging op tijd weg en we bespaarden ons bedrijf en de (grote) klant veel geld. Het is deze mentaliteit die ik nog steeds in me voel. Leeftijd doet niet ter zaken. Het werk moet gedaan en de klant tevreden gesteld…..Alleen….waar zijn die klanten??? Hoe dan ook, ik kijk tevreden terug. Jullie ook???(beelden: archief)
…woonde ik langer op een adres dan het huidige. Onlangs ontdekte ik bij toeval dat de verhuizer van toen ons en onze toenmalige spullen precies 32 jaar geleden had overgebracht vanuit het nieuwe land terug naar het oude. Niet dat dit daarvoor echt in de planning had gezeten, maar werk en verplichtingen maakten in die periode van ons leven dat we deze drastische stap wel moesten zetten. De werkgever (indertijd in Voorschoten) vond de afstand tussen ons vorige woonadres en de toenmalige werkplek veel te groot en door de indertijd vrijwel dagelijkse files te lang. Dus bedong hij dat ik binnen een jaar na aanvaarden managementfunctie zou verhuizen.
Wij deden daar niet te veel mee, want eerlijk gezegd, het vorige huis hadden we vanaf nieuw bewoond en we zaten daar toen net aan 12 jaar op het moment dat die verhuisopdracht kwam. Hadden daar ook een aardig sociaal netwerk opgebouwd. Er moest door die clausule uiteindelijk toch echt gekeken worden naar iets anders en dat zou dan dichterbij die werkplek zijn dan de 75km die ik nu elke dag enkele reis aflegde als ik weer eens een kantoordag had. 150km op en neer was ook voor de auto van de zaak wat veel qua kilometrage, ook al reed ik dan op lpg. Hoe dan ook, we deden een tijd lang of ons neus bloedde en keken weg van die verplichting, tot de druk vanuit de directie groter werd.
Sterker nog, Baas Jaap ging zelf wel even kijken of er ergens in die buurt van het werk woningen te koop waren. En kwam met vestigingsplekken aan die hij wel, maar wij niet aantrekkelijk vonden. We zouden er na de vakantie die we hadden geboekt in Schotland wel eens serieus naar gaan kijken. Bij terugkomst haalde onze vriendin B ons af van Schiphol en tijdens de rit naar Almere vertelde zij dat zij wellicht voor een huis kon bemiddelen omdat een collega van haar toenmalige bedrijf onder dezelfde condities ook moest verhuizen van zijn werkgever naar Oost-Nederland. Alles moest dan echter wel snel geregeld worden. Dus nog met die vakantie in de benen maakten we afspraken met de huiseigenaar en de hypotheek-adviseur rond wat de mogelijkheden zouden zijn.
Het huis voelde goed, de prijs was best stijf en niet onderhandelbaar, maar de geldelijke situatie zodanig dat we ons deze stap wel zouden kunnen veroorloven. En nadat we ook toestemming kregen van Baas Jaap (het huis lag halverwege Almere/Voorschoten) om deze stap te zetten kwam alles in beweging. Er was haast geboden. De deal gesloten, de contracten getekend. Eind december 1993 kregen we de sleutels, een maand later stonden twee trucks van de verhuizer voor de deur. En in januari 1994 konden we alle spullen op hun plek zetten in het voor ons toch nog wat onbekende en nieuwe huis. Het paste allemaal maar net. Maar het voelde ook goed. De files vanaf nu gehalveerd, de grote stad met haar centrum en andere aantrekkelijkheden weer om de hoek. In de loop van de jaren gingen de mokumse wortels diep de grond in. Het huis intussen een paar maal aangepast, gemoderniseerd, en een band met enkele buren opgebouwd.
Voor mij is belangrijk dat ik sindsdien weer dichtbij Schiphol zit en daar dan ook af en toe even kan verkeren en we hebben puike OV-verbindingen voor al ons intercity-vervoer. Wandelen is hier nog een genoegen en de buurt plezierig en veilig. Ook iets waard. Wrang was wel dat de toenmalige werkgever een paar jaar na dato besloot om zelf het hoofdkantoor te verhuizen naar Leusden. En dat vanaf hier ook een bijna rampzalige bestemming bleek door de vele files tussen hier en daar. Maar de chef die Baas Jaap opvolgde had geen enkele behoefte om ons nog eens te laten verhuizen. Die vond het wel best allemaal. Hoe dan ook, 32 jaar zitten we hier al. Meestal woonden we ergens gemiddeld 10-12 jaar. Alleen de jeugdperiode was met 18 woonjaren op een enkel adres nog het langst voordat we hier terecht kwamen. Het voelt nog steeds goed, eens zien hoe het verder gaat…. En jullie? Ook al lang op een adres te vinden? Of zijn jullie movers? Mensen die van hier naar daar trokken en nog lang niet uitverhuisd zijn?? (Beelden: Prive)
Bij toeval valt een confronterend evenement in onze familie samen met een soortgelijke situatie in het recente wereldnieuws. Dat laatste sloeg op de dood van Brigitte Bardot. Een Franse filmster die intussen 91 jaar oud was en wiens leven grofweg was op te splitsen in twee gedeelten. In het eerste deel was ze een knap uitziend en succesvol actrice, fotomodel en rolmodel, in het tweede een fanatiek dierenactiviste die niet zoals zoveel van die types in ons land achter de leer van Lenin en Stalin aan holde maar van haar hart geen moordkuil maakte als het ging over massaimmigratie en islam. Lief voor de dieren, van sommige mensen moest ze niks hebben. Anders dan veel van haar collegae actrices uit haar hoogtijperiode was ze daarbij niet meer bezig met uiterlijkheden of verzorging.
Ze verouderde snel, werd wat op zich zelf terug getrokken en moest niet veel meer hebben van de wereld om haar heen. Daar koos ze voor. In andere gevallen , zoals wij dat nu zelf meemaken zien we een soortgelijke ontwikkeling. Oud worden is leuk, echt heel oud zijn komt met gebreken. Dan dooft het vlammetje ook al adem je gewoon door en blijft het hart tikken. De aftakeling is confronterend. Nu zie ik dat zelf ook als ik in de ochtend de spiegel bekijk. Jeminee, de tijd staat niet stil zeg. Je mag dan wel denken dat je nog 18 bent, die kop van dat spiegelbeeld vertelt toch een ander verhaal. En ik kan dat niet verbeteren door make-up of een geblondeerd koppie. Injecties met botox zijn ook niets voor me, dus dat laten we ook maar weg.
Nee, dat ouder worden is of lijkt leuk, oud zijn vaak toch wat minder. En ik persoonlijk klaag niet want de eventuele gebreken zijn zo piepklein en onbelangrijk dat ik er niet eens over zal beginnen. Dat is bij anderen van onze generatie wel eens anders. Die zijn vaste klant bij de medische wereld, mankeren van alles en vaak ook grote dingen die mij doen huiveren. Daarbij verliezen ze dan ook vaak het zicht op de wereld, de interesse verdwijnt en als ze een boek lezen zijn ze aan het einde vergeten hoe dat ook al weer begon. Lijkt me niet fijn. Nou ja, zelf weer een jaartje wijzer gaan we vrolijk verder. Gaan de confrontatie met de verloedering van anderen volop aan. Houden ons zelf overeind en kijken uit naar de lente en de zomer. Er moet nog veel worden geregeld en gedaan, maar ook genoten. Wellicht dat dit ons overeind houdt. De wetenschap dat wie zich afsluit geen vrolijker mens wordt en dat je open stellen voor genoegens nog zorgt voor dat rare idee dat in dat verouderende lijf toch een geest huist die jong en jeugdig naar het leven kijkt. Enfin, ik lees de reacties wel. Van hen die geraniums kochten om de groei daarvan te volgen, of anderen die bezig zijn met de vakantie dit jaar, een nieuwe liefde, verhuizing of wat ook. Ik ben benieuwd… (Beelden: Internet)
Altijdmijnmening 