Ontwikkeling…

Ontwikkeling…

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: fidimo-de-organisatie.img_4625.jpg

En dus keken we als jeugdige leden van die vroegere MLW intussen verder dan de lengte van onze neuzen reikte. Al was het maar omdat we in die tussenliggende periode allemaal waren gaan werken voor de kost en daarnaast de nodige scholing doorliepen werden we op veel terreinen wijzer en zochten onze weg in die volwassen wereld. De een ging werken bij de Gemeente Amsterdam, de ander in het bedrijf van zijn pa, de volgende bij de Marine etc. Toch bleef de hobby een rol spelen. Nieuwe leden meldden zich en omdat ik zelf na een paar jaar banqaire ervaring te hebben opgedaan was terechtgekomen in de wereld van het Schipholse werken (dat trok als een magneet aan deze liefhebber) bedachten we op enig moment dat er iets moest worden gedaan aan de ook toen al negatieve invloed van vooral linkse activisten die rond de luchthaven met de meest idiote acties publiciteit zochten voor hun afkeer van de moderne tijd. Al snel zetten wij als groep een stichting op ter promotie van die zelfde luchtvaart waardoor we een tegenwicht konden bieden aan die fanatieke bedreigers van vele duizenden banen op de luchthaven.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: 1-s-100-77-33-pt-gescand-02.jpg

Die stichting werd gedragen door veel van de oude en nieuwe MLW-ers, aangevuld met mensen van buiten met een speciaal professioneel talent. Met voorlichting, dia/film-voorstellingen en natuurlijk uitstallingen van schaalmodellen brachten we zo een positieve boodschap. Een gevolg van wat we in die stichting wilden bereiken was ook de uitgave van een eigen magazine, Stabilo, dat we samen vol schreven, daarna opmaakten, drukten en distribueerden. Adverteerders zorgden voor wat dekking van de kosten. Daar buiten organiseerden we exposities. Eerst nog bescheiden op kantoor van het bedrijf waar ik met wat medestanders zetelde, later zelfs in het Aviodome-gebouw op Schiphol waar we via een uitgekiende pr-campagne duizenden bezoekers trokken.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: p9014030.jpg

En de meeste luchtvaartbedrijven acte-de-presence gaven, soms met wel heel bijzondere zaken zoals een splinternieuwe reserveringscomputer, toen net in bedrijf bij Alitalia. Het eigen blad bracht ons ook bij diverse persconferenties in deze sector, we sponsorden o.a. de opkomende DDA met haar fraaie eerste Dakota-vliegtuig, en waren naast onze even drukke normale werkzaamheden aardig actief. We stonden in Utrecht op beurzen, deden allerlei andere promo-activiteiten en zorgden voor steeds meer positieve druk op de ketel. Toch was op enig moment duidelijk dat onze professionele activiteiten te veel vermengd raakten met wat we daarnaast deden in die luchtvaartwereld. Ik zelf maakte om moverende redenen vrij onverwacht vanuit de luchtvaart de stap naar de autowereld (zie mijn eerdere verhalen over werken op Schiphol..)en kreeg het daar aardig extra druk mee. Later zou ik een nog wat grotere stap maken en kreeg mijn inbreng in de Stichting en het blad een definitief afscheid. Kon er door gebrek aan tijd niks meer voor doen. Wat bleef was de hobby-beoefening. Zoals nu nog steeds. Terug bij af. Uit de kring van mensen die toen zo enthousiast met alles wat ik (beknopt) beschreef bezig was geweest, zijn nog maar weinig leden over. Veel zijn fysiek gaan hemelen, anderen compleet uit beeld geraakt. Maar de herinneringen blijven. Aan een mooie tijd en hoe kinderlijke fantasie en creatief vermogen overgingen in een professionele carriere. En wie over dat laatste nog iets wil lezen moet maar even terugkijken in het archief van dit blog voor de verhalen over de autobranche en het werken binnen de luchtvaart. In 2018 startte ik daarmee. Best interessant… (Beelden: Prive-archief)

De basis…

De basis…

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: fri-9031-leyland-octopus-dinky-18-aug.-2008-modellen-006.jpg

Al die eerder beschreven werkkringen, branches, of ontwikkelingen in mijn werkzame leven dank ik voor een belangrijk deel toch ook aan wat ik als liefhebberijen en hobbies door de jeugdjaren heen heb ontwikkeld. Ik was ook toen al snel gefascineerd door wat ik om me heen zag in die vroege jeugdjaren en daarbij speelden auto’s, vliegtuigen, trams, etc een grote rol. Daarnaast was in ons gezin (en de familie) het automobiele bestaan een belangrijk onderdeel van het leven. Over onze woonstraat heen kwamen met vrije grote regelmaat de al eerder beschreven vliegtuigen van KLM voorbijvliegen, ik stond er met open mond naar te kijken, en in die drukke woonstraat plus omgeving waren ook altijd auto’s, trucks, motoren en zo meer te zien. Om de hoek was daarnaast de drukke doorgaande Van Woustraat bron van inspiratie.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: 2524173745_9dafab95ce_m.jpg

Al snel kende ik vrijwel elk automerk uit de bol. En vertaalde veel in wat ik aan Dinky Toys en zo meer via verjaardagen of anderszins tot mij nam. De familie moest soms diep in de buidel tasten om mijn wensenlijstje tegemoet te komen. Maar ik was altijd blij met de gulle giften (..) Met veel van de trucks uit die Britse serieproductie reed ik samen met vriend(jes) vrolijk over straat en voerde allerlei opdrachten uit. Stenen in een Leyland Octopus met aanhanger van de bekende stoep in onze straat (een soort versprongen deel van de straat met tredes) naar een ander adres. De wegen voor dat doel met krijt (tot gruwel van de omwonenden) aangelegd. Auto’s van vriendjes vervoeren met mijn Bedford Pullmore dubbeldekker. Logistieke genen. Toen ik mijn oudere broer Rob op enig moment achter elkaar een oorlogsschip en later een straaljager zag bouwen van de toen bekende bouwdoosmerken (Airfix, Revell, Monogram, Lindberg etc) vond ik dat ik dat ook moest leren. En zodoende.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: fri-1647-l500-in-eerste-kleuren-anno-1972-img_0558.jpg

Al snel had ik zelf een vliegveld op schaal opgebouwd dat werd gevuld met aangekochte en in elkaar gezette modellen. Een eigen luchtvaartbedrijf op schaal was zo uitgedacht en met weer wat andere vrienden was een club van gelijkgestemden al snel actief. Onze vloten draaiden professioneel (..) met vluchtschema’s, dochterondernemingen met een holding daar boven, exposities etc. De wereld van de luchtvaart lonkte. Ik zat vaak (met fiets of later brommer) op Schiphol om die toestellen van toen op het oude vliegveld in de Haarlemmermeer te bekijken. De verre oorden die ik via de omroepster hoorde benoemen trokken me enorm aan. Onze miniatuur luchtvaart wereld werd steeds professioneler. Groter ook.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: ang19-skoda-octavia-1960-prg-150992-scan10017.jpg

Zelf vliegtuigen op schaal ontwerpen, kleurenschema’s bedenken, reclame opzetten, bladen maken voor de andere leden. Het werd de basis waarop ik veel van mijn latere activiteiten kon laten rusten. Zelfs de naam van mijn latere reclame-adviesbureau zou baseren op de wortels uit die vroegere hobby-jaren. (En dat gold ook voor die vrienden van toen. Een daarvan noemde een holdingbedrijf voor zijn overgenomen echte bedrijf in later jaren naar zijn bedrijfje uit de jeugdjaren.) Velen vroegen zich later af hoe ik zelf tot die naam was gekomen, nou dat was simpel. Gewoon uit de vliegerij op schaal en iets wat ik in 1972 had bedacht. Dat intussen lease-pa in de tweedehands auto’s vooral koos voor het merk Skoda en me daarmee dus besmette heb ik al eens eerder beschreven. Het maakte me tot een ware ambassadeur van de Tsjechen. In de periode van onze miniatuur wereld werden we daarbij ook nog wel eens uitgenodigd door echte luchtvaartbedrijven om een van hun vliegtuigen op Schiphol te bezoeken. We waren daar inmiddels aardig thuis. Dus ook bij de toen toch wat ‘enge’ Aeroflot uit de Sovjet-Unie. Een bezoek aan hun Tupolev 104 die twee keer per week op Schiphol kwam vanuit Moskou hoog op ons verlanglijstje. En op enig moment ingewilligd. Spannend, maar de ontvangst aan boord zodanig dat ik daarna ‘hooked’ was voor die Russische luchtvaart ontwikkelingen. Dat leidde o a ook tot trips naar veel luchtvaartshows….Maar daarover later meer….(Beelden: Archief)

De gaven van Sint Martinus…

De gaven van Sint Martinus…

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: sint-maarten-kunst-ft.jpg

Volgens de katholieke leer was Sint Martinus een heilige die van hetgeen hij bezat de helft weg gaf aan de armen van toen. Zelfs zijn rijke en ruime Romeinse mantel sneed hij met zijn zwaard in twee delen en gaf een helft aan een bedelaar zonder bescherming tegen de koude. Zelf deed hij het verder met zijn Romeinse tuniek dat als je de meeste beelden uit Asterixboeken mag geloven ook niet meer was dan een wassen neus. Beetje korte rok bestaande uit stroken, afgewerkt met leder en wat metalen beschermplaatjes. Maar hoe dan ook, die leer van alles delen paste wel bij het katholieke onderwijs van de jaren 50/60. Dus toen ik op de GLO met de naam van die heilige binnen de katholieke parochie van toen werd opgenomen, was de leer van barmhartigheid, vlijt, ijver en vooral fanatiek geloven het credo.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: st.martinusschool-zuid-leerlingen-jaren-50.jpg

Niet dat dit nu meteen door de volle klassen van leerlingen uit die periode werd opgepikt en beleden. De meeste kinderen niet afkomstig uit al te rijke gezinnen. Het hoogst haalbare in die zuidelijke wijken van Amsterdam ontsteeg in die jaren nauwelijks het middenstandniveau. Dus weggeven?? Je nam liever waarvan je vond dat het jou toekwam. Want zoveel was het allemaal niet. De katholieke opleiding was strikt, de regels duidelijk en wie zich niet plooide kon vertrekken of kreeg nog een fysieke aframmeling op de koop toe. Maar wat de katholieke broeders uit die tijd ook echt wel konden was je de exacte vakken bij brengen. 10×10 was echt 100 en niet iets van ‘zoeken we op via Google’. Je wist welke hoofdsteden hoorden bij onze provincies en er werd trots bijgebracht over onze rijke Nederlandse geschiedenis. Het werd pas ingewikkeld als het ging over de reformatie.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: willebrorduskerk-amsterdam-3.jpg

Dat stukje geschiedenis lag bij die katholieke broedergemeenschap nog best zwaar op de goed gevulde magen. ‘Met protestanten ging je niet om, dat waren de afvalligen’ en de types die het Heilige land hadden aangevallen en bezet, zo anno 1000 na Christus waren de Barbaarse heidenen. Die termen sloeg ik ook op voor later en ik gebruik ze nog wel eens. Indoctrinatie werkt nu eenmaal zo en dus is er veel af te dingen bij het constant stichten van nieuwe scholen in de sfeer van ‘islam’ of ‘FVD’. Ik weet nog goed hoe dat indertijd ging en dat zal nu met soortgelijke indoctrinatie technieken niet anders zijn. Maar al met al is de herinnering aan die vroegere Sint Martinusschool (aan de Willibrordusstraat/Servaes Noutstraat) in Oud-Zuid niet meteen een negatieve. Integendeel.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: kamfer-4-monnik.jpg

De goede ondergrond voor latere brede kennis werd daar gevormd. Was alles dan pais en vree? Nee, zeker niet. Maar ik blijf het jammer vinden dat juist goede scholen ten onder gingen toen het katholicisme plaats moest maken voor atheisme en socialisme in de wijken waar men ooit dominant was. De grote kerk naast ons onderwijshuis verdween, de school werd opgegeven. Later een domein voor krakers en weer later gesloopt. Weinig foto’s van terug te vinden. Zelfs op Schoolbank.nl zijn er nog wel wat verhalen van/over leerlingen maar geen beelden meer uit die tijd. Blijft jammer. Gelukkig hebben we de herinneringen nog…. (Beelden: Internet/archief)

Zelfstandigheid 10 – eindspel…

Zelfstandigheid 10 – eindspel…

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: pc050244_edited.jpg

Ondanks alle uitdagingen op mijn zelfstandige pad bleef ik wel constant actief. Ik verheugde me zo elk jaar weer op mijn ‘wijnritten’ tegen de kerst. Ik kocht dan vooraf een aantal dozen aardige wijn in en reed alle relaties af die me in een bepaald jaar trouw waren gebleven of hen waarvan ik dacht dat er nog best iets in het vat zat en kennelijk nog niet verzuurd. Het waren op zich vaak avontuurlijke ritten. Ik sloeg me nogal eens door zeer matig of zelfs slecht weer heen (sneeuw en ijs) stond soms lang in files maar hield me ook aan het idee vast dat ik geen haast had al waren er dan wel x-aantallen relaties die bezocht moesten worden. Het was elk jaar een succes.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: vakdrogist-duivendrecht-161107-002.jpg

Men kreeg niet alleen die wijn (afgemeten op aantallen mensen in dienst) maar ook wat wervende teksten tussen de wensen en soms kwam ik met meer aan opties voor opdrachten terug dan vooraf gedacht. Ik liep later tegen een schrijfopdracht aan voor een regionale MKB-krant die ik met beide handen aangreep want dat schrijven zat/zit me in het bloed en interessante ondernemers interviewen is geen straf. Integendeel. Daarbij bemiddelde ik ook nog steeds rond Corporate Identity items, oftewel lichtreclame voor aan de gevel en zo meer. Ik verbond ook mensen aan elkaar. Investeerders koppelde ik nogal eens aan iemand die een gouden idee had maar te weinig kapitaal.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: bos-en-lommer-beelden-blue-tower-hotel-buiten-141107-014.jpg

Soms lukte dat, in andere gevallen niet, maar altijd bedong ik dat als er succes was alle marketing via mij zou lopen. Intussen verliep de situatie in de wereld toch anders dan gedacht. Er was nog iets veranderd, die aanpak bij klanten die ‘alles zelf gingen doen’. Met foto’s van hun smartphone en de voorloper van de huidige AI software meenden ze soms dat ze mij niet meer nodig hadden. De resultaten deden mij vaak de tenen krullen, maar goed, wie niet wil of kan betalen voor advies was los geslagen wild. Langzaam aan merkte ik ook dat mijn gevecht met sommige constant dwars liggende prospect-klanten me begon tegen te staan. Daarbij was de benzine/diesel voor de Tsjechische vervoermiddelen ook niet gratis meer en kwam ik soms uit op verliesmaanden qua inkomsten. Dat was geen goede manier om verder te gaan. Dan overleg je even met wat mensen die er verstand van hebben. En komt het besluit…ik zette mij zelf op pensioen! Officieel was ik door de overheid al die richting opgestuurd, nu moest ik zelf die aanvullende stappen nog even nemen. Toen ik 55 jaar aan een stuk door gewerkt had kwam dat moment. Ik stopte. Sloot ook meteen de periode van zelfstandigheid af. Gewoon helemaal niks meer. Het zou meer dan een jaar duren voor ik dat had geaccepteerd en verwerkt e n heel eerlijk, de handen jeuken nog steeds wel eens…Maar nee, ik doe het niet meer. Het was mooi. Van al mijn werkende jaren waren er 18 fulltime als zelfstandige ingevuld. Toen de corona-crisis uitbrak was ik blij dat ik er niet mee geconfronteerd was als nog actief zoekend naar handel. De schade die deze crisis op had geleverd was mij dan zeker niet ontgaan. Nu keek ik er meer als toeschouwer op afstand naar. En dat was best rustgevend. En over die rust gesproken…dat zelfstandige bestaan is mij ondanks alles wat ik soms beschreef goed bevallen. Ik deelde mijn eigen tijd in, had niet meer te maken met betweters die me met hun besluiten af en toe de haren te bergen deden rijzen. Ik stootte af en toe mijn kop, leerde veel, en was uitzinnig creatief. Dat is een mooie finale en prima als conclusie voor dit eindspel van de carriere…. (beelden: Archief)

Zelfstandigheid 9 …

Zelfstandigheid 9 …

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: 1003947_592112080848976_1737198184_n.jpg

Tussen de bedrijven door verhuisde ik mijn bedrijfje intern van een kleine kamer die ik bij de start van mijn zelfstandige bestaan tot een gezellig kantoor had weten om te vormen, naar een grotere ruimte. Daar kon ik meer apparatuur kwijt en ook een professionele ladekast vol dossiers waarin je kon zien hoe hard er gewerkt werd en welke creatieve gedachten uit mijn brein waren ontsproten. Hoewel zeker ruim zat, ik droomde toch van een nog plezieriger ruimte en door een paar zaken in huis bouwkundig aan te pakken kon ik een jaar of wat later opdracht geven voor een uitbouw van onze zolderetage. Daar kwam dan mijn mancave/annex kantoor. Meer dan genoeg ruimte, uitzicht over de daken om me heen en o.a. op de aanvliegroute van Schiphol via start/landingsbaan 27. Dat inspireerde extra. Die hele verbouwing en verhuizing was een beste klus, kostte ook echt geld, maar het paste wel in de wat rustiger periode die toch het gevolg was van de bankencrisis.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: wp_000475.jpg

Veel van het intussen geplande werk verviel, een deel van de opdrachtgevers verdween achter de horizon of schaalde zelf het eigen bedrijf af. Een van de opdrachtgevers die niet zo dacht was de oorspronkelijke ondernemer die me binnen had getrokken bij dat Amsterdamse winkelcentrum. Hij had allerlei handeltjes naast die job van toen, bezat in de stad diverse panden en wilde samen met zijn vriendin expanderen in een nieuwe branche. Wellness. Dus werd er een winkelpand in Amsterdam-West ingericht en omgebouwd. Wie fysiek haarloos door het leven wilde kon hier goed terecht en de beste apparatuur plus een stel fraaie meiden stonden voor dit werk beschikbaar.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: wp_002194.jpg

Maar er moest wel een introductie-campagne komen die maakte dat er vanaf de start ook genoeg klanten op af kwamen. Ik kreeg die opdracht. Dus onderhandelde ik met ontwerpers, drukkers, kranten en zo meer. Ik maakte alles piekfijn in orde, flyers werden rond gedeeld in de buurten waar hij wilde scoren, de advertenties geplaatst, en op de dag van de officiele opening was het echt heel druk. Mede doordat ik ook een dikke vorm van PR had toegepast. Bevestiging van de tevredenheid over de resultaten (er werden meteen ook behandelingen geboekt) kwam van zijn kant per mail naar me toe. Wat echter niet kwam na enige tijd was betaling. Ik had echter alles voorgeschoten en dat ging om aanzienlijke bedragen. Na lang aandringen kwam de mededeling dat de opdrachtgever toch vond dat het allemaal wat duur was en hij wilde wel korting hebben op de facturen. Mooi niet! Afspraken waren gemaakt, bevestigd, ondertekende opdrachten maakten dat duidelijk. Uiteindelijk moesten we naar de rechter om wat ons toe kwam (plus alle juridische kosten) ook betaald te krijgen. Ik was goed voorbereid, mijn advocaat ook. Het geld werd uiteindelijk volledig overgemaakt en daarna heb ik de man nooit meer gezien of gesproken. Opnieuw een bijzondere ervaring. En dat was dus wederom een deel van de leerschool. In deze tak van dienst toch wat gebruikelijker dan in andere branches. En dat was/bleek best confronterend….(Beelden: archief)

Bijna ontelbaar…

Bijna ontelbaar…

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: wp_000630.jpg

Lijken de jaren dat wij nu samen zijn en als liefdevol team het getrouwde leven en alles wat daarbij hoort aan zijn gegaan en in feite nog kneden tot een voor ons beiden acceptabel geheel. Schouder aan schouder, soms in voor- of tegenspoed. De recente gebeurtenissen maakten weer duidelijk dat je dan echt even op mekaar moet kunnen leunen. Want soms zijn zaken die je meemaakt confronterend, dan weer verdrietig, maar samen sterk. Altijd koek en ei? Tuurlijk niet. Twee mensen, twee meningen, twee karakters en uiteraard invloeden van buiten (denk aan werk) die zorgen dat bepaalde dromen niet uitkomen of dat verwachte inkomens minder vanzelfsprekend worden bereikt. Basis van het geheel; communicatie! Als je bent uitgepraat moet je er mee stoppen is mijn mening. En echt, gesprekken vielen of vallen bij ons zelden dood.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: amstel-174-fotoserie-truus-2007-2e-helft-022.jpg

Komt ook door de al dan niet gedeelde interesses maar zeker ook omdat we veel dingen ondernemen, deden, of delen met lieve vrienden en familie. Alweer decennia lang samen, eerst gewoon als collega’s bij de eerste werkgever (de Bank), dan ‘verkering’, verloofd en daarna getrouwd. Zoals dat vroeger ging. Dat trouwen deden we overigens om allerlei redenen vrij vroeg in ons leven en was meteen een gezamenlijke verklaring van onafhankelijkheid. Ons eerste huisje bij de schoonouders (voor mij) op zolder aan de hoofdstedelijke Amstel, hartje centrum van onze stad. Prima, nieuw ingericht, pietepeuterig bescheiden maar wel van ons. Later zouden die behuizingen steeds meer groter groeien maar altijd van ons zijn. Smaken kwamen overeen en dat is nog vaak zo. Hoe dan ook, dit jaar vieren we nog even bescheiden. We naderen een kroonjaar. Dat meld ik later nog wel eens. Voor nu….we gaan even samen genieten…. (Beelden: Prive)

Geduld..is op…

Geduld..is op…

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: dino-1.jpg

Mijn bekende mening over mensen met wie ik een bloglink heb opgebouwd baseert vaak op wederzijds respect. Dus, wie meent dat zijn/haar verhaal belangrijker is dan het mijne en je daardoor gewoon geen enkele reactie achter hoeft te laten aan mijn kant van het digitale gordijn gokt echt mis. Ik zelf ben nogal loyaal, noem het trouw. Mensen die leuk schrijven, gewoon over van alles en nog wat of leuke meningen geven (mag echt afwijken van de mijne) krijgen altijd een reactie. Wie me kent weet dat. En toch zijn er mensen bij die wel genieten van mijn reacties maar er in slagen om maandenlang nul komma nada retour terug te geven. Ik snap dat echt niet. Mis ik dan de frequentie waarop men uitzendt? Zijn mijn blogonderwerpen niet modieus genoeg of voldoe ik niet aan de eigen (al dan niet politieke) normen en waarden van die types? In het verleden kwam ik dat nog wel eens tegen. De linkse activisten, de schrijvers die menen dat alleen hun proza van wereldbelang is, maar wat ik van mijn kant oreer beneden de eigen waardigheid is van die lui! Nou, jullie kennen de meninggever, die raakt al snel verveeld rond die soort bloggers en verliest zijn geduld. Onlangs weer een gelinkte blogster verwijderd. Binnen 9 maanden nul keer gereageerd terwijl ze dat wel regelmatig bij andere bloggers doet en deed. Dan zit er iets niet goed. Knip…..draadje van die link verbroken. En hup verder met de dingen die er wel toe doen. Mijn geduld zit weer op de goede plek. Ik zoek wel naar een vervangende link. En zij die ik volg dank ik voor hun bijdragen n.a.v. mijn verhalen of reacties. Dat houdt de boel gezellig en vooral ook interessant. Stiltes zijn meer voor een eenzaam dorpje op de heide of zo… (Beelden: archief)

Zelfstandigheid 8…

Zelfstandigheid 8…

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: bos-en-lommer-kvo-kvm-010208-005.jpg

Midden in al die activiteiten en zaken die geld brachten en soms kostten ontstond wereldwijd de bankencrisis. De economie stokte, banken kwamen in nood, ondernemers remden hun uitgaven en investeringen noodgedwongen af en dat had ook effecten op mijn ‘handel’. En dan was er nog iets….Wie een beetje slim was als mkb-er kon via de eigen computer en de vroegste AI-achtige software zelf campagnes opzetten. En in de autowereld, waar veel eigenwijze types op de troon zitten, ging dat al snel zo. Toch kon ik bij een aantal van hen nog de nodige reclame-voorstellen kwijt. Soms op gebied van buitenreclame, dan weer voor flyers rond een actie en zo meer. Het winkelcentrum in Amsterdam-West bleek ook een constante en uitdagende klus. Gelukkig maar. En ik liet de DRY-partner die o.a. drukwerk inkocht mee profiteren. Bij veel acties, we deden braderie/markten etc., huurde ik lokaal (Marokkaanse) jonge mensen in voor de beveiliging van die braderie-stallen. Vaak via de eerder genoemde vertegenwoordiger daar die uiteindelijk overigens zelf door het bestuur van die ondernemersvereniging plotseling buiten spel werd gezet.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: wp_004971.jpg

Ik werkte mee aan het project van het stadsdeel om de wijk waar dit winkelcentrum gelegen was bij de EU het certificaat ‘veilig ondernemen’ op te doen leveren. En dat zorgde niet alleen voor een blij bescheiden feestje, maar ook voor flink geld aan subsidies vanuit Brussel voor het stadsdeelbestuur. Een nieuwe ondernemersvereniging werd ingehuurd en daarin zaten duidelijk professionele lieden die binnen het mkb hun sporen hadden verdiend. Het aansturen van o.a. mijn werk voor die club werd daardoor ook veel minder grillig, maar het moest nu ook allemaal op papier met bevestigingen etc. Vergunningen van het stadsdeel werden nu ook formeel beoordeeld…veel van mijn tijd ging op aan al die procedures. Maar het leverde ook de nodige publiciteit op. Ook van mensen die heel kritisch waren op dat imago-herstelwerk dat ik deed voor deze buurt. Men dacht dat het zinloos was allemaal. Deze criticasters kregen achteraf nog gelijk ook. Hoe dan ook, wederom een leerschool. De ondernemersvereniging ging na enige tijd afbouwen, het budget van gemeente, banken en ondernemers zelf werd kleiner en kleiner en mensen die ik had leren kennen tijdens die paar jaren werken daar, verdwenen van het toneel. Uiteindelijk schoven ook voor mij de gordijnen dicht. Men had me ‘niet meer nodig’…. (beelden: archief)

Patatje met…

Patatje met…

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: simca-1100-blauw-uithoorn.jpg

Ik werkte indertijd op kantoor bij een steeds maar groeiend logistiek bedrijf dat was gevestigd in het toen hypermoderne ‘Vrachtgebouw 1′ naast de enorme KLM-Vrachtloods op Schiphol. Met een paar toenmalige collega’s had ik een prima contact, al was er uiteraard ook wel onderlinge competitie. Zo was de na mij toen langst zittende collega (een declarant van importgoederen) er van overtuigd dat hij een superieure rijstijl had t.o.v. de rest, wat vaak kwaad bloed zette bij die zelfde collega’s. Waar ik mijn toenmalige splinternieuwe Skoda showde had hij net een NSU 1000 naangeschaft en vond hij die ook meerderwaardig aan mijn trotse Tsjech. Hoe dan ook, het was allemaal niet zo kwaad bedoeld en hij was verder in de omgang een prettige vogel. Tot hij verkering kreeg met een typisch Amsterdams wicht dat zelf afkomstig uit een arbeidersmilieu meende dat zij via deze gouden vangst (mijn collega kwam uit het chique Zuid) wel een lelijk gevormd neusje omhoog kon steken.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: s11.jpg

Zij kwam ook nog eens bij ons werken als typiste van douanedocumenten en nota’s. Niks mis mee, maar nou ook niet meteen iets om over op te scheppen. Ik had ook zo’n meisje (uit Zuid..)naast me zitten, en dat was echt een schat al ging ze toen nog om met een misdadiger in spe. Maar dat is nu verder niet relevant. Mijn collega (ik noem hem even Bart) ruilde de NSU al snel in voor een toen mateloos populaire Simca 1100. Hij kon me uitgebreid vertellen hoeveel beter die Simca reed dan die NSU maar zeker ook mijn Skoda. Nou dat wilde ik wel eens meemaken dan. We deden dat op een gewone dinsdagmiddag. Samen met zijn meisje reden we naar Schiphol-Oost waar een geweldige patattent te vinden was die zelf gemaakte mayonaise verbond met die knapperig gebakken aardappelstaafjes.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: platform-oud-spl-o-180924-thumbnail_img_7757.jpg

Ik zat in mijn nette pak (uniform was een kostuum in dat vak) en daarover heen een net nieuw aangeschafte bruinbeige jas. Bart stelde voor om de patatjes (in puntzakken) even te verorberen langs het oude platform van Schiphol-Oost waar je dan gelijktijdig kon kijken naar wat chartervluchten en privejets. Prima plan. Hij gaf de Simca de sporen, sloeg linksaf naar dat platform maar vergat daarbij dat rechts voorrang had (en nog heeft). Iemand die met vlotte vaart van rechts kwam in een stevige Ford zette door en ramde de vrijwel nieuwe Simca. Ik zat rechts achterin en zag mijn zak patat met mayonaise dwars door de auto vliegen maar ook deels landen op mijn nieuwe jas en pak. Gelukkig ving het rechterachterwiel van de Fransoos de grootste klap op en vielen er geen gewonden. Wel was het ego van mijn collega Bart bedorven. Toch niet goed opgelet. En ik was er bevlekt vanaf gekomen. Zijn latere vrouw hield haar mond. Wees naar de bestuurder van de Ford omdat die te hard had gereden. Was zeker ook zo. Het werd nog een heel gedoe achteraf met de verzekering. Gelukkig kon mijn kostuum gestoomd worden, maar de jas was verloren. Gelukkig wel vergoed gekregen. Simca’s liet ik voortaan aan me voorbij gaan. Ik bleef maar bij Skoda. Net even degelijker in elkaar gestoken….Maar dat wilde Bart zelfs daarna nog niet geloven…(Beelden: Archief)

Zelfstandigheid – 6…

Zelfstandigheid – 6…

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: sinterklaas-pakjesboot-12.jpg

In de loop van die jaren die ik onafhankelijk en als klein ondernemer door maakte zaten heel wat leuke dingen maar ook best wel wat confronterende. Je leert van zowel het een als het ander, daar niet van, maar die minder leuke, vooral als ze me geld kostten, herinner ik eigenlijk liever niet. Zo was er die ontmoeting met een redelijke bekende autojournalist die me benaderde met een geniaal (..) idee van een online platform voor mensen die geinteresseerd waren in automotive, klikjes kostten volgens de door hem bedachte formule geld en sponsoren rondden het inkomensplaatje aardig af. dat alles in theorie. Dat webplatform stond redelijk rap overeind. Nieuws, dealer-reviews, autotests, bedenk het en het stond er op.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: amsterdsam-slogan-img_2433.jpg

Ik zorgde voor de publiciteit en deed dat met verve en inzet van eigen middelen. Op enig moment stokte de groei. Kwam doordat de betreffende man er vanuit ging dat ik toch vooral de verkoop zou doen en hij de redactie. En dat was een misvatting. Tenslotte was en ben ik zeker ook een schrijver en had geen zin het hele land door te rijden of af te bellen met smeekbedes en verkooppraatjes. Het leidde tot een vroegtijdig einde van de samenwerking en ik schreef weer het nodige af op de balans aan ongebruikt promotiemateriaal. Hij zelf ging trouwens nog even verder met zijn plannen maar liet die bij gebrek aan binnenkomend kapitaal na enige tijd zelf ook maar los. Intussen was ik in de samenwerking met de uitgever van de genoemde bladen ook terecht gekomen in hun promotie/reclamebureau-afdeling. En daar trokken ze nog iemand aan die in Amsterdam de nodige ondernemersverenigingen kende. Zo moest nieuwe handel worden gegenereerd.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: amstrerdam-rennen-achter-de-tram-aan.-man-in-pak-met-hoed-img_5487.jpg

Een daarvan was een grote en bekende Amsterdamse markt waar kooplieden en winkeliers hun nering extra onder de aandacht wilden brengen omdat ze al jaren enorm veel schade leden door de aanleg van de Noord-Zuid-Metrolijn. Zo gezegd zo gedaan en al snel werden we in staat gesteld om o.a. een echte Sinterklaasintocht te organiseren met muziek en originele Zwarte Pieten, dat kon toen nog. Wij, ingehuurd of in dienstverband, van de reclame liepen zelf mee als begeleidende bemanning, een Surinaamse band speelde Sinterklaasliedjes en een Tuk Tuk diende als vervoer voor de Sint. Het werd een groot succes. Later deden we dit nog eens, maar toen was het budget al zodanig dat van de eerder gemaakte zaken weinig overbleef. Ik moest toen zelfs als ingehuurde kracht nog speechen op die markt om mensen naar de Sint te trekken die in een soort kerstslede werd voortgetrokken door zijn donker gekleurde zwarte pieten. Een paar beveiligers uit de buurt hielden al te agressieve mensen uit de buurt van de Sint. Ook toen al was voor sommige nieuwe Amsterdammers de hele vertoning te veel van het politiek incorrecte en het werd dus voor die Sint zijn Waterloo. Toch was dit erg aardig om te doen. Jammer was dat het reclamebureau waar ik toen in opdracht voor werkte later zou zorgen voor nog veel meer ellende. Maar had ook van doen met het fiasco van die bladenhandel waarover ik al eerder schreef. De kas bleek leeg, vergoedingen voor mij werden gewoon niet uitgekeerd en dus ontstond er wrevel….(Beelden: Yellowbird archief)