De komst van Prins Percy

We keken er al enige tijd met grote belangstelling en even groot ongeduld naar uit. De komst van onze derde kat(er) die op 5 mei jl. werd geboren. Een soort van raskatje. Een Ragdoll! Niet dat we daar nu per se van zijn, onze nog jonge al in huis verkerende vierpotige huisgenoten waren meer van de normale kattensoort, maar we wilden gewoon iets anders toevoegen. Naast twee zwarte nu eens iets grijs of blonds. Via een lieve vriendin die ons hier over tipte kwamen we terecht bij een dame die met haar gezin een huis bewoonde waar wij ooit drie nummers verder op in de straat onze Almeerse jaren sleten. Het nestje was juist ingericht, de kittens nog een soort blinde molletjes op zoek naar de melk die moederpoes nogal gemakkelijk verstrekte. Twee echt blonde kittens en twee iets donkerder van kleur. Om praktische redenen wilden we een katertje. Dat werd dus afwachten. Want voor je het geslacht kunt bepalen bij een kitten ben je wel een paar weken verder. En bij de vrij harige soort waar wij nu voor gingen is dat extra lastig.

Overigens is onze poes nummer 2, Punkie, als ‘vrouwtje’ bij ons binnengekomen met de daarbij behorende naam en garantie. Maar het asiel waar we deze lieverd vandaan haalden had niet goed gekeken en bij de eerste controle van de d.a. die we hiervoor in de arm namen bleek het toch echt een katertje te zijn. Nou ja zeg….. Maar eenmaal in huis verandert het geslacht niets al is de ingreep ter castratie een heel andere dan die waarbij een vrouwtje moet worden gesteriliseerd. Hoe dan ook, pas onlangs werd duidelijk dat het nestje van 4 kittens een enkel mannetje had voortgebracht, die werd voor ons. En deze kleine schavuit haalden we in de derde week van juli op. Goed op gewicht, zindelijk, lekker gezond, brutaal als de beul en schitterend van kleur en haardracht. Prins Percy. Een naam die klinkt als een klok, een paar dagen lang uitgedacht, omdat wij nu eenmaal sinds de jaren 70 de principes huldigen dat onze huisgenoten een naam moeten krijgen die met een P begint.

Ach, laat ons, het is gewoon een leuke traditie. En deze bijna koninklijke gast kreeg de toevoeging Prins omdat ik dat extra leuk vind. Hoe dan ook, ‘gewoon volk’ mag hem Percy noemen. Een prinsje van de soort die ons direct om de harige vinger wond. De hele rit naar zijn nieuwe huis niet mekkeren of miauwen maar gewoon lekker slapen. Thuis ging dat wel over. Hij blijkt een kwekkerd. Overal waar hij loopt laat hij zich horen. Als hij iets van ons wil, miauwen! De bak opzoeken of zijn huisgenoten, idem dito. Het gewenningsproces met die twee hier al enige tijd verkerende jongvolwassenen had wat voeten in de aarde. Geblaas over en weer was niet van de lucht. Maar na twee dagen begonnen de verhoudingen te ontdooien. Percy werd steeds beter geaccepteerd. Met name zijn grote ‘voorbeeld’ Pixel begon hem echt leuk te vinden en liep al snel te dollen. Dat kwam en komt dus wel goed in poezenland. Nu is hij nog klein en genieten we van het typerende kittengedrag. Gaat snel zat. Zijn pa was na een jaar al een kilo of zeven en uitgegroeid tot een heel stevige kater. Ook dat zal wennen worden voor de andere twee. Pixel is een meer dan stevige en gespierde kater, die redt het wel, maar onze Punkie is een soort van zielige kneus. En groeit niet meer. Dus die krijgt het wellicht lastig in de toekomst. Maar ja, die wil ook niet echt een liefdesrelatie met de nieuwkomer. Is wellicht een voorbode…

Dagvlinder…

Hij dartelde van bloem naar bloem en genoot ten volle van het leven. Zij vleugels glansden in de zon en hij koesterde zich aan de aangename warmte. Zijn leven was hij lopend begonnen. Zich voedend ook. Hij had zijn langwerpige buik helemaal vol gegeten op plekken waar dat kon of mocht en dat had ertoe geleid dat hij nu zo groot en krachtig was. Hij kon vele kilometers afleggen zonder te hoeven rusten. Hij gebruikte daarbij zijn reserves maar kwam nooit echt te kort. Hij had kortstondig verkering gehad met een meisje van hetzelfde ras en dat had volgens haar geleid tot goed nageslacht, daarover hoefde hij zich geen zorgen te maken. Deed hij ook niet. Hij dartelde gewoon verder en keek omlaag naar de wereld van die andere bewoners die soms zo heerlijk rook maar ook zo gevaarlijk kon zijn. Hij moest goed opletten dat hij niet werd aangevallen door die grote terroristen die op hem loerden, of die geel/zwarte gifkikkers die hem al zoemend verjoegen als hij even een beetje nectar tot zich nam op een bloem. Dat spul verslaafde hem nog eens. Zo lekker… Op deze zonnige dag had hij weinig wat hem verdrietig kon maken.

Nee, hij leefde en genoot met volle teugen. Het werd anders toen de grote bol in de hemel langzaam zakte. Met dat verschijnsel voelde hij dat hij moe werd. Hij keek eens opzij en zag dat zijn mooie kleuren van overdag ook donkerder werden. En dat zijn vleugels begonnen te slijten. Tijd om eens een slaapplek op te zoeken. Ergens beneden waar het veilig was. Hij moest opschieten, zijn lijf werd koud en kil en hij zou het vliegen niet meer al te lang volhouden. Ergens in een hoekje onder een grote struik besloot hij om de nacht door te brengen. Een nacht waarvan hij geen idee had hoe lang die zou duren. Maar hij waagde de gok. Vouwde zijn vleugels na de landing op en nam de rusthouding aan. Daarbij had hij de grote rode kater over het hoofd gezien die met een oog open had liggen loeren naar alles wat in die tuin bewoog. Met een snelle sprong had hij het dier te pakken dat vlak voor hem op een takje was komen zitten. Met zijn scherpe klauwen scheurde hij de vleugels van het dier en stak het in zijn bek. Het bewoog nog wat, maar met een paar slikbewegingen was het diertje verdwenen. Weer een eendagsvlinder minder. En de kater liep voldaan terug naar zijn vrouwtje en liet zich de bemoedigende klopjes en aaien welgevallen. Tijd voor echt eten. Want van een vlinder alleen kon je niet leven…..(foto’s internet)

Een jaar Punk…..

WP_20160414_009Weet je het wellicht nog? Een jaar geleden alweer haalden we onze kleinste poes op uit het lokale dierenasiel. Die poes met een heel verhaal. De kitten die met zijn broertjes en zusjes door een of andere schoft was gedumpt en zonder eten of drinken in een vuilcontainer had gezeten. Gelukkig gered en door ons daarna uitverkoren. Nou ja, hij koos ons uit met zijn brutale manier van doen. Sindsdien is hij uitgegroeid tot ‘kleine urk’. Want poes bleek kater, de oorspronkelijke naam werd gewijzigd. Hij onderging de dingen die kittens dienen te ondergaan. Hij vrat en vreet als een bootwerker, palmt ons in met zijn lieve charme en ligt het liefst op ons of tegen een van ons aan. Voor grote huisgenoot Pixel is hij beurtelings speelgenoot of prooi. Die kan niet zo goed kiezen wat hij het leukst vindt aan dat kleine zwart/witte monster. Zal ook komen door zijn wat kleinere bouw. Pixel is zowat twee keer zo groot als hij.

WP_20160109_010Anders dan Pixel is de kleine ook liever lui dan moe. Slapen kan hij als de beste. Vooral overdag. ’s-Nachts gaan hij dan spoken. Onderzoeken wat leuk is en wat niet. Omdat hij dan ook weet dat Pixel in een soort zelf verkozen coma ligt. Die is overdag veel actiever, maar slaapt in de nacht als een roosje. Is het een miauwende kat? Nee! Hij piept wat in het rond. Vooral als hij ontdekt dat hij de deur niet kan open maken. Want hij is ofwel te lui om dat te leren dan wel hij vertikt het gewoon. Hij kan verleiden, kopjes geven, knorren, maar praktische zaken is hij niet zo sterk in. Zoals goed springen. Waar onze Pixel afstanden overbrugt van 1,5-2 meter is voor de kleine Punky 50cm al een erg grote barrière. En het ziet er niet naar uit dat hij dat ook nog zal leren. Want dat moet je dan toch wel een keertje oppikken als kat zou je denken. Zeker als je grote voorbeeld het keer op keer voor doet…

WP_20160509_010Een kater met een handleiding dus. Met een kopje als een clown, een karakter vol liefde en overgave, maar weinig praktisch inzicht. Tot er een vlieg of mug in de kamer is. Dan ineens zie je iets wat lijkt op het gedrag van een gemiddelde huiskat. Maar als het te lang duurt snelt hij terug naar zijn uitrustplek en knort vol genoegen over zijn avonturen. Alleen jammer dat we dat niet zo goed begrijpen. Na een jaar weten we in ieder geval dat we in ons gezin een paar aardige karakters op vier poten onder een dak hebben verzameld. Van harte gefeliciknord Punk! We genieten van je!

 

10 jaar dieren-evolutie

fotoos Truus camera tot en met 110107 016 (2)Het is opmerkelijk hoe snel alles lijkt te wennen in een mensenleven. En dan bedoel ik vooral dat waar je wellicht vooraf weleens tegen aan hikt, in de praktijk van alle dag, ineens helemaal niet meer als vervelend of akelig hoeft te worden gezien. Een verhuizing, wisseling in de vriendenkring, andere meubels, een nieuwe auto, bedenk het maar en wij normale mensen moeten gewoon even wennen. Maar eenmaal door die eerste fase heen weten we na korte tijd nauwelijks meer hoe het ‘daarvoor’ ook al weer was of schrijven die herinneringen bij in het grote boek met levenservaring en lessen. Ik keek onlangs eens terug naar de afgelopen tien jaar. En dan met name naar de wisseling in onze dierenstal die deze periode heeft plaatsgevonden. Tien jaar geleden nog maar hadden wij drie poezen in huis (nou ja, twee poezen en een kater) die toen nog aardig in de bloei van hun leven waren.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

En we hadden Purdy, onze stoere boeren Fox. Door die dieren had ons leven een bepaalde dynamiek, een ritme dat mede werd bepaald door de verzorging van die dieren. Wilden we ergens heen voor een paar dagen moest er altijd het nodige georganiseerd, en last minute besluiten voor een tripje was er niet bij. In de loop van de daarop volgende jaren veranderde dit beeld snel. De oudste poes werd nog in 2006 ziek, en moesten we daardoor helaas redelijk onverwacht laten inslapen. Vier jaar later was onze hond aan de beurt en in de jaren die volgden ook de andere twee poezen. Resp. 16, 16,5, 15 en 15,5 jaar oud geworden. Mooi gemiddelde. Begin vorig jaar kwam Pixel in ons huisgezin.

WP_20150711_009Een nog bescheiden zwarte kitten met een fluwelen huid die ons volledig inpakte. Maar intussen zo aan ons hangt dat een dagje weg wederom zorgt voor veel verdriet. Want als we dan wegrijden zit hij steevast voor het raam en kijkt ons na met een blik van ‘’waarom…….???’. Dat breekt je hart bijna. Dus eind vorig jaar maar een tweede minipoes gehaald. Uit het asiel, met een heel verhaal, ik heb het hier al verteld. De poes bleek uiteindelijk, bij controle door de aangewezen dierenarts, ook een katertje en die noemden we dan maar Punkie. Groeien doet die kleine vooral door veel te eten. Schransen als een bootwerker, maar nog steeds zo slank als een den. Slungelig, maar ook al zo’n lieverd die graag op schoot ligt of anders in zijn klimpaal voor het raam. Zo kan hij dan de vogels in de tuin bespieden die hier altijd komen bunkeren.

WP_20160223_008Pixel is nu de jongvolwassene en leert de kleine trucjes. Samen hebben ze lol. Soms wat minder. Dan is Pixel het gedoe zat en spring te kleine in zijn nek om hem met wat stevige beten bij te brengen dat respect ook hoort bij het ouder zijn. Maar wat een plezier hebben we aan die twee, beste lezers…..De overige veranderingen die we sinds 2006 over ons heen kregen zal ik u in het kader van het verhaal nog maar even onthouden. Maar neem van mij aan dat het er veel waren. Tien jaren is niet niks. Het is een hele periode en soms kom je dan heftige zaken tegen, in andere gevallen ook emotionele. Een mens wordt nu eenmaal als alles goed gaat ouder, maar ook wat wijzer. En in die wijsheid vervangen we nu de nodige meubels en ruimen wat overbodige zaken op. En nu geef ik mijn aandacht even aan de poezen. Er wordt uitgebreid gesnord naast me….

Met blijdschap…..

WP_20150912_020We wisten al vrij snel na het overlijden van ons nog gemiste oude viervoetige dametje Poes Poes dat we voor de nog zo jonge Pixel een maatje moesten gaan verzorgen. Hij heeft een karakter dat aandacht behoeft en vooral ook gezelschap. Niet dat de oude dame nu zo gezellig was geweest voor die kleine zwarte kitten die begin vorig jaar ons huis betrad. Integendeel. Ze duldde hem, maar als het moest deelde ze best uit. Dat werd met het verstrijken van de tijd anders. Poes Poes begon te sukkelen, ik beschreef het proces al eerder, en Pixel groeide uit tot een stevige en brutale poezensnuiter die het liefst vanaf een tafel of bank snoekduiken nam om de oude dames schrik op het lijf te jagen. Toen ze er niet meer was liep hij te zoeken. Miste haar kennelijk toch. En toen gingen wij onlangs ook nog een nachtje weg. Dat was niet gepland, maar kwam zo uit. Als altijd was hij door ons verwend en verzorgd, maar toch…. Nachtje helemaal alleen thuis. Het beviel hem niet. We kregen een meer dan warm welkom bij thuiskomst.

WP_20150912_034Een maatje moest er dus komen en dat vonden we. Onlangs, na even snuffelen op het internet, kwamen we uit bij dierenpension en asiel Amstelveen. Waar een flink aantal kittens in de aanbieding maar zeker ook belangstelling stonden. Het was er druk. Opvallend was dat veel mensen met twee kittens tegelijk naar huis gingen. Bleken broertjes of broer/zus-beestjes te zijn die men niet uit elkaar wilde halen. De poesjes die wij op het oog hadden waren zeer onderscheidend van karakter. Wij wilden er slechts een, twee was echt te veel. De ene poes een Cyperse was angstig, schuw, wilde niet aangehaald worden. De andere was een pittige met een hard werkende motor. Dat zou haar worden. Zwart met grote witte vlakken en een rode neus. Hoe leuk wil je ze krijgen? Bij de receptie van het Amstelveens asiel bleek dat het diertje een heel verhaal achter zich had.

WP_20150912_013Te vondeling gelegd en gelukkig met haar twee familieleden tijdig gevonden. Opgevangen, gevoederd, medisch geholpen en al een hele poes al was ze dan niet veel groter dan 25-30cm. We smolten gelijk. Extra stimulans. Ze ging mee. Zat binnen de kortste keren gewoon op de autostoel en lag daar te knorren. Vond niks eng, had vertrouwen in haar toekomst. Dat was dus extra leuk. Thuis was ze direct aan het dartelen en wilde spelen met haar beoogde kameraadje. Dat viel tegen. Pixel moest niet veel van die op batterijen lopende muis hebben. Ze kreeg een paar fikse tikken en we hoorden hem grommen en blazen. Maar niet uit het veld te slaan bleef ze gewoon op hem af lopen en proberen te spelen. Twee dagen later ging dat al veel beter. Ze klimt de trappen op en af, paradeert rond als een kleine koningin en heeft ons allang betoverd.

WP_20150913_011En Pixel? Die ligt al weer ouderwets te rollen en laat zijn buik strelen. Want je moet toch wat met zo’n blaag in de omgeving die iedereen om de vinger windt. Overigens werden haar broertjes gelijktijdig meegenomen door een ander echtpaar, die ook geen drie katten tegelijk wilden verzorgen. We waren net op tijd dus. En oh ja, ze heeft ook een naam; we noemden haar Pebbels! Met blijdschap gaven wij kennis……

Terug in de tijd; 1995!

ANT-15 - Amsterdam RAI 1995 - Intro Felicia Scan10089Soms is het wel eens aardig om terug te kijken naar je eigen leven van pakweg 10,20,30 of 40 jaar geleden. Hangt er vanaf hoe oud je bent uiteraard. Gewoon om te zien hoe je toen tegen bepaalde zaken aankeek en met welke dingen je indertijd zo druk was. Of je toen gelukkig(er)was en wellicht actief met dingen die je later toch als minder belangrijk bent gaan zien of wellicht  niet. Zo weet ik nog goed hoe ik in de jaren zeventig heel erg druk was met allerlei voorzitterschappen, van Stichtingen die de belangen van de luchtvaart behartigde tot het schoolbestuur van de scholengemeenschap waar mijn zoon op verkeerde. Werd later allemaal aan de kant gegooid omdat ik andere interesses kreeg en verhuisde. Je ziet door de jaren heen je vriendenkring wisselen. Oude vriendenkring opgefrist, nieuwe mensen toegevoegd. Je maakt als mens van alles en nog wat mee. Denk maar eens aan de komst van de computer of de invloed van het internet. Echt waar, hadden we twintig jaar geleden nog maar weinig tot niets over gehoord of dat hele gebeuren stond qua persoonlijke beleving nog in de kinderschoenen. 1995, twintig jaar geleden, was een sleuteljaar voor mijn toenmalige carrière.

ANT-19 - Ouderkerk 190295 - Purdy in gras Scan10093Ik werkte halverwege die jaren negentig al een paar jaar voor de grootste auto-importeur van Nederland en ‘deed’ daar mijn favoriete automerk waar we net een nieuwe compacte middenklasser aanboden in de vorm van de Felicia. Een eerste vingeroefening van de Tsjechen onder auspiciën van de Volkswagen-directie. We hadden die wagens met verschillende benzine- en dieselmotoren en het was nu de beurt aan het publiek om de auto naar waarde te schatten. Januari 1995 was een stressvolle tijd, omdat we net bezig waren met voorbereiding van de tweejaarlijkse auto-RAI. En daar zou de nieuwe auto breed worden geintroduceerd. We trainden de toenmalige dealerverkopers die in de stand aan de slag zouden gaan en dat leverde uiteindelijk heel wat nieuwe orders op voor een degelijke en keurig nette auto die voor een relatief laag bedrag VW-techniek combineerde met de meeste binnenruimte uit zijn klasse. Intussen woonde ik ook al weer precies een jaar in ons huidige huis in een mooie omgeving op de rand van de Hoofdstad.

ANT-12 - Amsterdam Uitmarkt 1994 - Varende ton Scan10087We raakten in de thuissituatie net gewend aan de nieuwe omgeving, genoten van het verminderde filegedoe na die verhuizing en voor mij was het ook al zo plezierig omdat Schiphol met al haar aantrekkelijkheden om de hoek te vinden was. We hadden onze, toen nog jonge, hond Purdy een paar jaar in huis. En als we naar Duitsland gingen voor wat inkopen deden we dat steevast in Essen. Ik zat zelf ook regelmatig in Praag en vond dat een van de leukste plekken van Europa. Al waren de gesprekken daar niet altijd even gezellig… Hoe dan ook, 20 jaar geleden was het leven nog overzichtelijk. Je deed veel zo niet alles met de schrijfmachine, fax of kopieermachine. En weken hadden vaak een uurtje of 60-70 aan werktijden in zich. Het lijkt zo kort geleden allemaal, maar wat is het al weer lang geschiedenis….

Confronterend….

942218930_350117ef9a_mAl eerder beschreef ik hier of op vorige blogadressen wat in mijn ogen zo n confronterend is aan ouder worden. Niet alleen dat je soms ontdekt dat diegene die je aankijkt in de spiegel een rimpellandschap begint te vertonen waar de Maan zich niet voor schaamt. Het is ook dat je niet meer die 100 meter in ergens rond de 10 seconden kunt sprinten wat frustreert. Je bent al blij als je een beetje afstand kunt lopen of fietsen zonder gekraak en gepiep. Nee, ouder worden laat je duidelijk zien dat de periode van jeugdige onkwetsbaarheid voorbij is. Althans, in normale situaties. Helaas zijn er ziekten die met leeftijd niets van doen hebben. Die ongeacht jeugd, ouderdom, afkomst of positie toeslaan en een mens in diepe wanhoop kunnen storten. Maakte je dat nooit mee, krijg je wel het idee dat jij als mens overal tussendoor zwijnt, komt er wel weer een andere confrontatie op jouw pad. Weet je weer even hoe onbelangrijk wij mensen eigenlijk zijn. Dat is best confronterend, want wij zijn allemaal heersers in ons eigen koninkrijk natuurlijk. En als de fysieke (of psychische) revolutie uitbreekt raken we veelal aardig van de leg en zien alles buiten het probleem om als relatief.

DAVID_BIG_LSDOnlangs werden wij weer geinformeerd over een fikse kwaal bij iemand die wij goed kennen en wiens familie ons het verhaal vertelde. Compleet in de war door dat nieuws, en dat snappen wij. En als je dan kijkt naar die kwaal valt wel op dat dit nu het derde geval is in relatief korte tijd waar dit soort nieuws naar buiten werd of moest worden gebracht. De medische wetenschap kan veel, mogelijk ook dit ‘probleem’ oplossen, maar de lijdensweg zal voor patient en omgeving zwaar zijn. Dat weten we nu ook wel uit ervaring. Het leven krijgt een andere wending en plezier of liefdevolle etentjes worden ineens zeldzaam of iets van het verleden. Meer nog dan leeftiijd op zich, zijn ziekten en kwalen dus confronterend voor een mens als ik, die decennia lang geloofde dat een hersenschudding of een ingegroeide teennagel al aardig vervelende beperkingen waren voor normaal functioneren. De leeftijd op zich kan dat al zijn, maar als daar dan ook nog een reeks van problemen bij gaat komen wordt het wel erg ingewikkeld allemaal. En natuurlijk, voorbeelden zat van mensen die het ‘gedoe’ prima ondergingen, die er goed vanaf kwamen en nu weer normaal functioneren. Maar leven zij niet met een soort alarmwekker in de bol die bij het minste of geringste afgaat en de boel weer op tilt zet? Best confronterend allemaal. En daarom wens ik eenieder die met dit soort problemen te makken heeft alle sterkte en beterschap. Intussen kijk ik maar weer eens naar dat maanlandschap. Ook bepaald niet fijn!

Smerige katten…

Poezen maken de dienst uit in huize Pool - 2006 001Zo lang ik me kan herinneren leef ik al met en tussen de huisdieren. Niet van de vreemde of agrarische soort, ik schreef er al eens eerder een stukje over, nee gewoon honden, poezen wat tropische vissen of een verdwaalde parkiet. Allemaal in mijn jeugd meegemaakt en dan krijg je toch iets mee van….ik wil dat ook!  Nu zijn parkieten niet mijn ding en heb ik na een enkele ervaring met tropische vissen in een niet waterdicht aquarium in combinatie met de nodige ziekten dat stukje dierenleven al decennia geleden opgegeven. Het bleef bij diverse katten, poezen en een enkele hond. Dieren die me het leven aangenamer maakten, een huis tot thuis maakten en dat nog steeds doen. Net als wij mensen hebben ook die dieren bepaalde nadelen. De kattenbak is geen genoegen, al is het vrouwlief die zich daarmee het meeste bezighoudt. Dat zo’n diertje af en toe even zijn maaginhoud op tapijt of jouw schoenen deponeert mag ook in het vakje ‘onaangenaam’ worden opgenomen. En de schade die je hebt of krijgt als zo’n dier zijn plek in huis even duidelijk afbakent moet je incalculeren. Doe je dat niet wordt het geen gelukkige samenleving met die viervoeters en zijn beide partijen ongelukkig. Een hond, zo heb ik ervaren, moet gewoon minstens drie keer per dag naar buiten. Of het nu regent, waait, sneeuw of vriest dat het kraakt. Er uit moet je. Valt niet altijd mee.

OLYMPUS DIGITAL CAMERAJuist onlangs las ik een boek waarin levensvragen over allerlei verschillende facetten daarvan worden beantwoord. (Waarom je kat niet mee naar bed mag – Ellen de Visser – ISBN 978-90-351-3957-2) Zoals ‘is het verstandig de kat in bed toe te laten?’. Nou, dat antwoord viel me nogal tegen. Nee! De poes mag never-nooit in bed liggen, niet eens in de slaapkamer aanwezig zijn en je moet na elke aaibeurt je handen uitgebreid ontsmetten. Het verhaal daar achter zit hem in het feit dat poezen eigenlijk vol zitten met agressieve virussen en bacillen, dat ze hun huid likken met een tong die even daarvoor hun poep en plasinstrumenten hebben schoongemaakt en dat daardoor alleen al duizenden enge ziektekiemen jouw leven kunnen verzieken. Tja! Ik heb er nooit last van gehad, al moet ik zeggen dat de meeste poezen die wij hadden of nog bezitten (al zien poezen dat precies andersom..) meestal in hun eigen mandje of stoel de slaap met ons delen. Slechts de nieuwe Pixel is er een van de geborgenheid en die nestelt zich graag tegen ons aan als hij de kans krijgt. Om daarbij ineens uit te groeien tot een kat van twee meter en een gewicht dat een beetje fikse herdershond niet zou misstaan. De auteur van het boek waarover ik het heb, zou het een ware gruwel zijn.

WP_20140905_001Die wil ook dat je een hond buiten de deur in de kou neerlegt, en niet in huis. Allemaal omwille van de properheid. Al die enge haren en zo. Nu was onze Purdy indertijd gewend om beneden te blijven, hij durfde niet eens de trap op naar de slaapvertrekken, maar dat was dan toch nog in huis. Helemaal fout. Huisdieren horen daar niet, die moet je ver van je af houden. Vraag ik me direct af waarom je ze dan uberhaupt zou moeten willen hebben. Het is ook een beetje een knuffeldier toch? En vanavond, als we met boek en Smart op de bank zitten en beide poezen zich dicht tegen me aan nestelen voelt dat buitengewoon goed. Huis wordt er echt thuis door en dat we eigenlijk in dienst staan van die beesten, so be it! En wat die auteur betreft; die houdt volgens mij niet van dieren. Net echt althans. Want laten we wel zijn, ook mensen zijn verspreiders van de meest enge ziektekiemen en soms buitengewoon viezig in hun gedrag. Moet je daarom je partner uit bed mikken of de vriendenkring opschonen? Nee toch? Nou dan!

Dierenliefde….

OLYMPUS DIGITAL CAMERAAls er dieren in een bos aan me voorbij lopen of ik zie iets op tv over roofdieren in de jungle krijg ik er geen enkel echt emotioneel gevoel bij. Sorry voor hen die deze dieren zien als veredelde huisdieren, ik heb er weinig mee. Maar kom niet aan de huisdieren.  Net als veel anderen dicht ik mijn poezen of vroegere hond bijna menselijke karaktertrekken toe en kan ik enorm genieten van het gespleten karakter dat veel van die diertjes vertonen. Voor en tegen, lief en puberaal baldadig. Ik kan er door smelten. En dat is altijd zo geweest. Van jongs af aan met huisdieren opgevoed. Altijd een hond of kat in de buurt en soms kon je daarmee de gesprekken voeren die met de in een wat meer georganiseerd gezin aanwezige mensen zouden moeten plaatsvinden. En het leek soms of die dieren je dan begrepen. Nu was het met die hond van vroeger thuis best wel lastig om even goed met hem te praten. Zijn haren hingen altijd voor zijn ogen en als je hem de keuze gaf tussen ‘verse waar’ of een gesprek was zijn primaire keuze niet zo lastig.

OLYMPUS DIGITAL CAMERAZelden zo’n sukkel meegemaakt. Groot, sterk, maar met de intelligentie van een pinda. Als het er op aan kwam, mijn stiefvader had hem ook een beetje voor de veiligheid in huis gehaald, niet gek gezien de handel waarin hij toen zat, had je niets aan het beest. Hij zag dan te weinig om in te schatten wie hij nu moest ‘pakken’ en dus werden de huisgenoten aangepakt en konden de meeste kwaadwillenden probleemloos weg lopen. We zaten wat bij de Eerste Hulp. Maar nam je hem mee op straat was het een prima metgezel.  Mythische proporties nemen de verhalen over het beest aan, en dat geldt ook voor de zaken die ik meemaakte met onze Purdy, de enige hond die ik in mijn eigen huis ooit heb aangeschaft. Wat een schat van een beest was dat en wat een plezier hadden we er mee. Maar dan vergeet ik wel voor het gemak de vernielde meubels, deursponningen, de opgegeven kussens, en de narigheid van de eindfase van ‘zijn’ leven.

OLYMPUS DIGITAL CAMERAHuisdieren zijn geweldig, als alles goed gaat. En je hebt naast vreugde aan het begin ook veel verdriet aan het eind. Geldt voor de meeste mensen die ik ken en iets hebben met hun huisdieren. Ze zijn trots op ‘hun diertjes’, vertellen er (net als wij) graag over, en zijn compleet van de leg soms als zo’n diertje naar de dierenhemel is gegaan. Kom daar maar eens om bij dieren in het wild. Je hecht je er niet aan en als er eentje dood gaat is dat ‘de natuur’. Genuanceerd dus, die dierenliefde. En soms lopen die zaken dwars door elkaar als we het zielig vinden dat vee wordt geslacht, vissen gevangen en wilde dieren in dierentuinen of circussen opgevoerd. Lastige kwestie die soms leidt tot heftige discussies. Mag hoor, zeker hier. Dus…komt u maar!

Patser – al weer een jaar in de poezenhemel…

OLYMPUS DIGITAL CAMERADat de tijd vliegt is wel duidelijk. Dat ontdekte ik toen ik in mijn agenda terugkeek naar vorig jaar en zag dat we juist vandaag alweer een jaar geleden onder vervelende omstandigheden afscheid namen van onze stoere rode kater Patser. Een naam die paste bij een dier dat vooral voor zijn eigen zus een stevig imago kon opzetten, de vroegere huishond met simpele gebaren (een opgeheven poot was voldoende..) uit diens mand kon verjagen om daar dan zelf in te gaan liggen, maar voor ons ‘baasjes’ een schat was. Hij was ondanks zijn naam een watje, een kater ook met een hoop problemen die hem vanaf zijn jeugd achtervolgden. Zijn laatste momenten waren buitengewoon akelig en dat staat me nog bij als de dag van gisteren. Een spoedkliniek is geen plek om in alle rust afscheid te nemen van een dier dat je zo koestert en waarvan je het idee hebt dat hij altijd bij je zal blijven.

Patser 011006-PA010007 (2) Maar zo zit het leven niet in elkaar. Dat leven is soms wreed. Kent geen genade en dat laatste moet je dan zelf waar nodig  zoeken bij de medische wetenschap. Een jaar alweer, jemig, ik zucht als ik er over schrijf en er aan terug denk. Na lang aarzelen zichten we naar een opvolger, zonder poezen of katten is voor ons geen optie. En bedachten dat onze nieuwe Pixel met zijn karakter en zwarte huid prachtig had gecombineerd met Patser. Samen hadden ze hier de boel wel kunnen controleren dunkt mij. Jammer dat het anders is gelopen. Intussen hebben we de as verstrooid. Op een plekje dat paste bij zijn voorkeuren…in de tuin waar hij zo graag luid miauwend rond liep. We missen hem nog steeds. Zo gaat dat bij een indrukwekkende verschijning. Maar wat hadden we hem graag een langer leven gegund in een goede gezondheid. Jammer dat het maar zo kort duurde (in onze beleving) dat we hem bij ons hadden….