Zelfstandigheid – 7 …

Zelfstandigheid – 7 …

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: img_0920.jpg

Tussen de diverse bedrijven door die ik al beschreef was ik ook nog actief als communicatie-adviseur voor wat auto(dealer) bedrijven. Meestal kende ik die al (nog) uit mijn verleden in de autobranche dus de ingang zoeken en vinden was dan wat eenvoudiger. En als die mensen professioneel genoeg waren om actiematig hun lokale of regionale markt te bewerken kon ik ze veelal goed helpen. Diverse merken werden zo aan de man/vrouw gebracht. En waar een bedrijf haar officiele dealerschap om e.o.a. reden was kwijtgeraakt improviseerden we zodanig dat het leek of men nog altijd volwaardig vertegenwoordiger was voor dat merk. Daarmee kregen we extra klanten in de showrooms en dat maakte best vrolijk.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: p1040277.jpg

Ik deed ook op verzoek mijn zegje bij openingen van nieuwe panden, begeleidde acties met eigen handen en voeten en genoot van dit onderdeel van de handel. In mijn beginfase van dat reclamebureautje uit 1991 had ik ook al dealers geholpen en dat hielp me meteen aan een zeker imago als daadkrachtig maar vooral creatief/effectief adviseur. En dat bleef ook terugkomen bij de andere handel die op mijn pad kwam. Want op enig moment raakte men bij het bureau waar voorheen ook de uitgever van de genoemde bladen kantoor hield, langzaam aan in de problemen. Men had geen goede verkooporganisatie, en men roeide met de riemen die beschikbaar waren, maar wel achteruit. En dat ging niet voorbij aan sommige relaties.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: bos-en-lommerplein-img_1006.jpg

Dus kozen die er voor om mij (en mijn DRY-genoten) te benaderen of we geen rechtstreekse contacten konden leggen waardoor de gewenste acties meer klantgericht zouden worden uitgevoerd. Niet chique wellicht, maar de financiele behandeling die men mij had gegeven bij die bladenmakerij zette aan mijn kant ook kwaad bloed. Daarbij was er aan mijn kant ook wrevel over het feit dat de uitvoerende teamleden van dat bureau rechtstreeks contacten onderhielden met mijn eigen klanten over bepaalde aspecten van opdrachten. Hoe dan ook, een van de klanten die dus rechtstreeks zaken wilde doen was een vertegenwoordiger van een winkelcentrum in Amsterdam-West waar men door allerlei bouwkundige oorzaken een groot (imago)probleem had gekregen. Een probleem dat o.a. door een stevige marketing en PR-campagne kon worden gecorrigeerd. En die aardig eigenwijze vertegenwoordiger van de ondernemersclub wilde zijn gedachten over die campagne liefst 1 op 1 uitgevoerd zien. Daarnaast moest ik met hem mee om te onderhandelen met o.a. mensen van de RABO-bank in Utrecht voor de financiering van e.e.a. en het verantwoordelijke Stadsdeelbestuur dat graag wilde dat campagnes aansloten bij hun idee over wat ondernemers wel en niet mochten doen op dit gebied. Het bleek een hele klus te zijn. Maar leidde ook tot een breuk met het bureau waar ik zo lang onderdak had gezeten en dat me financieel nog even een trap na gaf door rekeningen nu helemaal niet meer te betalen. Ik verloor er veel geld door. Dat kwam nooit meer goed. Met die acties wel. Dat liep nog een paar jaar door. Tot tevredenheid van alle partijen. Maar dingen blijven in de zakenwereld nooit zoals je denkt dat ze gaan….Dat zou later blijken… (Beelden: archief)

Zelfstandigheid – 6…

Zelfstandigheid – 6…

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: sinterklaas-pakjesboot-12.jpg

In de loop van die jaren die ik onafhankelijk en als klein ondernemer door maakte zaten heel wat leuke dingen maar ook best wel wat confronterende. Je leert van zowel het een als het ander, daar niet van, maar die minder leuke, vooral als ze me geld kostten, herinner ik eigenlijk liever niet. Zo was er die ontmoeting met een redelijke bekende autojournalist die me benaderde met een geniaal (..) idee van een online platform voor mensen die geinteresseerd waren in automotive, klikjes kostten volgens de door hem bedachte formule geld en sponsoren rondden het inkomensplaatje aardig af. dat alles in theorie. Dat webplatform stond redelijk rap overeind. Nieuws, dealer-reviews, autotests, bedenk het en het stond er op.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: amsterdsam-slogan-img_2433.jpg

Ik zorgde voor de publiciteit en deed dat met verve en inzet van eigen middelen. Op enig moment stokte de groei. Kwam doordat de betreffende man er vanuit ging dat ik toch vooral de verkoop zou doen en hij de redactie. En dat was een misvatting. Tenslotte was en ben ik zeker ook een schrijver en had geen zin het hele land door te rijden of af te bellen met smeekbedes en verkooppraatjes. Het leidde tot een vroegtijdig einde van de samenwerking en ik schreef weer het nodige af op de balans aan ongebruikt promotiemateriaal. Hij zelf ging trouwens nog even verder met zijn plannen maar liet die bij gebrek aan binnenkomend kapitaal na enige tijd zelf ook maar los. Intussen was ik in de samenwerking met de uitgever van de genoemde bladen ook terecht gekomen in hun promotie/reclamebureau-afdeling. En daar trokken ze nog iemand aan die in Amsterdam de nodige ondernemersverenigingen kende. Zo moest nieuwe handel worden gegenereerd.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: amstrerdam-rennen-achter-de-tram-aan.-man-in-pak-met-hoed-img_5487.jpg

Een daarvan was een grote en bekende Amsterdamse markt waar kooplieden en winkeliers hun nering extra onder de aandacht wilden brengen omdat ze al jaren enorm veel schade leden door de aanleg van de Noord-Zuid-Metrolijn. Zo gezegd zo gedaan en al snel werden we in staat gesteld om o.a. een echte Sinterklaasintocht te organiseren met muziek en originele Zwarte Pieten, dat kon toen nog. Wij, ingehuurd of in dienstverband, van de reclame liepen zelf mee als begeleidende bemanning, een Surinaamse band speelde Sinterklaasliedjes en een Tuk Tuk diende als vervoer voor de Sint. Het werd een groot succes. Later deden we dit nog eens, maar toen was het budget al zodanig dat van de eerder gemaakte zaken weinig overbleef. Ik moest toen zelfs als ingehuurde kracht nog speechen op die markt om mensen naar de Sint te trekken die in een soort kerstslede werd voortgetrokken door zijn donker gekleurde zwarte pieten. Een paar beveiligers uit de buurt hielden al te agressieve mensen uit de buurt van de Sint. Ook toen al was voor sommige nieuwe Amsterdammers de hele vertoning te veel van het politiek incorrecte en het werd dus voor die Sint zijn Waterloo. Toch was dit erg aardig om te doen. Jammer was dat het reclamebureau waar ik toen in opdracht voor werkte later zou zorgen voor nog veel meer ellende. Maar had ook van doen met het fiasco van die bladenhandel waarover ik al eerder schreef. De kas bleek leeg, vergoedingen voor mij werden gewoon niet uitgekeerd en dus ontstond er wrevel….(Beelden: Yellowbird archief)

Zelfstandigheid 4..

Zelfstandigheid 4..

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: bookcoverjaapvanrij_2.jpg

Het was dus een periode van veel schrijven, regelen, en ook altijd nog steeds zoeken naar nieuwe handel. Al dan niet samen met mijn DRY-partners. Een van die lui had goede contacten bij een van de grootste verzekeraars in Nederland en ook met haar reclamebureau en daar wilden ze een nieuwe aanpak voor de vele, vele brieven die ze bij die verzekeraar naar klanten uitstuurden. De inhoud daarvan was vaak bureaucratisch afstandelijk en vooral ingericht om verantwoording voor bepaalde zaken weg te duwen van het bedrijf. Zo las je die oude teksten. Ons werk in opdracht werd het om daaraan een moderne frisse invulling te geven. Lekker werk bij lege uurtjes. Al waren de deadlines niet mis. DRY-Partner Nico en ik besteedden er heel wat van die toenmalige uurtjes aan maar dan kreeg je ook wat. We leerden veel over hoe je passieve teksten actief kon maken.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: fri-440835-50-jaar-martinair-scan10529.jpg

Zonder overigens de juridische basis van het geheel geweld aan te doen. We hadden nog nooit gehoord van de woekerpolisaffaires die later een smetje zouden werpen over ook dit bedrijf en haar manier van zaken doen. Hoe dan ook, de contacten waren leuk, de opdracht betaalde goed en we hadden stuk voor stuk van doen met time-management. Intussen verliep het uitgeven van die eerder genoemde bladen een stuk minder makkelijk dan vooraf bij die eerder genoemde Amsterdamse uitgeverij gepland. Bij het telecomblad verliep de relatie tussen redactie/uitgever/operations met de (eigenwijze) sales-afdeling uiterst moeizaam. Ieder had zijn eigen expertise maar de manager van die verkoopafdeling had toch te veel het idee dat hij de boel moest aansturen i.p.v. mijn opdrachtgever, de uitgever die met deze titel bij me was gekomen. Het wrong, het spetterde, en het knalde op enig moment. De uitgever verkocht na 1.5 jaar uit een soort van ellende de bewuste titel aan de verkoopmanager en trok zich terug. Mijn rol was daardoor ook meteen uitgespeeld. We schudden (met die salesman) geen handen, ik vond de vent geen enkel niveau hebben. Bij de MKB-bladen was de situatie intussen ook erg ingewikkeld. MKB Nederland meende dat zij als opdrachtgever uitmaakten wat er in de diverse regio’s moest worden gepubliceerd, maar als je hen vroeg om sales-leads of mogelijke sponsoren gaven ze niet thuis.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: fabia-combi-tdi-voor-de-deur-in-oka-pict0069.jpg

Elke sponsor die men bij die belangenorganisatie al had doneerde aan de kas van deze club en vond dan ook dat men aldus gratis toegang kon bedingen tot de redactie van het door ons uitgegeven blad. En dat stond dwars op ons eigen businessmodel. De salesmanager die daar op zat deed zijn uiterste best om er iets van te bakken, maar dat verschil van inzicht met die belangenorganisatie zat aardig in de weg. Steeds meer betaalde content kwam uiteindelijk op me af, dat bracht wellicht geld op, maar het hield tekstueel/kwalitatief niet over en uiteindelijk maakte de uitgever per uitgave (6 x per jaar) verlies. Dat kon niet goed blijven gaan. Dus werd er bezuinigd. De afgesproken vergoedingen voor mijn werk werden regelmatig gekort, de vele uren die er in gingen werden zelfs niet meer volledig betaald. Het kostte ook mij dus steeds meer geld. En op enig moment stopte men in Amsterdam ook deze uitgave, wat me liet zitten met een stevig financieel verlies. Daar kwam ik daarna een tijdlang bijna niet meer overheen. Je bent erg kwetsbaar als zzp-er. Gelukkig kwamen die boeken over Martinair en Pon wel uit. En werd dat laatste boek door die uitgever daarvan zelfs in het Engels uitgebracht in de VS. Wel jammer dat hij ons als schrijvers pas achteraf over dat besluit inlichtte. Maar wat een leerschool was dit daardoor allemaal….(Beelden: Yellowbird archief)

Zelfstandigheid 3…

Zelfstandigheid 3…

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: dc-9-martinair-ph-man.jpg

Terwijl ik dus als ingehuurd hoofdredacteur op twee verschillende bladtitels bij die uitgever in Amsterdam een paar dagen per week kantoor hield, veel onderweg was in de diverse regio’s, en de redactie plus aanvullende operationele mensen aanstuurde en schipperde tussen opdrachtgevers en bijvoorbeeld die salesmensen, deed ik ook vanuit mijn thuiskantoor of ter plekke nog mijn eigen zaken tussendoor. Ik begeleidde autodealers met hun campagnes of verbetering van hun communicatie. Ik liep met de beide DRY-partners een aantal prospect-contacten af om zo wat extra lucratieve reclame-opdrachten binnen te halen. En schreef dus die verschillende blogs. En die vielen qua inhoud op want op enig moment werd ik als eerder vermeld benaderd door een nieuwe uitgever (voor mij dan..hij zelf was al door de wol geverfd..) die met name boeken uitbracht in de luchtvaartwereld.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: beelden-week-34-13-aug.-2008-023.jpg

Hij had o.a. een boek gemaakt over KLM en was nu bezig met de planning van een boek over het vijftigjarige bestaan van Martinair. ‘Of ik daar een beetje zin in had’. Tuurlijk had ik dat. Moest ik wel even inplannen tussen de andere dingen, want er zou veel interview werk aan te pas komen. We gingen aan de slag. Hij onderhield contacten met zijn verkoopmensen en de directie van Martinair waarmee het lastig onderhandelen bleek. Ik deed de inhoud van het boek. Ging me goed af, immers ik had ervaring bij en met die luchtvaartmaatschappij en mijn fotoarchief bleek een aardig bron om inspiratie uit te halen plus de illustraties die soms nodig waren om de geschiedenis van dat fraaie bedrijf te duiden. Het werd een hectische maar zeker ook interessante tijd.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: verkeerslicht-2.jpg

De meeste sponsoren kregen ook de ruimte om hun relatie met de luchtvaartmaatschappij te duiden via een pagina tekst en sommige interviews daartoe (in het hele land) herinner ik me nog goed en als erg interessant. Door die trips die ik (betaald) maakte voor die verhalen kon ik ook vrij eenvoudig mijn eigen landelijke klantenbestand opzoeken zonder te veel extra moeite en dat bleek soms zeer nuttig. Een vliegende vogel….etc. Toen het boek af was, werd ik best trots op het eindproduct. Jammer dat het management van de luchtvaartmaatschappij zelf meer dan terughoudend was om het te promoten. Dat had veel gescheeld in omzet voor de uitgever. Die ging echter onverdroten verder met een nieuw project, duurzaamheid in de breedste zin van het woord. Of ik ook daarvoor redactioneel mijn werk wilde doen. Tuurlijk…. Na een paar interviews was het nieuwe verhaal echter over en uit. De uitgever ging vrij plotseling failliet en ik bleef zitten met wat onbetaalde facturen. Het was de opmaat naar nog veel meer ellende op dit gebied. Maar dat wist ik toen nog niet. Wel wist ik dat er een nieuw project op me wachtte tussen alle losse opdrachten door. Een boek schrijven over het importbedrijf Pon, samen met mijn toenmalige en inmiddels gepensioneerde ex-chef daar, Jaap van Rij. Die had de contacten, wilde dat ik een deel van de inhoud zou maken, en we controleerden over en weer de geschreven teksten op schrijf/stijlfouten. Schrijver Maarten ’t Hart werd de eerste criticaster die de conceptteksten bekeek en toen die enthousiast was over wat we produceerden werden we zelf ook blij. Weer een boek op stapel. En de uitgave daarvan deden we zelf, net als de promotie. Jaap van Rij was dat al gewend want die had onder eigen naam al diverse boekwerkjes uitgebracht. De enige wanklank, medewerkers van Pon wilden ook dit keer niet meewerken. Dat viel opnieuw aardig tegen…. Terwijl het qua inhoud wellicht het beste boek over dit koopmanshuis is geworden ooit geschreven. (beelden: Yellowbird archief)

Zelfstandigheid 2…

Zelfstandigheid 2…

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: wp_003059.jpg

Omdat ik wel merkte dat hetgeen mij qua kennis en expertise goed lag in die jaren na 9/11 ineens minder werd gevraagd moest ik wel snel schakelen. En dat deed ik. De schrijverij werd een belangrijke factor voor het nieuwe inkomen. De omzet moest behaald. Want laten we wel zijn dat zzp bestaan kent ook zo haar bijzondere risico’s. Zo was ik net twee weken bezig met o.a. het inrichten van mijn nieuwe thuiskantoor toen een net opgehangen (metalen) luxaflex-balk voor een raam tijdens het ophalen van de lamelen omlaag viel. Vol op mijn gezicht. Resultaat twee stevige plekken in mijn gezicht maar ook twee voortanden doormidden. Lekker handig als je geacht wordt voor de ‘klas’ te staan met alle toenmalige professionele verhalen. Gelukkig bleek de mij indertijd behandelde tandarts in staat om de schade snel en voor lange duur te herstellen. Je zag er nadien weinig tot niets meer van. Gelukkig maar want er moest gewoon gewerkt worden. Toen na 9/11 (zie Zelfstandigheid 1) veel potentiele handel wegviel moest ik dus ook meteen extra schakelen.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: wp_003416.jpg

Dat deed ik. Schreef o.a. voor een militair blad (o.a. ook reportages over een neergeschoten bommenwerper bij Warmond waarvan een deel van de bemanning de oorlog overleefde en hier werd ontvangen met alle egards..) en later voor een nieuwe bedrijvengids. Daar maakte ik interviews voor en die werden dan als hapklare brokken door de uitgever geplaatst in een handige gids voor andere ondernemers. Helaas betaalden ze achteraf me niet wat we hadden afgesproken en dat zou niet de laatste keer zijn dat ik moest ontdekken dat zakendoen de nodige risico’s in zich droeg. Via een van mijn oude contacten kreeg ik intussen het verzoek om eens te komen praten over nog meer redactioneel werk. De uitgever die het betrof bracht al wat langer die militaire titel uit en had zich weten te verrijken qua aanbod met een titel uit de stal van een uitgever die vanwege belastingschulden een deel van diens portfolio moest afstoten. Het blad, een grote naam in de wereld van de telecommunicatie, had weliswaar een zeker organisatiegraad, maar een nieuwe hoofdredacteur was nodig om de boel opnieuw aan te sturen plus een operationele staf die het blad kon produceren.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: wp_003418.jpg

Ik nam die opdracht aan, al was mijn kennis van die specifieke branche op dat moment mager. Daarnaast werkte de zelfde uitgever aan een titel die binnen de wereld van MKB Nederland regionale zaken vanuit het bestuur moest uitdragen aangevuld met algemeen nieuws uit land of regio. De titel overal gelijk, de uitgave per regio verschillend. Een beste klus, maar zeer welkom in die best wat magere periode van na 9/11. Bij dat telecomblad zat een professioneel salesteam op de verkoop van advertenties, bij het MKB-blad werd daar een nieuwe partner voor gezocht. Het zou diverse malen wringen. Redactie en verkoop…nooit een gelukkige combi. Daarbij was de uitgever van mening dat een goed te lezen blad belangrijker was dan een titel vol betaalde content al bracht dit dan in potentie geld in de kas. Ik schipperde tussen die twee belangen heen en weer, had ook nog van doen met opdrachtgevers die soms wel erg bijzondere eisen stelden, maar had het met al die uitdagingen en de bijbehorende stress verder toch nog prima naar de zin. Midden in die ontwikkelingen ontdekte ik de wereld van het digitale bloggen en zette dus ook nog wat blogs op waar ik extra (betaalde)verhalen kwijt kon en dat leidde weer tot een nieuw contact met een mij verder onbekende uitgever die vooral boeken maakte binnen de luchtvaartsector. Daarover later nog wat meer… (Beelden: Yellowbird archief)

Blootgewoon…

Blootgewoon…

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: 70-1.jpg

2.5 miljoen mensen doen volgens opgave vanuit de wereld van naturisten en blootlopers (www.blootgewoon.nl) aan recratief naakt recreeren. Elk jaar vraag ik weer even aandacht voor die groep. Veelal ook mensen uit jouw eigen omgeving, buren, vrienden, familie, collega’s. Op basis van dit soort cijfers is dat een grotere groep dan de zo door linkse lieden aanbeden moslims, zeker ook meer dan de orthodoxe christenen in dit land en om en nabij de even grote kiezersgroep van de PVV al is daar volgens mij geen 1 op 1 verband tussen. Als zoveel mensen genieten van bloot zijn, is er altijd een groep die dat zelf niet snel doen, maar er ook geen enkel bezwaar tegen hebben. En die groep is in NL nog best groot.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: 1924-olympiade-parijs-1924-poster-b-700x700-1.jpg

Vaak omdat het ze niet interesseert of omdat ze zijn opgevoed met het idee dat iedereen vooral maar moet doen wat hij of zij zelf wil mits het niet overal zichtbaar is. En dan is daar die groep die meent dat bloot niet natuurlijk is, dat alles bedekkend de norm moet zijn, maar dan wel vooral voor de vrouwen onder ons. Immers, hun god, hun profeet, hun doctrine verbiedt dat bloot zijn en ziet dat als zondig. Blijft vreemd dat je dan wel gelooft in de schepping, of dat Adam en Eva naakt door een Paradijs (waarom zou dat stukje wereld toen zo hebben geheten??) dartelden en genoten van hun naakte zijn en dat van de ander.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: naked-unterneath.jpg

Daarbij worden we naakt geboren, worden aangekleed omdat de gemiddelde norm in een land als het onze wellicht ook wat beschermend is vanwege de angst voor ‘tocht’ of anderszins en een baby nu eenmaal van alles laat lopen wat we later leren inhouden. En toch….wat is het verschil tussen blootlopers en alles bedekkers? De claims! De een heeft het over plezier hebben van dat bloot zijn (bruin worden, je lekker voelen), de ander over de zelf gekozen onderdrukking van met name de vrouw omdat die door ook maar iets van haar huid of haar te showen meteen als slet of hoerig wordt gezien.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: lady-in-wet.jpg

Het zal jullie als lezers niet verbazen welke keuze ik ook als observator deze zomer weer maak op dat punt. Bloot is gewoon, dat alles bedekkende niet. In eerdere verhaaltjes hier liet ik deze zomer al meer zien van onze dubbele moraal of standaard op dit punt. En nee, ik pleit niet voor het overal naakt zijn. Blijft lastig concentreren als een schitterende dame (of voor de dames zelf een blote heer) achter een balie van een gemeentehuis mijn paspoort helpt verlengen of zo. Maar dat ligt meer aan mij dan aan haar. Zij die naakt recreatie als liefhebberij of ultieme vakantie zien vertellen altijd dat juist dat gemengde bloot zijn het staren naar.. doet afnemen en dat men na 14 dagen kleding ziet als beperkend.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: singer-18-.jpg

Een prima uitgangspunt. Als we dan zo nodig in een gemengde samenleving moeten samenwonen en werken is het wellicht een aardig idee om deze twee groepen eens met elkaar te doen mengen. Wellicht dat de een dat wat losser wordt in de klederdracht en de ander niet alsnog hetzelfde gaat claimen als die allesbedekkers. Dan pas leven we in een mooi Nederland en kunnen we elkaar respecteren. Nu moet dat vaak wel erg van een kant komen. En o ja, dat bloot lopen is een persoonlijke keuze. Net als gelovig zijn. En dat betekent in beide gevallen, gewoon daar doen waar je in de thuissituatie of met gelijkgestemden kunt belijden waar je voor staat. Maar niet op de openbare weg of met allerlei claims op aanpassing van de ander. Wat dat betreft doen die blootlopers het bepaald zo gek nog niet. Respectvol ook….(beelden: Archief)

Pionier ging heen…

Pionier ging heen…

Onlangs overleed Martin Schroder. Naamgever en oude baas van Martinair Holland. Een grote naam in het Nederlandse luchtvaartgebeuren. Naast die van Albert Plesman, John Block, Anthony Fokker of Bob Schreiner, was Martin Schroder een echte ondernemer die door roeien en ruiten ging voor zijn bedrijf. Pionier en visionair. Buiten zijn alsmaar groeiende luchtvaartbedrijf zette hij ook een vliegschool op, een luchtreclame-afdeling, een restaurant op Lelystad Airport en ook nog eens een cateringbedrijf.

Allemaal met elkaar verbonden en bedoeld om er een totaal succes van te maken. Hard werken de boodschap en met een 9 tot 5 mentaliteit bleef je maar thuis. Bijnaam ‘De Lange’ vanwege zijn fysieke lengte. Gevreesd om zijn rechtlijnige aanpak van ‘uitdagingen’ en respect afdwingend door elke tak van de operatie van zijn bedrijven zelf op te volgen en soms te corrigeren. Geen manager, maar een hands-on man. Na de prille jaren van vliegen met oude toestellen kwamen de eerste jets. De actieradius werd groter en de grote baas dwong respect af door allerlei landingsrechten te verwerven in zowel het Verre Oosten als Zuid-Amerika. Rechten waarvan KLM nu nog profiteert.

Naast DC-8-ten en 9’s, nam Martinair op enig moment een aardige gok door ook DC-10’s te bestellen. Splinternieuw, groot en dus duur. Maar met extra kapitaalinjecties van nieuwe aandeelhouders en een samenwerkingsverband met KLM kwam ook dat goed. De nog grotere Boeing 747 kwam ook nieuw in de vloot, net als de toen even nieuwe Airbus A310. Groeien werd een doel op zich en dat deed de maatschappij. Maar ook de leeftijd van de naamgever. De dynamiek van de luchtvaart was nog steeds een uitdaging, maar het pensioen lonkte. Samen met zijn vrouw (ex stewardess) Tineke ging hij genieten van cruises op luxe schepen. Hij liet zijn bedrijf over aan de managers van KLM.

En die maakten in relatief korte tijd stuk wat hij in alle jaren zorgvuldig had opgebouwd. Stukje bij beetje verdween Martinair als passagiersmaatschappij en werden de vliegtuigen verkocht. Wat nu nog rest is een enkele Boeing in eigen kleuren en een tweetal 747’s die voor KLM vliegen. Het rode uniform verdwenen. Onderhavig aan Air France en KLM. Martin zelf verscheen af en toe nog wel eens tijdens luchtvaartsymposia. Maar je zag zijn leeftijd er zeker in de laatste jaren wel aan af. Sterk vermagerd, broos, een oude man. Maar met ogen die nog vol vuur konden meepraten over hoe het in de luchtvaart van nu toe ging. 2 oktober jl kwam dan het nieuws dat zijn fysiek laatste take-off was gekomen. 93 jaar oud geworden. Ik zelf vrees dat zijn bedrijf die leeftijd niet meer gaat bereiken. Rood werd blauw, en managers zijn geen ondernemers. Deze grote gaan we missen. Net als die andere die ik al eerder benoemde. En voor hen die dat wellicht zijn vergeten, i v m het vijftigjarig bestaan van Martinair schreef ik nog een boek vol iov een uitgeverij in de luchtvaart. Dat boek heeft nu vast extra waarde. (Beelden: Yellowbird)

Kinder-reclame…

Kinder-reclame…

Zowel als gemiddelde consument als professional in het wezen der communicatie door de jaren heen zijn er voor mij persoonlijk anno 2024 de nodige ergernissen die ik graag langs deze weg met ‘de lezer(es) dezer blog’ wil delen. Reclame is bedoeld om ons allen te bewegen een product of dienst aan te schaffen of in het hart te sluiten. De marketingmix zoals dat heet moet aansluiten op de lijstjes met wensen van de consument of groepen daarvan. Bij zowel radio- als tv-reclame vallen mij momenteel diverse trends op. Allereerst dat ons leven volgens de reclamefilmmakers voor het overgrote deel lijkt te bestaan uit gekleurde mensen die de plek in namen van de vroegere blonde types met blauwe ogen om het maar eens te chargeren.

Niks mis met die keuze, maar het is net zo min stereotiep voor onze samenleving als het feit dat elke jonge moeder het figuur van Barbie zou hebben of elke vader een tatoeage. Daarnaast hoor ik vaak kinderstemmen bij redelijk volwassen onderwerpen. Alsof kinderen zouden bepalen wanneer we een ‘last minute’ reis boeken naar Griekenland of zouden weten wat de vierkantswortel in het kwadraat is bij de keuze voor een bepaald telefoonnet. Kletspraat. En over dat praten gesproken, als je sommige vrouwen hoort inspreken bij spotjes lijkt het wel of die allemaal een hoge piepstem moeten hebben om hun jeugd te doen uitstralen dan wel niet te willen weten dat een beetje intelligente vrouw vaak juist beheerst praat over onderwerpen en niet hysterisch.

Ten derde zijn daar die bedrijven of instellingen die zich op de borst slaan omdat zij zo ‘milieuvriendelijk’ of ‘klimaatneutraal’ producten en diensten kunnen aanbieden. Ik krijg er vaak kromme tenen van. Onderzoek toont aan dat de doelgroepen die daar mee bezig zijn vanzelf al geen gebruik maken van die bedrijven of organisaties en de gemiddelde burger helemaal niet bewust actief is met al dat gesnor. Men wil gewoon goede waar voor het geld dat men te besteden heeft, de juiste prijs/kwaliteitsverhouding dus en geen claims die nergens over gaan. Wil je graag politiek correct overkomen, de milieu-ridder uithangen of op termijn het klimaat redden zet dat in een folder of op je briefpapier, maar doe dat niet in een reclame-uiting. Immers we worden al overspoeld met groene en linkse propaganda, claims, processen en zo meer, de drammers blokkeren de straten en pleinen van dit land omwille van door hen aangehangen semi-religie, dus laat het bedrijfsleven zich daar verre van houden.

Kijk als energie-organisatie claimen dat je zo groen bent lijkt leuk, maar is een leugen. Windmolens op zee zorgen voor enorme verstoring van de biodiversiteit, de wieken slachten trekvogels af, en het bouwen van die dingen vraagt zoveel van de onderwaterpopulatie dat je geen enkele claim op milieugebied meer kunt verantwoorden. Kortom…..ik heb besloten om de bedrijven die zich bezig houden met deze valse voorwendselen te boycotten. Ik wil gewoon leuke reclame zien of horen met daarin de duidelijke boodschap dat ik dit of dat product (of dienst) tegen een betaalbare prijs kan vinden bij….Reclame is daarvoor bedoeld. Niet om maatschappelijke of politieke statements te maken. Niets is alleen maar goed of positief. Dat is een les die ik al snel leerde in mijn werk, opleiding en ervaring. Wat dat betreft is niets menselijks een bedrijf of organisatie vreemd. Trap er echter niet in mensen….gebruik je verstand en kijk om je heen. Wat je daar niet ziet is ook in het voorgeschotelde reclamespotje geen weergave van het echte leven. Reclame kan je lekker maken, maar hoeft dat niet te doen. Dus geen kinderen meer, geen overdreven veel gekleurde mensen (als het niet relevant is), geen piepstemmen en geen politiek ingestoken claims graag. Dan wordt het vak weer een stuk leuker en de klant weet je meteen te vinden. Ik dank u…. (Beelden: Archief)

Trainers en leiders…

Trainers en leiders…

Al een tijdlang worden reclamedragers als de STER door bepaalde instituten uit het ‘trainingswezen’ benut om hun geweldige cursussen en trainingen aan de man of vrouw te brengen. Veelal trainingen die mensen menen nodig te hebben om goed dan wel beter te kunnen functioneren in een of andere bedrijfstak. Dat kan. Ik ben zelf als zodanig nog wel eens actief geweest en deed dit dan vaak vanuit vakkennis en ervaring. Door schade en schande wijs geworden bracht ik dan kennis over bij hen die nog aan het begin van een carriere stonden of ambieerden om daarin beter te worden. Soms lukte dat beter dan andere keren. Niet iedere boodschap komt bij iedereen hetzelfde aan en wie te eigenwijs is om aangedragen adviezen of lesstof tot zich te nemen dan wel meent dat het ‘bij ons’ heel anders toegaat ontdekt(e) vanzelf dat de realiteit van alle dag best confronterend kan of kon zijn.

Maar ik wil het nu even hebben over cursussen ‘succesvol leiderschap’ of welke term men bij de genoemde reclamemakers bij die reclame makende instituten wil benutten. Een ‘leider’ kan niet iedereen zijn, want voor je het weet heb je ‘arbeiders zelfbestuur’ in je tent omdat iedereen zich als leider wil ontpoppen. Een geboren leider is iets anders dan iemand die via een training meent door God gezonden te zijn. Het aantal ‘volgers’ is in onze maatschappij al eeuwen lang zo’n beetje 99% van de bevolking. Even nuttig als die leiders, maar dat geldt ook voor honingbijen die werken voor hun almachtige koningin. Het is mij dus een raadsel hoe je van volgers leiders gaat maken via een training. Als ik dan toch nog even teruggrijp op mijn trainersgeschiedenis, ik kon met de beste wil van de wereld van een in kostuum verpakte kamerplant geen echte verkoper maken en van iemand met een ambtenarenmentaliteit (sorry voor hen die dat vak uitoefenen)geen creatief bij een reclamebureau.

Het zijn namelijk specifieke talenten, je moet dat in je hebben en als dat niet zo is, en dat is in de meeste gevallen zo, geen nood, maar droom er dan ook niet langer van. Ben je een slechte minnaar/nares valt er wellicht nog iets bij te spijkeren, maar een leider worden via een training, ik geloof er niet in. Toch moet het wel goed betalen, anders maakt men er bij diverse bureau’s niet zoveel reclame voor. De illusie van het kunnen, aangedragen door trainers die meestal zelf nog nooit een echte leider zijn geworden. Dat was dan toch anders in mijn actieve jaren. Ervaring is best van belang….. Dus wie nog iets wil bijspijkeren op dat gebied….prima. Ik maak graag betaalde tijd vrij. Tegen mijn uurtarieven kan je geen builen vallen…. Vertel maar wat je wilt….:) (Beelden: Internet)

Naaktheid….

Naaktheid….

De mens is het meest kwetsbaar als hij volkomen naakt door het leven gaat. Dan is er optisch niets meer te verbergen, is elke pukkel of afwijkende bult dan wel uitbundige of beperkte haar- of buikgroei zichtbaar. Het zal om die reden zijn dat ooit, lang geleden, een slang een appel gaf aan een zekere Eva waardoor zij zich moest verantwoorden bij haar hoogste chef die haar daarop beval uit het naakte paradijs te vertrekken en voortaan de kleding der schaamte te dragen. Alleen al door dit en daaropvolgende geloven werd de naaktheid verbannen en dekten hele volksstammen zich af met kleding van wol, riet of wat voor materiaal ook.

Soms waren of zijn er oplevingen terug naar het blote lijf. Zoals wij met zijn allen meemaakten vanaf pakweg de jaren zestig tot en met de jaren 2000. Het strand de vrijplaats voor hen die gewoon streeploos wilden bruinen maar meteen ook genoten van dat bevrijdende gevoel van geen kleding meer hoeven dragen. Tuurlijk zat de ingebakken schaamte nog wel eens in de weg, maar op enig moment zag je op veel stranden dat topless bij vrouwen geen echt issue meer was maar meer in de breedte normaal.

Wie mooi gevormd was liet dat graag zien, wie minder gebakken was draaide de rug naar de zon en duwde de borsten (of andere onderdelen) in een al dan niet op maat gegraven kuil(tje) in het zand. De westerse maatschappij bevrijdde zich in ieder geval van een last. Het geloof daarbij verbannen. Maar dat is nu, anno 2023, heel anders geworden. Ik beschreef al eerder de klachten vanuit vooral kringen van linkse mensen (de eersten die overigens ooit de eigen beha uitlieten of symbolisch verbrandden) dat bloot zo confronterend kon zijn voor hen die hier niet aan gewend waren of dat zelfs afstotelijk vonden. Wie dat dan waren hoeven we hier niet te benoemen, maar die groepen grepen wel de gelegenheid aan om tegenwoordig te verlangen dat er voor hun volkomen van onder tot boven verpakte vrouwen eigen stukken strand komen met afscherming aan de flanken daarvan zodat ze al dat bloot van verdorven westerse mensen niet hoeven zien. Ik denk dan als ik dat lees of hoor dat we de wereld met dank aan linkse vertrutters wel erg op de kop zetten.

Gelukkig loopt er in de zomermaanden ieder jaar een ingetogen campagne via de STER waarin wordt aangegeven dat mensen die pure naaktheid wel plezierig vinden, en regelmatig in groot gezelschap verkeren. Meer dan 2.5 miljoen mensen recreeren nl.(volgens dat spotje) regelmatig of soms bloot. Zegt veel, want als die getallen kloppen zijn dat er meer dan al die lui die nu te hoop lopen tegen datzelfde (semi)naakt. We moeten ons niet laten remmen door derden. En helemaal niet als vrouw. Want voor je het weet mag je zelf ook niet meer in bikini of badpak het zwembad in of het strand op. Glijdende schalen neigen nogal snel tot negatieve escalatie. Ik wens iedereen dus een streeploze nazomer toe. En laat je niets verbieden door die schijnheilige vertrutters. En o ja, ik zelf ben voorstander zonder zelf deel te nemen aan hoor…. Maar dat is dan weer omdat ik als Steenbok met een lichte huid snel dreig te transformeren naar het sterrenbeeld Kreeft….rood, doorgebakken…maar toch.. (Beelden: Archief/Internet)