Wens met dubbele bodem…

Wens met dubbele bodem…

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: pb103664.jpg

Jonge mensen hebben over het algemeen de wens dat ze later ook gezond en waar het kan welvarend oud mogen worden. Maar als diezelfde mensen eenmaal ouder zijn ontdekken ze dat dit soms gepaard gaat met gebreken die de kwaliteit van leven maar ook een confronterend uiterlijk met zich dragen. Kijk zelf maar eens naar foto’s van toen je 10 jaar oud was, 20, 30, 40 of nog verder. En vergelijk die dan met die van nu als je net als ik bedhoort tot de oudere jongeren. Jouw eigen spiegelbeeld. Confronterend. Ook al ben je in de eigen bol nog 16 of 26, wie ouder wordt ontdekt dat het fysiek tekenen van aftakeling begint te vertonen. En dat is best even slikken. Gaat dat lijf dan ook nog eens rammelen, problemen vertonen, al dan niet i c m geestelijke storingen en je weet of merkt dat oud worden leuk lijkt, het zo zijn vaak niet. Zelf merk ik overigens weinig van die twijfels of zo. Ik dartel nog steeds door het leven ook al weet ik dat ik een paar maanden terug toch rond dat leven en die bereikte leeftijd even dringend moest gaan relativeren.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: 70-2.jpg

De medische wegenwacht was nodig om dat fysiek nog fitte lijf op de been te houden. En dat was best even slikken. Zelfs ik, als stoere meninggever, bleek niet vrij van vervelende gebreken. Overigens ben je die fysieke ellende, eenmaal efficient verholpen, snel vergeten, maar in de bol speelt zich toch een soort musical af vol fraaie of minder leuke teksten, alleen zijn die dit keer niet gezongen. Ik heb bij schoonmama dit jaar gezien hoe dat oud worden gepaard ging met verlies van geestelijk bewustzijn en de nodige fysieke ellende. Ooit qua uiterlijk en gedrag een soort filmster en een mens vol levens- en reislust. Op hoge leeftijd een van anderen afhankelijk oudje dat dit bij jeugdig leven nooit zo zou hebben gewild. Mijn eigen moeder leefde ooit zelf als een krekel en vond een nieuwe jurk en schoenen passend bij haar toen nog onstuimige levensstijl. Dansen, reizen, er uit en genieten. Moest je voor werken, maar dat leven deed je maar een keer dus nut en noodzaak.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: p7260230.jpg

Toen zij na overlijden van haar partner, alleen kwam te staan en ze door haar vroegere keuzes redelijk eenzaam door het leven moest, op het laatst achter een rollator, was van die genoegens nastrevende dame uit vroeger jaren niet veel meer over. Bekende mannen en vrouwen, belangrijk in hun actieve leven, daarna vrijwel vergeten, maar soms heel lelijk oud geworden en nog erger, op een wijze die je niemand toe wenst. Ik heb er intussen heel wat voorbij zien komen. Anderen sterven in het harnas. Veel te jong, de levensstijl soms oorzaak, in andere gevallen gewoon pure pech. Jammer maar helaas. En zo zijn al die wensen rond dat oud willen worden voorzien van een dubbele bodem. Je wordt weliswaar met wat geluk gewoon zo maar oud, maar het blijft confronterend. En dus…blijf ik een oudere jongere. En heb alle spiegels in het huis afgedekt. Moet ook wel leuk blijven…. (Beelden: Archief)

De basis…

De basis…

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: fri-9031-leyland-octopus-dinky-18-aug.-2008-modellen-006.jpg

Al die eerder beschreven werkkringen, branches, of ontwikkelingen in mijn werkzame leven dank ik voor een belangrijk deel toch ook aan wat ik als liefhebberijen en hobbies door de jeugdjaren heen heb ontwikkeld. Ik was ook toen al snel gefascineerd door wat ik om me heen zag in die vroege jeugdjaren en daarbij speelden auto’s, vliegtuigen, trams, etc een grote rol. Daarnaast was in ons gezin (en de familie) het automobiele bestaan een belangrijk onderdeel van het leven. Over onze woonstraat heen kwamen met vrije grote regelmaat de al eerder beschreven vliegtuigen van KLM voorbijvliegen, ik stond er met open mond naar te kijken, en in die drukke woonstraat plus omgeving waren ook altijd auto’s, trucks, motoren en zo meer te zien. Om de hoek was daarnaast de drukke doorgaande Van Woustraat bron van inspiratie.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: 2524173745_9dafab95ce_m.jpg

Al snel kende ik vrijwel elk automerk uit de bol. En vertaalde veel in wat ik aan Dinky Toys en zo meer via verjaardagen of anderszins tot mij nam. De familie moest soms diep in de buidel tasten om mijn wensenlijstje tegemoet te komen. Maar ik was altijd blij met de gulle giften (..) Met veel van de trucks uit die Britse serieproductie reed ik samen met vriend(jes) vrolijk over straat en voerde allerlei opdrachten uit. Stenen in een Leyland Octopus met aanhanger van de bekende stoep in onze straat (een soort versprongen deel van de straat met tredes) naar een ander adres. De wegen voor dat doel met krijt (tot gruwel van de omwonenden) aangelegd. Auto’s van vriendjes vervoeren met mijn Bedford Pullmore dubbeldekker. Logistieke genen. Toen ik mijn oudere broer Rob op enig moment achter elkaar een oorlogsschip en later een straaljager zag bouwen van de toen bekende bouwdoosmerken (Airfix, Revell, Monogram, Lindberg etc) vond ik dat ik dat ook moest leren. En zodoende.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: fri-1647-l500-in-eerste-kleuren-anno-1972-img_0558.jpg

Al snel had ik zelf een vliegveld op schaal opgebouwd dat werd gevuld met aangekochte en in elkaar gezette modellen. Een eigen luchtvaartbedrijf op schaal was zo uitgedacht en met weer wat andere vrienden was een club van gelijkgestemden al snel actief. Onze vloten draaiden professioneel (..) met vluchtschema’s, dochterondernemingen met een holding daar boven, exposities etc. De wereld van de luchtvaart lonkte. Ik zat vaak (met fiets of later brommer) op Schiphol om die toestellen van toen op het oude vliegveld in de Haarlemmermeer te bekijken. De verre oorden die ik via de omroepster hoorde benoemen trokken me enorm aan. Onze miniatuur luchtvaart wereld werd steeds professioneler. Groter ook.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: ang19-skoda-octavia-1960-prg-150992-scan10017.jpg

Zelf vliegtuigen op schaal ontwerpen, kleurenschema’s bedenken, reclame opzetten, bladen maken voor de andere leden. Het werd de basis waarop ik veel van mijn latere activiteiten kon laten rusten. Zelfs de naam van mijn latere reclame-adviesbureau zou baseren op de wortels uit die vroegere hobby-jaren. (En dat gold ook voor die vrienden van toen. Een daarvan noemde een holdingbedrijf voor zijn overgenomen echte bedrijf in later jaren naar zijn bedrijfje uit de jeugdjaren.) Velen vroegen zich later af hoe ik zelf tot die naam was gekomen, nou dat was simpel. Gewoon uit de vliegerij op schaal en iets wat ik in 1972 had bedacht. Dat intussen lease-pa in de tweedehands auto’s vooral koos voor het merk Skoda en me daarmee dus besmette heb ik al eens eerder beschreven. Het maakte me tot een ware ambassadeur van de Tsjechen. In de periode van onze miniatuur wereld werden we daarbij ook nog wel eens uitgenodigd door echte luchtvaartbedrijven om een van hun vliegtuigen op Schiphol te bezoeken. We waren daar inmiddels aardig thuis. Dus ook bij de toen toch wat ‘enge’ Aeroflot uit de Sovjet-Unie. Een bezoek aan hun Tupolev 104 die twee keer per week op Schiphol kwam vanuit Moskou hoog op ons verlanglijstje. En op enig moment ingewilligd. Spannend, maar de ontvangst aan boord zodanig dat ik daarna ‘hooked’ was voor die Russische luchtvaart ontwikkelingen. Dat leidde o a ook tot trips naar veel luchtvaartshows….Maar daarover later meer….(Beelden: Archief)

Buikschuiver…

In mijn jonge jaren was de brommer een logische stap als je qua vervoer de fiets was ontgroeid en de auto nog net niet bereikbaar bleek. Al was het maar omdat je voor die laatste een rijbewijs moest behalen op de 18e. Kortom, dat werd brommen dus. Met tweedehandsjes, ik beschreef ze hier al eerder, hele avonturen belevend, en later met een nieuwe Puch pas echt keurig leren rijden. Pas daarna kwam de transitie naar vierwielers op gang. Maar er waren genoeg leeftijdgenoten die nog een tijdje langer op twee wielen door reden. Een daarvan, Gabriel Kousbroek (1965) schreef daar een alleraardigst boekje over onder de titel ‘Buikschuiver’. Die titel haalde hij uit de bijnaam voor alle bromfietsen van voor zijn generatie, waarbij de berijder al dan niet met een leuke jonge dame als passagiere op de buddyseat voorover gebogen over het vaak wat smallere stuur trachtte om de wettelijk toegestane snelheden van toen te overschrijden.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: ybb-416035-achterkant-buikschuiver.jpg

Uit de verhalen in het boek maak ik op dat hij net als wij een paar jaar eerder, experimenteerde met tweedehands brommers die toen al aardig op leeftijd waren. Opvoersetjes, andere sproeiers etc. En natuurlijk ontdekte hij ook dat tweedehands vaak niet betrouwbaar of veilig was. Het boek is doorspekt met narigheid en ellende maar zo beschreven dat je vrijwel constant een glimlach om de mond houdt. Het boekje stamt uit 2020 en ik kocht het tweedehands. Binnen een paar dagen uitgelezen. Al was het maar om de herkenning van veel zaken die met die brommers van toen te maken hadden. Nijgh & Van Ditmar uit Amsterdam gaven het uit, er staat een ISBN-Nummer op (9789038908632). Voor de liefhebber een aanrader….(beelden: Prive)

Oude buurt…

Oude buurt…

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: img_6268.jpg

Al eerder schreef ik hier over de oude woonbuurt waar ik ooit als kind opgroeide, naar school ging, de kerk bezocht en straat na straat leerde kennen tijdens mijn jeugdige jaren. Want als kind was die oude straat mijn eerste blik op de totale wereld, daarna de buurt, weer wat later de wijk, dan de stad en met dank aan toen nog ondernemende ouders en hen omringende vriendenkring de rest van het land. Bij een terugblik realiseer ik me telkens weer hoeveel ondernemers er in die straat van ons toen actief waren. Van groot tot klein, van ouderwets in onze huidige ogen tot modern als je er op terugkijkt. Maar allemaal druk met hun nering.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: ostadestraat-img_5802.jpg

Onze straat had als oorsprong een geschiedenis als handliedengebied en dat lag in de 19e eeuw allemaal in de buurgemeente Nieuwer-Amstel (nu o.a. Amstelveen). Garagebedrijven, melkwinkels, kruidenier, kolenman, groentenman, fietsenwinkel, schillenboer, verhuisbedrijf, TV/Radiowinkel, huishoudelijke winkel, tapijtenzaak, zie hier zo maar wat ondernemers die in die straat actief waren tijdens mijn jeugd. En dat aleen in dat stuk waar ik woonde. De straat zelf was veel langer en bevatte nog flink wat meer mkb-ers (huidige term). Dat zette wel een interesse in beweging voor alles wat beweegt en ook onderneemt. Al was het maar omdat we ook nog niet te ver van de naamgevende rivier woonden die heel wat activiteit liet zien op het water. Daarnaast vlogen over de stad de nodige vliegtuigen die naar/van Schiphol bewogen. Een wereld vol nieuwe zaken, elke dag weer. De honger naar kennis en informatie toen zeker begonnen. Daarnaast waren er de losse handelaren. Straathandel, ijs, Berliner bollen, vis, maar zeker ook muziek. Van accordeonspelers tot Volendammer orkestjes en natuurlijk draaiorgels. Een drukke en interessante tijd. Kom ik nu nog wel eens langs die oude straat en wandel ik door de buurt van toen heen zie ik dat alles er nu zo goed als ‘dood’ is. Geen reuring meer, geen gezelligheid op straat. Zelfs de grote doorlopende Van Woustraat die van Nieuw-Zuid bij de Utrechtse Brug naar het centrum loopt, is door gemeentelijk afknijpbeleid verworden tot een soort fietspad met er langs allerlei zaken waar havermelk en koffiedrinkende types hun genoegens uit halen.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: van-woustraat-2-img_5931.jpg

Van het vroegere nijvere mkb-volk is geen sprake meer. De buurt veranderde. Hele huizenblokken werden gesloopt, inclusief bijbehorende winkels, garages de stad uit gepest, en supermarkten op enige afstand ter bediening van de nieuwe bewoners. Ook de beeld bepalende kerken verdwenen. Veel teksten op de gevels onleesbaar voor een normale Nederlander… Nee, terugkijken mag leuk zijn in de bol of een mooi oud fotoboek, het is niet altijd even aantrekkelijk om te zien hoe de stad zelfs in jouw eigen oude buurt veranderde.. En hoe vergaat dat jullie?? Ook veel veranderingen of bleef alles (of veel) bij het oude…. IK ben benieuwd naar de observaties.. (Beelden: Archief)

Waterige muziek…

Waterige muziek…

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: waterorgel-1.jpg

Een van de wonderen die de wereld nog niet uit zijn maar kennelijk wel uit het collectief geheugen gewist is het bestaan van een zeer spectaculair show/muziekinstrument; het waterorgel. In feite een normaal (..) orgel dat in plaats van luchtpijpen met verschillende tonen soortgelijke uitlaten aanstuurt gevuld met water. Luchtdruk ondersteunt de uitstroom en zo kunnen daarmee de fraaiste figuren worden gemaakt die soms tientallen meters hoog worden opgestuwd. Zet daar dan gekleurde verlichting achter en je krijgt een effect dat je niet snel vergeet. Als kind werden we nog wel eens meegenomen naar plekken waar zo’n ding optrad. Vaak t.b.v. een speciale gelegenheid in de stad. Denk aan de toen nog wel gevierde Bevrijdingsdag.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: waterorgel-5-images.jpg

Of als er een ander feestje gevierd mocht worden. De bezoekers keken vaak met open monden naar de bewegingen van dat water en de kleuren die samenvielen met indrukwekkende muziek. Ooit op Schiphol (Oost) zag ik ook zoiets. De gelegenheid ontging me, maar indrukwekkend was het wel. Kleinere exemplaren staan vaak in feestzalen, meestal van wat ouderwetse snit. Maar ook bij de Efteling boden ze zo’n ding aan. En mensen genieten er van. Terecht. Als ik een beetje rondkijk in de digitale wereld zie ik dat er in andere landen nog steeds grote shows worden gegeven met die waterorgels. En dat die nog steeds hele volksstammen vermaken. Voor mij is het een jeugdherinnering. Ik denk niet dat ik er de afgelopen pakweg 40 jaar een in actie heb gezien. Wie weet komt dat nog eens, immers bij een algeheel vuurwerkverbod is dit een prima alternatief voor al dat geknal. Vinden onze huisdieren ook een stuk plezieriger… (Beelden: Internet)

De mancave…

De mancave…

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: yb-werkplek-leo-300103.jpg

In het verleden heb ik het wel eens gehad over het fenomeen mancave. En echt, veel mannen zijn daar gek op. Er zal vast zoiets bestaan als een Womans Cave, maar onder mannen komt het toch wat meer voor. Mannen willen zich kunnen terugtrekken in hun eigen wereld. Een bubbel waarin ze kunnen doen wat ze willen. Verzamelen (of stapelen) waar ze zin in hebben en op hun tv/computer-schermen kijken naar wat zij belangrijk vinden. Van voetbal tot darts, van wielrennen tot het verzamelde filmwerk van Arnold Schwarzenecker. Vaak zijn vrouwen er niet welkom. Immers, die leveren veelal kritiek op de rommel en chaos, of omgekeerd. Een enkele vrouw voelt zich wel aangetrokken tot de sfeer in zo’n ruimte en komt er gezellig bij zitten. Of mannen dat altijd leuk vinden is de vraag, maar een beetje vrouw die meeleeft in een mannenwereld kan rekenen op hoge cijfers afgegeven door het mannelijk jurylid.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: 15505-almere-200383-andover-airport-kaal-met-vlt.-scan10036.jpg

Mijn eigen mancaves waren altijd vrij bescheiden, maar ik had ze wel. Zelfs bij de ouders vroeger thuis had ik op zolder een relatief kleine maar prima ingerichte ruimte waar ik als jong mens met mijn miniatuur luchtvaart wereld bezig kon zijn. Een ruimte met stromend water, elektriciteit en via de schoorsteenkanalen die er langs liepen ook nog een soort van verwarming. In het volgende huis was een piepkleine overloop op zolder van ons meer dan klassieke huis van toen mijn eigen ruimte. Later, we kregen er een extra slaapkamer bij en ik annexeerde een klein stukje van wat vroeger onze geimproviseerde keuken was geweest en deed daar wat de hobbygenen me ingaven te doen.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: hpim1715.jpg

De latere eerste eigen nieuwbouwflat zorgde voor een mancave in het kleinste kamertje dat als kinderkamer moest gaan dienen maar tot dan onderdak gaf aan de groeiende collectie spullen die ik zoal vergaarde door die jonge jaren heen. Weer een verhuizing verder was ofwel een slaapkamer, dan wel een bergkamer mijn deel. Met vliegveldmaquette, ladenkasten, archieven, en mijn toen nog bescheiden bibliotheek een oord om me te ontspannen na dagen hard werken. Ultiem werd het pas toen ik verhuisde naar een zeer ruim nieuwbouwhuis in Almere. De zolder etage kende drie kamers met alles er op en aan.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: lpac-vloot-1964-5-ostade.jpg

Omdat we op de 1e etage van dat nieuwe huis indertijd ook al drie kamers kenden die als slaapvertrek dienden was die bovenste ruimte voor een groot deel voor mij en mijn liefhebberijen bestemd. Ik kon er een kantoor inrichten, maar ook een echte mancave waar ik door de jaren heen heel wat gelijksoortige types als ik zelf te gast had die zich meer dan vermaakten met alles wat was uitgestald. Dat alles moest op enig moment in ons huidige huis een plek krijgen. Ging nauwelijks tot niet. Delen van de verzameling kwamen niet meer tot hun recht. Pas na een aantal jaren verbouwden we de boel en ging mijn mancave wens weer in vervulling. Sindsdien zit ik daar met veel plezier. Voor velen zonder hart voor collecties een volle kamer waar zij het overzicht verliezen. Maar ik ken er de weg. Ik geniet van elke vierkante centimeter. Ik heb er een bureau staan, geluidsinstallatie, ik heb uitzicht op een van de start/landingsbanen van Schiphol en kijk uit over buurpanden. De katten vinden het een leuke kamer, ze liggen graag naast me voor het raam. Slapen of loeren op andere vliegende vogels.. Kortom ik ben er gelukkig. En 99% van mijn blogs schrijf ik daar. Omdat de ruimte me inspireert…. Het zou me zeer spijten als ik juist daarom deze ruimte zou moeten opgeven. Het is mijn werkruimte, ik heb er stromend water en verwarming… Net als ooit…Maar dan comfortabeler… (Beelden: Prive)

Amerikanengekte..

Amerikanengekte..

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: chevrolet-stylemaster-1947-green-4d.jpg

Hoewel ik al vele jaren verknocht ben aan of verbonden ben met dat Tsjechische merk dat intussen haar 130-jarig bestaan vierde, is er toch een periode geweest dat ik ‘into American Cars’ was. De reden (of oorzaak) toch de belevenissen uit de jeugd die maakten dat ik min of meer opgroeide met die Amerikaanse merken als Chevrolet, Pontiac of Studebaker. Gek? Duur? Welnee. Indertijd waren Amerikaanse automerken bij ons net zo populair als Britse of Duitse. De bevrijding door de Yanks had haar sporen nagelaten en ook onze economische wederopbouw baseerde veelal op Amerikaans materieel.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: studebaker-commander-1953.jpg

Heel wat transportbedrijven reden met oude GMC’s of Macks die waren achtergelaten door de door ons land trekkende troepen en ook overheidsdiensten als de Politie reden nog al eens in Jeep’s rond. Hoe dan ook, met een oom die met diverse Chevrolets zorgde dat onze tripjes naar Limburg uit die beginperiode comfortabel verliepen, maar ook later een Studebaker of wat die leasepa zichzelf toe had bedeeld (mijn moeder wilde een Pontiac..) voor weekendvertier kreeg ik dat virus net zo toegediend als het latere Tsjechische. Een van de straatvrienden had een vader die eigenaar was van een groot autoverhuurbedrijf en die wilde zelf ook graag in een ‘Yank’ rondrijden.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: oldsmobiel-cutlass-cruiser-brougham-estate-hg26yt-almere-1988-scan10020.jpg

In het specifieke en ultieme voorbeeld had hij een zwarte Chevrolet Impala met enorme liggende vleugels op de achterschermen. Af en toe mocht ik dan meerijden. Ik vond het geweldig. Het deinen van de carrosserie en het zoemen van die motoren…heerlijk. Pas tijdens mijn dealerjaren kwam ik er achter dat ik zelf ook graag eens Amerikaans wilde rijden. Dat lukte. Handel en inruil of deals met andere garagehouders maakten dat ik drie Oldsmobiles achter elkaar mocht berijden. Twee daarvan waren van de enorme soort. Stationcars met een dikke V8 motor voorheen die ook nog op diesel draaiden wat voor de totale kosten gunstiger uitpakte dan het geval was geweest met een benzineblok. En bij een verbruik van 1:10 waren die enorme bakken nog relatief zuinig ook. Hoe dan ook, het was een genoegen en ook een soort bevestiging dat dit toch wel het ultieme autorijden was voor wie hield van ruimte en comfort. Voor sportiviteit hoefde je het niet te doen. Integendeel. Maar het was ook goed zo. Nadien heb ik er niet meer naar omgekeken. Amerikaanse wagens zitten anders in elkaar dan Europese of pakweg Japanse. En dus gaat er ook wel eens iets stuk dat je bij andere merken nooit of vrijwel nooit meemaakt. En ook dat herinner ik me nog wel uit de jeugd. Toen pa mijn moeder op haar plek zette (‘jij hebt geen verstand van auto’s’) toen zij wees op een vreemde tik vanonder het motorgedeelte van een van de Studebakers…. Later bleek dat toch een uitgelopen lager te zijn. Beste reparatie die leasepa in een handomdraai verrichtte maar daarna ook meteen genezen was van die Amerikanen… En dat herkende ik dus toen het mij overkwam….. Maar leuk was het wel…. (beelden: archief)

1100…

1100…

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: img-1859.png

Het is vast een aan mijn ogen onttrokken ervaring geweest die maakte dat in ons gezin van toen plotseling een Skoda personenwagen verscheen. Ik herinner me die wagen nog goed. Rood van kleur met een wit dakje en van die deuren die nog aan de voorkant open gingen en dus gevaarlijk voor van achter komende fietsers. Leasepa had daarvoor vaker Amerikaanse wagens onderhouden of in/verkocht, maar ineens was er die Skoda. Ik denk dat de dealer van het Tsjechische merk waar ‘pa’ nog eens een tijdje werkte debet was aan die plotselinge liefde.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: img-1858.png

Want vanaf die rode 1100 kwamen er meer die soms binnen een dag werden verkocht aan gretige klanten die in die jaren gilden om eigen mobiliteit. Die 1100 was op zich een heel elegante auto die nog stamde uit het tijdperk dat men in het net bevrijde Tsjecho-Slowakije nog niet door had dat de bevrijders, Sovjet-Rusland, niet van plan waren deze aan de grens van het westen gelegen landen terug te geven aan de rechtmatige eigenaren. Dus had die 1100 nog een Amerikaanse lijn met ronde vormen.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: img-1857.png

Technisch baseerde het model op de van voor de Tweede WO stammende Popular die zijn naam eer aan deed door een goed verkopend model te zijn, ook in onze streken. Naast een sedan, zoals wij die thuis het meeste voorbij zagen komen, was er binnen die 1100-reeks een ruimte stationcar, een cabriolet, cabriotop en een bestelwagen die weer baseerde op de stationcarversie. Importeur De Binckhorst in de Den Haag regelde de handel in deze wagens zodanig efficient dat ze al snel met de nodige vergunningen leverbaar werden en mede daardoor ook populair. De 1100 kreeg de naam Tudor mee en werd een klassieker. Qua marktaandeel werd Skoda een top 10 merk dankzij deze elegante wagens. In 1952 volgde de grotere en zwaardere 1200 Ponton de 1100 op. Die wagen had een heel andere constructie en wat meer vermogen, maar was ook flink duurder. Gevolg, de verkopen zakten in en Skoda zag zich genoodzaakt nog even de 1100 terug te brengen om prijskopers te bedienen. Dat wat mijn leasepa later deed met die wagens had direct te maken met die slimme verkooptechniek van Skoda zelf en de landelijke importeur. Vanaf die rode 1100 zag ik later ongeveer elk Skoda-type voorbij komen in mijn jeugdjaren. Tot aan de 1000MB toe. Daarna stopte leasepa met zijn handel en ging voor wat meer zekerheden. Geen grillige inkomens meer, maar een baan met toegevoegde waarde. Maar dat is een ander verhaal. Hij had mij intussen besmet met dat virus dat niet meer is weg gegaan en zoveel bepaalde in mijn verdere leven. En waaraan ik telkens moet denken als ik weer eens zo’n nu wel erg klassieke 1100 voorbij zie komen…. (beelden: archief)

Jarig…

Jarig…

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: vertrek-3.jpg

Jaja, de oude Meninggever is vandaag op Driekoningen voor de tigste keer jarig. Als altijd vieren we dat weer enigermate bescheiden. De tijden van weleer met veel vrienden, kennissen naast de familie op deze dag tegelijk in huis, zijn wat voorbij. Deels doordat veel vrienden voor altijd zijn verdwenen en kennissen achter de horizon zijn opgelost door allerlei oorzaken. Ook binnen de familie is het aantal deelnemers aan de polonaise flink uitgedund. Ouder worden is leuk, maar kent ook zo haar mindere kanten.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: fri-9031-leyland-octopus-dinky-18-aug.-2008-modellen-006.jpg

Indertijd, ik was nog een jong ventje en de welvaart nog niet zo vanzelfsprekend, was de verjaardag een datum waarop de leuke cadeau’s mochten worden verwacht. En mijn verlanglijstje kende de nodige interessante zaken. Dinky Toys, vliegtuigmodellen, boeken, soms een abonnement op een geliefd blad uit die tijd. Maar liever geen ‘praktische geschenken’ zoals kleding of zo.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: fri-9014-bedford-hpim2009_edited.jpg

Daar was de Sinterklaas of Kerst al voor. Nu snap ik wel dat uitgaande van de financiele situatie van toen de aankoop van een zo gretig verlangd Dinky Toy model best een aanslag was op het familiebudget. Zeker in de pre-autohandel-tijden van leasepa. Maar toch kwam er altijd wel iets los wat mij blij maakte. Vaak zijn die geschonken modellen nog in mijn collectie te zien. Geldt ook voor boeken of zo.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: fri-425002-amsterdam-in-kleur-img_9481.jpg

Als je echt iets krijgt wat je graag wilt hebben is dat een bijna euforische ervaring. En ik ben door de jaren heen weliswaar vaak verwend, ik kan ook de waarde van een echt uitgezocht cadeau nog altijd zeer herkennen en waarderen. Geldt ook voor het aangeboden lievelingseten. Indertijd was dat patat met iets van een kotelet of pakweg een knakworst van enige omvang. Het doorbrak die (in mijn ogen) ellendige gewoonte van mijn moeder om vooral veel bij ons als kinderen ongeliefde groenten op tafel te zetten. De verjaardag in meerdere opzichten een feestdag zo. En eigenlijk wil ik dat nog steeds een beetje zo zien verlopen. Gaat vaak ook snel voorbij. Vierden we het vroeger nog wel eens over diverse data verdeeld, immers, 40 man in huis bergen was of werd wat ingewikkeld, tegenwoordig doen we het op 1 dag als het even kan. En ben ik de volgende dag dus weer gewoon die meninggever die niet schroomt om zijn opinie neer te pennen…. Het cadeau is dat dat jullie lezen en reageren. Je kunt als oudere heer maar met weinig tevreden zijn…. dank dank dank…bij voorbaat…En wie wil zingen houd ik niet tegen… (Beelden: archief/collectie)

Auto wassen…

Auto wassen…

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: la-3-kombi.jpg

In onze vroegere woonstraat was ome Jaap een fenomeen. Hij had een sigarenwinkel, een jongere vrouw, maakte van zijn winkel een mini-supermarkt toen de kruidenierswinkel naast hem de ondernemerspijp aan Maarten gaf maar ook omdat hij een auto bezat. Dat was in die tijd nog niet zo normaal als tegenwoordig. En anders dan veel Nederlanders in die tijd koos hij voor een bijzonder merk, Lloyd. Dat bouwde vooral kleine wagentjes die zuinig omsprongen met brandstof maar toch een soort van comfort en ruimte verzorgden. Niet dat ome Jaap overigens vaak reed in zijn bolide.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: triumph-mayflower-grey.jpg

Dat was vooral in het weekend het geval en dan wisten we al dat hij dit weekend ging rijden omdat dan op zaterdag middag een emmer naar buiten werd gehaald met gekookt water en zeepsop. De kleine Lloyd kreeg een verwenbeurt opdat hij op die zondag glimmend en wel kon afreizen naar het Gooi of Zandvoort. Ome Jaap was zuinig op zijn auto, net als veel andere mensen die toen een auto bezaten. Immers, het vertegenwoordigde best een kapitaal allemaal en je verhief je toch wat boven de toenmalige middelmaat uit. Veel gezinnen bezaten net aan een brommer of scooter, maar een auto was iets voor de middenstand.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: img-1872.png

Grappig was dat de snoepjeswinkelier een eind verderop in de straat ook een auto bezat. Een opvallende Triumph Mayflower. En ook die werd op zaterdag uitgebreid gewassen of gepoetst voor de zondagse ritten. Die laatste figuur had een reeks kinderen en die hielpen allemaal mee. Daar kon ome Jaap niet op rekenen, hij bleef kinderloos. Dat maakte hem overigens nooit verbitterd, het was een vrolijke vent. Bij ons voor de deur stonden ook altijd auto’s. Ik verhaalde al dat mijn lease-pa ‘er in deed’ en dat hij de handel glimmend en wel voor de woonstede neerzette. Adverteren hoefde nauwelijks of nooit, klanten genoeg. De gezinsauto van dienst kwam vaak uit die handel voort.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: studebaker-commander-1953.jpg

Even testen in het weekend of gewoon omdat mijn moeder zo’n auto leuk vond of zelfs een soort trots uitstraalde als we er weer eens mee op stap gingen. Maar het werd pas link als die gezinsauto vooraf werd gepoetst. Dan wisten we bijna zeker dat ‘pa’ er een klantje voor wist. Zo herinner ik me een Skoda 438 in een fraaie bruine laktint met een licht gekleurd dak. Mijn moeder vond dat prachtig en noemde de Skoda ‘haar chocolaatje’. Had ze beter niet kunnen doen. Twee dagen later was de Skoda weg. Of ‘Pa’ het er om deed weet ik niet maar wassen was wel altijd een dingetje. Ik zelf ben uiterst zuinig op ons vervoer. Niet voor de handel, gewoon omdat ik door al die jaren in het vak vind dat je in een schone en opgeruimde auto moet rondrijden. Smerig is niet mijn ding. Dus was en poets ik het voiture voor de eigen huisdeur. Ruim alles daarna netjes op opdat de groene goegemeente er geen scheve ogen van krijgt. En opvallend, je hebt altijd aanspraak als je er mee bezig bent. Zou ome Jaap dat indertijd ook zo hebben gehad? Vast wel. Hij was er slim genoeg voor….. (foto’s: archief)