Tagarchief: boek

Zelfstandigheid 3…

Zelfstandigheid 3…

Posted on by • Geplaatst in Boeken en tijdschriften, Historie, werk • Getagd , , , , , , , , , , , • 15 reacties
De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: dc-9-martinair-ph-man.jpg

Terwijl ik dus als ingehuurd hoofdredacteur op twee verschillende bladtitels bij die uitgever in Amsterdam een paar dagen per week kantoor hield, veel onderweg was in de diverse regio’s, en de redactie plus aanvullende operationele mensen aanstuurde en schipperde tussen opdrachtgevers en bijvoorbeeld die salesmensen, deed ik ook vanuit mijn thuiskantoor of ter plekke nog mijn eigen zaken tussendoor. Ik begeleidde autodealers met hun campagnes of verbetering van hun communicatie. Ik liep met de beide DRY-partners een aantal prospect-contacten af om zo wat extra lucratieve reclame-opdrachten binnen te halen. En schreef dus die verschillende blogs. En die vielen qua inhoud op want op enig moment werd ik als eerder vermeld benaderd door een nieuwe uitgever (voor mij dan..hij zelf was al door de wol geverfd..) die met name boeken uitbracht in de luchtvaartwereld.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: beelden-week-34-13-aug.-2008-023.jpg

Hij had o.a. een boek gemaakt over KLM en was nu bezig met de planning van een boek over het vijftigjarige bestaan van Martinair. ‘Of ik daar een beetje zin in had’. Tuurlijk had ik dat. Moest ik wel even inplannen tussen de andere dingen, want er zou veel interview werk aan te pas komen. We gingen aan de slag. Hij onderhield contacten met zijn verkoopmensen en de directie van Martinair waarmee het lastig onderhandelen bleek. Ik deed de inhoud van het boek. Ging me goed af, immers ik had ervaring bij en met die luchtvaartmaatschappij en mijn fotoarchief bleek een aardig bron om inspiratie uit te halen plus de illustraties die soms nodig waren om de geschiedenis van dat fraaie bedrijf te duiden. Het werd een hectische maar zeker ook interessante tijd.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: verkeerslicht-2.jpg

De meeste sponsoren kregen ook de ruimte om hun relatie met de luchtvaartmaatschappij te duiden via een pagina tekst en sommige interviews daartoe (in het hele land) herinner ik me nog goed en als erg interessant. Door die trips die ik (betaald) maakte voor die verhalen kon ik ook vrij eenvoudig mijn eigen landelijke klantenbestand opzoeken zonder te veel extra moeite en dat bleek soms zeer nuttig. Een vliegende vogel….etc. Toen het boek af was, werd ik best trots op het eindproduct. Jammer dat het management van de luchtvaartmaatschappij zelf meer dan terughoudend was om het te promoten. Dat had veel gescheeld in omzet voor de uitgever. Die ging echter onverdroten verder met een nieuw project, duurzaamheid in de breedste zin van het woord. Of ik ook daarvoor redactioneel mijn werk wilde doen. Tuurlijk…. Na een paar interviews was het nieuwe verhaal echter over en uit. De uitgever ging vrij plotseling failliet en ik bleef zitten met wat onbetaalde facturen. Het was de opmaat naar nog veel meer ellende op dit gebied. Maar dat wist ik toen nog niet. Wel wist ik dat er een nieuw project op me wachtte tussen alle losse opdrachten door. Een boek schrijven over het importbedrijf Pon, samen met mijn toenmalige en inmiddels gepensioneerde ex-chef daar, Jaap van Rij. Die had de contacten, wilde dat ik een deel van de inhoud zou maken, en we controleerden over en weer de geschreven teksten op schrijf/stijlfouten. Schrijver Maarten ’t Hart werd de eerste criticaster die de conceptteksten bekeek en toen die enthousiast was over wat we produceerden werden we zelf ook blij. Weer een boek op stapel. En de uitgave daarvan deden we zelf, net als de promotie. Jaap van Rij was dat al gewend want die had onder eigen naam al diverse boekwerkjes uitgebracht. De enige wanklank, medewerkers van Pon wilden ook dit keer niet meewerken. Dat viel opnieuw aardig tegen…. Terwijl het qua inhoud wellicht het beste boek over dit koopmanshuis is geworden ooit geschreven. (beelden: Yellowbird archief)

Buikschuiver…

Posted on by • Geplaatst in Boeken en tijdschriften • Getagd , , , , , , , • 16 reacties

In mijn jonge jaren was de brommer een logische stap als je qua vervoer de fiets was ontgroeid en de auto nog net niet bereikbaar bleek. Al was het maar omdat je voor die laatste een rijbewijs moest behalen op de 18e. Kortom, dat werd brommen dus. Met tweedehandsjes, ik beschreef ze hier al eerder, hele avonturen belevend, en later met een nieuwe Puch pas echt keurig leren rijden. Pas daarna kwam de transitie naar vierwielers op gang. Maar er waren genoeg leeftijdgenoten die nog een tijdje langer op twee wielen door reden. Een daarvan, Gabriel Kousbroek (1965) schreef daar een alleraardigst boekje over onder de titel ‘Buikschuiver’. Die titel haalde hij uit de bijnaam voor alle bromfietsen van voor zijn generatie, waarbij de berijder al dan niet met een leuke jonge dame als passagiere op de buddyseat voorover gebogen over het vaak wat smallere stuur trachtte om de wettelijk toegestane snelheden van toen te overschrijden.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: ybb-416035-achterkant-buikschuiver.jpg

Uit de verhalen in het boek maak ik op dat hij net als wij een paar jaar eerder, experimenteerde met tweedehands brommers die toen al aardig op leeftijd waren. Opvoersetjes, andere sproeiers etc. En natuurlijk ontdekte hij ook dat tweedehands vaak niet betrouwbaar of veilig was. Het boek is doorspekt met narigheid en ellende maar zo beschreven dat je vrijwel constant een glimlach om de mond houdt. Het boekje stamt uit 2020 en ik kocht het tweedehands. Binnen een paar dagen uitgelezen. Al was het maar om de herkenning van veel zaken die met die brommers van toen te maken hadden. Nijgh & Van Ditmar uit Amsterdam gaven het uit, er staat een ISBN-Nummer op (9789038908632). Voor de liefhebber een aanrader….(beelden: Prive)

Leerschool…

Leerschool…

Posted on by • Geplaatst in Boeken en tijdschriften • Getagd , , , , , , , , , , , , • 14 reacties
De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: ybb-418097-clashes-img_8308.jpg

Als je de recente conflicten bekijkt waarbij de VS zijn betrokken zie je vaak vooral succesvolle uitvoeringen van acties, gevechten, aanvallen en zo meer. Veelal met een stevige overmacht aan materieel en ook nog eens superieur in technologie of vuurkracht. Dat was altijd wel zo, maar er zijn ook heel wat smetjes op het blazoen van de Amerikanen te vinden waar het hun technologie of strategie betreft. Daarin staat de huidige president en zijn staf echt niet alleen. Een van de periodes vol daarvan was de luchtoorlog boven Vietnam in de jaren 1965-1972. Hoewel de Amerikanen eigenlijk helemaal niet wilden optreden in de strijd tegen de Vietkong of het Noord-Vietnamese leger, werden ze er door de anti-communistische doctrine binnen de politieke verhoudingen in Washington stukje bij beetje toe gedwongen. Men was bang dat als Zuid-Vietnam onder het rode juk zou komen te vallen veel andere buurstaten zouden volgen. En dus nam men de handschoen (door de Fransen in stukken en brokken achter gelaten) op en stuurde troepen en materieel naar dat verscheurde land. Met name de snelheid waarmee men de militaire opbouw organiseerde maakte ook dat veel minder getrainde mensen de strijd moesten gaan voeren met o.a. materieel als vliegtuigen die domweg niet voor deze vorm van oorlog voeren waren ontworpen.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: ybb-418097-clashes-achterkant-img_8309.jpg

Veel van de Amerikaanse jachtvliegtuigen en bommenwerpers waren bedoeld voor het Europese theater, niet voor een strijd in een tropische land met een meer dan taaie tegenstander. En dus leed de VS al snel fikse verliezen. Daarbij bleek dat met dank aan de Sovjet-Unie en China de Noord-Vietnamezen beschikten over grote aantallen redelijke moderne Migs. En die bleken een plaag voor Amerikaanse eskaders. Opvallend was ook dat de volgens de toenmalige strategen in het Pentagon superieure luchtdoelraketten die men meenam onder de vleugels om de vijand uit de lucht te blazen mocht die zich vertonen, in 8 op de 10 gevallen niet functioneerden. En dat bleef vele jaren lang zo. Daarbij vlogen de Amerikanen op eigen navigatie en zonder echte ruggensteun van radarstations, waardoor ze vaak werden verrast door die verrekte Mig’s. Bij de Vietnamezen ging alles juist centraal geleid en koppelde men de strategie ook aan de inzet van grond/luchtraketten die heel wat slachtoffers maakten onder de laag vliegende Amerikaanse toestellen. Een gelukje had men, de Russische ‘Atoll’ raketten waarmee de Migs onder hun vleugels rondvlogen deden het even slecht als de Amerikaanse exemplaren. In de loop van de jaren ontwikkelden de Amerikanen nieuwe strategieen, voerden vliegende radarstations aan waarmee men de eigen eskaders kon aansturen, maar voorzag o.a. de machtige F4C/D Phantoms van boordkanonnen die veel effectiever waren bij het bestrijden van de tegenstanders. Uit dit beknopte overzicht maken jullie wellicht op dat het superioriteitsgevoel bij de Amerikanen (zie Trump-doctrine) wellicht enige bescheidenheid behoeft. Voor mij was het wel een eye-opener toen ik het boek las dat een uitgebreid verslag geeft over juist deze periode in de Vietnamoorlog. De propaganda van toen gaf toch echt een ander beeld. Hoe dan ook, een top-boek dat ik 8 jaar geleden alweer aanschafte en onlangs uitlas. 342 pagina’s dik, in de Engelse taal en beschikbaar onder ISBN-nummer 978-1-59114-519-6.

Dodelijke revolutie…

Dodelijke revolutie…

Posted on by • Geplaatst in Boeken en tijdschriften, Historie • Getagd , , , , , , , , , , , , , , • 13 reacties
De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: ybb-426019-jordaners-op-de-barricaden-img_6933.jpg

Als ik dit verhaal hier zou opschrijven zonder referentie zou de gemiddelde lezer kunnen denken dat ik wellicht een tref door de creatieve bliksem meemaakte of was aangeraakt door een beschermengel met een hoop fantasie. Maar niets is minder waar. Dit verhaal gaat over een opstand in de Amsterdamse woonwijk de Jordaan van voor WO2 en die zich als een lopend vuurtje uitbreidde door de hele stad en dusdanige vormen aan nam dat men op het toenmalige stadhuis besloot met hulp van militairen het gezag in de stad terug te krijgen, desnoods met veel geweld. Nou dat geweld kwam er. Militairen schoten mensen dood, verwondden er zeer velen, de politie deed aan deze onderdrukking van alle protesten met plezier mee en de bevolking sloeg vaak net zo gewelddadig terug. Barricades, stenen, dakpannen en soms als men een agent kon insluiten werd die zodanig afgetuigd dat hij een langdurig verblijf in een ziekenhuis nodig had om te herstellen. En waar kwam dit nou allemaal door? Wel, simpel, de regering Colijn besloot om de uitkeringen aan zgn. ‘steuntrekkers’ met hele guldens per week te verminderen om zo de ( op de goudstandaard baserende) begrotingen op orde te houden. De talloze werklozen tijdens de economische crisis van dik een eeuw geleden trokken een wissel op die goudstandaard die de toenmalige regering koste wat het kost wilde vast houden ter dekking van de begroting. En de vermindering van die uitkeringen waren zodanig dat de getroffen mensen het risico liepen te verhongeren. Met name vrouwen met kinderen liepen dat risico.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: jordaan-straat-fotos-tru-oktober-2008-017.jpg

Daar stond tegenover dat (nog) werkenden met dank aan de toenmalige vakbonden er nog best redelijk vanaf kwamen. Een grote kloof in de samenleving het gevolg en gemor ontstond toen er met de overheid niet viel te praten over verbetering van de situatie. De vonk in het kruitvat, de ontploffing door de hele stad en zelfs elders in het land voelbaar. Overal gingen werklozen over tot actie. En in de Jordaan was dat verzet meer dan hevig. Toen men dat niet meer kon beheersen kwamen dus de militairen die er op los schoten. Het hele verhaal vervat in een aardig boek dat ik in maart vond bij een tweedehands boekwinkel in Almere. Ik las het in een keer uit en verbaasde me zeer over hetgeen ik las. Zo heftig had ik niet verwacht dat het ooit is geweest. Maar dat boek vertelt het verhaal. Goed geschreven door auteur Wolf Kielich en ooit uitgebracht met ISBN nummer 9060112881 is dit een aanrader voor hen die uit de geschiedenis willen leren. Burgerprotesten die niet met fluwelen handschoenen aan worden aangepakt maar met de blanke sabel en het geweer. Dat zou nu in 2026 ondenkbaar zijn. (al pleiten opnieuw burgemeesters voor inzet van het leger bij anti-AZC-protesten..) Maar in 1934 heel normaal en geaccepteerd…. Behalve door de slachtoffers uiteraard. (beelden: Yellowbird)

Kenners reden DKW…

Kenners reden DKW…

Posted on by • Geplaatst in Boeken en tijdschriften, Historie • Getagd , , , , , , , , , , • 8 reacties
De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: ybb-426018-dkw-img_6908.jpg

Nog zo’n leuk boek over auto’s is dit wat ik nu beschrijf. Immers, DKW, afkorting voor Dampf-Kraft-Wagen in het begin van haar bestaan, was in feite voorloper voor wat nu Audi is en veel van de oude historie van dat merk zit verweven in dat prachtige merk met de ringen van nu. DKW was ooit ook een meer dan succesvolle fabrikant van tweewielers en experimenteerde daarnaast met vierwielers. Omdat de tweewielers succesvol waren met hun typische tweetaktmotoren zette men die uiteindelijk (eerst reed men even op stoom..) ook in die vierwielers. En dat hield DKW lang vol. Uit die tweetakters haalde men qua vermogen wat men kon en zo ontstonden ook allerlei sportieve varianten die op de vooroorlogse circuits hoge ogen scoorden en heel wat prijzen wisten te winnen. De basis voor al die successen vooral in het oosten van Duitsland te vinden wat zich later nog vertaalde in soortgelijke verhalen over gewonnen races of innovatieve bouw van sportieve motoren en auto’s in de latere DDR. Immers, DKW verdween achter het IJzeren Gordijn na de ‘bevrijding’ van dat deel van Duitsland door de Sovjets. Dat maakte dat het oude Auto Union waartoe DKW behoorde in het westen van Duitsland opnieuw moest beginnen, maar in het oosten de bouwtekeningen voor moderne DKW’s plus de nodige prototypen beschikbaar kwamen voor de techneuten die hun werkgever trouw waren gebleven. Dat zorgde voor gedoe (..) waardoor DKW juridisch in de BRD zetelde en de technische mensen in Oost-Duitsland op de oude voet verder gingen en later als IFA hun eigen wagens bouwden. Het boek wat ik hier beschrijf vertelt het verhaal over de sportieve prestaties van dit merk tussen 1918 en 1950 en de auteur (Frieder Bach) is een liefhebber en kenner van DKW. Je leest dat ook echt tussen de regels terug. Het boek vond ik in mintstaat bij een Goede-doelenwinkel niet ver van Amsterdam en las het in een adem uit. De foto’s zijn uniek en geweldig. Veel plezier van gehad. (ISBN 978-3-937654-82-9) en het boek kostte in 2014 E. 18,50 in de Duitse vakhandel. Voor zo’n boek geen geld.

Dat onbekende merk..

Dat onbekende merk..

Posted on by • Geplaatst in Automening, Boeken en tijdschriften • Getagd , , , , , , , , , , , • 6 reacties
De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: ybb-426003-melkus-1000-img_6264.jpg

Vraag de gemiddelde ‘autokenner’ naar de automerken uit de vroegere DDR en 10 tegen 1 dat je dan meteen Trabant hoort noemen, bij de echte professionals komt Wartburg nog net omhoog, maar voor de rest is men vrij snel stil. IFA is al een onbekend fenomeen, Horch, EMW, Barkas en zeker Melkus zeggen meestal niks. Terwijl die indertijd binnen dat arbeidersparadijs grote namen waren. Dat laatste merk, Melkus, had een status aparte binnen het door de communistische systeem geleide staatsapparaat. Het bedrijf van Heinz Melkus kreeg de ruimte om zelf auto’s te ontwikkelen en fabriceren als die maar bedoeld waren voor het circuit. En dat leidde uiteindelijk tot de RS1000 racewagen. Nou ja, racewagen, het oogde als een extreem lage sportwagen, wat het ook was. Hoewel Melkus graag Westeuropese onderdelen zou toevoegen aan zijn ontwerp, in de praktijk was hij aangewezen op technieken uit het eigen land. Dus baseerde de sportwagen op een aangepast chassis van een Wartburg, kreeg diens tweetaktmotor een plekje voorin, zaten er onderdelen in van het Oekrainse merk ZAZ, mocht Skoda wat onderdelen leveren en leende men bij de eigen auto-industrie andere zaken die de productie goedkoper konden maken.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: ybb-426003-achterkant-boek-img_7342.jpg

Want, opgebouwd uit kunststof (andere soort als die van Trabant..), uitgerust met vleugeldeuren en een volledig opklapbare achterkant van de body, zorgde dat deze RS100 even dynamisch was qua kostprijs als bij zijn prestaties. Want snel was de kleine circuitauto. En dat maakte het ontwerp tot een droomauto voor de gemiddelde DDR-burger. Innovatief was Melkus zeker. Hij roeide met de riemen die hij toegewezen kreeg van de starre leiding binnen zijn arbeidersparadijs. Toen speciale sportieve spiegels niet voorhanden bleken, liet hij ze maken met als ‘huisje’ voor het spiegelglas koplampen van fietsen die men in de DDR produceerde. Al dit soort verhalen en meer vond ik terug in een boekje over Melkus en zijn sportwagens uit 2003. Onder de titel ‘Schrader Motor Chronik’ is dit in Duitsland uitgegeven en onlangs in mijn bieb opgenomen. Het leest vlot weg, alle details rond de auto en diens uitvinder zijn te vinden. Wat het ooit heeft gekost is niet terug te vinden. Wel het ISBN nummer (3-613-87259-5). Als je dit hebt gelezen heb je meteen een voorsprong op al die experts (..) die veelal blijven steken bij Trabant…Best leuk voor een keer. (beelden: Archief)

Luchthelden…

Luchthelden…

Posted on by • Geplaatst in Boeken en tijdschriften, Historie • Getagd , , , , , , , , , , • 6 reacties
De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: ybb-426014-onze-vliegers-in-mei-1940-img_6732.jpg

Naadloos passend bij de ook door mij al eerder geplaatste verhalen over de oorlogshandelingen in mei 1940 en hoe onze strijdmacht zich verweerde tegen een Duitse overmacht, is het nu beschreven boekwerk dat ik in februari j.l. vond in Aalsmeer. Het boek ‘Onze vliegers in mei 1940’ beschrijft in detail maar ook zeer leesbaar hoe met name onze luchtmacht het moest opnemen tegen een armada van Duitse vliegtuigen. Bommenwerpers, jachtvliegtuigen en transportmachines van het type Ju-52-3m, ze kwamen in grote aantallen op 10 mei 1940 over de grenzen van ons land heen en begonnen meteen met aanvallen op met name de vliegvelden van onze strijdmacht en natuurlijk Schiphol.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: ybb-426014-onze-vliegers-in-mei-1940-img_7296.jpg

De daar opgestelde Nederlandse toestellen werden deels meteen vernietigd. Maar een ander deel stond verstopt (bijvoorbeeld in het dorp Bergen) en was in staat op te stijgen en relatief gezien heel wat schade aan te richten bij met name die Duitse transportvloot. De Junkers toestellen waren traag, vaak zwaar van de lading aan boord en lastig te verdedigen. Zelfs met de lichte bewapening die de meeste Nederlandse toestellen voerden was veel schade aan te richten en als die Junkers eenmaal waren geland op de vliegvelden bij Den Haag en Rotterdam werden ze in brand geschoten door Fokker D-XXI’s of zelfs oudere C-X tweedekkers. De befaamde G-1 Jachtkruisers waren uiteindelijk meer bedoeld om onze eigen bommenwerpers (Fokker T-V) te beschermen die met heldenmoed aanvallen uitvoerden op Duitse luchtlandingstroepen die zich trachtten in te graven rond genoemde steden.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: dvd-de-meivliegers-img_7299.jpg

Maar tegen een overmacht van Luftwaffe vliegtuigen was het lastig om staande te blijven. Het boek geeft daar een goed beeld van. In woord en fotografische illustraties. Heldenverhalen maar ook zeker niet zwijgend over de verliezen die de Nederlandse vliegerij moest accepteren. Tientallen vliegers sneuvelden door deze gevechten. Overigens bleek later dat van de Duitse transportvloot 25% verloren ging door de activiteiten van Nederlandse vliegers en dat deze verliezen zodanig waren dat Hitler zijn plannen voor een verrassingsaanval op Engeland daardoor mede moest uitstellen. En daarvan kwam uiteindelijk gelukkig afstel. Maar dat is een ander verhaal. Het boek oogt als een gebonden fotoalbum maar is keurig uitgevoerd en heeft zelfs als bonus een erg interessante DVD ingesloten waarop de helden van toen nog even hun verhaal doen. Mijn exemplaar is er een uit de tweede druk en die stamt uit 2010. Een ISBN-nummer is niet te vinden wat vermoedelijk inhoudt dat het ooit in exclusief beheer is uitgegeven. Maakt het voor mij nog interessanter. Ik las het in een adem uit. (beelden: Yellowbird bibliotheek)

Tramboek…

Tramboek…

Posted on by • Geplaatst in Boeken en tijdschriften, Techniek Algemeen • Getagd , , , , , , , , , , , • 6 reacties
De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: ybb-426016-boek-amsterdamse-trams-1985-95-img_6866.jpg

152 pagina’s dik en gevuld met de meest fraaie foto’s uit onze stad waarbij Amsterdamse trams als fotomodel dienst doen. Zie daar de gedachtengang achter dit fraaie boekwerk uit 1996 als uitgegeven door Schuyt en Co en voorzien van lekker lezende teksten door Adriaen Louman. Het boek beschrijft Amsterdamse trams in de periode tussen 1985-1995 en vrijwel alle illustraties zijn lekker in kleur met relevant bijschriften. Je leert de verschillende tramtypen kennen, hun eigenschappen, de lijnen die ook toen al werden uitgebreid of opgeheven. Tramtypen die kwamen en weer gingen. We lezen over de plannen van de toenmalige gemeenteraad voor het OV. De vele grote investeringen. We zien een andere stad zonder de bij 2026 behorende problemen.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: gvb-dubbelgelede-tram-rokin.jpg

Wat men toen nog niet voor mogelijk hield rond het integreren van interlokale lijnen naar 19e-eeuws voorbeeld, kreeg met de zgn. Amstelveenlijn wel alvast een kleine voorzet. Immers men zette in op een tramtype dat zowel op normale rails als ook op het metrostelsel zou kunnen functioneren. Inmiddels is dat idee weer helemaal verdwenen en moest je vanuit Amstelveen (of Uithoorn) bij het WTC overstappen op andere GVB-lijnen. Intussen loopt er een normale regionale tramlijn tussen Uithoorn en Amsterdam Muiderpoort. Dat was indertijd zeker niet te voorzien. Al die foto’s maken dit overigens een lekker te consumeren boek. Ik deed dat ook met veel plezier. De auteur is iemand die met name door zijn thuissituatie vroeger sterk gericht raakte op dat trambedrijf in onze stad. Auto’s in zijn familie uit den boze. Dan krijg je dat. Ben ik toch de uitzondering, want ik ben gek op trams maar legde toch heel wat meer afstanden af in de auto. Immers in ons gezin was die vierwieler toch de meest gebruikte vervoersvorm. Hoe dan ook, dit bij een KLW in puike conditie gevonden boekwerk bezorgde me een paar leuke leesdagen. (ISBN-90-6097-409-3)

Echt Hema…

Echt Hema…

Posted on by • Geplaatst in Boeken en tijdschriften • Getagd , , , , , , , , , , , • 18 reacties
De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: hema-logo.jpg

Zoals veel Nederlanders kom ook ik regelmatig voorbij in een of ander Hema-filiaal. Veelal omdat het even een leuk plekje is voor een bakkie of betaalbaar broodje, soms voor wat andere dingen die ze daar verkopen. Maar ooit was dit ook een vast adresje voor andere zaken die me bezighielden of houden. Want die Hema was in het verleden een winkel waar ze 1000 en 1 dingen verkochten en dat alles voor een relatief lage prijs. Prijs/kwaliteit best op orde, niks mis mee.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: ybb-425057-hema-achterkant-img_5359.jpg

Maar tegenwoordig hoef je daar voor de echte koopjes echt niet meer naar binnen te stappen. En dat is het gevolg van de geschiedenis van deze in die jaren zo oer-Hollandse retailketen die ooit, een eeuw geleden, werd opgericht als Hollandsche Eenheidsprijzen Maatschappij Amsterdam en diende als alternatief voor de relatief dure Bijenkorfwinkels van dezelfde oprichter en eigenaar. En die Hema was meteen een succes. Stond lang in de schaduw van de grotere zuster maar overvleugelde die door de jaren heen via meer filialen, grotere omzetten en stevige winsten. In een uiterst interessant boek, geschreven door onderzoeksjournalist Stevan Vermeulen wordt het verhaal van de Hema uitgebreid beschreven. Vooral de vele problemen met investeerders, wisselende managers, expansieplannen, wijzigingen in het assortiment, proefballonnen en zo meer komen uitgebreid aan bod. En, voor de liefhebber van dit soort boekwerken, zoals ik, puik beschreven.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: ybb-425057-hema-boek-cover-img_5358.jpg

Net een schelmenroman maar dan op bedrijfseconomisch gebied. Het boek geeft ook een geweldig inzicht rond hoe durfinvesteerders met vooral hun eigen belang als uitgangspunt, Hema opzadelden met vrijwel niet meer op te brengen rentelasten die het bedrijf eerder naar de afgrond dan naar een betere toekomst zouden duwen. Gelukkig is dat van die afgrond maar net voorkomen en nam Nederlandse investeerder Marcel Boekhorn de boel over. Hema gered en naar ik begreep juist nu in de belangstelling van de Jumbo-supermarktgroep. Nederlanders die snappen hoe een puur Nederlands bedrijf wil en moet functioneren. Echt Hema! En dit boek las ik met veel plezier en in een korte periode helemaal uit. (ISBN 978904463689 5) Een uitgave van Prometheus. Aanrader als je wilt weten waarom die Hema niet meer dezelfde winkel is als een eeuw geleden. En….precies in de zomer van dit nieuwe jaar bestaat de keten 100 jaar. Dat worden vast de nodige feestelijke aanbiedingen. En daar zijn wij Nederlanders gek op. (Beelden: Archief)

Teller op nul…

Teller op nul…

Posted on by • Geplaatst in Persoonlijk • Getagd , , , , , , , , , , , , , , • 13 reacties
De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: 361508951_365ded814c.jpg

Tijdens mijn jaren in de branches waar binnen ik werkzaam was in het verleden was het altijd leuk om aan het einde van een bijna afgelopen jaar de omzetten en andere zaken op papier te zetten en te constateren of we nu met een goed en slecht jaar van doen hadden gehad. Vaak viel het allemaal aardig mee. Hard werken geeft resultaten en professionals nemen dan graag een glas ter hand en wensen elkaar het allerbeste voor het nieuwe jaar. Dat start met het zgn. ‘balansen’.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: img_3102.jpg

Kloppen de aanwezige voorraden i.r.l. met wat door een jaar heen op papier is bijgehouden? Bij goed gestructureerde organisaties blijkt dat vaak prima verzorgd en ben je met een dagje doorwerken daar waar je wilt zijn. Belangrijk voor het jaarverslag. Ook al omdat je op sommige zaken moet (of mag) afschrijven om zo de winst een beetje binnen de grenzen van het redelijke te houden. Maar een ding is ook zeker, op 1 januari staan alle omzettellers gewoon weer op nul. Je mag met een schone lei opnieuw beginnen. Of je nou in de retailhandel of wholesale zit, het principe blijft gelijk. Was je tevreden over het afgelopen jaar, twee minuten na het vuurwerk daalt in dat je weer met nieuwe uitdagingen te maken krijgt en van een blanco blaadje de boel mag heropbouwen.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: fri-424013-corgi-toys-.jpg

Nog steeds werk ik op dezelfde wijze in mijn eigen gedoetje. Ik bekijk de liefhebberijen, de aankopen, de verkopen, bezie waar we zoal zijn geweest in dat oude jaar, en plan waar we eventueel nog heen zouden kunnen in het nieuwe. Je moet jezelf gewoon doelen blijven stellen, anders is het snel over en blijven de groeiverslagen van de geraniums op de vensterbank of wat de buurman nu weer voor nieuwe vriendin heeft gevonden. Nu zal het niet iedereen gegeven zijn om dat strakke denken in het leven op te nemen. Je hebt nu eenmaal mieren en krekels, en dat moet of mag ook zo. Maar ik dank wel de vele werkgevers, trainingen, ervaringen uit de praktijk, en de leermeesters die me naast discipline ook logisch nadenken bijbrachten. Het geeft structuur en laat je ook niet in zeven sloten tegelijk lopen. Hoe dan ook, het nieuwe jaar is onderweg, de tellers staan weer op nul en het vorige jaar schrijven we bij in de geschiedenis. Op naar…….. Ja waarheen eigenlijk?? Iemand? (Beelden: archief)