Tagarchief: werk

Schilders…

Posted on by • Geplaatst in Geen categorie, Persoonlijk • Getagd , , , , , , , , , , , , , , • 2 reacties

WP_20150521_002De laatste keer dat hier het huis werd geschilderd aan de buitenkant was ergens in 2007. En het op het oog professionele bedrijf uit onze woonbuurt dat indertijd de klus mocht doen deed dat achteraf bezien niet met de zorg en aandacht die je er van mocht verwachten. Ik heb in 2007 nog eens een blogverhaal aan de man besteed die het werk voor zijn baas deed. Een van de oudgedienden bij dat bedrijf, maar ook een met een handleiding, en die hadden wij vooraf niet gelezen. Men deed indertijd wat werd gevraagd, maar ook geen streek meer. En dat merkten we in de jaren daarna. Al snel verschenen er wat slechte plekken in het houtwerk, de verf verdween spontaan op andere plaatsen. Maar ja, wat moet je dan. Als houtwerk slecht wordt, moet je dan vervangen, is het te repareren? Ik neem voor die zaken graag de tijd tot ik aanloop tegen een of andere klusjesman die me even kan  adviseren en assisteren. Een ding doe ik in ieder geval niet meer, op de ladder gaan staan en zelf weer aan het schilderen slaan. De wereld is veel te ver weg als je op 4 meter staat en de klap als je naar beneden kiepert in mijn geval vermoedelijk dodelijk. Toeval wilde dat bij een lieve vriendin in de woonplaats waar wij ook nog eens een aantal jaren bivakkeerden onlangs een paar schilders aan de slag waren.

WP_20150523_006Ook die vriendin wil de boel graag bijhouden maar kan dat zelf door allerlei fysieke beperkingen echt niet meer. Al snel was een afspraak met de heren gemaakt. Marokkaanse Nederlanders, maar wel met een eigen klus/schilderbedrijfje. Ze kwamen, keken, offreerden. Goeie prijs en alle slechte plekken hadden ze zelf al heel snel te pakken. ‘Zullen we de schuur meteen meenemen? Die kan ook wel een verfje gebruiken’. Tuurlijk, graag. In de dagen voor het Pinksterweekend kwamen ze. Stipt op tijd. Drie dagen later waren ze klaar. Binnen het schema. Veel werk extra gedaan, maar alles binnen de grenzen van het financiele redelijke. Alles overlegd, elke manier van repareren werd even uitgebreid verteld, ik kreeg zelfs een cursus (..) op het gebied van twee-componenten-vulmiddel en de beste verf die Akzo-Novel leverde. Tijdens de koffiepauzes spraken we over wereldzaken, ik snap nu wat van het verschil tussen een Soenniet een Shiiet, en daarna ruimden we op. Trots met een huis dat er tenminste aan de buitenkant uit ziet alsof het gisteren is opgeleverd.

WP_20150523_003Andere kleur ramen en deuren, veel aandacht voor detail. Zo werden de ramen ook nog eens extra gekit, wat vochtinwerking tegengaat. Kleine details, maar in de praktijk extra degelijk voor het bijhouden van… Ik ben er dik tevreden over. Kijk, dat is nog eens schilderen. Dat je drie dagen lang twee vreemde kerels over de vloer hebt is wel weer een hoop ‘gedoe’. Op Pinksterzondag was het onze eigen taak om alles schoon te maken, want er komt toch stof vrij en spetjes op de ramen krijg je er gratis bijgeleverd. Maar ja, het is het grote resultaat dat telt. En dat is zeer fraai…al zeg ik het zelf. Net alsof ik het zelf heb gedaan….Maar ja, dat laatste gelooft intussen niemand meer….

Plicht…

Posted on by • Geplaatst in Algemeen, Persoonlijk • Getagd , , , , , , , , , , , , , , , , , , • 4 reacties

gouden-loeki-awardLeg mij iets op en ik kan je verzekeren dat er er weinig tot niets van terecht komt. Resultaat van een recalcitrant soort karakter dat zich slechts door overtuiging, kennis of ervaring laat bewegen iets te doen dat mij normaal gesproken weinig zinvol lijkt. Gewoon moeten doen wat moet of gezegd wordt heeft voor mij heel wat keertjes geleid tot narigheid. Ik neem een ander mens of diens mening pas serieus als ik zelf kan geloven dat diens kennis of overtuiging de mijne overstijgt. In alle eerlijkheid, zelden overkomen. Zo gaat het ook met taken die moeten worden uitgevoerd. Thuis of voor het bedrijfje dat ik nog steeds bestier. Krijg ik naar mijn eigen mening het idee dat er een keuze is tussen iets saais dat (ook) moet gebeuren en iets creatiefs, is mijn keuze over het algemeen om dat laatste eerst te doen. Het zoet voor het zout. Elke bedrijfskundige of psycholoog zal direct zeggen dat het andersom moet. Doe nu eerst dat lastige klusje en ga dan pas aan de gang met dat leuke creatieve. Maar ja, creativiteit laat zich niet afdwingen. Als ik een idee, plan of tekst in de bol heb zitten kan ik dat niet even wegbergen tot volgende week om het daarna uit een laatje in die bol te halen en net zo op te schrijven als ik het vandaag bedacht. Met het betere debet/creditwerk gaat dat toch eenvoudiger.

altAulRwngaWnRcoO66kd_b0w1ZDjqJ63t5TQU88SBgYM0kVandaar dat ik dat steeds voor me uit schuif. Net als klussen in huis. Wat niet direct hoeft doe ik later wel weer eens, als het echt moet, nou dan doe ik het, puffend en mopperend zoals dat bij me past. Alles wat verplicht wordt staat me dus tegen en ik zal niet aflaten dat te laten weten als ik het alsnog hier en nu moet doen. Er is nog zoveel leuks te doen in de wereld waarin we leven. Daarbij is me jarenlang verweten (..) dat ik niet genoot van het leven en me veel te lang druk maakte over die klanten en de omzet. Nu geniet ik eindelijk (kostte me minstens vijf jaar om zover te komen) wil ik niet alsnog terug zakken in de negativiteit van al die klussen en boodschappen die me niets interesseren. Is het een handige eigenschap? Vast niet, maar dat is omgekeerd ook niet zo bij hen die heel goed zijn in het uitvoeren van zaken die nuttig zijn maar niet leuk. Komen nooit terecht in een creatieve flow.

WP_000961En die flow heb ik nodig om te functioneren. Hou me tegen en ik wordt een chagrijnig type…. Zoals zoveel lieden met deze inslag. Ik kwam ze zo af en toe tegen bij de betere reclamebureaus. Voeten op een bureau, pijltjes smijtend naar een dartbord. Geen inspiratie. Tot die ene klus op hun pad kwam. Niet storen, tot middernacht bezig met de uitwerking en dan de volgende dag het leiding van het bureau en/of de klant overtuigen. Opruimen van een kantoorkamer of bureau hoorde er niet bij. Kwam ik bij zo’n bureau waar alles op orde leek, juist bij de creatieve kant van zo’n studio, wist ik genoeg. Geen goede partner. Zo is het bij mij dus ook. Dus laat me lekker met rust. Ik doe heus datgene wat ik moet doen nog wel, maar wil nu even schrijven. Er moet nog een boek af, hoewel moeten, van wie? De administratie moet klaar, o ja, dat moet echt, dus mocht ik even chagrijnig doen,  weet je waar het door komt….trek het je niet aan. Gaat vanzelf over….

Sturing van boven…

Posted on by • Geplaatst in Godsdienst • Getagd , , , , , , , , , , , , , , , , , • 3 reacties

OLYMPUS DIGITAL CAMERATwee gesprekken over zaken die ik het liefst zou betitelen als interessant en constructief zorgen voor een blogverhaal dat ik hier met de lezer wil delen. Het eerste ging over hoe je omgaat met een flinke tegenslag als je gelooft dat er een hogere macht is de alles regelt en jou niet zal loslaten maar juist begeleiden op een nieuwe weg. Ik ben zelf van de ‘aanpakgeneratie’. Dus, knokken om te krijgen wat je nodig hebt voor een goed leven, je niet zomaar aan de kant laten zetten en altijd de discussie aan gaan met hen die menen de wijsheid in pacht te hebben maar daarbij nooit veel meer ervaring in de strijd weten te brengen dan wat ze zelf hebben meegemaakt of oppikten tijdens een cursus psychologie voor amateurs van de LOI. Meestal werden of worden die lui niet mijn beste vrienden. En ook niet mijn meest geliefde collega’s. Ik geloof nog in het ‘met de poten in de klei staan principe’ voor je echt weet hoe de wereld in elkaar steekt. Zal vast dom zijn, zeker vanuit de ogen van hen die alles met het handboek soldaat willen oplossen. Met de man over wie dat eerste onderwerp ging besprak ik zijn situatie zoals ik er naar kijk.

Is de paus in dienst van het geloof, of is het omgekeerde het geval...Arbeidsconflict, waarbij hij naar mening volkomen in zijn recht staat. Maar dat recht niet pakte, omdat hij zich wilde laten leiden door de wijsheid van zijn Schepper. Gelukkig had ik net daarvoor flink gewandeld en zat het vel wat strakker om de binnenkant van mijn lijf, anders was ik ter plekke ontploft. Knokken moet je in zo’n situatie, vechten, je gelijk halen, want dat heb je! De berusting aan de andere kant van de tafel was prachtig. Maar voor een mens als ik ben niet te snappen. Het tweede gesprek wat ik voerde had ook een geloof als uitgangspunt, maar wel een ander als dat wat het eerste gesprek zo stuurde. In de tweede situatie sprak ik met iemand die je tegenwoordig een nieuwkomer zou moeten of mogen noemen. Iemand met het geloof in die andere god. In zijn ogen ook  een heel goede. Hij legde uit dat je met tegenslagen in je leven moet omgaan als een leermoment. Je pikt er altijd iets positiefs uit op.

OLYMPUS DIGITAL CAMERAHij gaf als voorbeeld dat als wij Nederlanders een pechgeval met de auto meemaken we meestal eerst beginnen te vloeken, dan ongeduldig worden en maar weinig opsteken van zo’n moment. Hij zag die momenten als sturing. Er werd van je verwacht om je leven dan aan te passen aan de omstandigheden. En daar leerde je veel van. Wat wij toeval noemen was voor hem de aansturing van het hogere gezag. Twee geloven, twee min of meer dezelfde insteken. Immers, het hogere boven ons gesteld, was voor beide gesprekspartners belangrijker dan al die aardse zaken. Ik voelde me in dat gezelschap een echte atheïst. Immers, ik wil alles zelf regelen en heb niemand die even iets voor me overnam of neemt. Moet wel constateren dat ik het een prachtige gedachte vind hoor. Niks mis mee….en het verrijkte mijn denkwereld weer even. Relativeren is ook een vak…. Kortom, ook voor mij leermomenten. De dankbaarheid is richting beide mensen die ze uitten groot….

Bootjes

Posted on by • Geplaatst in Geen categorie, Politiek • Getagd , , , , , , , , , , , , , , , , , • 16 reacties

Vluchtelingen - 1Natuurlijk snap ik ook wel dat een land of continent waar kennelijk het geld aan de bomen groeit en je soms niets hoeft te doen om toch in leven te worden gehouden grote aantrekkingskracht heeft op lieden die normaal gesproken beter in eigen land of dorp kunnen blijven. Maar de wereld is veranderd. Ondanks alle ontwikkelingssteun die landen als Nederland door de jaren heen hebben  gestopt in de bodemloze put die Afrika heet, blijft de armoede daar schrijnend en zoeken mensen hun geluk alsnog in het rijke Europa. Wellicht zouden ze nog liever naar Amerika trekken, maar dat is slechts een reisje van een paar duizend kilometers te ver. Dus trekken ze naar de zwakke plekken in de vroeger zo goed bewaakte regio’s van Noord-Afrika. Lybie is sinds het vallen van de familie Khadaffi (met steun van Europa n.b.) een gatenkaas en de daar levende handelaren in geld, goed, en mensen verdienen goud aan de export van dit soort wanhopige lieden. Onder het mom van ‘vluchteling’ zijn komt men onze kant op en overspoelt men de stranden van Malta of Italie. Hoopt op een uitzonderingspositie en een persoonlijk beter leven. In de praktijk slaagt 99,5% daar niet of nooit in, het is al een wonder als ze binnen de grenzen van Europa geraken.

Vluchtelingen - 2Want met een paar honderd mannen op een wrak bootje over de Middellandse Zee heen varen richting het beoogde doel is levensgevaarlijk. Men weet dit, neemt het risico en betaalt er grof geld voor. Tot zover het verhaal van de lieden die het maar blijven proberen. Naar verluid wachten nog ruim een miljoen van deze ‘vluchtelingen’ op een kans over zee naar Europa te komen. Anderen, veelal Syriers, Eritreers of Irakezen, proberen het via land. In vrachtwagens, busjes of in de kofferbak van een luxe auto bestuurd door een principeloze scharrelaar. Voor hen die oorlog willen ontvluchten, verkrachting, of zelfs de dood door de barbaren heb ik wat meer begrip. Maar wat ik niet snap is dat de landen om die brandhaarden heen zo weinig doen voor deze mensen. Hoeveel vluchtelingen zijn welkom in Saudi-Arabie? In Iran? in Dubai? Veel dichterbij, maar geen favoriet reisdoel. Nee, Europa moet het worden en als het aan de hier actieve pressiegroepen ligt komt het overgrote deel ook nog naar het piepkleine Nederland. Dat snap ik dan helemaal niet. Immers, ons land neemt elk jaar officieel 28-30.000 mensen op met een status, maar de officieuze cijfers liggen op veel hoger niveau.

Vluchtelingen - 3Juist dezer dagen is de discussie gaande over wat je nu toch aan moet men mensen die onder valse voorwendselen hier zijn gekomen, geen toegang kregen, maar toch willen blijven. Als het aan de lobbyisten ligt blijven deze lieden ook allemaal hier. Daar kent men de voorkeur voor het generale pardon. Tienduizenden kregen zo toegang tot ons koninkrijk. Gezinshereniging zorgde voor een veelvoud van dit cijfer. En dat kost ons miljarden. Maar daarover babbelen de veelal zgn. progressieve voorstanders van open grenzen zelden of nooit. Geld is slijk der aarde en wat van anderen komt kan jij toch mooi uitgeven? Nogmaals, ik ben niet voor de verdrinkingsdood van mensen die er alles voor over hebben hierheen te komen voor een beter leven. Ik ben wel voor een strengere bewaking van onze grenzen en de normen en waarden die hier gelden. Lastig blijft wel hoe je die mensen in eigen omgeving datgene kunt bieden wat ze hier eigenlijk zoeken. Ontwikkelingshulp bleek het antwoord niet, massa-immigratie is dat ook niet. Wat dan wel? Laten we daarover nu eens van gedachten wisselen dan. Wie weet komt het gouden ei wel uit de kip voordat die geslacht wordt…

Wie of wat ben je eigenlijk?

Posted on by • Geplaatst in Algemeen, Godsdienst • Getagd , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , • 2 reacties

OLYMPUS DIGITAL CAMERAAls je hier in Nederland aan de gemiddelde burger vraagt wie of wat hij of zij is krijg je meestal een simpel antwoord. Zo ben ik zelf nog altijd een Amsterdammer, een Nederlander, een hork of een oudere jongere. Ik zal zelden aangeven waar ik qua geloof of politieke richting voor sta als primair antwoord. En echt, ik heb dat wel eens getest, de meeste geboren en getogen Nederlanders of Duitsers (en de rest van Europanen) geven een soortgelijk antwoord. Geloof speelt geen rol. Bij moslims zie je een heel andere reflex. Die hebben snel de neiging zich primair voor hun geloof op te stellen en pas daarna hun oorsprongsland te noemen als punt van herkomst. En pas daarna het land waarin zij leven. Dat zegt naar mijn mening toch wel iets over hun gedachtengoed. Het geloof is voor hen belangrijker dan de nationaliteit en met het nieuwe gastland hebben ze niet veel op. Nu zijn er uitzonderingen op deze regel. Uiteraard, komt wel eens voor.

OLYMPUS DIGITAL CAMERAIk herinner me van een paar jaar geleden een marktkoopman in hartje Amsterdam Oud-West. Marokkaan van geboorte maar helemaal geintegreerd. Hij dronk gezellig een biertje en je kon enorm met hem lachen. Op de markt een komiek die zijn stal aan het einde van de dag met allerlei trucs en kunstgrepen wel leeg had verkocht. Hard werken was hem niet vreemd, maar lekker onderuit hangen en allerlei wonderlijke verhalen vertellen ook niet. Mijn observaties rond die moslimcultuur wilde ik nog wel eens met hem delen. In die buurt wemelde het van de lieden die hun vrouw echt achter zich lieten aandraven, gekleed in de bekende cultureel voorgeschreven bedekking en met een gebrek aan taalkennis die bijna stuitend was. Mohammed, zoals de marktkoopman heette, bekeek dat dan met mij en gaf toe dat deze mensen in onze cultuur eigenlijk kansloos waren. Hij zag nog meer in de toekomst van straatjeugd die ook daar nauwelijks wilde deugen.

constructionworkersMaar die wel graag wilde werken als de kansen zich maar voor zouden doen. Desnoods als vakkenvullers, maar geld verdienen was ook onderdeel van het zo gezochte respect. Bij een goed biertje en een lang gesprek vroeg ik Mohammed eens wat hij zich nu precies voelde als ik het hem zoals toen echt op de man af zou vragen. Zijn antwoord was direct en uit het hart. ‘Ik voel me primair een Amsterdammer, dat heeft me het meest gebracht. De rest neem ik maar op de koop toe en als het iets toevoegt zal ik het ook omarmen’. We klonken nog eens en ik sloeg hem op de schouder. Zo hoort integratie te zijn. Elkaar snappen, begrip hebben maar je ook en vooral inwoner voelen van de stad waar je leeft en je geld verdient. En dat geloof? Dat is voor mij secundair. Dus…welk antwoord geef jij als ik vraag wie of wat je bent???

1 april – verandering op til!

Posted on by • Geplaatst in Algemeen, Persoonlijk • Getagd , , , , , , , , , , , , , , • 2 reacties

FRI-6058 - anc23 - Skoda Favorit YB 190591 Scan10021Vandaag, precies 24 jaar geleden, zette ik bij de KvK in Lelystad de eerste stappen voor mijn latere zelfstandigheid. Ik was er indertijd al aan toe, was het gedoe van en bij of met werkgevers zat. Die snapten vaak niet wat ik zoal ‘in de bol had of in de mars’. Zelfstandigheid zou dat kunnen oplossen was mijn gedachtegang indertijd. Maar omdat er een heel andere ontwikkeling tussendoor kwam, soms krijg je meer erkenning voor kwaliteiten dan je zelf kunt bevroeden, liet ik het fulltime zelfstandigenbestaan na het behandelen van een paar eerste klanten, even voor wat het was. Al stond de molen na die 1e april 1991 nooit meer echt helemaal stil. Altijd was er wel een schrijfklusje te vinden of een opdracht voor communicatieadvies. Al moet ik eerlijk zeggen dat ik die adviezen indertijd met een stuk minder onderbouwing kon geven dan pakweg tien jaar later.

leo op hci kantoorScholing in theorie en praktijk hadden daarbij een opvallende waardevermeerdering. Neemt niet weg dat ik toch overtuigd was van de juistheid van die adviezen aan het begin van de jaren negentig. En dat ik met mijn achtergrond ook zeker wist ‘gevoel’ te hebben voor wat in de communicatiewereld zoal leefde. Het is in de praktijk ook gebleken, maar dat is een ander verhaal. Hoe dan ook, die stap richting KvK in april 1991 was er een die grote gevolgen zou hebben later. Want, als ik nu even terug kijk ben ik zelf mijn langst durende werkgever geworden. Nergens hield ik het zo lang vol als bij mij zelf. En toen ik dan een jaar of tien later echt de eigen broek moest gaan ophouden voelde ik me na enige gewenning wellicht het meest gelukkig ooit. Al blijft het lastig jezelf te moeten verkopen. Bij mij strijdt ‘zeker weten’ vrijwel altijd met ‘wie zit er nu echt op mij te wachten?’.

OLYMPUS DIGITAL CAMERAGeen handige combinatie. Maar waar ik wel vanaf kwam was de file-ellende elke dag. Heen en weer rijden naar een werkplek die altijd achter een of meer van de beruchte fileplekken in dit land gelegen bleek. Nu lach ik daar om. Ga echt niet meer weg als er een file dreigt, spreek niet eerder af dan rond de koffie (half 11 of zo) en zorg ook dat ik voor de middag-ellende weer min of meer op honk ben als het kan. Dat alleen al geeft rust. Opvallend was ook dat ik in die eerste periode van mijn fulltime-zelfstandigen-bestaan ineens 80% minder last had van de daarvoor zo venijnig optredende migraineaanvallen. Zegt toch ook wel iets. We nemen er dus maar een taartje op vandaag en vieren dat ik al bijna een kwart eeuw als zzp-er pur sang sta ingeschreven. Voor mij een belangrijke datum. De rest van de wereld zal het verder worst zijn en dat snap ik uiteraard ook nog.

Bucketlist

Posted on by • Geplaatst in Persoonlijk • Getagd , , , , , , , , , , , , , , , , , • 5 reacties

217625 - EHTX - 160587 - Dove G-ARDE 0 parked Scan10346Onlangs hoorde ik op de radio een DJ vertellen over zijn a.s. verjaardag. Hij werd 40! En in het kader daarvan ontvouwde hij zijn zogeheten ‘bucketlist’. Dat is tegenwoordig een soort verlanglijstje van dingen die je gedaan moet hebben of zaken die je moet hebben aangeschaft. Kennelijk moet de moderne mens van alles en nog wat hebben gedaan voor hij op een bepaalde leeftijd is aangekomen. Of wellicht voor hij/zij er niet meer is. We vinden ons zelf zo belangrijk dat we daar dus sterk mee bezig zijn. Ik ben op een leeftijd gekomen dat ik langer moet terugkijken dan dat er tijd is om naar uit te zien, maar ik kan wel aangeven dat als ik ooit zo’n lijstje had gemaakt, het behoorlijk is ingevuld of opgevolgd. Veel van waar ik als jochie van pakweg 14 van droomde heb ik kunnen waarmaken. Al stond dit dan niet op een modieus lijstje. Indertijd was het al heel wat als je door studeren en hard werken kon zorgen dat je het structureel beter kreeg dan jouw ouders.

ANW-05 - Praag 090996 - Voorplein regeringscentrum Scan10272Onze hele generatie werkte daar aan, een enkele uitzondering daar gelaten. Je wilde ook weg uit je oude woonbuurt, je wilde carrière maken, en wist dat je daartoe het nodige moest inleveren. Nu viel dat in mijn geval nog wel mee. Mijn leer- en nieuwsgierigheid zorgde voor veel reisjes en trips en ook de keuze voor wat meer avontuur in de jobs die ik deed. Het ambtenarenbestaan trok me nooit. Daar beleefde je vast niks spannends. Dat kan ik met de hand op het hart verklaren, is me in mijn leventje aardig gelukt. Nog steeds zoek ik het niet achter de geraniums en doe mijn best om creativiteit te koppelen aan advies of mijn leerproces te vervolmaken. Want alles wat je doet in je leven geeft een stukje extra kennis of ervaring. En niemand is te oud om te leren. Wel te lui misschien. Waar ik blij om ben is het aantal reizen dat ik heb gemaakt. Veel gezien, meegemaakt en dat meteen gekoppeld aan mijn vliegpassie die ik na een eerste rondvlucht boven Amsterdam, nooit meer ben kwijtgeraakt. Al is de opwinding van een vluchtje in een modern vliegtuig minder groot als het indertijd nog was toen ik voor het eerst in een vliegtuig stapte of later in een helikopter of een straalvliegtuig.

Leo op muntDe eerste keer in Londen was ook spannender dan pakweg de tiende en dat gold voor veel van die trips. Oost-Europa in de tijden van de communisten was buitengewoon interessant, een rondreis door Turkije of Florida ook. Het is al weer lang geleden, de wereld veranderde sterk. Maar je kunt er toch op terugkijken. Net als op die eerste keer op Facebook, of mijn blogverleden. Bladen maken, voor mijzelf beginnen, bedenk het en het waren indertijd grote avonturen. Intussen reden we in kilometers met onze kleine flitser die net twee jaar oud is, precies een keer de aarde rond. Geeft aan dat we nog steeds veel onderweg zijn. En daar gebruiken we dan geen enkele bucketlist voor. Wel vaak de TomTom. Blijkt een stuk handiger….

Nut en noodzaak van katholiek onderwijs…

Posted on by • Geplaatst in Algemeen, Persoonlijk • Getagd , , , , , , , , , , , , , , , • 6 reacties

3)Leo - 6e klas lagere school Broeder Monaldus Scan10040Toen ik onlangs weer eens met mijn in ‘dienstjaren’ oudste vriend Cees zat te babbelen over vroeger en wat er in de huidige generaties aan scheelt, kwamen we al gauw uit op begrippen als opvoeding en onderwijs. Maar ook op zaken als gebrek aan discipline. Beiden afkomstig uit een katholiek milieu ondergingen we de bijbehorende opleiding uit de jaren dat een corrigerende tik nog best aan kon komen en naast het geloof ook de actuele kennis van geschiedenis, heden en toekomst grote aandacht kreeg. Er was geen aandacht voor het individu, wie niet mee kon bleef zitten, en als je na de lagere school te dom bleek voor de MULO ging je naar de Ambachtsschool. Onze beider carrières werden bepaald door het al vroeg gaan werken. Bij een bankinstelling waar discipline en ontzag min of meer standaard regels waren. Een directeur of procuratiehouder was nog ‘meneer die en die’ en als die lui met hun vingers knipten diende jij als vertegenwoordiger van de jongste bedienden direct te reageren.

Leo op LHR 240272 Scan10017Het maakte dat hiërarchie voor ons geen geheimen kende en Cees een jaar lang mijn mentor was voor het werk wat ik toen moest doen. Hij was even ouder, en al een jaar langer in dienst bij de bank waar je je thuis voelde. Het werk wat we daar leerden bleek een goede ondergrond voor een latere carrière. Wij bleven maar een paar jaar werken bij die bank, door allerlei oorzaken (militaire dienstplicht of de grote liefde) kozen we individueel en los van elkaar voor iets anders. Om na jaren elkaar weer werktechnisch op Schiphol tegen te komen. Cees bij een overheidsdienst en ik in de luchtvrachtlogistiek op kantoor. Het legde voor beiden geen windeieren. Waarom vertel ik dit persoonlijke verhaal?  Omdat al die stukjes en beetjes hielpen om een mens te worden zoals we die nu zijn.

Leo op kantoor Hoogewerff Schiphol medio 1975 Scan10593We kijken op een bepaalde manier naar de wereld, zien al dat gevraag om respect, zelfs bij jongelui die nog niets hebben gepresteerd, het ge-ju en jij, gebrek aan goede manieren. Niet dat we nu van die houdegens zijn die nu op dezelfde wijze elke vorm van initiatief zouden willen onderdrukken hoor, maar het is wel eens stuitend als je ziet hoe weinig basiskennis er bestaat in jeugdige kring. En zij die hun geschiedenis niet kennen hebben weinig te zoeken in de toekomst. Opvallend bericht onlangs bevestigde onze mening. Het katholieke onderwijs is nog steeds het beste van Nederland. Over de hele linie doen scholen met deze achtergrond het beter wat betreft het niveau van hun leerlingen. Geeft dat te denken? Nee. Want wat je van die katholieken ook mag denken en vinden, ze leveren beter op het leven voorbereide mensen af. Kijk maar naar Cees en mij! Toch?

De warmte van het hart….

Posted on by • Geplaatst in Algemeen, Persoonlijk • Getagd , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , • 3 reacties

1353441374_0434f15c4eToegegeven, uit een warm gezin kwam ik niet. Er werd in mijn jeugd keihard gewerkt om de kopjes boven water te houden en dat teerde aardig in op het overdragen van warmte en liefde naar de opgroeiende kinderen in dat gezin. Achteraf gezien maakte het sterk wellicht, maar je krijgt bepaalde genen niet meegeleverd vanuit die situatie die in het opbouwen van warme relaties van enig nut kunnen zijn. Ik vond het altijd plezierig bij vriendjes (of vriendinnetjes) waar de familiebanden een zekere warmte uitstraalden. Dat is eigenlijk vrijwel altijd ook zo gebleven. Ik zoek nog steeds de vrienden uit waar ik me vrijwel direct thuis voel. Op mijn gemak en waar ‘hoe meer zielen hoe meer vreugd’ voor gaan op ‘had je niet even kunnen afspreken voor je langs kwam’. Want dat laatste was bij ons thuis vroeger het devies. Omdat er zo hard werd gewerkt en mijn moeder vooral erg was van het regelen en controleren. Wie zo maar langs kwam was niet echt welkom en dat liet ze merken ook. Het is ons kinderen met de paplepel ingegeven en ik geef toe, ik leid er op deze latere leeftijd ook wat onder. Slechts de uitverkorenen onder de vrienden en andere relaties kunnen zo binnenstappen. De rest graag even afspreken vooraf. Dan weet ik zeker dat alles op orde is, de kachel hoog staat, en de poezen onder controle.

Afbeelding(018)Zij die deze regels aan hun laars lapp(t)en hebben een 50% kans dat het daarna nooit meer goed komt. Ook dat herken ik nog van mijn moeder. Die deed precies het zelfde. Je hield je aan de huisregels en als je dat niet deed, outcast! Nu chargeer ik het zeker wat hoor, maar misschien snappen jullie dan wat ik bedoel. Onlangs waren we weer eens bij lieve vriendin in de polder. Waar alles altijd als een soort ‘open huis’ is geregeld. Waar je feitelijk nooit hoeft af te spreken en waar je direct door een belangrijk deel van de familie wordt opgenomen als onderdeel van het geheel. Dat voelt zelfs op mijn huidige toch wat minder juniorenleeftijd, plezierig aan. Warm bad. En als ik dat laatste fysiek wil benutten kan dat ook nog. Niets is te gek. Het maakt dat je van die mensen gaat houden, ook al verschillen de levens volkomen, dan nog. Ook bij lieve vriendin in een andere polder gaat dat zo. Of onze Soester of Hoofddorpper vriendjes. Allemaal mensen die we al jaren kennen en rekenen tot de eigen familie.

Family in the U.S.Bij mij ben je dat overigens al snel, omdat de bloedbanden met de van vroeger bekende mensen ofwel zijn verbroken of uberhaupt niet meer bestaan. Dat afstandelijke zette zich overal in die genen voort. En bleek ook in de familie van beide ouders verankerd te zijn geweest. Het zal om die reden zijn dat ik niet op zoek ga naar mijn eigen verleden. Stamboeken, genealogisch onderzoek laat ik intussen aan me voorbij gaan. Toch omdat ik bang ben dat ik als ik iemand vind die wellicht iets toe kan voegen aan mijn eigen verhaal, de deur niet verder open zal gaan dan een kier. ‘Leuk dat je even langs komt, maar had je niet beter eerst even kunnen bellen?’. Nee, dan maar zelf kiezen voor warmte uit het hart en die waar nodig ook terug geven aan mensen die dat verdienen.

Terug in de tijd; 1995!

Posted on by • Geplaatst in Algemeen, Persoonlijk • Getagd , , , , , , , , , , , , , • 1 reactie

ANT-15 - Amsterdam RAI 1995 - Intro Felicia Scan10089Soms is het wel eens aardig om terug te kijken naar je eigen leven van pakweg 10,20,30 of 40 jaar geleden. Hangt er vanaf hoe oud je bent uiteraard. Gewoon om te zien hoe je toen tegen bepaalde zaken aankeek en met welke dingen je indertijd zo druk was. Of je toen gelukkig(er)was en wellicht actief met dingen die je later toch als minder belangrijk bent gaan zien of wellicht  niet. Zo weet ik nog goed hoe ik in de jaren zeventig heel erg druk was met allerlei voorzitterschappen, van Stichtingen die de belangen van de luchtvaart behartigde tot het schoolbestuur van de scholengemeenschap waar mijn zoon op verkeerde. Werd later allemaal aan de kant gegooid omdat ik andere interesses kreeg en verhuisde. Je ziet door de jaren heen je vriendenkring wisselen. Oude vriendenkring opgefrist, nieuwe mensen toegevoegd. Je maakt als mens van alles en nog wat mee. Denk maar eens aan de komst van de computer of de invloed van het internet. Echt waar, hadden we twintig jaar geleden nog maar weinig tot niets over gehoord of dat hele gebeuren stond qua persoonlijke beleving nog in de kinderschoenen. 1995, twintig jaar geleden, was een sleuteljaar voor mijn toenmalige carrière.

ANT-19 - Ouderkerk 190295 - Purdy in gras Scan10093Ik werkte halverwege die jaren negentig al een paar jaar voor de grootste auto-importeur van Nederland en ‘deed’ daar mijn favoriete automerk waar we net een nieuwe compacte middenklasser aanboden in de vorm van de Felicia. Een eerste vingeroefening van de Tsjechen onder auspiciën van de Volkswagen-directie. We hadden die wagens met verschillende benzine- en dieselmotoren en het was nu de beurt aan het publiek om de auto naar waarde te schatten. Januari 1995 was een stressvolle tijd, omdat we net bezig waren met voorbereiding van de tweejaarlijkse auto-RAI. En daar zou de nieuwe auto breed worden geintroduceerd. We trainden de toenmalige dealerverkopers die in de stand aan de slag zouden gaan en dat leverde uiteindelijk heel wat nieuwe orders op voor een degelijke en keurig nette auto die voor een relatief laag bedrag VW-techniek combineerde met de meeste binnenruimte uit zijn klasse. Intussen woonde ik ook al weer precies een jaar in ons huidige huis in een mooie omgeving op de rand van de Hoofdstad.

ANT-12 - Amsterdam Uitmarkt 1994 - Varende ton Scan10087We raakten in de thuissituatie net gewend aan de nieuwe omgeving, genoten van het verminderde filegedoe na die verhuizing en voor mij was het ook al zo plezierig omdat Schiphol met al haar aantrekkelijkheden om de hoek te vinden was. We hadden onze, toen nog jonge, hond Purdy een paar jaar in huis. En als we naar Duitsland gingen voor wat inkopen deden we dat steevast in Essen. Ik zat zelf ook regelmatig in Praag en vond dat een van de leukste plekken van Europa. Al waren de gesprekken daar niet altijd even gezellig… Hoe dan ook, 20 jaar geleden was het leven nog overzichtelijk. Je deed veel zo niet alles met de schrijfmachine, fax of kopieermachine. En weken hadden vaak een uurtje of 60-70 aan werktijden in zich. Het lijkt zo kort geleden allemaal, maar wat is het al weer lang geschiedenis….