Appels en bomen…

Had ik het in een van mijn vorige blogs nog over een zanger die wij nauwelijks meer kennen, hoe anders gaat het met mensen als Andre Hazes. Een fenomeen in zijn jaren als zanger en entertainer. Levend bewijs dat onzekerheid en drank geen goede combinatie vormen, maar ook dat je met slimme teksten en een snik in de (goede) stem hele volksstammen kunt ontroeren. Nog steeds is ‘Bloed, zweet en tranen’ een klassieker. En met name als hij dat met onvervalst Mokums accent ten gehore bracht. Andere uitvoeringen zijn zelden een juiste afspiegeling. Ellende, pijn, narigheid, je moet in de goot hebben gelegen om die teksten over de buhne te krijgen. Hazes kon dat. Zijn zoon niet. Hoe aardig ik dat jong ook vind hoor. Want ondeugend, dwars, humorvol. Maar als zanger niet geschikt. Laat dat jong leuke programma’s maken s.v.p. maar geen levensliedjes zingen. Veel te beschermd en rijk opgevoed door de moederkloek van de familie Rachel. Toch zie je vaak de impuls van kinderen om hun vaders of moeders na te doen en een eigen carriere na te streven waarbij de herkomst helpt. Soms lukt dat, in veel gevallen niet.

Willeke Alberti streefde die carriere ook na, maar deed dat samen met pa. Willy Alberti was een mensenmens en kon dingen in beweging krijgen. Dochterlief leerde zo het vak. En is nog steeds actief. Met in gedachten altijd haar vader die over de schouder meekijkt. Maar echt, er zijn voldoende voorbeelden van mensen die het probeerden maar mislukten. En soms kiezen de appels voor een totaal andere carriere dan de voorouders. Wat maar goed is ook. Bij ons, normale mensen zonder tv-bekendheid, liggen de zaken soortgelijk. Er zijn mensen wiens ouders jurist, dokter of wat ook waren en dan zelf ook in die hoek een carriere wil(d)len opbouwen. Anderen werden dominee omdat Pa dat ook was. Maar er zijn zat voorbeelden waar die appel en boom-situatie volkomen anders uitpakte. Ik zelf kan min of meer bogen op een carriere die toch op een of andere manier verbonden is met het familieverleden.

Denk aan de autobranche waar ik toch heel wat jaartjes al werkend doorbracht. Toch meegekregen van ouderkant zonder overigens die kant op gedirigeerd te zijn. Een goede vriend nam ooit de zaak van zijn pa over en bouwde die succesvol uit tot een miljoenentent. Maar ik heb er ook voldoende zien mislukken op dat gebied. Misten toch dat specifieke gen van pa om tot grote prestaties op zakelijk gebied te komen. Maar ach, je moet maar zo denken, als je echt niks kunt en weinig voorbeelden bezit hoe te handelen is er altijd nog een job vol zekerheden bij de overheid, je kunt de politiek ingaan en als het niet anders kan wordt je journalist. Een enkele beroepsuitoefenaar heeft dat vak meegekregen van pa of ma. Meestal benoemt men zichzelf en denkt dat opschrijven wat voorlichters vertellen ook een vorm van journalisme is. Voor iedereen wat dus. Maar ik ben wel benieuwd wie van jullie als appel niet ver van de ouderlijke boom viel…. Komt u maar….

Gina blijft…

wp_20161130_004Het waren zalige kerstdagen. Samen met haar, ze heette Gina, had hij met een paar takken en wat kleine lampjes de boel nog wat opgefleurd in zijn flatje. Daarna was ze thuis nog wat spullen gaan halen en terug gekomen om niet meer te vertrekken. Samen kookten ze een maaltje voor de dagen die kwamen, zij dekte de tafel met een laken dat hij in de kast had liggen maar zelf nooit zou gebruiken, en ze maakten er een feestje van. Ze kletste hem de oren van zijn hoofd, maar wat ze zei klonk als muziek. Muziek die hij al zo lang in zijn leven had gemist. Met zijn vrouw praatte hij wellicht nog net over de kinderen, of wat praktische zaken, maar nooit over gewone alledaagse weetjes. Gina was daar wel van. Ze vertelde hem over haar voormalige partner, die haar zo had beduveld. En dan vooral financieel. Over haar familie, waar nog een vleugje Italiaans bloed in te vinden was, vandaar haar naam, en over haar behoefte aan geborgenheid. Voor hij het wist had ze in zijn armen gelegen op de bank en was van het een het ander gekomen. Langzaam maar zeker hadden ze toegewerkt naar sterren en vuurwerk en dat bleek voor beiden een zeer ontspannende finale. Hij wist niet dat hij het nog in zich had. Zij maakte emoties bij hem los die hij in jaren niet had gekend. Wat een vrouw. Ze bleef die avond ook slapen. In zijn bed dat hij daarvoor maar even extra had opgemaakt. Ze nestelde zich tegen hem aan in het weinige dat ze aan had, en dat maakte dat de nacht net zo ontspannen plezierig verliep als de avond voorafgaand. Na een lekker ontbijtje samen had hij haar gevraagd wat ze verder wilde.

Moest ze niet naar haar familie, het was tenslotte Kerstmis? Nee, dat wilde ze niet. Ze wilde niet weg. Had het zo naar haar zin, wilde voor altijd bij hem blijven. Hij moest daar nog eens over nadenken. Was het niet gewend  dat er iemand op deze wijze van hem kon houden. Maar hij twijfelde geen moment toen ze hem vroeg mee te gaan naar haar flat om de tweede feestdag ook echt als zodanig te laten verlopen. Alleen vond hij het wat zielig voor zijn Grijsje. Helemaal alleen in die nieuwe flat van hem, dat werd wennen. Maar de poes leek te snappen wat hij van plan was. Hij verzorgde water en eten, maakte de bak schoon en stapte onder de douche. Intussen ruimde Gina haar spullen bij elkaar en zette koffie. Toen ze die op hadden waarbij ze elkaar qua blikken niet los lieten, stapten ze met wat tassen in de lift en verhuisden naar haar flatje een etage of twee hoger. Bij haar was de inrichting warm, vrouwelijk, en zij had wel een echte kerstboom staan. Zij liet hem even rondkijken en kuste hem toen uitgebreid op zijn mond. ‘Welkom in mijn huisje en in mijn leven. Maak het je gemakkelijk en wen er maar aan. Voorlopig ga ik nergens heen. Ik ben er voor jou’. En ze verdween in haar slaapkamer om ‘even wat op te ruimen’. Toen ze terugkwam had ze een zwart en kort jurkje aan dat haar zalige figuur extra deed uitkomen, zwarte  kousen en hoog gehakte schoenen. Nu wist hij het zeker, de Kerst kon echt niet meer stuk. Alleen jammer dat hij met zijn oude trui en jeans wel erg negatief af stak bij haar….

Bucketlist

217625 - EHTX - 160587 - Dove G-ARDE 0 parked Scan10346Onlangs hoorde ik op de radio een DJ vertellen over zijn a.s. verjaardag. Hij werd 40! En in het kader daarvan ontvouwde hij zijn zogeheten ‘bucketlist’. Dat is tegenwoordig een soort verlanglijstje van dingen die je gedaan moet hebben of zaken die je moet hebben aangeschaft. Kennelijk moet de moderne mens van alles en nog wat hebben gedaan voor hij op een bepaalde leeftijd is aangekomen. Of wellicht voor hij/zij er niet meer is. We vinden ons zelf zo belangrijk dat we daar dus sterk mee bezig zijn. Ik ben op een leeftijd gekomen dat ik langer moet terugkijken dan dat er tijd is om naar uit te zien, maar ik kan wel aangeven dat als ik ooit zo’n lijstje had gemaakt, het behoorlijk is ingevuld of opgevolgd. Veel van waar ik als jochie van pakweg 14 van droomde heb ik kunnen waarmaken. Al stond dit dan niet op een modieus lijstje. Indertijd was het al heel wat als je door studeren en hard werken kon zorgen dat je het structureel beter kreeg dan jouw ouders.

ANW-05 - Praag 090996 - Voorplein regeringscentrum Scan10272Onze hele generatie werkte daar aan, een enkele uitzondering daar gelaten. Je wilde ook weg uit je oude woonbuurt, je wilde carrière maken, en wist dat je daartoe het nodige moest inleveren. Nu viel dat in mijn geval nog wel mee. Mijn leer- en nieuwsgierigheid zorgde voor veel reisjes en trips en ook de keuze voor wat meer avontuur in de jobs die ik deed. Het ambtenarenbestaan trok me nooit. Daar beleefde je vast niks spannends. Dat kan ik met de hand op het hart verklaren, is me in mijn leventje aardig gelukt. Nog steeds zoek ik het niet achter de geraniums en doe mijn best om creativiteit te koppelen aan advies of mijn leerproces te vervolmaken. Want alles wat je doet in je leven geeft een stukje extra kennis of ervaring. En niemand is te oud om te leren. Wel te lui misschien. Waar ik blij om ben is het aantal reizen dat ik heb gemaakt. Veel gezien, meegemaakt en dat meteen gekoppeld aan mijn vliegpassie die ik na een eerste rondvlucht boven Amsterdam, nooit meer ben kwijtgeraakt. Al is de opwinding van een vluchtje in een modern vliegtuig minder groot als het indertijd nog was toen ik voor het eerst in een vliegtuig stapte of later in een helikopter of een straalvliegtuig.

Leo op muntDe eerste keer in Londen was ook spannender dan pakweg de tiende en dat gold voor veel van die trips. Oost-Europa in de tijden van de communisten was buitengewoon interessant, een rondreis door Turkije of Florida ook. Het is al weer lang geleden, de wereld veranderde sterk. Maar je kunt er toch op terugkijken. Net als op die eerste keer op Facebook, of mijn blogverleden. Bladen maken, voor mijzelf beginnen, bedenk het en het waren indertijd grote avonturen. Intussen reden we in kilometers met onze kleine flitser die net twee jaar oud is, precies een keer de aarde rond. Geeft aan dat we nog steeds veel onderweg zijn. En daar gebruiken we dan geen enkele bucketlist voor. Wel vaak de TomTom. Blijkt een stuk handiger….

Blij met de nieuwe tuin…

???????????????????Op mijn vorige weblog Altijdeenmening maakte ik al eens melding van de wens om af te komen van een 15 meter hoge boom naast  onze voordeur. De aanleiding om daar dit jaar nu eens afscheid van te nemen beschreef ik daar ook al. Na acht weken wachten verkregen we de vergunning van de gemeente om van dat ding af te komen en toen was het zaak om da boel meteen in beweging te zetten. Tijdens het wachten op… besteedden wij onze tijd aan het zoeken en vinden van een betrouwbare partner om dan in een keer de hele tuin aan voor- en achterkant maar eens goed te laten aanpassen.  Dat bleek een leerzaam proces. Een paar aanbieders riepen een prijs, maar kwamen geen blik werpen op wat er moest gebeuren, anderen deden dat wel, namen de maat, luisterden en schreven op, zetten alles op offerte en lieten ons soms schrikken. Laat ik maar even aangeven dat wij voor de totale klus prijsverschillen zagen van bijna 7000 Euri, voor dezelfde werkzaamheden.

WP_004891En dat is iets waar je toch best even over moet nadenken. We gingen met een voordelige broeder in zee. Die deed alles volgens plan, overschreed het budget niet, had de boom bijvoorbeeld in 3 uur gekapt en afgevoerd, en was een dag korter bezig met het verhogen van alle stenen dan gepland. Daarna hadden wij weer een nieuwe en veel ruimere tuin. Groen maakte plaats voor steen, zoveel eenvoudiger bij te houden. Het beste alternatief voor het storten van beton en asfalt…. Ook de verlichting in de tuin moest worden gedaan, daarvoor zochten en kregen we hulp van een goede vriend. Zelf deed ik nog iets met een kwast en een pot tuinbeits, we kochten ons een nieuwe metalen tuinset en vrouwlief bracht alle bloemen en struiken die nog wel stonden weer tot volle bloei. Of was het nu de lentezon die daarbij hielp?! Intussen zijn we nu aan het genieten. Het voordeel van wat we deden is dat we de oude ‘waaltjes’ en keitjes lieten keren, waardoor ze weer als nieuw ogen. Herindeling maakt ruimte en ik heb daardoor al een paar maal meer in de tuin gezeten dan ooit tevoren. Nog even en ik ga het leuk vinden….

WP_005067Nu de andere klussen nog eens oppakken. Wie weet vind ik daar ook wel een handig mannetje (of vrouwtje) voor. Beetje timmerwerk, wat schilderen en nog zo wat. Ik houd wel zelf de supervisie. Enige waar ik goed in ben…nou ja….een van de dingen waar ik….