Wie of wat ben je eigenlijk?

OLYMPUS DIGITAL CAMERAAls je hier in Nederland aan de gemiddelde burger vraagt wie of wat hij of zij is krijg je meestal een simpel antwoord. Zo ben ik zelf nog altijd een Amsterdammer, een Nederlander, een hork of een oudere jongere. Ik zal zelden aangeven waar ik qua geloof of politieke richting voor sta als primair antwoord. En echt, ik heb dat wel eens getest, de meeste geboren en getogen Nederlanders of Duitsers (en de rest van Europanen) geven een soortgelijk antwoord. Geloof speelt geen rol. Bij moslims zie je een heel andere reflex. Die hebben snel de neiging zich primair voor hun geloof op te stellen en pas daarna hun oorsprongsland te noemen als punt van herkomst. En pas daarna het land waarin zij leven. Dat zegt naar mijn mening toch wel iets over hun gedachtengoed. Het geloof is voor hen belangrijker dan de nationaliteit en met het nieuwe gastland hebben ze niet veel op. Nu zijn er uitzonderingen op deze regel. Uiteraard, komt wel eens voor.

OLYMPUS DIGITAL CAMERAIk herinner me van een paar jaar geleden een marktkoopman in hartje Amsterdam Oud-West. Marokkaan van geboorte maar helemaal geintegreerd. Hij dronk gezellig een biertje en je kon enorm met hem lachen. Op de markt een komiek die zijn stal aan het einde van de dag met allerlei trucs en kunstgrepen wel leeg had verkocht. Hard werken was hem niet vreemd, maar lekker onderuit hangen en allerlei wonderlijke verhalen vertellen ook niet. Mijn observaties rond die moslimcultuur wilde ik nog wel eens met hem delen. In die buurt wemelde het van de lieden die hun vrouw echt achter zich lieten aandraven, gekleed in de bekende cultureel voorgeschreven bedekking en met een gebrek aan taalkennis die bijna stuitend was. Mohammed, zoals de marktkoopman heette, bekeek dat dan met mij en gaf toe dat deze mensen in onze cultuur eigenlijk kansloos waren. Hij zag nog meer in de toekomst van straatjeugd die ook daar nauwelijks wilde deugen.

constructionworkersMaar die wel graag wilde werken als de kansen zich maar voor zouden doen. Desnoods als vakkenvullers, maar geld verdienen was ook onderdeel van het zo gezochte respect. Bij een goed biertje en een lang gesprek vroeg ik Mohammed eens wat hij zich nu precies voelde als ik het hem zoals toen echt op de man af zou vragen. Zijn antwoord was direct en uit het hart. ‘Ik voel me primair een Amsterdammer, dat heeft me het meest gebracht. De rest neem ik maar op de koop toe en als het iets toevoegt zal ik het ook omarmen’. We klonken nog eens en ik sloeg hem op de schouder. Zo hoort integratie te zijn. Elkaar snappen, begrip hebben maar je ook en vooral inwoner voelen van de stad waar je leeft en je geld verdient. En dat geloof? Dat is voor mij secundair. Dus…welk antwoord geef jij als ik vraag wie of wat je bent???

Begin eens met opvoeden….

OLYMPUS DIGITAL CAMERAIk krijg nog wel eens het verwijt niet zo erg van kinderen te houden. In de goede zin van het woord dan. Niets is minder waar. Maar ik geef toe dat naar mate de jaren vorderen mijn geduld voor en acceptatie van dreinende, jengelende en schreeuwende kinderen is afgenomen. Mij ontgaat het ook vaak waarom ouders niet gewoon ingrijpen als weer een van hun kleine prinsjes of prinsesjes zich op aarde heeft gestort voor een hoop misbaar dat er slechts op is gericht een of andere zin door te drijven. Je kunt geen speelgoedwinkel inlopen of het gezeur begint al. Dat kinderen in zo’n winkel worden aangestoken door een virus snap ik nog wel. Dat ze dan ‘alles’ wat ze zien willen hebben vind ik ook nog wel te verteren. Maar als dit dan niet wordt omgezet in daden ontstaat pas het probleem. Afhankelijk van hun gevoel voor theater storten die kleintjes zich dan op de grond, beginnen hartstochtelijk te huilen, met hun beentjes te trappen en zijn niet meer voor reden vatbaar. Tot vader of moeder de juiste of verkeerde beslissingen neemt. Juist is beetpakken, meesleuren, in het wagentje smijten of over de knie leggen.

OLYMPUS DIGITAL CAMERAHoezo theater?! Verkeerd is het kleine acteur- of actricetje de zin te geven en alsnog iets te kopen wat vooral meneer Blokker gelukkig maakt en voor even een glimlach op het verwende smoeltje van de kleine oproerkraaier brengt. Toegeven is een bijdrage leveren aan het hoge verwengehalte. Dat doet zeker ook het met zo’n urk praten op de toon van een volwassene. Discussies aangaan heeft geen zin, beste ouders die dit doen. Corrigeren wel. Omdat het geen pas geeft de hele winkel op stelten te zeten voor zoiets onbenulligs als je zin doordrammen. Ga thuis maar lekker me je nageslacht babbelen volgens het poldermodel, maar stuur dat kleine krengetje intussen wel vroeg naar bed. Zonder eten of cadeautjes. Leert het snel om dat drammen achterwege te laten en gewoon een ‘wenslijstje’ in te vullen voor de bekende feestdagen voor zolang die nog bestaan.

KInderen moeten zorgenloos kunnen opgroeien...Weet je hoeveel keer wij vroeger iets kregen van de ouders (of Sint)? Twee tot drie keer per jaar. En niet per week! En daar keek je naar uit. Ik koester nog de zaken die ik toen heb gehad. Omdat ze veel waard waren en zijn. Als ik nu zie wat er vrijwel ongebruikt richting kringloopwinkels en vrijmarkten of kofferbakverkopen gaat denk ik dat al dat gejengel niet leidt tot veel speelgenot en de bevrediging van het hebmoment maar zeer gering is. Kortom, opvoeden die kleine lieden, en bedenken dat de uitstraling van een jengelaar altijd terug gaat richting de opvoeders. Zou het nu echt rustiger worden in al die winkels? Ik vrees het niet. Verwend als we allemaal zijn geworden. Och, eens zien of ik met jengelen een nieuwe camera o.i.d. voor elkaar kan krijgen. Ik heb nog een paar maanden….

Geprivatiseerde klantonvriendelijkheid

250px-GVB_BusMag ik u deze keer meenemen naar de wereld van mijn soms best door kritische kijkjes verwrongen geest? Nou ja verwrongen, ik heb zo mijn momentjes dat ik iets dieper door denk dan de gemiddelde medemens en overal spoken of complotten zie. Ik heb alleen daarom al een hekel om door overheden of instanties in de maling te worden genomen. Maar dat is een heel ander en zeer zwaar wegend onderwerp. Waar het me nu om gaat is ook belangrijk, maar is tevens een onderwerp waarbij mijn verwondering me parten speelt. Stelt u zich eens het volgende voor. Je loopt in de Albert Heyn of V en D (slechts voorbeelden) en laadt een boodschappenmandje vol. Uiteindelijk moet je afrekenen. Dat doe je netjes, een beetje Nederlandse burger vergeet dit niet, maar door een ongelukkig toeval blijft een klein boodschapje ergens hangen en passeert niet de kassa. Bij de beveiligingspoortjes aangekomen gaan alle alarmbellen af. Wat dan volgt is het volgende. Je wordt door een meneer in zelf bedacht uniform aangehouden. Die belast je met de kosten van het vergeten stukje inkoop, maar geeft je meteen een ‘boete’ van 45 euro. Eventueel kan je die boete afkopen door een dure aankoop twee keer te doen. Dan laat men je lopen. Anders voert men je af. Idioot?

Afscheid - 2Nou, niet bij de diverse openbaarvervoerbedrijven in ons land. Gewone particuliere bedrijven, met een zgn. geprivatiseerde concurrentie waarbij die laatste voor de N.S. toch nog eens op de rails zou moeten komen. Maar dit terzijde. Wie denkt dat ik overdrijf moet er de vele voorbeelden maar eens op nalezen. Ik zag het weer eens passeren bij Vara’s Kassa. Een studente die weliswaar keurig had ingecheckt met haar digitale vervoersbewijs, werd om een of andere reden ‘aangehouden’ door een controleur van het busbedrijf waarmee ze reisde en kreeg precies die behandeling die ik hier schetste. Alsof die controleurs de rol van politie en justitie tegelijk mogen spelen. Lijkt mij niet trouwens. Kortom er zit iets niet goed in die behandeling, het denken en de oplossingen. Immers, zwart rijden is niet toegestaan, en als iemand dat doet moet hij zeker betalen. Geen discussie over. Maar boetes opleggen? Dat kan alleen als een bedrijf eigenlijk helemaal niet echt geprivatiseerd is maar gewoon doet alsof en verder alsnog als overheidsinstelling wordt bestuurd en behandeld.

6a00d83451bdba69e20120a8d703cd970b-800wiIn dat geval snap ik wel dat je maanden lang de treinen laat vervuilen, de stations niet meer schoonhoudt, en als oplossing klanten zelf hun eigen vuil laat opruimen middels een meegeleverde vuilniszak. Het zijn dit soort dingen die mij doen verlangen naar een systeem waarbij je echt kunt kiezen tussen vervoerder a of b en die op service en tarief mag beoordelen. Want nu worden we ook tarief- technisch gewoon in de dwangbuis gelegd. En dat is weinig klantvriendelijk.