En toen werd het koud….

Van de ene op de andere dag sloeg het weer om. En toch moesten zij er uit. Afgesproken. Samen kleedden ze zich er feestelijk voor aan, het zou een mooi diner met vrienden worden. Ze waren gevaccineerd, hadden modieuze mondkapjes bij zich voor het geval ‘dat’ en sloten het huis zorgvuldig achter zich. Toen ze in hun grote Volvo stapten begon het te sneeuwen. Ach…het zou wel meevallen toch. Zij huiverde, ondanks die dikke winterjas die ze droeg over die blote jurk en stay-up kousen die ze eigenlijk nooit had aangehad. Tja en een vest er onder dragen was natuurlijk geen optie. Haar in de juiste coupe, makeup verzorgd en een lekkere parfum op de thuis nog warme plekken…. Ze zette haar zijde van het verwarmingssysteem in de stoere Zweed op 23 graden. Hij in zijn smoking, wat stond hem dat prachtig, vond 19 graden best goed voor een ontspannen rit. Terwijl ze de snelweg bereikten en die opreden werd de sneeuwval echt heftig en het meeste van dat spul bleef nog liggen ook. Na 20 km onderweg waren er nog sporen van andere auto’s te zien, de rest wit geworden en bevroor op de onbehandelde ondergrond. Langzamer en langzamer werd het reistempo. Hij nam geen risico. Zij dommelde. Dacht aan die collega waar ze zo mee had gekibbeld. Die haar op kantoor altijd kleineerde. Haar man vond dat ze zich druk maakte om niks. Maar ze kon er domweg niet tegen. Die collega was er zo een van drie kinderen, een drukke baan, stoffige kleding en altijd negatief. Ze kon er kennelijk niet tegen dat zij aandacht kreeg van dergelijke mannelijke collega’s ondanks dat ze (ze keek vaak in de spiegel om alles te bekijken) strak in haar vel zat, mooie borsten en billen bezat en zich altijd goed verzorgde en aantrekkelijk kleedde. Toen de Volvo ineens een zwieper maakte schrok ze op uit haar overpeinzingen…Ze keek naar haar man. Die was nu constant aan het vechten met het stuurwiel. De grote auto maakte slingerende bewegingen, de gladheid had hen nu ook in de greep. Haar hartslag ging omhoog, jeminee, waren ze maar thuis gebleven. Was veel gezelliger met zijn tweetjes en zonder risico’s. Uiteindelijk raakten ze vast in een stilstaande file achter een paar trucks die niet meer voor- of achteruit konden komen. Hij zette de verwarming maar wat hoger. De buitentemperatuur liep volgens hun Zweedse kameraad op naar -10 graden en de sneeuwval werd zodanig dik dat al snel de ruiten dicht zaten. Het werd koud…zelfs met die verwarming aan. Het zou een bijzondere kerstavond worden, dat voelde ze wel aan…. Ze trok haar schoenen uit en nestelde zich op haar stoel…..Waarom niet even slapen nu het nog kon….? Het zou een bijzondere Kerst worden….dat voelde ze nu al….

Gevoel

Omarming....Hoe zou het leven er uit zien als je echt en compleet verstoken zou zijn van gevoelens voor anderen. Er bestaan echt mensen die zulk gedrag vertonen. Die alleen maar staccato rechtuit kunnen denken en doen en nooit bezig zijn met wat een ander beweegt. Die daarin ook geen enkele interesse hebben. Ik stel me dan vaak voor hoe die een relatie moeten krijgen en als dit dan alsnog lukt, ook nog wat onderhouden. Stel je eens een leven voor zonder die toch belangrijke emotie van de liefde. Je wordt verliefd, houdt van die ander, wilt die omarmen, vasthouden, verwennen. Als dat gevoel er niet is, verdwijnt toch veel waardevols uit je leven. Ook al zijn er genoeg studies die aantonen dat de liefde een tijdrovend verhaal is waar we als zakelijke mensen best zonder zouden kunnen. Nu is het niet zo dat je zonder interesse in de ander zou kunnen functioneren. Ook niet zakelijk. Een van mijn oude chefs leerde me het trucje om altijd te trachten je in te leven in de ander. Was dat een voetbalgek, vraag dan naar de laatste wedstrijd van die en die club waar hij vast verstand van had.

Kinderen moeten kunnen rekenen op een veilige ogeving thuisHield hij van vissen, praat er over en neem af en toe eens een speciale dobber mee. Het werkte prima en ik wist en weet nog steeds veel over de levens van andere mensen, domweg omdat het me interesseert. Des te opvallender de lieden die dat soort gevoelens helemaal niet kennen en slechts kijken naar de eigen navel. Overigens zonder daaraan de conclusie te verbinden dat die navel wellicht leidt naar een gebied waar je beter naar kunt kijken. Neemt niet weg dat we allemaal wel eens tegen iemand aan zijn gelopen die jouw leven niet zag als interessant genoeg, jouw interesses ziet als er niet toe doend en jouw pijn(tjes) niet (h)erkent. Zijn lastige mensen om mee om te gaan. Je moet wel heel erg sterk in de schoenen staan om voor zo iemand zelf wel gevoelens te ontwikkelen.

Romantiek - Al snel is de tv het spannendste moment van de dag...Vriendschap en andere relaties gedijen bij tweezijdigheid. En voor de goede orde, of je al dan niet een actief leven leeft gebaseerd op seks en lust zegt niets over de inhoud van een relatie. Immers die gedijt bij dat samen beleven van de rest van je leven. Een beetje seks duurt van enkele minuten tot een paar uur.  Dat andere vult de rest van je leven in. Overigens ben ik zelf niet zo van de overdreven aandacht voor de ander hoor…..het moet ook weer niet overdreven worden. Genoeg is genoeg…..maar het moet wel enigermate oprecht overkomen natuurlijk….

De warmte van het hart….

1353441374_0434f15c4eToegegeven, uit een warm gezin kwam ik niet. Er werd in mijn jeugd keihard gewerkt om de kopjes boven water te houden en dat teerde aardig in op het overdragen van warmte en liefde naar de opgroeiende kinderen in dat gezin. Achteraf gezien maakte het sterk wellicht, maar je krijgt bepaalde genen niet meegeleverd vanuit die situatie die in het opbouwen van warme relaties van enig nut kunnen zijn. Ik vond het altijd plezierig bij vriendjes (of vriendinnetjes) waar de familiebanden een zekere warmte uitstraalden. Dat is eigenlijk vrijwel altijd ook zo gebleven. Ik zoek nog steeds de vrienden uit waar ik me vrijwel direct thuis voel. Op mijn gemak en waar ‘hoe meer zielen hoe meer vreugd’ voor gaan op ‘had je niet even kunnen afspreken voor je langs kwam’. Want dat laatste was bij ons thuis vroeger het devies. Omdat er zo hard werd gewerkt en mijn moeder vooral erg was van het regelen en controleren. Wie zo maar langs kwam was niet echt welkom en dat liet ze merken ook. Het is ons kinderen met de paplepel ingegeven en ik geef toe, ik leid er op deze latere leeftijd ook wat onder. Slechts de uitverkorenen onder de vrienden en andere relaties kunnen zo binnenstappen. De rest graag even afspreken vooraf. Dan weet ik zeker dat alles op orde is, de kachel hoog staat, en de poezen onder controle.

Afbeelding(018)Zij die deze regels aan hun laars lapp(t)en hebben een 50% kans dat het daarna nooit meer goed komt. Ook dat herken ik nog van mijn moeder. Die deed precies het zelfde. Je hield je aan de huisregels en als je dat niet deed, outcast! Nu chargeer ik het zeker wat hoor, maar misschien snappen jullie dan wat ik bedoel. Onlangs waren we weer eens bij lieve vriendin in de polder. Waar alles altijd als een soort ‘open huis’ is geregeld. Waar je feitelijk nooit hoeft af te spreken en waar je direct door een belangrijk deel van de familie wordt opgenomen als onderdeel van het geheel. Dat voelt zelfs op mijn huidige toch wat minder juniorenleeftijd, plezierig aan. Warm bad. En als ik dat laatste fysiek wil benutten kan dat ook nog. Niets is te gek. Het maakt dat je van die mensen gaat houden, ook al verschillen de levens volkomen, dan nog. Ook bij lieve vriendin in een andere polder gaat dat zo. Of onze Soester of Hoofddorpper vriendjes. Allemaal mensen die we al jaren kennen en rekenen tot de eigen familie.

Family in the U.S.Bij mij ben je dat overigens al snel, omdat de bloedbanden met de van vroeger bekende mensen ofwel zijn verbroken of uberhaupt niet meer bestaan. Dat afstandelijke zette zich overal in die genen voort. En bleek ook in de familie van beide ouders verankerd te zijn geweest. Het zal om die reden zijn dat ik niet op zoek ga naar mijn eigen verleden. Stamboeken, genealogisch onderzoek laat ik intussen aan me voorbij gaan. Toch omdat ik bang ben dat ik als ik iemand vind die wellicht iets toe kan voegen aan mijn eigen verhaal, de deur niet verder open zal gaan dan een kier. ‘Leuk dat je even langs komt, maar had je niet beter eerst even kunnen bellen?’. Nee, dan maar zelf kiezen voor warmte uit het hart en die waar nodig ook terug geven aan mensen die dat verdienen.