Wie mij een beetje heeft gevolgd gedurende de afgelopen maanden weet dat we begin dit jaar afscheid moesten nemen van schoonmama die best een confronterend pijnlijke manier van haar eindfase moest meemaken. Zo wil je het normaal gesproken niet voor een geliefde naaste en dat hele verhaal heeft best mixed feelings opgeleverd bij ons in de familie. Maar uiteindelijk moet je accepteren, maar op enig moment ook afsluiten. Zeker als er daarna allerlei zaken passeren die niet alleen aandacht vragen maar ook de nodige stress op zichzelf veroorzaken voor dan de een en dan weer de ander in diezelfde relatief kleine familie van ons. Toch moest er ook een waardig afscheid worden genomen vonden wij na haar crematie. Je krijgt dan een pot met asresten thuis bezorgd waarmee je zelf maar even aan de gang moet om met enig respect te zorgen dat ook dat een plekje krijgt in hart en ziel.
En dus besloten we na enig familieoverleg om op haar verjaardag (de dag dat zij 98 jaar oud zou zijn geworden) die as deels en symbolisch uit te strooien op een plek die paste in de herinneringen rondom haar leven. Zij was zelf overigens nooit zo van de specifieke voorkeuren. Zij reisde in de goede jaren van haar leven best veel, genoot van dit of dat, maar een echt bijzondere plek konden we met de beste wil van de wereld niet ontdekken. Dus werd het de Amstel. De naamgevende rivier van onze stad waar langs zij een aantal jaren had gewoond terwijl ze haar jeugd ook nog eens had doorgebracht aan de Amstelkade in stadsdeel Zuid, in feite een zijkanaal van diezelfde rivier. We verkenden een plek die qua gevoel zou passen, op de grens van twee gemeenten waar zij ook nog eens had gewoond en kwamen op die datum van haar verjaardag bij elkaar. Reden per auto naar de bewuste plek en lieten haar stoffige grijze resten te water. Gevolgd door een bloemenhulde. Pet af, hand op het hart, arm in arm, afscheid. Het was goed zo. Het water nam de as op en verspreidde het al snel… Daarna samen naar het Chinese restaurant waaraan zij bij latere leven haar hart had verpand. Dat werd eten met haar gedachtenis in het achterhoofd. Wordt ook een traditie. Bij gezondheid en leven gaan we elk jaar met elkaar daar eten. Zo verdwijnt ze niet uit ons leven, vergeten we haar niet en komen we nog eens tot mooie herinneringen en anekdotes. Want die waren en zijn nog voldoende op te halen en te vertellen. Voor ons is de ellendige periode van die laatste maanden voor haar overlijden nu afgesloten. Het boek mag dicht. Dat helpt ook bij de verwerking…… (Beelden: Prive)
