Hoewel ik mij persoonlijk graag vaak wat distantieer van mijn vroegere familiebanden i.v.m. hetgeen er zich zoal in een belangrijke periode van dat jeugdige leven afspeelde zit er toch vanuit die periode het e.e.a. in ook mijn persoonlijk dna. Of ik wil of niet, ik ben natuurlijk deels een product van het samenkomen van twee families via de man en vrouw die mij (en mijn broer) verwekten. En die twee hadden natuurlijk bepaalde karaktertrekken die zijn doorgegeven aan ons kinderen. Zoals wij dat zelf weer deden aan onze nakomelingen. Wie meent helemaal uniek te zijn en zichzelf te hebben gevormd zit er net zo naast als zij die menen dat slechts die genen mensen maken tot wat ze zijn.
Alsof ervaringen uit het leven geen enkele rol spelen bij de vorming van de gemiddelde mens. Wat je vaak ziet is dat iemand soortgelijke karaktertrekken kent als de eigen vader of moeder. Drift, humor, slimheid, gevoel voor handel, interesses. Maar ook hoe je omgaat met andere mensen kan voortkomen uit wat je via de ouders in de bloedstromen hebt opgepikt. En dan is het raadselachtig dat sommige mensen lijken op ouders die ze zelf in de opvoeding helemaal niet hebben meegemaakt zoals wij dat in onze familie deden. De vaderfiguur was al voor mijn geboorte vertrokken en toch voelden broer en ik dat we delen van diens karakter in onze manier van doen hadden of hebben zitten. Het zakelijke, de voorliefde voor auto’s (die voor vliegtuigen was een toegevoegde eigen inbreng mijnerzijds..), de brede interesse in de wereld, maar ook het verlangen naar een stabiele en warme thuissituatie.
Wat we ook hadden/hebben is de enorme afkeer van autoriteit als die komt van mensen die weliswaar menen dat zij vanuit hun ‘hogere positie’ van alles kunnen beslissen maar dat wij (..) zeker weten dat ze absoluut geen gelijk hebben en absoluut het inzicht missen tot het nemen van dit soort besluiten. Als broers maakten we in de praktijk mee dat de stoom dan uit de oren kwam/komt en dwars liggen de boodschap werd/is. Soms moedig, in andere gevallen onverstandig. Maar je weet wel zeker dat jouw kennis en ervaring niet in gevaar wordt gebracht door al te veel water bij de wijn of compromissen die leiden tot toegeven aan die ander. Nog steeds speelt dat een rol. Zeker in politieke discussies over zware onderwerpen meen ik dat mijn onderbouwde mening zwaarder weegt dan die van sommige types die maar wat oreren over zaken die maatschappelijk gevoelig liggen. En dan gaan we tot het gaatje. Bij met name linkse types valt dat vaak verkeerd. Die gaan altijd uit van het eigen gelijk, maar hebben dat vaak niet. Zeker niet in mijn visie. Die genen spelen dan een rol. En wraak is zoet…Ook dat zit in die genen. Komt van een andere kant…En die was niet zo empathisch als ik zelf wel eens zou willen zijn. Gelukkig kan ik daarop altijd terugvallen als het weer eens uit de hand loopt. Het ligt niet aan mij, maar aan die genen…..U wilt me wel vergeven…(beelden: Internet/archief)
De geweldige Netflix-serie ‘Peaky Blinders’ heb ik eind vorig jaar achter mekaar bekeken en was er zeer van onder de indruk. De familie Shelby uit Birmingham, zigeunerbloed en dito tradities. ‘We’re the Fucking Peaky Blinders’ een gevleugelde kreet. Nooit bleef een wrede of criminele daad tegen de familie onbestraft. Laten we wel zijn, je komt aan mij, aan ons…dan moet je daarvoor dus de rekening betalen. Desnoods met je bloed of leven. Zo doen wij dat in ‘onze kringen’. In de familie Meninggever gelden deze regels ook, al kan ik me niet herinneren dat er ooit bloed vloeide bij een of andere ‘terugbetalingsactie’. Subtiliteit zit meer in de genen. Maar zeker ook wraakzucht. Wie ons iets aandoet moet rekening houden met represailles ook al worden daar dan meestal geen wapens bij gebruikt. En elk lid van de familie heeft het in meer of mindere mate in zich heb ik ontdekt.
Altijd ook wel verhalen uit de geschiedschrijving waarbij mensen die ons iets vervelends aandeden de rekening gepresenteerd kregen. Kan 25 jaar duren, maar het komt! Nu ben ik zelf een verhalenverteller, dus ik kan of kon het vaak in woorden en/of media kwijt. Het kan zijn dat me zakelijk iets is gelapt wat me persoonlijk slechts indirect raakte, maar waarvan ik wel vind dat het niet door de beugel kon. Ook dan komt er een reactie. Kan ook dat er dan negatieve publiciteit volgt en mensen daarmee de pin op de neus krijgen voor hun onbetamelijke gedrag. Maakt het veel indruk? Soms wel. Ik heb er wel eens hele discussies over gehad met iemand die ik in een artikel een aantal jaren later echt verweet dat hij zeer slecht leiding gaf aan een onderneming waar ik ooit mee moest samenwerkte. Het schandblok stond klaar voor hem. De man las het en ontplofte. Nog steeds overtuigd van zijn eigen gelijk. Maar de lezers en zij die de situatie kenden waren het niet met hem eens.
Ik heb wel eens uitgezocht dat het toch iets is wat wij van onze familiemoeder hebben overgenomen. Die had dit ook sterk. Kwam niet aan haar leefwereld of omgeving, je kreeg ervan langs. Al duurde het twintig jaar. En hoewel wij die eigenschap als kinderen of pubers wellicht verafschuwden, het bleek ons toch meegegeven in die al eerdergenoemde genen. ‘We’re the fucking Meninggevers’ en zo meer. Tegenwoordig gaat het er anders aan toe. Mensen die persoonlijke hetzes voeren gaan achter de blokkade van wat ook. Bij sociale media een fluitje van een cent. Heel wat lieden met al te persoonlijke verwijten of te linkse meningen (ieder heeft recht op zijn/haar opinie, maar er bestaat niet een 100% waarheid natuurlijk omdat dit politiek correct lijkt…zelfs de mijne niet) gaan achter de barrière van niet meer kunnen reageren of meelezen. En zo wordt wraak alsnog zoet. Zij het…heel digitaal en keurig binnen de lijntjes van onze normen en waarden. Zouden velen een voorbeeld aan kunnen nemen…Maar ja….die bezitten die genen niet…..Want zij behoren niet tot de Fucking Meninggevers….
Altijdmijnmening 