Tagarchief: kwaliteit

Tuincafe…

Tuincafe…

Posted on by • Geplaatst in Culinair, Geen categorie, Horeca-ervaringen • Getagd , , , , , , , , , , , • 3 reacties
De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: tc-het-oosten-ingang.jpg

Zo lang wij al zelfstandig wonen aan de zuidkant van Amsterdam kennen we het gigantische Tuincentrum ’t Oosten in Alsmeer. Aan de Aalsmeerderweg 393 in die plaats exploiteren ze daar intussen al ruim 60 jaar het grootste overdekte tuincentrum van Nederland en dat omvat alleen al 80.000m2 overdekt aanbod. Van planten voor binnen of buiten, meubelen, toebehoren, vissen, beelden, bedenk het en ze hebben het voor de klanten klaar staan. Dus komen wij er als regiobewoners regelmatig. Meestal voor iets groens of wat er tegenaan leunt. Maar soms ook in combinatie met een bezoek aan hun zgn. tuincafe dat intern wordt uitgebaat en vaak aardig gevuld is met bezoekers. Was het vroeger een soort petit-restaurant waar je de hele dag terecht kon voor maaltijden etc., tegenwoordig is het aanbod flink beperkt.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: tc-t-oosten-decor.jpg

De corona-ellende deed die vorige horeca-gelegenheid sluiten en toen men weer open ging was het aanbod vermagerd, maar de inrichting wel wat opgefrist. Je kunt er nu terecht voor koffie/thee, een belegde broodje, frisdranken, maar zeker ook een lekkere tosti. En dat kost allemaal niet de wereld, al vonden we net geen vier euro voor een Cappuccino in een kartonnen beker best op het randje van prijzig. Gelukkig gold dat minder voor de smakelijke tosti die we bestelden en met een gulle glimlach door de dienstdoende medewerker werd geserveerd. Kortom, keep it stupid simple is hier wel heel sterk de bedrijfsfilosofie en daar is op zich wellicht weinig mis mee. Ik mis toch zeer de leuke en smakelijke snacks van vroeger. De toen ook zo aardige bediening en de kleine prijsjes, maar in de huidige tijden is dit nog steeds best een stopplek om even neer te strijken. Parkeergelegenheid (gratis) genoeg, toiletten schoon en ruim, en je moet wel erg weinig van groen of bloemen houden om na de koffie niet toch het een en ander in je karretje te stoppen. Rapportcijfer: 7.5 – en dat zit hem toch vooral in het magere aanbod i.v.m. vroeger en wat je elders bij tuincentra vindt in de daar evt. aanwezige horeca….(beelden: ’t Oosten website)

Prutsen…

Prutsen…

Posted on by • Geplaatst in Hobby • Getagd , , , , , , , , , , , , , , , • 13 reacties
De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: 1995-boeing-737-200-aer-lingus.jpg

Noemen sommige mensen zonder verstand van zaken hetgeen ik al sinds mijn pakweg 12e levensjaar doe. Het in elkaar zetten van schaalmodellen. Indertijd was dat een hobby voor vrienden onder elkaar. Had de een net een nieuwe Spitfire van Airfix gekocht, dan haalde de ander een tweemotorige Bristol Beaufighter van het zelfde merk of pakweg een Messerschmitt om later luchtgevechten onder elkaar mee uit te knokken. Moest er wel eerst gebouwd en gelijmd worden, en waar mogelijk, geschilderd. Ik had het geluk dat ik af en toe kon putten uit de voorraad autolakken die in ons huis altijd beschikbaar stond aan de handelsbehoefte van leasepa.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: airfixmodel-bagged-bristol-bulldog.jpg

Die wilde nog wel eens een voorraadauto doen voorzien van een nieuwe laklaag en dan bleef er altijd verf over. Groen, beige, bruin…net de juiste kleuren voor camouflage-patronen op die schaalmodellen. En die autolak bleek harder dan de normale (en dure) modelbouwlaksoorten. Hoe dan ook, mijn generatie groeide op met dit fenomeen. Niet in de laatste plaats door de Britse modelbouwindustrie die toen nog volledig dominant was op dit terrein. Het al genoemde merk Airfix was een producent die voor weinig geld modellen in plastic zakjes verpakte en dan de bouwtekening en voorbeeld van het ‘echt vliegende model’ omgevouwen vastniette aan de bovenkant van die plastic verpakking. Men leerde zo niet alleen vliegtuigen op schaal kennen maar ook tanks, schepen en auto’s. Later zou het merk net als de Amerikaanse concurrentie doosjes als verpakking gebruiken waarbij ze ook opschaalden naar grotere modellen. Het had meteen ook effecten voor de prijs….

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: drag-1.jpg

Het merk is nog steeds een belangrijke en de meeste mensen hebben er wel eens van gehoord. Ook een grote naam was Revell, dat nog steeds bestaat, nu volledig in Duitse handen is, maar ooit puur Amerikaans was. Loop een beetje speelgoedwinkel binnen en Revell staat op je te wachten. Waren dat vroeger betaalbare modellen, tegenwoordig ben je zo tussen de 70-100 euro per doos kwijt. En dan moet je nog beginnen. Alleen al aan verf komt er dan al snel 10-20 euro achteraan en een tubetje lijm is ook zo 5 euro. De kosten stijgen maar gelukkig groeit de nieuwe groep modelbouwers ook. Het in elkaar zetten van zo’n model is overigens geen kinderspel meer.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: vickers-vanguard-kit-old-airfix.jpg

Het vraagt inzicht, geduld, wat technisch vernuft en ook een stukje referentiemateriaal v.w.b. kleurenschema’s etc om zo een representabel model neer te zetten. Mij leerde het ook om geduld te hebben bij de bouw. En als je dat niet meteen als eerste karaktereigenschap bezit is het zelfs therapeutisch. Hoe dan ook, modelbouw is tegenwoordig net zo min kinderwerk als pakweg het in elkaar zetten van ingewikkelde Lego-constructies. Nog los van de vergelijkbare kosten. Want wie denkt dat Lego iets is voor kinderen….helemaal mis. De meeste dozen vol van dat Deense spul zijn in handen van volwassen kerels en een enkele vrouw. Die met veel geduld dagen aan het bouwen zijn…..Ik herken dat wel. Maar legpuzzels leggen….? Nee, daat heb ik het geduld dan weer niet voor….. (Beelden: archief)

Zinvol bezoek…

Zinvol bezoek…

Posted on by • Geplaatst in Geen categorie • Getagd , , , , , , , , , , , , • 6 reacties
De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: 214124-mdc-dc-9-32-mac-landt-19r-270282-scan10015.jpg

Op deze datum in 1980, inmiddels dus 46 jaar geleden, vloog ik als onderdeel van een dealergezelschap o.l.v. de toenmalige importeur van Skoda en FSO, Englebert, naar Warschau met een DC-9-32 van Martinair. We waren speciaal uitgenodigd door die importeur omdat onder de toenmalige dealers veel onvrede leefde over de kwaliteit van de geleverde Poolse auto’s van FSO (Fabryka Samochodow Osobowych) waardoor het aantal garantieclaims en ontevreden klanten steeds meer steeg.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: warsaw-2.jpg

Voor de goede nog even wat uitleg rond dat FSO. Deze fabriek bouwde in Warschau lange tijd in licentie gebouwde Russische wagens van het type Warszawa M20. Maar toen die toch te dorstig en te ouderwets werden besloot men een licentieovereenkomst te sluiten met de slimme Italianen van Fiat. Want daar in Turijn wist men oudere modellen die intussen niet meer door hen zelf werden gefabriceerd te leveren aan diverse landen uit het toenmalige Oostblok (of Zuid-Amerika) waar ze nog decennia lang een commercieel goed leven werd geboden.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: polski-fiat-125p-bruingeel-img_5330.jpg

Zo kochten de Russen de hoekige 124 en vormden die om tot Lada 1200. De Joegoslaven kochten de licentierechten voor de vlotte 128 en noemden die Zastava 1100. En de Polen wilden ook een succesvol model in eigen handen krijgen en kozen voor de 125. Dat was in Italie een vlotte en redelijk grote sedan. De wagens waren zelfs groter dan die 124 van Lada en wellicht speelde dat ook een rol bij de keuze. Voor de aandrijving kozen de Polen voor de oudere 1300 en 1500 motoren van de gelijknamige Fiat’s van een decennium eerder. Snelheid telde minder dan betrouwbaarheid en eenvoud van onderhoud. Althans zo was de theorie. Hoe dan ook, die Poolse Fiat’s ging als Polski 125p de markt op en kwamen zo ook naar Nederland. Eerst via Fiat-importeur Leonard Lang.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: fso-polonez-pickup.jpg

De latere Nederlandse importeur, Englebert uit Voorschoten, voorzag een grote markt voor die wagens. Immers, er waren sedans en stationcars leverbaar en voor wie dat echt wilde, een Pickup-versie. Mooi aanvulling op het lichtere Skoda-gamma. Maar al snel kwamen we als dealers (het werd een verplichte combinatie) van een koude kermis thuis. De Poolse wagens staken slecht in elkaar. Het lagerwerk was een ramp en ook de elektrische installaties vroegen constant aandacht. Dat kostte klanten… Bij de nieuwe Polonez, een fraai ontwerp voor een vijfdeurs auto die de Polen samen met Giugiaro hadden ontwikkeld, werd het nog erger. Men combineerde daar techniek van die 125p met eigen ontwikkelingen en dat bleek een slecht idee. Hoe dan ook, wij als dealers mochten in de fabriek van FSO kijken naar het productieproces van die wagens. Wat ik er zag was voor mij een reden om daar ter plekke het dealerschap stop te zetten. Wat een puinhoop die fabriek, wat een desinteresse en wat zag je daar al op voorhand wat er bij ons mis ging. We maakten later nog wel een rondrit door Warschau, deden wat aan foto-reportages voor het thuisfront, en stapten weer in de Martinair-vlieger die ons terug naar huis bracht. Een illusie en merk armer, maar qua informatie een stuk rijker. En natuurlijk weer wat extra uurtjes in het vlieglogboek….Want in die autobusiness vloog ik meer dan ik ooit had bedacht toen ik nog op Schiphol actief was… (Beelden: archief)

Succes op de markt…

Succes op de markt…

Posted on by • Geplaatst in Cultureel, Maatschappij en samenleving, observaties • Getagd , , , , , , , , , , • 10 reacties
De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: markt-hoofddorp-img_7656.jpg

Eens in de zoveel tijd bezoeken wij met veel plezier een reguliere weekmarkt. Zeker als die ons meer brengt dan de bekende stallen vol goedkoop gemaakte eenheidskleding of andere meuk waar we niet op zitten te wachten. Nee, we zoeken juist de diversiteit. En omdat die gek genoeg in onze eigen stad onder druk van gemeente maar ook demografische verandering vrijwel niet meer te vinden zijn, zoeken we het elders. Zo is een van de favorieten de markt op vrijdag van en in Hoofddorp. Daar verkopen ze echt alles wat je op een markt verwacht, is er veel diversiteit, en is de prijs/kwaliteit zoals je van een markt verwacht. Natuurlijk staan er ook concurrenten van elkaar. Poeliers, kaasboeren, bakkers, plantenstallen, er is een snoepstal, een fietsenmaker (banden meteen geplakt) maar ook een grote uitstalling voor alles wat met dieren te maken heeft. Het moet gek lopen willen we daar niet vinden wat we zoeken. En wat me dan altijd opvalt is dat bezoekers, kopers, zich door middel van ervaring of reclame wenden tot die verkopers waarvan ze het beste verwachten.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: markt-hoofddorp-img_7655.jpg

Die ene poelier waar men 6 rijen dik en tien mensen breed op de beurt staat te wachten, of die groenten/fruitstal waar men knokt om een plekje, maar zeker ook de bakkerij uit Bunschoten/Spakenburg die zoveel lekkers te bieden heeft dat men hier met veel geduld wacht tot men geholpen wordt. Bij die ene visstal gaat het zo en bij de bloemist met altijd die leuke aanbiedingen van plantjes. Kortom, het publiek kent zo haar voorkeuren. Bij de concullega’s is het dan aanmerkelijk rustiger. Ik bedenk me dan altijd wat doe je dan verkeerd? Is het je eigen aanpak, zijn de prijzen niet goed, het aanbod te smal of de kwaliteit niet op niveau?? Ooit bezochten we regelmatig de weekmarkten in Zaandam. Ook daar zag je hetzelfde. Er was een visstal waar je op afstand al rook dat hun spullen goed waren, en de rijen voor de stal bevestigden dat. Diens haringen waren vettig, dik, lekker, en voor een goede prijs. Een halve markt verderop stond nog zo’n visstal. Vrijwel altijd weinig tot geen volk voor de balie. In Almere zagen we dat bij de poelier uit het Gooi die wij ook graag frequenteerden. Goede spullen en dat sprak zich rond. Altijd druk. Hebben jullie zelf ook soortgelijke ervaringen of ga je nooit naar de markt?? En zo ja, waar dan?? Wie weet leren wij op die manier een nieuw stel adresjes kennen… Altijd nieuwsgierig…. (beelden: Prive)

Eten bij Corendon…

Eten bij Corendon…

Posted on by • Geplaatst in Culinair • Getagd , , , , , , , , , , , , , • 6 reacties
De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: corendon-1-img_7323.jpg

Onlangs aten we bij Corendon in Badhoevedorp. Ik hoor jullie denken, ‘ja en…..??’. Maar dit was wel op een speciale lokatie, die mij persoonlijk uiteraard zeer aansprak. Immers het hoofdkantoor van deze grote Turkse hotel/reisorganisatie is daar gevestigd en men exploiteert er ook een hotel naast een prachtige vergaderfaciliteit waarvan een echte Boeing 747-400 in hun eigen kleuren deel uitmaakt. Nu heeft Corendon nooit met de 747 als vliegtuigtype gevlogen. Het bewuste vliegtuig (ex KLM) is ooit overgedaan aan hen, overgespoten in hun kleuren, daarna naar Schiphol terug gevlogen en over de weg getransporteerd naar Badhoevedorp. Een dure en door velen aanschouwde onderneming. Nou, dat toestel staat dus in de tuin van het grote restaurant wat men hier ook exploiteert en (naar wij zagen) veel internationale gasten trekt.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: corendon-3-img_7325.jpg

Vanuit de plek waar je zit in het restaurant kijk je tegen die Boeing op, voor mij toch een enorme bonus. Daarbij staat die grote kist in een fraaie tuin wat de sfeer verhoogt. Dat doet ook de bijna chique ambiance in dat restaurant van Corendon. Het is weliswaar een ‘all-you-can-eat’ restaurant op bepaalde dagen, maar op de dag dat wij er waren bleek het etende volk rustig, het aanbod overweldigend, smakelijk en goed voor een volle maag. Het aantal tafels heb ik niet geteld, maar dat je er een paar honderd man kunt laten eten, is geen van de waarheid afwijkende observatie. Van soep tot waanzinnig veel lekkere toetjes, bedenk het en het wordt aangeboden. Wokken doet men hier niet. Men bakt er wel het nodige en daar staan mensen voor in de rij. Salades in meterslange gekoelde vitrines voor hen die gaan voor vegetarisch of gewoon een smakelijke side-dish met wat groens of zo.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: corendon-2-img_7324.jpg

Het was dus culinair een echt te gekke kennismaking. Daarbij is de staf die er rond loopt zeer attent en snel, men vraagt keurig of jouw bord na gebruik mag worden meegenomen (elke gang een ander bord…) en dat gebeurt op een meer dan correcte wijze. Dingetje wat ik iets minder vond, de parkeerplekken voor het restaurant zijn er ook voor hotelgasten en naar ik zag tientallen taxi’s. Dat is onoverzichtelijk. Moet beter kunnen. En de betaalde parkeerplaats (5 euro) moet je even optellen bij het bedrag dat je uitgeeft aan de maaltijd. Maar, al met al, een dikke 9.5 voor Corendon. Hier komen we nog eens terug. Al was het maar om die Boeing….(Beelden: archief)

Amerikanengekte..

Amerikanengekte..

Posted on by • Geplaatst in Automening, Historie, Persoonlijk • Getagd , , , , , , , , , , , , , • 8 reacties
De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: chevrolet-stylemaster-1947-green-4d.jpg

Hoewel ik al vele jaren verknocht ben aan of verbonden ben met dat Tsjechische merk dat intussen haar 130-jarig bestaan vierde, is er toch een periode geweest dat ik ‘into American Cars’ was. De reden (of oorzaak) toch de belevenissen uit de jeugd die maakten dat ik min of meer opgroeide met die Amerikaanse merken als Chevrolet, Pontiac of Studebaker. Gek? Duur? Welnee. Indertijd waren Amerikaanse automerken bij ons net zo populair als Britse of Duitse. De bevrijding door de Yanks had haar sporen nagelaten en ook onze economische wederopbouw baseerde veelal op Amerikaans materieel.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: studebaker-commander-1953.jpg

Heel wat transportbedrijven reden met oude GMC’s of Macks die waren achtergelaten door de door ons land trekkende troepen en ook overheidsdiensten als de Politie reden nog al eens in Jeep’s rond. Hoe dan ook, met een oom die met diverse Chevrolets zorgde dat onze tripjes naar Limburg uit die beginperiode comfortabel verliepen, maar ook later een Studebaker of wat die leasepa zichzelf toe had bedeeld (mijn moeder wilde een Pontiac..) voor weekendvertier kreeg ik dat virus net zo toegediend als het latere Tsjechische. Een van de straatvrienden had een vader die eigenaar was van een groot autoverhuurbedrijf en die wilde zelf ook graag in een ‘Yank’ rondrijden.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: oldsmobiel-cutlass-cruiser-brougham-estate-hg26yt-almere-1988-scan10020.jpg

In het specifieke en ultieme voorbeeld had hij een zwarte Chevrolet Impala met enorme liggende vleugels op de achterschermen. Af en toe mocht ik dan meerijden. Ik vond het geweldig. Het deinen van de carrosserie en het zoemen van die motoren…heerlijk. Pas tijdens mijn dealerjaren kwam ik er achter dat ik zelf ook graag eens Amerikaans wilde rijden. Dat lukte. Handel en inruil of deals met andere garagehouders maakten dat ik drie Oldsmobiles achter elkaar mocht berijden. Twee daarvan waren van de enorme soort. Stationcars met een dikke V8 motor voorheen die ook nog op diesel draaiden wat voor de totale kosten gunstiger uitpakte dan het geval was geweest met een benzineblok. En bij een verbruik van 1:10 waren die enorme bakken nog relatief zuinig ook. Hoe dan ook, het was een genoegen en ook een soort bevestiging dat dit toch wel het ultieme autorijden was voor wie hield van ruimte en comfort. Voor sportiviteit hoefde je het niet te doen. Integendeel. Maar het was ook goed zo. Nadien heb ik er niet meer naar omgekeken. Amerikaanse wagens zitten anders in elkaar dan Europese of pakweg Japanse. En dus gaat er ook wel eens iets stuk dat je bij andere merken nooit of vrijwel nooit meemaakt. En ook dat herinner ik me nog wel uit de jeugd. Toen pa mijn moeder op haar plek zette (‘jij hebt geen verstand van auto’s’) toen zij wees op een vreemde tik vanonder het motorgedeelte van een van de Studebakers…. Later bleek dat toch een uitgelopen lager te zijn. Beste reparatie die leasepa in een handomdraai verrichtte maar daarna ook meteen genezen was van die Amerikanen… En dat herkende ik dus toen het mij overkwam….. Maar leuk was het wel…. (beelden: archief)

Altijd…

Altijd…

Posted on by • Geplaatst in Horeca-ervaringen • Getagd , , , , , , , , , , , , , , • 8 reacties
De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: altijd-2.jpg

Onze lieve Zuid-Hollandse vriendjes hebben ons al vaker meegenomen naar ‘wereld restaurants’ waar je naar hartenlust kunt eten en drinken wat je wilt en dan vaak met de warmte van het samenzijn en bijpassende gesprekken als bonus. Dus toen zij ons uitnodigden voor een bezoek aan een voor ons nieuw restaurant van deze orde in Capelle a.d. IJssel waren wij gaarne van de partij. ‘Altijd’ heet dat restaurant en het is te vinden aan de Rhijnspoor in genoemde plaats. Eigenlijk op een hoek van een terrein dat verder nog meer van die voor de hand liggende fast-foodketens als KFC of de Mac kent.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: altijd-3.jpg

Het gebouw van Altijd oogt wat industrieel, dus modern, en de entree van het gebouw bevestigt het beeld. Welkom geheten door een aardige gastvrouw krijgen we uitleg over hoe het ook hier functioneert. Binnen een bepaald tijdvak mag je eten en drinken wat je wilt (maar niet verspillen..). Dat is dus allemaal in de prijs opgesloten. Alcoholische drankjes moet je apart afrekenen, al krijg je per gezelschap wel een aantal bonnetjes waarmee je een paar van die wat sterkere drankjes kunt afhalen bij de bar. Het restaurant zelf is van de ruime soort, verdeeld in secties, waardoor je toch een soort privacy-setting krijgt voor gesprekken en rust bij het eten.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: altijd-5.jpg

Dat laatste laat een meer dan breed aanbod zien van gerechten. Warm, koud, uitheems, inheems, braad/wokwerk, soep (twee in de aanbieding), stokbrood, toetjes bij de vleet en zo meer. Naar eigen smaak bepaal je dus de gangen die je wil doorlopen. En dat leidt tot smakelijke ervaringen. Nog even los van de meer dan charmante bediening die efficient gebruikte borden en zo weghaalt na gebruik, blijft er ook de ruimte om even met elkaar te kwaken zoals wij dat gewend zijn en ook op prijs stellen. Gesprekken van andere tafels nemen niet snel de overhand. Wel eens anders meegemaakt. Minder verzorgd vond ik de locatie van de toiletten. Die zijn te vinden op de 1e etage en opmerkelijk, men heeft voor de trap naar boven gordijnen opgehangen.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: altijd-4.jpg

Niet voor de sfeer, maar tegen de ijskoude omstandigheden van dat moment daar boven. Kennelijk werkt de kachel niet op de etages en het was er dus ontnuchterend kil. Dit in scherpe tegenstelling tot de letterlijk en figuurlijke warmte beneden. We gingen na afloop van deze ervaring tonnetje rond richting auto (voldoende parkeerplekken) en verwerkten de ervaringen sneller dan de maag al die lekkernijen. Vanuit onze recente en persoonlijke ervaringen geef ik dit adres een cijfer 9. En dat is een meer dan prima reden om het ook aan te raden bij mijn lezertjes. Wil je relaxed lekker eten…een prima plek. (Beelden: Internet) (en met dank aan Tham en Man Goud voor de uitnodiging..)

Nog nooit….

Nog nooit….

Posted on by • Geplaatst in Persoonlijk • Getagd , , , , , , , , , , , , , , , , • 19 reacties
De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: eerste-opnamen-olympus-fe290-080708-003.jpg

…woonde ik langer op een adres dan het huidige. Onlangs ontdekte ik bij toeval dat de verhuizer van toen ons en onze toenmalige spullen precies 32 jaar geleden had overgebracht vanuit het nieuwe land terug naar het oude. Niet dat dit daarvoor echt in de planning had gezeten, maar werk en verplichtingen maakten in die periode van ons leven dat we deze drastische stap wel moesten zetten. De werkgever (indertijd in Voorschoten) vond de afstand tussen ons vorige woonadres en de toenmalige werkplek veel te groot en door de indertijd vrijwel dagelijkse files te lang. Dus bedong hij dat ik binnen een jaar na aanvaarden managementfunctie zou verhuizen.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: anv-38-de-tuin-in-1996-scan10255.jpg

Wij deden daar niet te veel mee, want eerlijk gezegd, het vorige huis hadden we vanaf nieuw bewoond en we zaten daar toen net aan 12 jaar op het moment dat die verhuisopdracht kwam. Hadden daar ook een aardig sociaal netwerk opgebouwd. Er moest door die clausule uiteindelijk toch echt gekeken worden naar iets anders en dat zou dan dichterbij die werkplek zijn dan de 75km die ik nu elke dag enkele reis aflegde als ik weer eens een kantoordag had. 150km op en neer was ook voor de auto van de zaak wat veel qua kilometrage, ook al reed ik dan op lpg. Hoe dan ook, we deden een tijd lang of ons neus bloedde en keken weg van die verplichting, tot de druk vanuit de directie groter werd.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: hpim1686_edited.jpg

Sterker nog, Baas Jaap ging zelf wel even kijken of er ergens in die buurt van het werk woningen te koop waren. En kwam met vestigingsplekken aan die hij wel, maar wij niet aantrekkelijk vonden. We zouden er na de vakantie die we hadden geboekt in Schotland wel eens serieus naar gaan kijken. Bij terugkomst haalde onze vriendin B ons af van Schiphol en tijdens de rit naar Almere vertelde zij dat zij wellicht voor een huis kon bemiddelen omdat een collega van haar toenmalige bedrijf onder dezelfde condities ook moest verhuizen van zijn werkgever naar Oost-Nederland. Alles moest dan echter wel snel geregeld worden. Dus nog met die vakantie in de benen maakten we afspraken met de huiseigenaar en de hypotheek-adviseur rond wat de mogelijkheden zouden zijn.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: schilderwerk-en-meer-010707-003.jpg

Het huis voelde goed, de prijs was best stijf en niet onderhandelbaar, maar de geldelijke situatie zodanig dat we ons deze stap wel zouden kunnen veroorloven. En nadat we ook toestemming kregen van Baas Jaap (het huis lag halverwege Almere/Voorschoten) om deze stap te zetten kwam alles in beweging. Er was haast geboden. De deal gesloten, de contracten getekend. Eind december 1993 kregen we de sleutels, een maand later stonden twee trucks van de verhuizer voor de deur. En in januari 1994 konden we alle spullen op hun plek zetten in het voor ons toch nog wat onbekende en nieuwe huis. Het paste allemaal maar net. Maar het voelde ook goed. De files vanaf nu gehalveerd, de grote stad met haar centrum en andere aantrekkelijkheden weer om de hoek. In de loop van de jaren gingen de mokumse wortels diep de grond in. Het huis intussen een paar maal aangepast, gemoderniseerd, en een band met enkele buren opgebouwd.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: trap-grondverf-img_1545.jpg

Voor mij is belangrijk dat ik sindsdien weer dichtbij Schiphol zit en daar dan ook af en toe even kan verkeren en we hebben puike OV-verbindingen voor al ons intercity-vervoer. Wandelen is hier nog een genoegen en de buurt plezierig en veilig. Ook iets waard. Wrang was wel dat de toenmalige werkgever een paar jaar na dato besloot om zelf het hoofdkantoor te verhuizen naar Leusden. En dat vanaf hier ook een bijna rampzalige bestemming bleek door de vele files tussen hier en daar. Maar de chef die Baas Jaap opvolgde had geen enkele behoefte om ons nog eens te laten verhuizen. Die vond het wel best allemaal. Hoe dan ook, 32 jaar zitten we hier al. Meestal woonden we ergens gemiddeld 10-12 jaar. Alleen de jeugdperiode was met 18 woonjaren op een enkel adres nog het langst voordat we hier terecht kwamen. Het voelt nog steeds goed, eens zien hoe het verder gaat…. En jullie? Ook al lang op een adres te vinden? Of zijn jullie movers? Mensen die van hier naar daar trokken en nog lang niet uitverhuisd zijn?? (Beelden: Prive)

Sluiting…

Sluiting…

Posted on by • Geplaatst in gezondheid • Getagd , , , , , , , , , , , , , , , , • 14 reacties
De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: cordaan-verpleegster.jpg

Aansluitend op wat ik op 13/11 jl beschreef kom ik nu terecht bij een verhaal wat ik jullie niet wil onthouden. Er zijn mensen die heilig geloven in de particuliere marktwerking in de zorg. Nu heeft die ons tot nu toe vooral giga-hoofdkantoren vol medewerkers van zorgverzekeraars opgeleverd, veel administratieve rompslomp en fikse stijgingen van de kosten per Nederlandse burger, maar ook een zorgsysteem dat ons doet uitstijgen boven het niveau in veel buurlanden of de Derde Wereld. Een van de zaken die de laatste jaren steeds meer op de schop zijn gegaan is die van de ouderenzorg. Men sloot verpleeghuizen, zorgklinieken en zo meer en ‘bespaarde’ zo op de zorgkosten voor die ouderengroepen. Niet erg als het jou zelf niet treft, maar als je dan met een mens op hoge leeftijd moet gaan leuren of zeuren om een plekje in een of ander oord waar nog wel zorg wordt verleend is er iets mis met het systeem.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: cordaan-verpleegster-2.jpg

Een van de familieleden op hoge leeftijd werd onlangs door omstandigheden zodanig onwel dat ze in het AMC (waar ik in die wachtkamer vertoefde..) op de Eerste Hulp terechtkwam. Na vele onderzoeken werd bedacht dat zij werd uitgeplaatst naar de niet te ver van het het grote ziekenhuis vallende wijkkliniek van de Stichting Cordaan. Een geweldig idee. In een door het AMC aangestuurde kliniek waar men volwaardige medische zorg kan verlenen die met name oudere patienten weer op de been kunnen helpen. Een eigen kamer, altijd mensen om je heen die je helpen, doktoren die er alles aan doen om je beter te maken dan wel niet verder te laten aftakelen. De aandacht en intenties van dit personeel is er buitengewoon professioneel, geen probleem te groot. Maar…. Om een of andere idiote reden die komt vanuit die zelfde zorgverzekeraars moet deze kliniek zeer binnenkort sluiten. Het personeel komt op straat te staan, de boel wordt omgebouwd en de oudere patienten geloosd. De paniek en chaos groot, de ontevredenheid ook.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: kantoorgebouw_zilveren_kruis_leiden.jpg

Maar de aandeelhouders bij de verzekeraars kijken tevreden toe. Hun winstuitkering komt tenminste niet in gevaar. Het goede werk van deze vorm van zorgverlening telt kennelijk minder of niet. En direct gevolg, waar men nu vanuit ziekenhuizen in de omgeving mensen kan overdragen die extra zorg behoeven en anders een bed in de ziekenhuizen zouden bezetten, komen deze patienten na 1 december a.s. dus wel in die positie. En dat vind ik schandelijk. Voor ons familielid zoekt men nu een passende oplossing. Pleegzorg zal vermoedelijk de oplossing moeten bieden. Naar huis terug geen enkele optie meer. Daarvoor is de conditie te slecht. Maar telkens als we met haar bezig zijn zien we ook die arme mensen die hun uiterste best doen maar weten dat hun banen op de tocht staan. Een dikke schande! En bij toeval dat wij dit nu zelf meemaken. Anders ontgaat je dat volkomen. Tientallen mensen op straat gezet, het is vaak niet meer dan een nieuwsbericht. Ik heb al aangeboden dat als ze met spandoeken of borden de straat op gaan ik mee kom doen met de demonstratie. Want dit is een niet te begrijpen beslissing! (beelden: internet)

Duur toilet…

Duur toilet…

Posted on by • Geplaatst in Culinair, Horeca-ervaringen • Getagd , , , , , , , , , , , , , • 8 reacties
De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: hema-restaurant.jpg

Voor ons is in de periferie van de hoofdstad een stel leuke nog wat oorspronkelijke plaatsjes te vinden waar je bijna dorpse omstandigheden kunt vermengen met vriendelijk gedrag van de inwoners of een winkelaanbod dat ons past en aansluit op het te besteden budget. Gewoon even onderweg, vaste route, bekende winkels. Een daarvan is de Hema. En die ooit in Amsterdam opgerichte middenstandsketen kent een reeks aan filialen waarvan de meeste zijn voorzien van een (al dan niet klein) restaurant. Ik heb me in het verleden wel eens geuit over de krassende stoelgeluiden in die afdeling van de Hema, over Engelstalige bediening, over verschillen in broodjesbeleg etc. Maar er waait een frisse wind bij de Hema en de door ons vaak bezochte vestiging in een van die plekken ten zuiden van Amsterdam werd onlangs totaal vernieuwd. Alles er uit, zes weken lang gesloten, maar onlangs weer heropend.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: hema-mijdrecht-oude-stijl.jpg

Het lijkt wel of ze 150m2 extra winkelruimte er bij kregen, maar dat is zeker niet zo. Het nieuwe interieur oogt gewoon enorm ruim. Wat wel veel groter werd, het restaurant. Met leuke bankjes, hoekjes, goede stoelen die niet krassen, andere tafels en een aangepast menu. Het is nu op het oog opgewaardeerd naar echt horecaniveau en met een nieuwe staf (waar zijn de oude medewerksters gebleven? ) voelt het aan of je in een totaal andere wereld verkeert. De opening was zo druk bezocht dat wij op afstand toekeken, maar onlangs namen we de tijd en gingen voor het bekende bakkie thee met een lekker broodje. We vonden een plek aan een van de nieuwe ramen van het pand e n genoten. Een restaurant van toegevoegde waarde en passend bij de omgeving.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: hema-logo.jpg

Het wat oubollige sfeertje van die oude Hema totaal verdwenen. Wat ook verdween was; de toiletruimte. Die werd verplaatst naar een plek ver van het restaurant, achterin de winkel, onhandig maar OK men heeft die faciliteit dus nog steeds, en is nu nog slechts toegankelijk tegen betaling. Kom je wel meer tegen bij die keten maar dan kent men daar een systeem dat je het te besteden bedrag voor die faciliteit kunt terughalen bij het bestellen van een (of meer) consumptie(s) in het restaurant. Nou niet in deze vernieuwde Hema. Maar liefst 90 centen moet je (digitaal) aftikken en anders kom je er niet in. Van terughalen is geen sprake. Kortom, die dure verbouwing moet kennelijk ergens vandaan komen ontdekten we. En dat maakt een bezoek aan deze mooie nieuwe Hema-vestiging toch even minder aantrekkelijk. Prachtig geslaagd die verbouwing, maar dat je dan dit soort maatregelen neemt is best wel heftig. Zou men ook in jouw buurt de Hema gaan verbouwen, bereidt je dan maar voor. Een deel van die kosten verhaalt men bij de bezoekers…. (beelden: Archief)