Geluk…

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Onlangs bedacht ik me ineens dat ik in mijn leven heel wat keertjes bijna het loodje legde en me achteraf gelukkig mag prijzen dat er in die jaren dat dit zich afspeelde lieden waren die me van de dood redden toen dat nodig bleek of de eigen constitutie die in staat bleek opgelopen schade snel te herstellen. Toch vreemd dat je dan ineens beelden terug krijgt van die keren dat het bijna mis ging. Ik was een kleine urk toen me dat voor de eerste keer overkwam. Ergens in de buurt van de Amsterdamse Haarlemmerweg. Daar was toen een opgespoten gebied waar een nieuwe buitenwijk voor de hoofdstad werd gepland. Samen met mijn broer zwalkte ik op de korte pootjes over het opgespoten land. Tot er ineens een plek bleek waar je niet kon lopen. Drijfzand. Ik zat er meteen in en muurvast. Dat spul trok me naar beneden.

1)Leo - 1e klas L.S. Scan10039Ik zette het op een brullen en mijn broer was toen gelukkig in staat om me te helpen. Had die er niet geweest? Ik had dit niet kunnen schrijven. Geldt ook voor de keer dat ik bij mijn pa op bezoek was op diens toenmalige werk. Aan de rand van het (alweer) opgespoten terrein van Buitenveldert. Nu in mijn eentje, weer over dat zand aan het zwalken toen ik een mooie balk zag. Die wilde ik wel hebben. En hup, daar zat ik weer in het drijfzand. De balk hielp me de bol boven het water te houden. Gelukkig was Opa N. me kwijt en op zoek. Die haalde me uit die natte kledder. Lesje geleerd?! Nou voor wat betreft dat drijfzand wel. Ik waag(de) me er nooit meer op. Maar ik stak wel eens de straat over zonder kijken. Klabang…op 8-jarige leeftijd aangereden door een bestelauto. Grote paniek maar mijn fysieke schade beperkte zich tot een fikse hersenschudding. Twee weken plat in het donker. Het viel niet mee.

leo gebroken schouder 020407 002 (2)Later kwakte ik nog wel eens tegen de grond bij het brommeren, crossen, dat ene ritje op die speedwaymotor, viel ik van huishoudtrappen bij het klussen, sneed me zowat een vinger af bij het beoefenen van mijn modelbouwhobby en zo meer. En uiteindelijk was er die kans dat ik verdronk in het Almeerse Weerwater toen daar de kano met zoonlief en zwager plus nog wat spullen door de wind en de golfslag omsloeg en we een meter of 500 moesten zwemmen voor ons leven. Dat liep echt maar net goed af. Hoeveel geluk kan een mens afdwingen zou je denken. Intussen doe ik rustiger aan. Vermijd ik de echte gevaren wat en denk soms wat beter na voor ik met een zaag op een wankele stoel ga staan om iets weg te halen. Nee, mijn portie heb ik wel gehad. Al ben ik de gebroken schouder als gevolg van een enkele gemiste traptrede in 2008 nog niet vergeten natuurlijk. Hoe zit dat met jullie beste lezers? Zelf ook wel eens iets meegemaakt wat de haren te bergen doet rijzen? Laat eens weten dan! Ben daar best benieuwd naar…..

Bootjes

Vluchtelingen - 1Natuurlijk snap ik ook wel dat een land of continent waar kennelijk het geld aan de bomen groeit en je soms niets hoeft te doen om toch in leven te worden gehouden grote aantrekkingskracht heeft op lieden die normaal gesproken beter in eigen land of dorp kunnen blijven. Maar de wereld is veranderd. Ondanks alle ontwikkelingssteun die landen als Nederland door de jaren heen hebben  gestopt in de bodemloze put die Afrika heet, blijft de armoede daar schrijnend en zoeken mensen hun geluk alsnog in het rijke Europa. Wellicht zouden ze nog liever naar Amerika trekken, maar dat is slechts een reisje van een paar duizend kilometers te ver. Dus trekken ze naar de zwakke plekken in de vroeger zo goed bewaakte regio’s van Noord-Afrika. Lybie is sinds het vallen van de familie Khadaffi (met steun van Europa n.b.) een gatenkaas en de daar levende handelaren in geld, goed, en mensen verdienen goud aan de export van dit soort wanhopige lieden. Onder het mom van ‘vluchteling’ zijn komt men onze kant op en overspoelt men de stranden van Malta of Italie. Hoopt op een uitzonderingspositie en een persoonlijk beter leven. In de praktijk slaagt 99,5% daar niet of nooit in, het is al een wonder als ze binnen de grenzen van Europa geraken.

Vluchtelingen - 2Want met een paar honderd mannen op een wrak bootje over de Middellandse Zee heen varen richting het beoogde doel is levensgevaarlijk. Men weet dit, neemt het risico en betaalt er grof geld voor. Tot zover het verhaal van de lieden die het maar blijven proberen. Naar verluid wachten nog ruim een miljoen van deze ‘vluchtelingen’ op een kans over zee naar Europa te komen. Anderen, veelal Syriers, Eritreers of Irakezen, proberen het via land. In vrachtwagens, busjes of in de kofferbak van een luxe auto bestuurd door een principeloze scharrelaar. Voor hen die oorlog willen ontvluchten, verkrachting, of zelfs de dood door de barbaren heb ik wat meer begrip. Maar wat ik niet snap is dat de landen om die brandhaarden heen zo weinig doen voor deze mensen. Hoeveel vluchtelingen zijn welkom in Saudi-Arabie? In Iran? in Dubai? Veel dichterbij, maar geen favoriet reisdoel. Nee, Europa moet het worden en als het aan de hier actieve pressiegroepen ligt komt het overgrote deel ook nog naar het piepkleine Nederland. Dat snap ik dan helemaal niet. Immers, ons land neemt elk jaar officieel 28-30.000 mensen op met een status, maar de officieuze cijfers liggen op veel hoger niveau.

Vluchtelingen - 3Juist dezer dagen is de discussie gaande over wat je nu toch aan moet men mensen die onder valse voorwendselen hier zijn gekomen, geen toegang kregen, maar toch willen blijven. Als het aan de lobbyisten ligt blijven deze lieden ook allemaal hier. Daar kent men de voorkeur voor het generale pardon. Tienduizenden kregen zo toegang tot ons koninkrijk. Gezinshereniging zorgde voor een veelvoud van dit cijfer. En dat kost ons miljarden. Maar daarover babbelen de veelal zgn. progressieve voorstanders van open grenzen zelden of nooit. Geld is slijk der aarde en wat van anderen komt kan jij toch mooi uitgeven? Nogmaals, ik ben niet voor de verdrinkingsdood van mensen die er alles voor over hebben hierheen te komen voor een beter leven. Ik ben wel voor een strengere bewaking van onze grenzen en de normen en waarden die hier gelden. Lastig blijft wel hoe je die mensen in eigen omgeving datgene kunt bieden wat ze hier eigenlijk zoeken. Ontwikkelingshulp bleek het antwoord niet, massa-immigratie is dat ook niet. Wat dan wel? Laten we daarover nu eens van gedachten wisselen dan. Wie weet komt het gouden ei wel uit de kip voordat die geslacht wordt…