Gelukkige Nederlanders…

WP_20150610_019Onlangs verscheen bij het CBS een rapport waaruit bleek dat de gemiddelde Nederland buitengewoon gelukkig is met zijn/haar leven. Mannen wat meer dan vrouwen, maar die laatsten zijn dan ook altijd aan het mijmeren over hun echte liefde, kinderen, de was, schoonmaak en of ze morgen wel op tijd zijn bij de kinderopvang nu de fiets een lekke band heeft. In het westen van ons land is men wat gelukkiger dan in het noordoosten, maar in Flevoland is men over het algemeen dan weer wat minder gelukkig als blijkt uit het landelijk gemiddelde. Ook al zijn dat maar nuances hoor. Want Flevoland is best een leuke provincie, al zijn de files er langer dan waar ook in Nederland. Hoe dan ook, de gemiddelde Nederlander is gelukkig, en dat wijkt ten positieve af van veel andere landsbewoners elders. Komt natuurlijk omdat we meestal in redelijke omstandigheden verkeren, de sociale voorzieningen voor veel mensen ver weg en bezit een mens ook gelukkig kan maken. Nu is het ook zo dat wij geen echte oorlogsdreiging meer kennen en de recente crisis slechts ‘anderen’ in de WW stortte of failliet deed gaan.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Als ‘ik’ het maar goed heb, de rest zal me ‘bommen’. Geluk delen is best lastig en als je zoekenden naar dat geluk onderdak moet geven wordt het allemaal al wat kritischer. Wij Nederlanders zijn nogal pragmatisch ingesteld. Werkbijen en wat minder krekels die leven op kosten van anderen. Daar moeten we niks van hebben. Dus hebben we ook wat minder inlevingsvermogen als het gaat om hen die aan de onderkant van de maatschappij verkeren. Om welke reden ook. Sommige mensen zijn niet voor het geluk geboren. Laat ze een trap op- of aflopen en ze breken een enkel, ze merken de tram niet op, of vallen van hun fiets. En dan moeten ze nog beginnen. Als ze dan al een partner zoeken en vinden is het steevast de verkeerde, geven ze het geld dat ze verdienen uit aan de verkeerde dingen, roken, drinken, eten te veel en zijn wellicht verslaafd aan nog meer zaken die het leven niet veraangenamen. Die partner blijkt een niksnut, er worden over en weer tikken uitgedeeld of al die bazen begrijpen ‘me’ niet. En dus komen ze thuis te zitten.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Als je zo’n leven leidt is geluk vaak te vinden in het kleine of blijft het uberhaupt afwezig. Geld groeit niet aan de bomen, liefde vindt je niet bij de Wehkamp en in de kroeg maak je foute vrienden. Opvallend vond ik ook dat in die cijfers zelfs mensen in het door aardbevingen getroffen Groningen en Drenthe best gelukkig bleken te zijn met een gemiddelde score van boven de 60%. Nu nog eens zien dat mannen hun vrouwen gelukkiger maken. Wellicht moeten ze die lekke banden eens wat sneller plakken, helpen bij de schoonmaak of aandachtig luisteren naar hun partner i.p.v. de zoveelste voetbalwedstrijd opzetten. Het zit in kleine dingen. Tijd voor een beetje aandacht. Wellicht worden we dan nog gelukkiger allemaal. Zou dat kunnen?

Geluk…

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Onlangs bedacht ik me ineens dat ik in mijn leven heel wat keertjes bijna het loodje legde en me achteraf gelukkig mag prijzen dat er in die jaren dat dit zich afspeelde lieden waren die me van de dood redden toen dat nodig bleek of de eigen constitutie die in staat bleek opgelopen schade snel te herstellen. Toch vreemd dat je dan ineens beelden terug krijgt van die keren dat het bijna mis ging. Ik was een kleine urk toen me dat voor de eerste keer overkwam. Ergens in de buurt van de Amsterdamse Haarlemmerweg. Daar was toen een opgespoten gebied waar een nieuwe buitenwijk voor de hoofdstad werd gepland. Samen met mijn broer zwalkte ik op de korte pootjes over het opgespoten land. Tot er ineens een plek bleek waar je niet kon lopen. Drijfzand. Ik zat er meteen in en muurvast. Dat spul trok me naar beneden.

1)Leo - 1e klas L.S. Scan10039Ik zette het op een brullen en mijn broer was toen gelukkig in staat om me te helpen. Had die er niet geweest? Ik had dit niet kunnen schrijven. Geldt ook voor de keer dat ik bij mijn pa op bezoek was op diens toenmalige werk. Aan de rand van het (alweer) opgespoten terrein van Buitenveldert. Nu in mijn eentje, weer over dat zand aan het zwalken toen ik een mooie balk zag. Die wilde ik wel hebben. En hup, daar zat ik weer in het drijfzand. De balk hielp me de bol boven het water te houden. Gelukkig was Opa N. me kwijt en op zoek. Die haalde me uit die natte kledder. Lesje geleerd?! Nou voor wat betreft dat drijfzand wel. Ik waag(de) me er nooit meer op. Maar ik stak wel eens de straat over zonder kijken. Klabang…op 8-jarige leeftijd aangereden door een bestelauto. Grote paniek maar mijn fysieke schade beperkte zich tot een fikse hersenschudding. Twee weken plat in het donker. Het viel niet mee.

leo gebroken schouder 020407 002 (2)Later kwakte ik nog wel eens tegen de grond bij het brommeren, crossen, dat ene ritje op die speedwaymotor, viel ik van huishoudtrappen bij het klussen, sneed me zowat een vinger af bij het beoefenen van mijn modelbouwhobby en zo meer. En uiteindelijk was er die kans dat ik verdronk in het Almeerse Weerwater toen daar de kano met zoonlief en zwager plus nog wat spullen door de wind en de golfslag omsloeg en we een meter of 500 moesten zwemmen voor ons leven. Dat liep echt maar net goed af. Hoeveel geluk kan een mens afdwingen zou je denken. Intussen doe ik rustiger aan. Vermijd ik de echte gevaren wat en denk soms wat beter na voor ik met een zaag op een wankele stoel ga staan om iets weg te halen. Nee, mijn portie heb ik wel gehad. Al ben ik de gebroken schouder als gevolg van een enkele gemiste traptrede in 2008 nog niet vergeten natuurlijk. Hoe zit dat met jullie beste lezers? Zelf ook wel eens iets meegemaakt wat de haren te bergen doet rijzen? Laat eens weten dan! Ben daar best benieuwd naar…..

Sturing van boven…

OLYMPUS DIGITAL CAMERATwee gesprekken over zaken die ik het liefst zou betitelen als interessant en constructief zorgen voor een blogverhaal dat ik hier met de lezer wil delen. Het eerste ging over hoe je omgaat met een flinke tegenslag als je gelooft dat er een hogere macht is de alles regelt en jou niet zal loslaten maar juist begeleiden op een nieuwe weg. Ik ben zelf van de ‘aanpakgeneratie’. Dus, knokken om te krijgen wat je nodig hebt voor een goed leven, je niet zomaar aan de kant laten zetten en altijd de discussie aan gaan met hen die menen de wijsheid in pacht te hebben maar daarbij nooit veel meer ervaring in de strijd weten te brengen dan wat ze zelf hebben meegemaakt of oppikten tijdens een cursus psychologie voor amateurs van de LOI. Meestal werden of worden die lui niet mijn beste vrienden. En ook niet mijn meest geliefde collega’s. Ik geloof nog in het ‘met de poten in de klei staan principe’ voor je echt weet hoe de wereld in elkaar steekt. Zal vast dom zijn, zeker vanuit de ogen van hen die alles met het handboek soldaat willen oplossen. Met de man over wie dat eerste onderwerp ging besprak ik zijn situatie zoals ik er naar kijk.

Is de paus in dienst van het geloof, of is het omgekeerde het geval...Arbeidsconflict, waarbij hij naar mening volkomen in zijn recht staat. Maar dat recht niet pakte, omdat hij zich wilde laten leiden door de wijsheid van zijn Schepper. Gelukkig had ik net daarvoor flink gewandeld en zat het vel wat strakker om de binnenkant van mijn lijf, anders was ik ter plekke ontploft. Knokken moet je in zo’n situatie, vechten, je gelijk halen, want dat heb je! De berusting aan de andere kant van de tafel was prachtig. Maar voor een mens als ik ben niet te snappen. Het tweede gesprek wat ik voerde had ook een geloof als uitgangspunt, maar wel een ander als dat wat het eerste gesprek zo stuurde. In de tweede situatie sprak ik met iemand die je tegenwoordig een nieuwkomer zou moeten of mogen noemen. Iemand met het geloof in die andere god. In zijn ogen ook  een heel goede. Hij legde uit dat je met tegenslagen in je leven moet omgaan als een leermoment. Je pikt er altijd iets positiefs uit op.

OLYMPUS DIGITAL CAMERAHij gaf als voorbeeld dat als wij Nederlanders een pechgeval met de auto meemaken we meestal eerst beginnen te vloeken, dan ongeduldig worden en maar weinig opsteken van zo’n moment. Hij zag die momenten als sturing. Er werd van je verwacht om je leven dan aan te passen aan de omstandigheden. En daar leerde je veel van. Wat wij toeval noemen was voor hem de aansturing van het hogere gezag. Twee geloven, twee min of meer dezelfde insteken. Immers, het hogere boven ons gesteld, was voor beide gesprekspartners belangrijker dan al die aardse zaken. Ik voelde me in dat gezelschap een echte atheïst. Immers, ik wil alles zelf regelen en heb niemand die even iets voor me overnam of neemt. Moet wel constateren dat ik het een prachtige gedachte vind hoor. Niks mis mee….en het verrijkte mijn denkwereld weer even. Relativeren is ook een vak…. Kortom, ook voor mij leermomenten. De dankbaarheid is richting beide mensen die ze uitten groot….

Rammelgevoelig

1044759_403165286467631_2147198073_nZet mij in een of ander vervoermiddel en ik hoor altijd wel ergens een rammeltje, piepje of kraakje. Beroepsdeformatie, zeker,  al had ik dat vroeger ook al. Ik kan er niet tegen dat een met zorg in elkaar gestoken vervoermiddel ineens aan doet als een door een stel malloten afgebouwde wasmachine te keer gaat. Wellicht iets wat ik van thuis mee kreeg. Mijn stiefvader was een techneut van de bovenste plank en die hoorde als het er op aan kwam elke rammel in de carrosserie of motor snel en wist meteen waar het zat. Die gave nam ik over. Ik hoorde dingen die hij niet hoorde. Zoals versleten spoorstangen of knikjes in schokdemperbenen. Rammels in het dashboard zijn mij geen gruwel. Maar vooral die in het rijdende huis van een auto, daar waar de inzittenden verblijven, storen me mateloos. Ik had dan ook, toen ik nog beroepsmatig in het ‘vak’ zat, veel begrip voor klanten die ‘gek werden van een rammel’. Waarbij het me opviel dat juist monteurs die rammels niet hoorden. Ook een vorm van deformatie, selectieve doofheid. En men vond mij een zeurpiet. Immers, een auto die rammelt ‘leeft’. Jaja, mar als je daar al je spaargeld aan hebt besteed wil je echt een rammelvrije auto. Nu waren de toleranties van toenmalige auto’s bepaald minder streng bepaald. Dus er rammelden heel wat auto’s. De een wat meer dan de ander maar toch. Soms kostte het tien proefritten over klinkerwegen om de klacht weg te werken. Kostte veel tijd, maar de klant was koning. Waarbij die techneuten mij, als commercieel ingesteld type, maar weinig vertrouwden op mijn woord of waarneming.

Model Renault 4 Fourgonette altAkASJFAzzNvVQTUMv9j9HnsDPzzV_0hsSYPiwv5jvS94Nee, men ging vaak zelfstandig aan de slag om het euvel te verklaren en evt. op te lossen. Soms lukte dat, vaak niet. Luisteren naar een klant is vaak een weinig voorkomend talent van graag met hun handen werkende ambachtslieden. En dus kreeg je een bepaalde auto soms drie, vier keer terug in de werkplaats en werd er veel geklaagd. Is dat veranderd? Nee! Ook nu nog blijkt het lastig te zijn om een rammelklacht te duiden. Terwijl de moderne auto geen rammelbak meer is. Veel van die carrosserieen worden gemaakt met behulp van robots, die kennen geen ‘maandagochtenden’ of afleiding door het kijken naar leuke vrouwelijke collega’s. Nee, een auto hoeft niet meer te rammelen en als je naar de aanschafprijzen kijkt zou het zelfs gewoon ‘verboden moeten worden’. Toch is er af en toe een moment van twijfel. Zoals ik onlangs had. Een resonantie ergens vanonder de auto vandaan die zich alleen voordoet op extreem ongelijke wegen. Op elke andere straat of weg hoor je niks. Maar toch….. Al een keer na laten kijken, men ‘had het gevonden’. Maar op de terugweg naar huis bleek die rammel er nog steeds te zijn. Vervelend, maar vooral omdat je dan niet helemaal serieus wordt genomen. Dus we gaan nog een keer langs bij de dealer die verder zijn werk naadloos doet waar het vraag en aanbod betreft. Hoor ik een paar dagen later van een goede vriend in een soortgelijk model een bijna gelijk verhaal. Rammeltje, vooral op hobbels, onderkant auto, terug geweest en zonder resultaat. Is dat niet toevallig? Zit 200 kilometer tussen die dealerbedrijven en de merken (sub van een groter Duits)verschillen ook. Toch familie?  Rammels, het kan vervelend zijn.. Vooral als ze niet worden gevonden…..Ik ga even fietsen…..zit trouwens een tik in….ook zoiets…..