Vakantie

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

In mijn jeugd was vakantie vooral de periode die in de zomermaanden bepaalde dat je niet naar school hoefde. Van verre reizen of comfortabel vervoer was echt geen sprake. In de woonwijk waar ik opgroeide was werken het devies en de ouders hadden niet zoals nu zoveel of vaak vrij dat ze wel een weekje of drie naar Spanje konden afreizen. Nee, een week was al lang. Ook bij ons thuis. Mijn leasevader handelde in vierwielers en sleutelde waar hij kon bij familieleden aan scheepsmotoren of auto’s en kwam dan vaak met een aardig weekbedrag naar huis. Niet dat we daar veel aan overhielden hoor. Hij maakte in zijn handelsjaren ook wel eens missers mee en kon ook erg aardig ‘innemen’. Een euvel dat hij deelde met meer ouders van jongens in mijn leeftijdsgroep. Die ouders hadden de oorlog mee gemaakt en ergens waren ze daardoor soms wat van het geestelijk rechte paadje af. Neemt niet weg dat wij voor de vakantie altijd ergens geld genoeg hadden en dat we dan wat je noemt ‘luxe’ op stap gingen. Met de auto. En die kwam dan vrijwel steevast uit de handelsvoorraad van ‘pa’. Een Amerikaanse of Britse Ford, Skoda, IFA of soms een DKW. Omdat mijn moeder een ingebakken afkeer had van tenten en kamperen, werd dan gekozen voor een redelijk luxe hotel of even comfortabel familiepension, liefst ergens in of bij het toen nog redelijk rustige Limburgse Valkenburg.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Mijn moeder had iets met die omgeving, vermoedelijk omdat het zo dicht bij het buitenland lag, waar zij telkens van droomde om er nog eens te komen. Maar ja, een paspoort hadden we niet en mijn ‘pa’ liet zich liever van de Vaalserberg afgooien dan dat hij ook maar een stap in Duitsland zette. ‘Teveel meegemaakt met die Moffen’. Als we na een lange rit dan eindelijk in het  hotel van bestemming waren aangekomen werd er uitgepakt. Niet alleen letterlijk, ook figuurlijk. Het mocht iets kosten. We dronken thee met taartjes, bier (voor pa) en een wijntje met wat pinda’s in een of ander etablissement en ‘s-avonds een goed diner in het hotel. Geld speelde dan even geen rol. Ik had altijd het idee dat andere kinderen uit mijn straat of school hetzelfde meemaakten tijdens die weken afwezigheid, maar dat viel meestal vies tegen. De meesten bleven in de straat hangen waar ze woonden, bezochten een dagje het Pretpark Oud-Valkeveen aan de rand van Gooi en als hun vader een auto had wellicht de Veluwe. Maar echt ver ging men in die jaren vijftig niet. Onze soort vakanties was dus best uitzonderlijk. Dat we soms drie weken na terugkomst weinig beleg op brood hadden speelde een minder opvallende rol.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Het geld vloeide waar het niet gaan kon. Maar plezier hadden we wel. En ik leerde er zo het zelf ook het Valkenburgse vermaak kennen. Net als de Vaalser omgeving en kleine stukjes Belgie. Want illegaal die grens over vonden mijn ouders indertijd best spannend. Soms pakte dat best wel verkeerd uit, want als gezegd, een paspoort hadden ze niet, zelfs geen groene kaart of zo. Maar goed, avontuur moest er zijn. Op de terugweg naar huis waren we altijd extra lang onderweg. We stopten dan in Roermond waar we ergens een maaltijd namen van friet en knakworst. Zalig! En in Utrecht nog even stoppen voor een drankje en een hard stuk metworst of zoiets. Elk jaar weer een feest. Toen ik zelf voor het eerst op vakantie ging, samen met mijn huidige vrouw, toen nog mijn verloofde, mag je raden waar we heen gingen. Juist. Maar de ware magie en passie kwamen nu van ons zelf en niet van de omgeving. Maar dat paste ook goed bij de leeftijd. Of ik toen veel heb gezien van die zelfde omgeving? Ik geloof het niet. Maar dat haalden we later nog wel in. Ben er sindsdien nog vaak geweest. Leuke bestemming, al is er intussen veel veranderd. En niet allemaal ten goede.

Bootjes

Vluchtelingen - 1Natuurlijk snap ik ook wel dat een land of continent waar kennelijk het geld aan de bomen groeit en je soms niets hoeft te doen om toch in leven te worden gehouden grote aantrekkingskracht heeft op lieden die normaal gesproken beter in eigen land of dorp kunnen blijven. Maar de wereld is veranderd. Ondanks alle ontwikkelingssteun die landen als Nederland door de jaren heen hebben  gestopt in de bodemloze put die Afrika heet, blijft de armoede daar schrijnend en zoeken mensen hun geluk alsnog in het rijke Europa. Wellicht zouden ze nog liever naar Amerika trekken, maar dat is slechts een reisje van een paar duizend kilometers te ver. Dus trekken ze naar de zwakke plekken in de vroeger zo goed bewaakte regio’s van Noord-Afrika. Lybie is sinds het vallen van de familie Khadaffi (met steun van Europa n.b.) een gatenkaas en de daar levende handelaren in geld, goed, en mensen verdienen goud aan de export van dit soort wanhopige lieden. Onder het mom van ‘vluchteling’ zijn komt men onze kant op en overspoelt men de stranden van Malta of Italie. Hoopt op een uitzonderingspositie en een persoonlijk beter leven. In de praktijk slaagt 99,5% daar niet of nooit in, het is al een wonder als ze binnen de grenzen van Europa geraken.

Vluchtelingen - 2Want met een paar honderd mannen op een wrak bootje over de Middellandse Zee heen varen richting het beoogde doel is levensgevaarlijk. Men weet dit, neemt het risico en betaalt er grof geld voor. Tot zover het verhaal van de lieden die het maar blijven proberen. Naar verluid wachten nog ruim een miljoen van deze ‘vluchtelingen’ op een kans over zee naar Europa te komen. Anderen, veelal Syriers, Eritreers of Irakezen, proberen het via land. In vrachtwagens, busjes of in de kofferbak van een luxe auto bestuurd door een principeloze scharrelaar. Voor hen die oorlog willen ontvluchten, verkrachting, of zelfs de dood door de barbaren heb ik wat meer begrip. Maar wat ik niet snap is dat de landen om die brandhaarden heen zo weinig doen voor deze mensen. Hoeveel vluchtelingen zijn welkom in Saudi-Arabie? In Iran? in Dubai? Veel dichterbij, maar geen favoriet reisdoel. Nee, Europa moet het worden en als het aan de hier actieve pressiegroepen ligt komt het overgrote deel ook nog naar het piepkleine Nederland. Dat snap ik dan helemaal niet. Immers, ons land neemt elk jaar officieel 28-30.000 mensen op met een status, maar de officieuze cijfers liggen op veel hoger niveau.

Vluchtelingen - 3Juist dezer dagen is de discussie gaande over wat je nu toch aan moet men mensen die onder valse voorwendselen hier zijn gekomen, geen toegang kregen, maar toch willen blijven. Als het aan de lobbyisten ligt blijven deze lieden ook allemaal hier. Daar kent men de voorkeur voor het generale pardon. Tienduizenden kregen zo toegang tot ons koninkrijk. Gezinshereniging zorgde voor een veelvoud van dit cijfer. En dat kost ons miljarden. Maar daarover babbelen de veelal zgn. progressieve voorstanders van open grenzen zelden of nooit. Geld is slijk der aarde en wat van anderen komt kan jij toch mooi uitgeven? Nogmaals, ik ben niet voor de verdrinkingsdood van mensen die er alles voor over hebben hierheen te komen voor een beter leven. Ik ben wel voor een strengere bewaking van onze grenzen en de normen en waarden die hier gelden. Lastig blijft wel hoe je die mensen in eigen omgeving datgene kunt bieden wat ze hier eigenlijk zoeken. Ontwikkelingshulp bleek het antwoord niet, massa-immigratie is dat ook niet. Wat dan wel? Laten we daarover nu eens van gedachten wisselen dan. Wie weet komt het gouden ei wel uit de kip voordat die geslacht wordt…

Wat is er toch mis met Europa?

OLYMPUS DIGITAL CAMERAKijk, ik stam nog uit de tijd dat Paul Henry Spaak meehielp om de Europese Kolen- en Staalgemeenschap gestalte te geven en de Benelux een revolutionaire vorm van grenzenloos denken was. Daarbij voer ik dan wel aan dat je indertijd niet zo maar even de grens over kon, paspoorten en andere papieren waren nodig om dat wettig te doen. De EGKD werd EEG. Een economisch samenwerkingsverband binnen West-Europa, waaraan de grote jongens deelnamen, daarmee zichzelf redelijk rijk makend en de overigens Europese landen buiten de boot houdend. Nu was die keuze niet zo heel gek. Immers in het zuiden van Europa kwamen we heel wat foute dictaturen tegen en het oosten zat nog onder het Sovjet-juk. De EEG zette wel een organisatie neer die nu nog steeds dienst als basis voor de huidige EU. Op zichzelf is er weinig mis met die gedachte, het is de uitvoering die zorgen baart. Immers, van een echt democratische structuur is geen sprake. Al doen we nog zo ons best om een parlement op poten te zetten dat in de praktijk niet veel meer doet dan vergaderen en de voor de EU bedoelde wetgeving en regels er door te drukken. En veel van die wetten gaan over niks, net als de regels. Dat komt deels omdat wij in ons land ook gek zijn op regels en wetten en vaak aardig voorliepen op de rest van Europa. Dat geldt ook voor een land als (West)Duitsland.

Belgie - 4 - Brussel AtomiumEn zo kon het gebeuren dat binnen de EU aangenomen wetten en regels eigenlijk een verslechtering inhielden van consumentenbescherming. Ook de verdeling van de gelden die alle landen in een grote pot storten en dan weer naar rato verdelen lijkt veel op wat we hier in Nederland al heel lang gewend waren of zijn. Men bedruipt eerst zichzelf, de organisatie wordt er door betaald, en goed, daarna gaan de subsidies naar landen met een grote behoefte aan opvulling van het nationale budget en pas daarna zoekt men wegen om de lasten en lusten op elkaar af te stemmen. Een archaisch overblijfsel uit  de tijden van de EEG is nog dat het hele parlement regelmatig heen en weer reist tussen Brussel en Straatsburg. Peperduur, onnodig en vooral politiek bureaucratisch. Begin er maar niet over, de Fransen zijn bereid om criticasters met tegenmaatregelen de wind uit de zeilen te nemen. De enorme ambtenarij, de bureaucratie, de wel erg ruimhartige vergoedingen, de ongelijke verdeling van de ontvangen gelden. Europa in de vorm van de EU is een gedrocht geworden en het is  dus logisch dat er flink wat partijen zijn opgestaan die zich nu tegen Europa uitspreken. Althans tegen het instituut wat het uiteindelijk geworden is. De meeste burgers snappen wel dat het grenzeloze verkeer van mensen en goederen, en een enkele muntsoort (het is dus bespottelijk dat er nog steeds EU-landen zijn die de eigen munt aanhouden), meer voor- dan nadelen heeft.

paul_henry_spaakAl moet je dan wel zorgen voor een duidelijke versterking van de buitengrenzen en daarin niet slechts woorden belijden. Wat ook zorgen baart is de buitenlandpolitiek van de EU. Men spreekt dan niet met een tong, men heeft geen kracht, want geen overkoepelende defensiemacht en de eigen belangen kome telkens weer aan het licht. Voor gewone burgers een duidelijk bewijs van een mislukte unie die niet in staat is de eigen broek op te houden als het er echt op aankomt. Dan blijft in feite niet meer dan een economische unie die met behulp van enorme bedragen overeind blijft, geen echt democratische verkiezingen kent voor wat betreft dagelijks bestuur en die de uitstraling heeft van het Ministerie van Nachtmerries en dromen. We mogen donderdag de 22e a.s. weer stemmen voor het Europese parlement. U neemt mij vast niet kwalijk dat ik zal gaan voor een zeer kritische stem en niet de voorstanders zal steunen die vooral kijken naar een goed betaalde baan voor hun mede-partijgenoten.  Of er moet een wonder gebeuren en ik alsnog worden gevraagd voor zo’n zelfde job. Kijk, dan weet u me te vinden! Tot ziens in Brussel……