Van krekels en mieren…

Mijn tante Hannie, jongere zus van mijn moeder, was een noeste en hardwerkende vrouw. Samen met haar in  mijn ogen volkomen nutteloze man, mijn aangetrouwde Ome Jan, kreeg ze vier kinderen maar was meteen ook hoofdkostwinster. Ze had een grote mond, was stevig van postuur en daardoor meteen zeer geschikt voor een leidinggevende rol op wat lager niveau. Zoals zij op enig moment voorvrouw was bij een schoonmaakbedrijf dat bedrijfsgebouwen elke dag spic-en-span verzorgde. Zij liep daar dan in een witte jas in de rondte en deelde orders uit, controleerde of het werk wel goed werd gedaan en was bij vlagen meedogenloos voor werknemers die er de kantjes vanaf liepen. Ook thuis had zij de wind eronder, al moet ik zeggen dat ze wel buitengewoon vergevingsgezind was voor haar man die echt nergens voor deugde. En man van dertien ambachten en even veel ongelukken. Niets in zijn leven lukte. Of hij nu als vertegenwoordiger aan de slag ging voor van die automatische olifantjes of ander vee dat werkte op een ingeworpen kwartje, horecazaken trachtte te exploiteren of in auto’s handelde. Altijd eindigde het in narigheid en ellende. Oorzaak, anders dan mijn tante was hij te lui om te werken eigenlijk. Hij had wel altijd hele verhalen waarom het hem niet lukte.

Maar wij wisten aan onze kant van de familie wel beter. In de steun leven was een stukje handiger en minder vermoeiend dan altijd maar zoeken naar een stukje inkomen door hard te werken. Dus deed mijn tante het werk. En hoe! Werken was bij ons in de familie een belangrijk onderdeel van het leven. Met werken verkreeg je een stukje welvaart. Denk maar eens aan een nieuwe tv, of je kon zomaar een week op vakantie. Dat maakte je toch vrolijker in die jaren. En dus werkten wij altijd. Dat deed de hele familie. En soms kwamen die zaken bij elkaar. Zo heb ik nog eens een tijdje, samen met mijn oudere broer, voor mijn tante Hannie gewerkt. In de vakantieperiode, gewoon even wat bijverdienen. Nu was ik niet zo geschikt voor het schoonmaak vak zo bleek al snel. Ik ben nogal ‘vies uitgevallen’ en was beter in het met een poetsmachine omgaan om zo de gangen van die gebouwen glimmend te maken dan om vieze prullenbakken van anderen te legen. Nog erger was het om toiletten schoon te maken. Je weet gewoon niet wat je tegenkomt. Gelukkig duurde het voor mij niet zo lang, andere (bij)banen lonkten. Maar ik leerde mijn tante meteen van haar strenge kanten kennen.

Opvallend was dat haar kinderen iets hadden van de een of de andere ouder. Twee leken sprekend op hun moeder, maar hadden het karakter van pa, de andere twee leken op niemand, maar waren qua inzet en werkinstelling precies hun moeder.  Tante Hannie en Ome Jan verschenen nog wel op onze (in het vorige blog benoemde)oorspronkelijke trouwdag, daarna waren ze wat mij betreft buiten beeld verdwenen. Tot ze oud en krakkemikkig geworden af en toe opdoken bij mijn moeder thuis. En we er nog weleens tegen aan liepen. Tante Hannie was een lieve oudere maar ook fysiek vermoeide dame geworden. Niets meer over van haar strenge voorkomen uit de jonge jaren. Voor Ome Jan gold dat die nog steeds niets deed. Het was hem aan te zien. Ze overleden kort na elkaar. En bleken, naar verluid, tot op hoge leeftijd gek op elkaar te zijn gebleven. Het maakt dus niks uit of je hard werkt of niets doet. Daar gaan die persoonlijke emoties aan voorbij…zeker binnen die ouderwetse huwelijken…

Bevalt het?

‘En’ vroeg mijn buurman toen hij mij met mijn voor Schipholse dagen ingerichte bagage richting de Tsjechische lastezel zag lopen, ‘went het al dat pensioen?’. ‘Ja hoor!’ gaf ik eerlijk als ik ben aan. En zo is het ook. Na 1,5 jaar geleden de deur van het ondernemerschap te hebben afgesloten en ik meer dan een halve eeuw had gezorgd voor brood en beleg plus nog wat luxe was het mooi geweest. En duurde het even om aan het ‘nietsdoen’ te wennen. Nu is niets in dat opzicht nog wat relatief. Elke dag schrijf ik mijn verhalen nog op het internet, maakte ik mijn derde boek af en reizen we door Nederland en Duitsland op zoek naar leuke dingen of mooie plekken. Van groeiende geraniums heb ik geen last. Zo lang het nog kan genieten we met volle teugen. Voor mijn buurman is dat besluit en besef pas geleden genomen en gekomen. Ook hij werkte al enige tijd als onafhankelijk adviseur en hij verdiende daar aardig zijn brood mee.

Maar soms zijn er omstandigheden die je niet kunt bevechten en dus staakte ook hij zijn professioneel geraas. Zorg voor vrouw, kinderen en kleinkinderen nam de plaats in van afspraken met relaties of zoeken naar opdrachten. Net zoals het mij verging. Hij gaf eerlijk aan dat hij nog moest wennen aan die situatie. Ik glimlachte hem toe en stelde ‘dat het echt zal komen dat besef’. Waarbij ik uit ervaring weet dat het afbreken van je professionele netwerk doordat je hebt besloten daar niets meer in te doen het meest pijnlijke aanvoelt. Nu was ik in mijn carrière een paar maal eerder van de hak op de tak gesprongen, ambitie vraagt soms om stappen opzij om dan daarna weer omhoog te kunnen. En dan nam ik afscheid van een wereld die ik zelf goed kende en lieden die ook mij om mijn professionalisme waardeerden.

Maar eenmaal weg werd je outcast. Je behoorde er niet meer bij, je had een andere weg gekozen. Vervelend, maar het was en is niet anders. Nieuwe kansen en ook nieuwe mensen kwamen ervoor in de plaats. En ook dat wende snel. Jarenlang heb ik professioneel gediend op Schiphol en Maastricht Airport, nu kijk ik er naar de vliegtuigen en voel niets meer met de plekken waar ik vroeger ‘achter het hek’ actief was. Geldt ook voor de autowereld. Langere carrière gehad, maar ik kijk er nu objectief naar en bij mijn dealer als ‘klant’. Zijn allemaal processen waar je mee te maken krijgt. Ook als gepensioneerde harde werker. En ik tel mijn knopen op dit gebied. Zoveel mensen haalden hun pensioen niet eens, of konden daar veel te kort van genieten. Dat zal nooit wennen. En dat zal mijn buurman ook wel ontdekken. (beeld: Internet)

Nazi

WalgureMijn grootste probleem met anders denkenden is dat men in die kringen zelden of nooit op goede argumenten of inhoud een discussie meent te kunnen ‘winnen’. Al snel wordt het persoonlijk en vliegen de verwijten de kant op van hen die er een andere mening op na houden dan die van de zgn. politiek correcte elite in dit land. En nu moet de lezer dat woord ‘elite’ niet meteen al te serieus nemen, want het zijn vaak ook goed willende en soms wat naïeve lieden die via school of carrière in kringen verkeren waar bepaalde stromingen wat meer opgeld doen dan andere. Vanuit de zelf geknutselde ivoren torens beziet men het anders denkende ‘volk’ met enig dedain en kan zich niet voorstellen dat daar ook maar een exemplaar van de intelligente mensensoort in de rondte loopt. Als iets de gemoederen echter in de breedte bezig houdt momenteel dan toch wel de ongecontroleerde uittocht van mensen richting Europa. Soms afkomstig uit vreselijke gebieden vol barbaarse heidenen, maar in veel gevallen op de vlucht voor armoede of evt. dienstplicht. Tel daarbij op dat onderweg een aantal lieden aan de stroom wordt toegevoegd die Noord-Europa zien als een prima economisch alternatief voor het zuidelijk deel van ons werelddeel waar zij normaal zelf verkeren.

computer-frustrationVolgens de officiële opgave van onze regering maar vooral vanuit de stromingen die menen dat de deuren bij ons letterlijk en figuurlijk open moeten worden gezet, wordt het aantal ‘vluchtelingen’ naar beneden bijgesteld. Maar onlangs gaf het COA toe dat men wekelijks 2500 mensen of meer een plekje moest zien te geven. Vermenigvuldig je dit met 52 komen we wel aan de 100.000 nieuwkomers per jaar. Een sociaal/economische last die ons land maar lastig zal kunnen verwerken. Omdat het fenomeen nu al jaren bezig is, al is dat dan wellicht op wat kleinere schaal. De EU faalt op alle fronten, niet alleen de financiële regels worden in veel Europese landen gebruikt om het bestuurlijke achterwerk mee af te vegen. Kortom, die mensen op zoek naar een goed nieuw leven komen massaal onze richting op. Neigen nog wat naar Duitsland soms, naar Zweden of Engeland, maar zien voor zichzelf gek genoeg geen ‘veiligheid’ in Turkije, Bulgarije, Macedonië, Service, Hongarije of Oostenrijk. Men vecht zich bijna een weg naar onze streken. Waar de uitkeringen gegarandeerd zijn en een huis of baan om politiek correcte redenen voor deze groepen direct kunnen worden geregeld.

Jacobse en van Es (Indymedia)En daar zet ik al jaren mijn vraagtekens bij. Want laten we wel zijn, sommige Nederlanders staan soms 12-15 jaar op een wachtlijst voor een betaalbare woning, er zijn officieel 600.000 werklozen in ons land, waarvan een deel boven de 40, dus op voorhand kansloos, de zorg is onbetaalbaar geworden en oudjes krijgen een soms meer dan asociale behandeling. Maar daarover moet je in bepaalde kringen niet beginnen. Zeker onder de Pechtoldisten zitten er die deze toch realistische redenatie zien als racistisch, nationalistisch of zoals me onlangs overkwam nazistisch. Kortom, wie weinig ziet in eenzijdigheid krijgt het persoonlijke verwijt een nazi te zijn over zich heen. Toch bijzonder als je gewoon een sociaal vraagstuk aan de orde stelt. Maar ook dat mag al niet meer. Trouwens, als het aan Minister Asscher ligt mogen mensen zoals ik straks helemaal niet meer zeggen of schrijven wat we van de situatie vinden. Slechts een enkele ‘tone-of-voice’ toegestaan. En dat geeft me zeer te denken. De man van die specifieke naziverwijten heb ik trouwens uit al mijn netwerksystemen verwijderd, bij collega-blogster Thamara gebeurde hetzelfde. Maar het geeft toch te denken. Eenzijdigheid als basis voor de democratie. En dat van een partijlid uit een stroming die zichzelf ‘Democraten’ noemt. Eng, heel eng!

Duits racisme of dom beleid?

DDR - GrensIk blijf me telkens verbazen over het geraffineerde gebruik van media voor doelen die bepaalde lieden welgevallig lijken te zijn. Ik verdenk bepaalde stromingen in dit land van een dubbele agenda als het er over gaat om zaken voor elkaar te krijgen die eigenlijk niet worden gedragen door brede lagen in de bevolking. En dat is een breed probleem. Ook bij de oosterburen speelt dit een grote rol. Anders dan bij ons, krijgen de  Duitsers er dit jaar 800.000 asielzoekers (in de media steevast aangeduid als ‘vluchtelingen’) bij. En dat is dan nog eens zonder de voorspelbare effecten van de gezinshereniging als die eerste golven lieden hun verblijfsvergunning hebben verkregen. Nu is het buurland groter dan het onze en zou het allemaal redelijk goed moeten gaan als deze nieuwe mensen meteen aan de slag zouden kunnen en hun brood op eerlijke wijze gingen verdienen. De praktijk is op dat punt een stukje weerbarstiger dan de door linkse dogma’s uitgevente theorie.

Berliojn - draaiorgel 1088 AMW13 Scan10150Een groot deel van die nieuwe mensen komt in onze samenlevingen niet aan de bak. Men moet leven van uitkeringen, komt terecht in de slechtste wijken van de grote steden en helpt (ik kan het niet anders omschrijven) mee aan de verpaupering. Dat zorgt er voor dat een deel van de jeugd bij gebrek aan mogelijkheden in opleiding en baanaanbod grote kans maakt aan de rand van de samenleving te blijven opereren. Dat er weerstanden komen vanuit de Duitse bevolking is niet gek. Vooral in de gebieden die vroeger tot de DDR behoorden is het begrip voor die enorme instroom van asielzoekers klein. Men wil niet dat de regering in Berlijn, vaak wat doof voor de signalen uit het oosten, wel gastvrij is richting die nieuwkomers terwijl men de werkgelegenheid in het oosten van Duitsland maar niet voor elkaar weet te boksen.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Vluchtelingen en autochtonen, naast of tegenover elkaar? 

 

Veel (jonge) mensen zijn alleen al om die reden richting ultrarechts gegaan en zetten zich af tegen alles wat hen vreemd voor komt. Daarbij maakt men geen onderscheid tussen Irakees, jood of Pool. En men doet dat ook nog eens luidkeels, op een toon die geen twijfel doet ontstaan over het doel wat men heeft. Maar het zijn ook vaak Duitsers die geen schijn van kans maken, die niet zijn voorbereid op een nieuwe toekomst en al helemaal geen echte hulp krijgen. Als je dan primair denkt en je ziet allerlei steunmaatregelen voor hen die niet alleen uit nood deze kant op komen maar ook vaak omdat men wil werken voor een inkomen dat richting thuisland kan worden verzonden, zijn de druiven zuur. En dat leidt dan tot protesten die heftig ogen en dat vaak ook zijn. Maar of ze nu meteen vanuit racisme of zelfs fascisme voortkomen vraag ik me echt af. Ik denk dat regeringen er goed aan zouden doen om nog eens goed te kijken naar hoe men omgaat met het beleid dat is gericht op de oorspronkelijke bevolking voor men (zoals men in Berlijn wel deed) wijst en veroordeelt richting de protesten. Regel nu eerst je eigen zaakjes eens goed voor je weldadigheid en barmhartigheid predikt t.a.v. hen die om welke reden dan ook hierheen reizen. Anders houdt je als regering de schijn tegen. Semilinks denken of niet. En maak ook eens duidelijk wat je denkt te doen aan de scheiding der geesten bij die instroom. Want ook dat mankeert telkens weer. En dat veroorzaakt vuurtjes die uit kunnen groeien tot een grote en niet meer te beheersen brand.

Vasthoudend

Omarming....Kijk, als je jong bent, gek op mekaar, niet zonder de ander kunt of wilt zijn, is het logisch dat je elkaar constant wilt vasthouden. Let maar eens op bij veel jongelui, die kunnen echt niet van mekaar afblijven. Je krijgt er pas bedenkingen bij als dat niet meer gebeurt. Is de relatie ontwikkeld en zijn er intussen kinderen uit voort gekomen is dat vasthouden kennelijk niet meer zo vanzelfsprekend. Ik zie genoeg paren om me heen als ik onderweg ben, waar dat niet meer plaatsvindt. Doet men het nog wel vertelt het wel iets over de band die men tot elkaar voelt. Noem het liefde, kan ook zijn je lekker voelen bij en met elkaar. Sommigen trekken dat heel ver door en lopen zelfs op hoge(re) leeftijd nog hand in hand te scharrelen. Logisch, want je hebt vaak op oudere leeftijd niet zo heel veel meer over dan elkaar. Het huwelijk is geconsumeerd, de spaarrekening gevuld, het huis afbetaald, de kinderen al lang uitgezworven over land of wereld. Dan heb je elkaar nodig, zoals yin en yang, zwart of wit. Het blijft me boeien als ik paren zie die zo door het leven gaan. Kijk, ook wij lopen na al die jaren nog wel hand in hand hoor.

Relatie - 1Het geeft meestal een goed gevoel. Je bent vertrouwd met elkaar, ook al ben je het dan niet altijd met mekaar eens of je dan samen links- of rechtsaf zult slaan. Maar dat zijn kleine oprispingen in een verder toch redelijk gefundeerde relatie. In veel huwelijken of samenwonende relaties is dat momentje van vasthouden verdwenen. Kijk in winkelstraten maar eens vanaf een terrasje naar de mensen die voorbij komen. Je moet wel erg in de stemming zijn wil je van de oudere echtparen mogen verwachten dat ze elkaar nog koesteren kennelijk. De echte sjeu is er vanaf, al kan men dan toch nog vaak niet zonder mekaar verder. Los van de praktische kanten van een eventuele splitsing. Probeer dat maar eens voor mekaar te krijgen, en dan nog leuk verder te leven ook.  Mensen met een enorme Midlifecrisis willen zich daar nog wel eens aan wagen, maar de kermis is meestal aardig fris als ze daar eenmaal in de draaimolen zitten.

Fat people 5Nee, dan kun je maar beter houden wat je hebt en er het beste van maken….. Maar ik chargeer enorm natuurlijk. In de meeste gevallen houdt men oprecht van elkaar, ook al lijkt dit soms naar buiten toe niet zo te zijn. En wordt op termijn het met elkaar kunnen praten en door een deur gaan belangrijker dan al het fysieke gedoe dat meer past bij de jongere generaties. ‘Kopkluiven’ noemde een oude bekende dat altijd, en hij stoorde zich er vaak aan. Van mij mag het allemaal hoor. Al ben ik dan meer voor die uitingen van vertrouwd zijn met elkaar, respect hebben voor elkaar en verder willen met de ander. Daarmee maak je pas een statement. Onlangs hoorde ik dat ene Kim Khardasian, iemand van grote name and fame in de VS, haar man elke week tot 15 daden van grote extase bewoog om zo te tonen dat ze van hem hield. Prachtig voor de man natuurlijk. Maar zouden ze ook samen hand in hand lopen als ze gaan winkelen? Ik denk het niet.  En jij?

Bucketlist

217625 - EHTX - 160587 - Dove G-ARDE 0 parked Scan10346Onlangs hoorde ik op de radio een DJ vertellen over zijn a.s. verjaardag. Hij werd 40! En in het kader daarvan ontvouwde hij zijn zogeheten ‘bucketlist’. Dat is tegenwoordig een soort verlanglijstje van dingen die je gedaan moet hebben of zaken die je moet hebben aangeschaft. Kennelijk moet de moderne mens van alles en nog wat hebben gedaan voor hij op een bepaalde leeftijd is aangekomen. Of wellicht voor hij/zij er niet meer is. We vinden ons zelf zo belangrijk dat we daar dus sterk mee bezig zijn. Ik ben op een leeftijd gekomen dat ik langer moet terugkijken dan dat er tijd is om naar uit te zien, maar ik kan wel aangeven dat als ik ooit zo’n lijstje had gemaakt, het behoorlijk is ingevuld of opgevolgd. Veel van waar ik als jochie van pakweg 14 van droomde heb ik kunnen waarmaken. Al stond dit dan niet op een modieus lijstje. Indertijd was het al heel wat als je door studeren en hard werken kon zorgen dat je het structureel beter kreeg dan jouw ouders.

ANW-05 - Praag 090996 - Voorplein regeringscentrum Scan10272Onze hele generatie werkte daar aan, een enkele uitzondering daar gelaten. Je wilde ook weg uit je oude woonbuurt, je wilde carrière maken, en wist dat je daartoe het nodige moest inleveren. Nu viel dat in mijn geval nog wel mee. Mijn leer- en nieuwsgierigheid zorgde voor veel reisjes en trips en ook de keuze voor wat meer avontuur in de jobs die ik deed. Het ambtenarenbestaan trok me nooit. Daar beleefde je vast niks spannends. Dat kan ik met de hand op het hart verklaren, is me in mijn leventje aardig gelukt. Nog steeds zoek ik het niet achter de geraniums en doe mijn best om creativiteit te koppelen aan advies of mijn leerproces te vervolmaken. Want alles wat je doet in je leven geeft een stukje extra kennis of ervaring. En niemand is te oud om te leren. Wel te lui misschien. Waar ik blij om ben is het aantal reizen dat ik heb gemaakt. Veel gezien, meegemaakt en dat meteen gekoppeld aan mijn vliegpassie die ik na een eerste rondvlucht boven Amsterdam, nooit meer ben kwijtgeraakt. Al is de opwinding van een vluchtje in een modern vliegtuig minder groot als het indertijd nog was toen ik voor het eerst in een vliegtuig stapte of later in een helikopter of een straalvliegtuig.

Leo op muntDe eerste keer in Londen was ook spannender dan pakweg de tiende en dat gold voor veel van die trips. Oost-Europa in de tijden van de communisten was buitengewoon interessant, een rondreis door Turkije of Florida ook. Het is al weer lang geleden, de wereld veranderde sterk. Maar je kunt er toch op terugkijken. Net als op die eerste keer op Facebook, of mijn blogverleden. Bladen maken, voor mijzelf beginnen, bedenk het en het waren indertijd grote avonturen. Intussen reden we in kilometers met onze kleine flitser die net twee jaar oud is, precies een keer de aarde rond. Geeft aan dat we nog steeds veel onderweg zijn. En daar gebruiken we dan geen enkele bucketlist voor. Wel vaak de TomTom. Blijkt een stuk handiger….

Tevredenheid

Happy birthday Leo - CakeOnlangs besprak ik met vrouwlief iets dat eigenlijk bij weinig mensen meer aan de oppervlakte van hun gedrag te vinden is. Een eigenschap die we in deze jaren van individualisme, dreiging en leven in kapitalisme of semi-liberalisme soms dreigen kwijt te raken. Dat verschijnsel, dat begrip dus,  heet tevredenheid. Vooral bij jongeren zie ik dat deze eigenschap eigenlijk niet meer aanwezig is. Men krijgt het niet mee, alles moet kunnen, alles moet geregeld worden. Elk jaar een nieuwe laptop, smartphone of koffers vol kleding en andere speeltjes. Bij ouderen spelen auto’s, horloges, vakanties, huizen, en merken een belangrijke rol. Men praat er heel wat over en in alle eerlijkheid kom ik het ook vaak tegen op de verschillende sociale media. Texel is te min, Hawaï moet het zijn. Wie niet op Bali is ondergedompeld in een of andere heilige bron heeft de wereld niet gezien. Rijden we niet in een Mercedes of Audi? Vergeet het, sociaal zwak en vermoedelijk alternatief. Terwijl al dat bezit best leuk is, maar wat moet je nu als je een keertje Kerst viert op de bekende wijze of je verjaardag nadert?

porsche_sleutelsWeet je dan ook niet meer wat je moet vragen en ben je dan al blij als er een enveloppe met wat geld of een bon wordt afgegeven? Wordt het geld intussen al overgemaakt? Moet het verjaardagsfeest in een of andere horecatent worden gevierd om daarmee indruk te maken op?…Als dat zo is behoor je tot die groep mensen die zoveel heeft dat je eigenlijk niet meer weet wat je zoal bezit en wat je er mee moet. Kijk eens in de kasten en lades, op zolder, kelder, achter de bank of in de keuken. Bekijk de boeken in je boekenkast. Hoeveel van dat bezit heb je de afgelopen drie maanden echt in je handen gehad? Echt gebruikt? Overbodige luxe dus, en juist dat maakt dat onze samenleving voor velen de hoorn des overvloeds is terwijl andere mensen het bepaald minder hebben. En nee, nu eens niet over die lui in andere verre landen. Ook hier in ons land is veel ellende op dat gebied. Er zijn heel wat mensen die aan de rand van de samenleving verkeren en hun kinderen weinig toekomst kunnen bieden.

Dome with galleriesEven de slechten niet als voorbeeld nemend. Zij die ondanks een uitkeringsbestaan roken en drinken, twee honden houden en zakken vol chips verwerken, dat is niet wat ik bedoel. Armoede is niet weten wat je gaat eten. Dat de schulden zo groot zijn dat over cadeautjes überhaupt niet valt na te denken. Dat je tevreden bent met die ene broek die nog netjes zit, dat je een trui dagenlang moet dragen, en versleten zolen een ramp zijn. Komt niet voor dacht je? Toch eens wat beter kijken dan. De kringloopwinkels lopen vol met dit soort mensen die proberen voor weinig hun leven enige inhoud te geven. Wie te veel heeft brengt zijn/haar spullen daarheen, wie niks heeft is blij met het aanbod. En als de kinderen er dan weer wat netjes bijlopen en je daardoor in staat bent om iets fatsoenlijks te eten te halen voor het nageslacht geeft dat ook voldoening. Warmte, en een goed gevoel. En dan is men tevreden. Precies zoals ik het nu bedoel….Juist nu, in december!

Toeval?

OLYMPUS DIGITAL CAMERAVeel mensen missen in hun leven een TomTom of soortgelijk apparaat om aan hun bestaan of carriere bewust richting te geven. Soms krijg je op je eigen zwabberkoers echter een signaal, via iemand die je kent of toevallig tegen het lijf loopt, waardoor je ineens een (ander) doel voor ogen krijgt en je achteraf kunt stellen dat je alsnog op je plekje bent terechtgekomen. Zaken gaan vaak niet onopgemerkt aan ons voorbij en als je net als ik wel eens terugkijkend redeneert op basis van de opgedane feiten en ervaringen kom je er achter dat het leven soms echt vol toevalligheden zit. Vaak is het niet wat je kunt wat bepaalt waar je gaat of mag werken bijvoorbeeld, maar wie je kent. In mijn carriere zitten heel wat van dat soort plotwendingen. Van weinigen heb ik spijt op enig moment het hart of hoofd te hebben gevolgd. Een enkele keer was de beslissing verkeerd. Maar ook dat hoort bij je leven. Hetzelfde vindt je terug als je naar je relaties kijkt. Moet je eens zien hoe vaak je via, via,  tegen iemand aan liep of pakweg in een metro naast een ander mens ging zitten die nu, 25 jaar later bij wijze van spreken nog naast je zit. Jeugdigen maken dit mee, volwassenen en zelfs ouderen hoor. Niks menselijks is ons allen vreemd toch?

Leo in gele Citigo 1460120_658370900849958_1230431956_nMijn eigen carriere is nauw verweven met mijn persoonlijke leven. Ik stam nog uit een tijdperk dat je vooral moest ‘doorleren’. De grote frustratie van de generaties voor ons was het gebrek aan leermogelijkheden (bijvoorbeeld door de oorlog) waardoor het leven op een andere niveau verliep dan wellicht in eigen jeugd gewenst of gedroomd. Toen ik in de laatste klas van het brugonderwijs (ik gebruik de moderne term..) zat en bij God (RK onderwijs) niet wist wat ik daarna moest doen, kregen we op een goede dag in mei van dat schooljaar voorlichting van een meneer die namens de Nederlandsche Middenstands Bank (nu ING) nieuwe mensen zocht. En die vond men naar eigen ervaring juist bij de katholieke leerlingen. Vanwege de discipline die hen was bijgebracht. Ik was meteen ‘om’ en meldde me aan. In september van datzelfde jaar zat ik al in een introductiecursus, maar meteen ook op het Handelsavondonderwijs. Want dat was een van de eisen. ‘Doorleren, doorleren en nog eens doorleren’. Het kantoorwerk dat ik ging doen was zwaar, langdurig en leerde me veel tucht en orde. Maar ook administreren op een wijze die me nu, al die decennia later, nog van pas komt. Een jaar na mij verscheen een zeer jonge, maar voor mij uiterst aantrekkelijke, jongedame als nieuwkomer op onze afdeling. Kaassie voor een puber vol hormonen.

???????????????????????????? Toeval? Zeker! Ik maakte er werk van en een jaar of vier later waren we een paar. Voor de wet en begonnen ons eigen onafhankelijke leven. En dat duurt tot de dag van vandaag. We woonden nog in, maar voor mij was dat een hemel na een soort van hel die ik mijn jeugd voor een deel dan toch maar noem. En dat toeval is altijd op mijn pad gebleven. Banen, ontmoetingen, vrienden, bestemmingen, hobby’s. Alles werd aangeraakt door dat stomme toeval. Natuurlijk hielp ik af en toe wel eens een handje, maar toch. En jullie lieve lezers en lezeressen, ook wel eens het idee dat het toeval wel erg vaak een rol speelde in jouw leven? Vertellen hoor! Ik ben er oprecht benieuwd naar.

Achter je geld aan…

AdvokaatHet bestaan van een kleine zelfstandige, wat ik met mijn adviesbureautje toch ben, gaat vaak niet over financiele rozen. Niet alleen omdat door de crisis veel opdrachtgevers op het gierige af boven op hun budgetten zijn gaan zitten. Maar ook omdat ze door diezelfde crisis uiterst slecht betaalgedrag zijn gaan vertonen. Was het vroeger soms zo dat je binnen twee weken de jou toekomende gelden kon bijschrijven, tegenwoordig ben je al blij als men binnen twee maanden betaalt. Dat is lastig, want in mijn verlengde zit een keten van relaties die van alles en nog wat moeten doen of produceren als ik met mijn ongekend juiste en creatieve adviezen aan de slag ben geweest. Ook die lui sturen facturen en willen hun geld. En omdat ik later betaald krijg, verleg ik de financiele lasten daarvoor weer naar mijn crediteuren. Ben ik daarbij de enige? Vergeet het maar! De meeste bedrijven, maar zeker ook overheidsinstanties  houden er een bijzondere moraal op na als het gaat om betalen voor bewezen diensten. Sommige overheden nemen er vier tot zes maanden voor om hun betalingen te doen. Als ze die al doen, want door die lange termijnen verliezen ze soms ook het zicht op facturen en betaalopdrachten. Dat is heel vervelend. Zeker als je hoort dat de regering meer aandacht wil geven aan het zgn. mkb in ons land (en NEE, dat schrijf je niet met hoofdletters..), daar zelfs extra geld voor heeft vrijgemaakt. Het mkb heeft het daardoor dus lastig. En mensen in die hoek moeten dan maar zien hoe ze de huur betalen.

DecemberdipOmgekeerd moet je bij de overheid niet aankomen met een betalingstermijnvan zes maanden voor bijvoorbeeld de BTW-aangifte of je inkomstenbelasting. Of je maar meteen wilt aftikken! Ongelijke verhoudingen. Is er iets te doen aan die slechte betaalmoraal? Jawel hoor, ik ben redelijk strak in de leer. Als men niet op tijd betaalt schrijf ik een aardige mail, gevolgd door een iets minder aardige brief. Ik bel nog een keer en als er dan weer geen geld volgt gaat de vordering naar mijn juristenvriend die er even een stevig verhaal achteraan stuurt. Wie dan wederom niets van zich laat horen staat een maand later voor het hekje bij de rechter. En ga er maar van uit dat die de crediteur (mij) in dit geval altijd gelijk geeft. Want wie iets koopt moet betalen, wie iets afneemt ook. En als je niet laat weten het niet eens te zijn met de vordering (binnen vijf dagen na ontvangst factuur) staat buitengewoon zwak als het aankomt op veroordelingen tot dwangbetalingen. Kortom, het is soms sappelen in dat zelfstandigenbestaan…..en dan niet alleen omdat je alles zelf moet doen….je zult maar een mand vol klanten hebben……:) Overigens betalen de meeste klanten gewoon op tijd hoor. Zijn allemaal fatsoenlijke lieden natuurlijk!