Groene dromen en nachtmerries…

Met name linkse en groene fracties in onze samenleving laten niet af om alles wat modern is en neigt naar wat zij zien als uitstoot te veroordelen en het liefst in de ban te doen. Denk maar eens aan de auto, het vliegtuig, schepen, onze Cv-ketels, open haarden, scooters, vrachtwagens etc. Men denkt in die kringen vaak in termen als windmolens, duurzaamheid, milieu, belasting etc. Zonder daarbij enig inzicht te hebben in feiten en cijfers. Nou ja, men produceert vaak eigen cijfers. Men luistert naar de mening van mensen die menen dat ze ergens last van hebben, men zoekt trouble-spots op en gaat er dan vanuit dat dit voor de hele wereld zo geldt. Ik heb er al vaker op gewezen, met belastingmaatregelen verduurzaam je onze samenleving niet. Je kunt wel denken dat elektrische auto’s de oplossing zijn van het uitstootprobleem, maar dan moet je ook zorgen dat straks 8 miljoen van die dingen zonder dat ze aan het stroomnet hangen als nu bestaat, het milieu niet vervuilen. Wat ze natuurlijk wel doen.

Windmolens (het land staat er intussen vol mee) doen maar voor net 10% mee aan de opwekking van groene stroom. Leuk bedacht, maar in de praktijk een onhaalbare situatie. Daarbij die dingen rijden op accu’s waarvan de grondstofproductie op zijn minst van twijfelachtig allooi is. Om het over de verwerking van afgedankte exemplaren maar niet te hebben. En dan benoem ik nog niet eens de praktische invulling van de dagelijkse ritten. Want veel verder dan 250km kom je niet op een acculading, hoe enthousiast sommige gebruikers en verkopers ook zijn. Elektrische auto’s zijn nog geen oplossing van de problemen. Voor zover die al bestaan. In de realiteit van alle dag blijkt dat de uitstoot van CO2 en NOX jaar na jaar sterk is afgenomen. De grootste vervuilers zijn niet te vinden in het vervoer, maar bij de agrarische sector, de industrie en onze huishoudens. Open haarden zijn idd een bron van vervuiling, hoe gezellig ook. Net als de BBQ in de zomer.

Maar dat willen ‘we’ liever niet zien kennelijk. We wijzen naar sectoren waar we van denken dat ze enorm vervuilen. Zoals de luchtvaart. Want die grote toestellen, dat moet wel enorm veel uitstoten. Dat klopt als je er bij de start recht achter staat uiteraard. Maar in de totale uitstoot voor ons land gaat het om peanuts. Een vliegtuig vliegt namelijk, en dus is dat spul wat ze uitstoten ook snel op andere hoogten verwaaid of het land uit. En dat grensoverschrijdende geldt ook voor veel van die andere meetwaarden. Het waait ons land gewoon binnen. Of we dat nu leuk vinden of niet. Zelfs als we 100% op schone energie zouden kunnen omschakelen hier, de landbouw beteugelen, de industrie uitbannen, vliegtuigen vervangen door zeilschepen en de trekschuit het werk van de autobussen weer laten doen, komt er nog steeds uitstoot voor. Het groene ideaal is in de praktijk dus volkomen onbereikbaar. Echt, dat komt nooit meer goed. Ook niet via milieubelastingen. Die trouwens in de praktijk zelden worden gebruikt voor verbetering van dat milieu. Net zoals de autobelastingen niet worden gebruikt voor verbetering van het wegennet. Nee, die gelden gaan naar het openbaar vervoer, de trein, windmolens etc. Symboolpolitiek dus. Laten we vooral verduurzamen waar het nodig of handig is. Maar stop nu eens met die flauwekul en bezorg ons Nederlanders niet constant een schuldgevoel. Dat is onterecht en volstrekt onnodig. Of geef het goede voorbeeld. Kom te paard naar je werk, gekleed in linnen of berenvel, zonder make-up, en ga wonen in een hutje op de heide. Zonder verwarming uiteraard. Pas dan ben je oprecht en eerlijk. Nu niet!

 

Herfst

WP_20141004_003Als u dit leest is volgens de experts van KNMI en Meteo Consult de zomer afgelopen en zijn we aanbeland in de meteorologische herfst van dit jaar 2015. Vroeger op school gebeurde dat voor normale mensen pas op de 21e september, maar alles schijnt anders te moeten in dit tijdperk, dus we doen het er maar mee. Met het begin van die herfst eindigen de leuke dingen zoals evenementen, concerten, markten etc. die de zomer zo leuk kunnen maken, ook. We schakelen weer over van buiten naar binnen. Van de warmte van de zon naar de hitte van een hal vol mensen. Althans als je daar van houdt. Net als vorige jaren hebben we ons dit jaar aardig geweerd waar het dat genieten van..betreft. We bleven niet achter de geraniums zitten. Reden van hot naar her, reisden per auto, fiets, trein, boot, metro, bus en tram naar wat we op de agenda hadden gezet. En liepen ook enorm veel! Je zou er mager van worden…

WP_20150610_021Elke dag wel weer iets wat aandacht behoefde. Soms viel dat mee, in andere gevallen weer iets tegen. Een deel van die evenementen of bestemmingen beschreef ik hier al eens, veel andere liet ik weg. Want die kwamen in het verleden al eens voorbij. Ik ben een mens van trouwe bezoekjes of bekende tradities. Vreemd is een ontdekkingstocht en die zijn het beschrijven wat eerder waard dan een herhaling van zetten. De herfst is ook de periode van het jaar waarin de blaadjes van de bomen verkleuren. Van rood naar geel, van geel naar bruin en dan naar zwart. Tekenend voor alles wat groeit en bloeit. Vergankelijkheid als uitgangspunt. Want na de herfst volgt de vaak zo koude winter. De wisseling van de seizoenen ook voor kleding en kachel nodig. Die van ons is weer door de APK gekomen, de monteur was tevreden en snel weer weg.

WP_20150706_017Nu zou de gemiddelde lezer het idee kunnen krijgen dat ik vanaf nu besloten heb om helemaal niets meer te doen. Nou dat is een misvatting. In de afgelopen jaren is onze agenda aardig gevuld geraakt met zaken die van doen hebben met datzelfde genieten. Want dat doen we ook met vrienden en familie, met tripjes naar op enige afstand gelegen leuke steden, musea of wat ook. Er moeten weer de nodige kopjes koffie en thee worden gedronken met mensen die daar al maanden om vragen. Kortom, het blijft druk, maar in alle eerlijkheid dat willen we ook zo. Want die geraniums, tja, die hebben we niet eens in huis. Laat staan dat we gaan zitten kijken hoe ze groeien.

Zuiderzeemuseum

WP_20150706_008Samen met onze Soester vriendjes waarmee we nog wel eens wat cultureels ondernemen, los van het samen lol maken, togen we onlangs richting Enkhuizen. Onze bestemming was het daar intussen bekende Zuiderzeemuseum. Nu moet ik eerlijk bekennen dat ik daar ooit, een jaar of dertig geleden, ook al eens ben geweest. Het was toen net geopend en ik vond er niet zo veel aan. Statisch, leeg, en uiteindelijk was de stadswandeling door het er achter liggende plaatsje Enkhuizen zelf, nog het leukste. Dat Zuiderzeemuseum heeft niet stil gezeten in de loop der jaren. Het is een magneet geworden voor vele dagjesmensen uit binnen- en buitenland. Men vertelt er de geschiedenis van dorpen en steden langs de oevers van de oude Zuiderzee, laat de oude ambachten herleven en neemt je mee terug in een tijd dat internet en tv nog niet bestonden.

WP_20150706_014Het museum leeft dus tegenwoordig, er is veel voor kinderen te zien en te doen, waarvan de twee kermissen uit oude bijna vergeten tijden niet eens de meest opvallende elementen zijn. Kinderen kunnen ook op pad met kleine roeibootjes (zwemvesten verplicht) en waterspuiten. Ze mogen zich verkleden, laten schminken of kijken naar hoe werd geleefd in die oude en kleine huisjes. Ook door kinderen. Een oud schoolgebouw maakt veel duidelijk over hoe het er vroeger aan toe ging. Er zijn ook rondvaarten te maken met oude punters en overal in het museum heeft men oude nerinkjes open gesteld voor de verkoop van eten en drinken, al dan niet uit de oude tijden van veterdrop en stroopsoldaatjes. Het is levendig, leuk, interessant en soms spectaculair. Zo maakten wij bij toeval het ‘afblazen’ van de stoommachines in de oude wasserij mee. En dat leek erg op het laten draaien van een straaljager op zijn nabranders. Wat een geweld, wat een stoom. Je kon het niet eens fotograferen, handen op de oren was verstandiger.

WP_20150706_080Het museum is in feite een soort Madurodam in schaal 1:1. De uitzichten zijn er soms prachtig, de haven van Enkhuizen ligt er in feite omheen, en via de achterkant loop je ook gewoon de stad Enkhuizen in. Wat zelf soms wel lijkt op een nog steeds bestand museum, zonder die officiele status. Er zijn voldoende winkels, leuke terrassen en bijvoorbeeld nog een erg aardig zeer scheefstaand houten gebouw met een soort kermisfunctie. De oude gevangenis, volledig van hout gebouwd, maar wel op zeer slechte grond. En dat zorgt voor een slagzij die zijn weerga niet kent. Je kunt er echt zeeziek worden. Moet je nagaan hoe dat was als gevangene. Alleen tijdens de zomermaanden open en voor 1 euro p.p. te bezoeken. De dame bij de ingang legde alles uitgebreid uit. We voelden ons toch wat ‘wankeltjes’ toen we weer buiten waren.

WP_20150706_039Daarna wandelen naar het oppikpunt voor de boot van het museum. Want men heeft een erg aardig systeem bedacht voor het vervoer van automobilisten van en naar het museum zelf. Dat gaat met de boot, en is meteen een soort rondvaart van de beste soort. Omdat er ook mensen met de trein komen of gaan, stopt die boot ook vlakbij het station. Prima service. Overigens ligt die parkeerplaats van het museum (meteen de centrale ontvangsthal) precies aan het begin van de bekende dijk Enkhuizen-Lelystad. Kan niet missen. Gratis toegankelijk met de Museumkaart, normale prijs is 15 Euro p.p. Een museum voor groot en klein, maar minder geschikt voor mensen die wat minder goed ter been zijn. Maar verder? Een echt uitje voor deze zomer!

Hier en daar…

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Als je eenmaal ‘daar’ bent heb je eigenlijk geen goed beeld meer van hoe het ‘hier’ is of was. Typisch verschijnsel voor vakantietripjes waarbij je verder weg bent dan pakweg een uurtje rijden. Ga even wat vliegen en reis naar een land dat op een paar duizend kilometer van thuis te vinden is en ‘daar’ wordt al snel ‘hier’ en ‘hier’ vanzelf ‘daar’. Vreemd verschijnsel. Het overkwam mij meerdere malen als ik weer eens ergens heen was gevlogen voor zaken of prive. En zo vergaat het me nog steeds. Het zal te maken hebben met loslaten. Als ik hier de straat uit rijd om weer eens op stap te gaan naar een of ander leuk oord, vind ik het in eerste instantie vreselijk. Denk dan aan de poezen, aan het huis, maak me zorgen of alles wel goed gaat. Maar eenmaal op de snelweg zakt dat vanzelf terug naar een soort achtergrondruis en wordt wat voor me ligt belangrijker. Net zo lang tot het eigenlijk alleen nog maar over de bestemming, rit, vlucht of wat ook gaat.

\Griekenland - 2 - AtheneEenmaal op die vakantiebestemming aangekomen krijg je zoveel nieuwe indrukken dat thuis ineens heel ver weg is. Net zoals ‘veilig’ een relatief begrip is. Zo gaat dat ook met verhuizingen. Ik maakte er in mijn  leven wel een paar mee, zowel prive als voor en met werkgevers. Het was verbazingwekkend hoe snel de nieuwe omgeving weer kan worden ingericht als ‘thuis en vertrouwd’. Is dat nu iets wat ons mensen allemaal treft of zijn er ook die daar helemaal niet mee om kunnen gaan? Gek genoeg vind ik het ook vervelend als geliefden, vrienden, familie ergens heen gaan waar ik ze niet kan bereiken. Zoals in deze periode als lieve vriendjes richting Griekenland vertrekken, anderen naar Turkije en weer anderen naar Frankrijk. Kijk, Zeeland, Hardenberg, of zelfs de Eiffel, allemaal prachtig. In geval van nood ben je daar zo, maar in die verweglanden is dat een stuk minder eenvoudig. En dan ga je ze heel erg missen.

SAMSUNG

SAMSUNG

Ook al weet je dat als zij gewoon thuis zijn, ze alsnog op zodanige afstand wonen dat je er niet elke dag even op de stoep kunt liggen. Vrouwlief en ik zouden dat soms graag anders zien zeggen we wel eens. Het liefst hebben wij iedereen om ons heen. Lekker in de buurt, bakkie doen, afspreken, samen. maar ja, waar vindt je zoiets? Geen idee, of er moet ergens een klooster te vinden zijn waar iedereen in past en nog comfortabel en ruim kan wonen ook. Wie weet wordt het dan wel zo gezellig dat we helemaal niet meer weg willen. Zou dat een reden geweest zijn om die orden vroeger te stichten? Bijkomend voordeel, grote zolders, leuk voor de collecties…..Toch eens gaan zoeken en dan die vrienden en familie zien te overtuigen….

50Plus

WP_20140916_014Net als in de afgelopen jaren bezochten we onlangs ook weer de zgn. 50-Plus-Beurs. Bedoeld voor hen die de vijf kruisjes voorbij zijn en zich willen oriënteren op de leuke(re) dingen des levens. Of je nu een nieuwe stoel, keuken, auto, fiets of camper wilt aanschaffen, ben je hier aan het juiste adres. Een paar dagen lang komen er tienduizenden mensen af op deze beurs die langzamerhand een goede naam heeft opgebouwd bij de doelgroepen die iets meer te besteden hebben dan het gemiddelde. Voor de een is dat toch dat men een vakantie boekt richting een of andere mooie bestemming, een ander gaat trots met een massagekussen naar huis. Voor ons is het altijd weer een vergaarbak van informatie die we dan later nog eens tot ons nemen. Voor de rest kijken we naar alles wat wordt aangeboden aan producten en diensten, maar zeker ook naar de bezoekers die voorbij trekken. Nou ja, trekken. Er zitten heel vlotte lieden tussen, maar ook buitengewoon trage.

WP_20140916_016Net als vorige keren valt me op dat oudere mensen de neiging vertonen besluiteloos van richting te veranderen of plotseling stil te blijven staan. Doen ze dat is er op zich niet veel mis mee, maar trekken ze een karretje mee (vol folders of producten) kan het leiden tot grote ellende voor andere passanten. Overigens zie je ook veel mensen die nog lang niet tot de doelgroepen behoren voorbij trekken. Maar die gebruiken deze beurs om hetzelfde te doen wat ze normaal bij een Huishoudbeurs zouden late zien als gedrag, maar hier meer rust en orde vinden. Want een ding, oudere bezoekers zijn vriendelijker, socialer en vooral netter dan jongeren. Men houdt de deuren voor elkaar open, bedankt, excuseert en glimlacht. Het is opvallend. Zouden die 50-Plussers dan toch laten zien dat een goede opvoeding vroeger meer werd ingebakken dan tegenwoordig? Er was ook wel iets wat me mateloos verbaasde. 50-Plussers zijn niet allemaal goed ter been. We zagen er genoeg strompelen, achter rollators hobbelen of aan de arm van een (ook al volwassen) dochter of zoon door de hallen slenteren.

WP_20140916_024Waarom de Jaarbeurs dan besluit om de bezoekers in een parkeergarage onder te brengen die is voorzien van steile, smalle en ronduit gevaarlijke trappen is me een raadsel. Want de weg naar de ingang van het complex bleek een en al op- en neergaande trappen te bevatten. Wij zijn kwiek ter been, rennen omhoog en omlaag, maar we zagen genoeg mensen martelen. Dat moet je toch beter doen als organisatie. Maar verder, een leuke beurs, met voldoende plekken om even te zitten, wat te drinken of te eten en vooral met elkaar te kwaken. Want dat doen 50-Plussers ook graag. Gewoon een praatje met mekaar houden.