Afscheid van Fokker

Fokker 70 PH-KVI

Medio oktober dit jaar eindigt een tijdperk in ons land. Het tijdperk-Fokker. Dan namelijk gaan de laatste Fokker 70’s uit dienst bij KLM’s dochter CityHopper. Opgevolgd door Braziliaanse regionale vliegtuigen. Met dank aan een D66-minister (Hans Wyers)die ooit de bekende vliegtuigfabrikant Fokker de nek om draaide en de toekomst van de Nederlandse luchtvaartindustrie gelijk vermoordde. Bij gebrek aan inzicht. Inzicht wat Fokker altijd wel heeft gehad. Precies de juiste vliegtuigen bouwend voor een alsmaar groeiende markt. Dat deed de ondernemer Anthony Fokker al ver voor de Tweede Wereldoorlog. Tijdens de eerste variant van die wereldbrand koos hij opportunistisch voor de Duitse zijde en zette daar vele honderden van zijn befaamde jachtvliegtuigen af. Toen de oorlog voor de Duitsers verkeerd afliep was hij zo slim om zijn hele productielijn op de trein te zetten en onder te brengen in het neutrale Nederland. Waarmee ook onze luchtmacht ineens beschikte over hypermoderne jachtvliegtuigen en verkenners.

Alsof we ineens zouden kunnen beschikken over de JSF zonder aan de ontwikkeling mee te hoeven betalen. De door Albert Plesman opgezette KLM had snel behoefte aan betrouwbare vliegtuigen. Fokker sprong in dat gat. En KLM kocht ongeveer elk ontwerp van de slimme Fokker. Die overigens nog veel meer successen boekte in de Verenigde Staten. Maar een ding zag hij over het hoofd. De komst van metalen vliegtuigen. Fokker bouwde toen nog met hout, aluminium en linnen. Dus toen KLM alsnog koos voor de ‘blikken Douglas’ DC-2 leek Fokker naast de flinke orders van de nationale carrier te vissen. Maar slim zakenman als Fokker was, hij verkreeg de licentierechten voor zowel de DC-2 als de grotere DC-3 en werd zo opnieuw een grote leverancier van moderne vliegtuigen. Zelf zou hij de groei van zijn bedrijf niet meer meemaken.

Net voor de 2e Wereldoorlog overleed hij. Zijn bedrijf kwam tijdens de oorlog in handen van de Duitsers en bouwde voor de bezetter onder dwang Duitse vliegtuigen. Na de oorlog werd het bedrijf snel opnieuw heringericht en startte men met de bouw van trainers, zoals de fameuze S-11, bouwde men een sportvliegtuig (de Promotor) dat helaas geen echt succes kende maar kwam men ook met de Fokker F-27 Friendship. Een verkeersvliegtuig dat werd opgebouwd met een hoogdekker-constructie, gelijmde metalen delen en twee Britse Rolls-Royce turboprops. Het toestel werd een enorm succes, meer dan 700 verkocht en dat wereldwijd. Een straalopvolger werd de Fokker F-28 Fellowship uit de jaren zestig. Ook dat toestel werd een groot succes. In de jaren tachtig kregen die ontwerpen modernere zusjes in de Fokker 50, 100 en de latere 70.

Maar de wereldmarkt was intussen aardig veranderd. Veel kleinere fabrikanten legden het loodje, verkochten hun toestellen met flinke verliezen of werden opgeslokt door bedrijven als Boeing, Airbus of British Aerospace. Fokker leverde ook weer aan de KLM en uit die periode stammen ook die Fokker 70’s die nu verdwijnen. Vliegtuigen die ideaal bleken voor de regionale lijnvluchten bij KLM en haar dochter CityHopper. Maar in oktober is het voorbij. Geen Fokkers meer en de kans dat er ooit nog nieuwe vliegtuigen met die naam zullen verschijnen is verspeeld. De Nederlandse overheid heeft er geen geld voor over en de maatschappijen van nu kiezen voor vliegtuigen van de plank. Boeings, Airbussen, Embraers of Bombardiers. Fokker wees de weg, maar kon en mocht niet verder. Blijft jammer. Gelukkig staan er heel wat van deze fameuze vliegtuigen in diverse musea. En zo hoort het ook. Want deze naam mogen wij eigenlijk nooit vergeten. Ik doe dat zeker niet. Heb ik heel wat Fokkers mogen meevliegen en dat was een waar genoegen. Maar nu wordt dat pure nostalgie. Vandaar dit blogje…(Beelden: Yellowbird collectie)

22

WP_20151115_001Het is echt toeval dat ik op deze zondag de 22e november even aandacht vraag voor een werkpaard dat het bijna 22 jaar vol heeft gehouden in onze huishoudelijke situatie. Een partner die zijn werk zonder morren deed in maar liefst twee achtereenvolgende woonadressen en die het ook nog eens moest zien uit te houden op een paar vestigingsplekken. AEG laat je nooit in de steek, was de slogan toen we indertijd onze loei betrouwbare wasmachine kochten. Een rib uit het lijf maar dan had je maar wat. En zo kwam hij splinternieuw ons huis binnen in 1993 toen de vorige machine van hetzelfde merk het net daarvoor had begeven. We woonden nog in de polder en de nieuwe machine ging richting de badkamer waar alle aansluitingen voor dit soort apparatuur in de poldergemeenschap van toen waren gesitueerd. Hij verhuisde mee terug naar het oude land. Werd aangesloten in de oude keuken. Want in ons ‘nieuwe’ huis zaten die aansluitingen (en afvoer spoelwater) nu eenmaal in die kookomgeving opgenomen. Daar draaide hij zijn diensten trouw tot hij in 2007 plaats moest maken voor de nieuwe keuken die we ons toen veroorloofden en hij een speciaal ingerichte plek kreeg op zolder, niet ver van mijn nieuw verbouwde werkplek annex museum.

WP_20151116_024Dat zorgde wel eens voor erg veel getril in de vitrines die ik heb staan om wat zaken uit te stallen. De centrifuge van de aloude AEG neigde nog wel tot een imitatie van een helikopter. Op zich inspirerend, maar ik had er soms best wel wat moeite mee. Toch bleef hij daar staan. Nam veel ruimte in, in de jaren negentig bouwde men nog echt omvangrijke machines op dit gebied, tot……. Precies een week geleden begon hij tijdens een was van beddengoed ineens enorm te stinken. Niet dat dit wasgoed nu zo vies was, nee, dit stonk naar elektra. En op enig moment stond hij stil. Muurvast, en de stop voor de zolderetage lag er uit. Foute boel. De aloude waspartner was overleden. Na 22 jaar best netjes. We zochten een waardige opvolger en die hebben we gevonden. Keurig thuis gebracht en geinstalleerd. Zelfde merk, de helft kleiner en een stuk comfortabeler vanwege de niet meer af- maar oplopende leeftijd op de toekomst ingericht.

WP_20151116_025Eens zien of die machine dat record nog gaat breken. Als hij dat doet en ik dat zelf nog mag meemaken is het merk echt niet stuk te krijgen. Zou dat voor de mens in het algemeen ook gelden? Ik vrees van niet. Maar als wij gaan stinken is die tijd wel in zicht. Gelukkig is dat nu nog niet zo ver. De oude wasmachine ging mee met de leverancier van de nieuwe. Veel gesteun van de mannen die het dode gewicht van twee trappen af moesten torsen vertelde het verhaal. Adieu oude elektrische vriend! Welkom elektronische opvolger!

Afscheid van PoesPoes

WP_20150902_00317,5 jaar was ze bij ons. Nou ja, het grootste deel van haar bestaan was dat zo. PoesPoes, die we onlangs moesten laten inslapen. Ze overleefde haar fysieke broer Patser zo’n 1,5 jaar. Was die ondanks zijn naam en postuur eigenlijk de brekebeen van de twee, zijn zus bleek gemaakt van ijzer. Ze kende geen enkele kwaal, hoefde nooit daar de dierenarts en was tot bijna het laatst toe in zeer goede doen. Maar zoals dat vaak gaat met dieren kwam de verslechtering vrij plotseling. Ze werd heel snel mager (ze had als bijnaam ‘de dikke’ en niet onterecht) likte zich overmatig veel, dronk als een Tempelier en begon de laatste weken raspend adem te halen. Dat was zorgelijk. Dus alsnog naar de dierenarts. Na uitgebreid onderzoek (inclusief foto) was niet echt iets te vinden. Veroudering, ze was op leeftijd. Maar dat constante hijgen bij het ademen maakte ons niet vrolijk. Wel wakker. Want ze zat midden in de nacht ook als een snurkende vent rechtop of likte zich met alle bijbehorende geluiden.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Daarbij bleken drie bakken water niet genoeg om haar niet aflatende dorst te lessen. Dat ze enorme hoeveelheden urine produceerde was op zich nog niet zo gek, maar toen die plassen op enig moment de daartoe bestemde bakken niet meer bereikten vonden we het genoeg. Het diertje was op. Gelaten ging ze mee voor haar laatste gang naar de dierenarts en lieten we haar daar waardig, humaan en in alle rust inslapen. Zeventien en een half jaar oud geworden. Bovengemiddeld voor de katten die wij ooit tot de onzen rekenden. PoesPoes was er nog een uit de generatie van de jaren negentig. In  huis gekomen met haar broer en ooit samen met nog een huispoes en onze hond samen zorgend voor een hoop leven en sfeer in huis. Ze was voor sommigen heel lief, kwam bij mij op schoot, bij verder niemand anders. Ze maakte mij ’s-morgens wakker door dwars over me heen te lopen als ze vond dat het menselijk gesnurk nu wel lang genoeg had geduurd.

WP_001297Ze was dominant naar andere katten toe. Niet akelig, maar voldoende duidelijk dat sommige plekken in huis echt de hare waren. En als er een nieuw mandje kwam voor o.a. onze jongste telg Pixel, dook zij er met haar omvangrijke lijf als eerste in om dat ding te testen. Ze is niet meer, we hebben er een traan om gelaten en een glas op gedronken. Binnenkort komt ze in asvorm onze kant weer op en gaan we haar verstrooien in de tuin bij haar collega’s die haar vooraf gingen. Het is weer gezelliger in de poezenwereld. En wij ruimen wat zaken op die typisch voor haar waren. Daar horen de herinneringen overigens niet bij. We zullen haar namelijk enorm missen!

 

 

 

Russisch schaakspel

Mig 29 Red Knights.,Het is waarschijnlijk bijna vloeken in de momenteel ‘politieke kerk’ als ik zeg me altijd op een of andere wijze aangetrokken te hebben gevoeld tot het ‘Russische’ volk. Wellicht omdat het in de tijd dat ik die voorkeur ontwikkelde ‘not done’ was en je al snel voor communist werd uitgemaakt. Opmerkelijk genoeg kon ik zelf die zaken aardig scheiden. Ik vond gewoon dat alles wat ‘daar’ vandaan kwam interessanter was als wat hier gebruikelijk werd bevonden. Los van het feit dat ik ook veel op heb met de V.S., Engeland of Duitsland, de Russen (en in het verlengde Tsjechen) mochten altijd op een warme belangstelling rekenen en nog steeds ben ik in mijn collecties ook niet wars van een zekere voorkeur. Nu heb ik dat vorig jaar bij het balansen nog eens statistisch willen onderbouwen en kwam er toen achter dat het met die voorkeur in meer dan emotionele sferen nog wel meevalt. De Russische en Tsjechische modellen doen ver onder qua aantallen bij wat de Duitsers en Amerikanen leverden, maar toch hangt er bij mij altijd een zweem van sympathie over wat die Russen en andere Oost-Europeanen allemaal doen. Zeker een gevolg van mijn jeugd, en de wel eens beschreven bezoeken aan een Russisch straalvliegtuig of een (stief)vader met een voorkeur voor het merk Skoda in zijn handelsvoorraden. Die interesse moet je uitdiepen en dan lees je wat meer dan het gemiddelde kind of puber of de landen aan de andere kant van het ‘ijzeren gordijn’ over oorzaken en gevolg. Het is met die ogen dat ik ook kijk naar het Rusland van Poetin en het optreden van deze schaakgrootmeester tijdens de crises in Oekraine of op andere plekken aan de rand van zijn imperium.

Praag overzicht 1968Wat hij doet, is volkomen legaal, ook al voelen wij dat hier niet zo. Die opstandelingen die hem vragen om hulp zijn oprecht verbonden met het moederland en willen niets liever dan zich afscheiden van al die deelrepublieken die na de val van de Sovjet-Unie ontstonden en volken of stammen bijeen brachten die dat ofwel niet gewend waren. Maar aan de andere kant ook helemaal niet wil(d)len. Daarnaast zag je vanaf 1990 de westerse machtsblokken als EU of NAVO snel uitbreiden richting de grenzen van de vroegere Sovjet-Unie. Intussen is het zo (vanuit Russisch perspectief) dat de kanonnen van het westen via de NAVO-lidstaten Polen, Tsjechie, Letland, Estland en Litouwen, gericht zijn op Moskou. Echte buffers zitten er niet meer tussen. Met een geschiedenis die vol zit van overheersing en wantrouwen is dat een lont in een tamelijk groot kruitvat, maar wel een die simpel kan worden ontstoken. Rusland komt dus op voor haar rechten. Net zoals President Kennedy deed toen voormalig Sovjet-leider Chroetsjov raketten plaatste op Cuba. Dat viel compleet verkeerd bij de Amerikanen. En die ondernamen actie. Actie die meneer Poetin ook onderneemt. Sterke grenzen garanderen tenminste nog een beetje de veiligheid. En die grenzen zijn lang en ver reikend want dat enorme land heeft ook verbinding met het even expansionistische China, Japan en nog wat staten. Best een dossier om af en toe hoofdpijn van te hebben. En dan wil schaken wel eens helpen. Dat leidt af, dat geeft lucht. In Rusland zelf is heel veel mis, je snapt niet dat er mensen zijn die er willen wonen. Niet om de mensen, maar om het feit dat er een enorm rijke bovenlaag is gevormd die elke vorm van socialisme meteen heeft geeilimineerd. Met alle kwalijke gevolgen voor de  minder welvarenden in de Russische samenleving als resultaat. Maar bedenk ook lieve lezers, dat wij in het westen druipen van het boter op de bol.

Lada m.spoilers - geltonas_nelamboKijk naar het straatbeeld in de grote steden, wie een Lada rijdt is een pauper geworden, allemaal westerse auto’s. De eigen luchtvaartindustrie is zowat op de knieen gedwongen omdat elke vliegende vervoerder daar net als hier kiest voor Airbus of Boeing. Westerse consumentengoederen en kleding zijn in, kortom, we hebben grote belangen in dat land. Zo groot intussen dat we die boycots maar vooral moeten zien als bedoeld voor de buhne. In eigen land. Voor Poetin maakt het allemaal weinig uit. Daarvoor is hij veel te Russisch in zijn denken….