Van krekels en mieren…

Mijn tante Hannie, jongere zus van mijn moeder, was een noeste en hardwerkende vrouw. Samen met haar in  mijn ogen volkomen nutteloze man, mijn aangetrouwde Ome Jan, kreeg ze vier kinderen maar was meteen ook hoofdkostwinster. Ze had een grote mond, was stevig van postuur en daardoor meteen zeer geschikt voor een leidinggevende rol op wat lager niveau. Zoals zij op enig moment voorvrouw was bij een schoonmaakbedrijf dat bedrijfsgebouwen elke dag spic-en-span verzorgde. Zij liep daar dan in een witte jas in de rondte en deelde orders uit, controleerde of het werk wel goed werd gedaan en was bij vlagen meedogenloos voor werknemers die er de kantjes vanaf liepen. Ook thuis had zij de wind eronder, al moet ik zeggen dat ze wel buitengewoon vergevingsgezind was voor haar man die echt nergens voor deugde. En man van dertien ambachten en even veel ongelukken. Niets in zijn leven lukte. Of hij nu als vertegenwoordiger aan de slag ging voor van die automatische olifantjes of ander vee dat werkte op een ingeworpen kwartje, horecazaken trachtte te exploiteren of in auto’s handelde. Altijd eindigde het in narigheid en ellende. Oorzaak, anders dan mijn tante was hij te lui om te werken eigenlijk. Hij had wel altijd hele verhalen waarom het hem niet lukte.

Maar wij wisten aan onze kant van de familie wel beter. In de steun leven was een stukje handiger en minder vermoeiend dan altijd maar zoeken naar een stukje inkomen door hard te werken. Dus deed mijn tante het werk. En hoe! Werken was bij ons in de familie een belangrijk onderdeel van het leven. Met werken verkreeg je een stukje welvaart. Denk maar eens aan een nieuwe tv, of je kon zomaar een week op vakantie. Dat maakte je toch vrolijker in die jaren. En dus werkten wij altijd. Dat deed de hele familie. En soms kwamen die zaken bij elkaar. Zo heb ik nog eens een tijdje, samen met mijn oudere broer, voor mijn tante Hannie gewerkt. In de vakantieperiode, gewoon even wat bijverdienen. Nu was ik niet zo geschikt voor het schoonmaak vak zo bleek al snel. Ik ben nogal ‘vies uitgevallen’ en was beter in het met een poetsmachine omgaan om zo de gangen van die gebouwen glimmend te maken dan om vieze prullenbakken van anderen te legen. Nog erger was het om toiletten schoon te maken. Je weet gewoon niet wat je tegenkomt. Gelukkig duurde het voor mij niet zo lang, andere (bij)banen lonkten. Maar ik leerde mijn tante meteen van haar strenge kanten kennen.

Opvallend was dat haar kinderen iets hadden van de een of de andere ouder. Twee leken sprekend op hun moeder, maar hadden het karakter van pa, de andere twee leken op niemand, maar waren qua inzet en werkinstelling precies hun moeder.  Tante Hannie en Ome Jan verschenen nog wel op onze (in het vorige blog benoemde)oorspronkelijke trouwdag, daarna waren ze wat mij betreft buiten beeld verdwenen. Tot ze oud en krakkemikkig geworden af en toe opdoken bij mijn moeder thuis. En we er nog weleens tegen aan liepen. Tante Hannie was een lieve oudere maar ook fysiek vermoeide dame geworden. Niets meer over van haar strenge voorkomen uit de jonge jaren. Voor Ome Jan gold dat die nog steeds niets deed. Het was hem aan te zien. Ze overleden kort na elkaar. En bleken, naar verluid, tot op hoge leeftijd gek op elkaar te zijn gebleven. Het maakt dus niks uit of je hard werkt of niets doet. Daar gaan die persoonlijke emoties aan voorbij…zeker binnen die ouderwetse huwelijken…

Gelukkig nieuwjaar allemaal….

wp_20151202_031Ik wens alle dierbaren, lezers, medebloggers, Facebookers, Twitteraars, vrienden, kennissen, (oud)collega’s, relaties en wie verder ook een heel fijn nieuw jaar 2017 toe. In goede gezondheid, geluk, vol plezier en humor. Moge het weer een wat beter jaar worden dan het voorgaande. Op naar de nieuwe kansen. Maar eerst….proost! Op het nieuwe jaar!

Halve eeuw; Star Trek!

ussenterprisencc1701entvd0Ik kan me nog goed herinneren wat ik vond van die eerste Sciencefiction reeks die onder de naam Star Trek werd uitgezonden. Eerst in Duitsland, later ook in ons land. Het was net of er een andere wind woei door Tv-land. De hoofdrolspelers van de bijzondere soort, de verhalen voor dit tijd ongekend, net als de techniek die was bedacht door Gene Roddenberry. Die was op zijn eigen manier geniaal. Want bedenk maar eens dat deze reeks nu 50 jaar oud is, op 8 september jl. werd dat feit gevierd. Onlangs nog maar zag ik in de bios de laatste speelfilm in dit genre. Geniaal gemaakt en bijzonder spectaculair. Je zit met een 3D-bril op te genieten van wat er zoal over je heen walst. Dat was een halve eeuw geleden wel anders. De beeldbuis werd weliswaar gevuld met ruimtevaartuigen en dito wezens, als je goed keek zag je wel dat het allemaal van decormateriaal was gemaakt. Zeker als we kijken naar latere reeksen van dezelfde serie.

Star Trek first crewIk was gek op ‘Voyager’ met die geweldige Captain Janeway (nu te zien als Red in Orange is the new black), Seven of Nine en de gewelddadige Borg, een ras dat andere rassen gewoon overnam, verbouwde en dan opnam in hun eigen digitale bijenkorf. Fantastisch bedacht en soms met een knipoog naar het toenmalige politieke klimaat. Want Star Trek waarschuwde ook. Tegen doctrines of geloven die alles en iedereen willen opslokken om zo onze wereld als vrije mensen te kunnen domineren. In de jaren tachtig gebruikte men die metaforen voor de dreiging door de communisten, later kwamen daar natuurlijk de extremisten voor in de plaats. Star Trek kent ook zijn eigen fanclubs. De zgn. ‘Trekkies’ die zich identificeren met alle karakters van de diverse, al dan niet afgeleide, series. Ze komen regelmatig bij elkaar en kleden zich soms zoals hun helden of laten zich zelfs met grime of erger verbouwen. Zo zijn er gevallen bekend van fans die hun oren medisch lieten verbouwen tot die zoals de Vulcan Spock die droeg. En die Spock werd decennia lang vertolkt door Leonard Nimoy.

Star Trek captainsEen acteur die best nog wel eens spijt zal hebben gehad van die keuze, hij kwam nooit meer van het imago af dat met die rol van doen had. En als je kijkt naar wat Roddenberry allemaal bedacht in die beginjaren sta je versteld over wat er zoal is uitgekomen van de toen als ‘idioot’ betitelde techniek. Denk maar eens aan de draagbare ‘communicators’ die de crew van de Enterprise gebruikte als men onderweg was. Zie de moderne smartphones en je snapt wat ik bedoel. Of het gebruik van ‘fasers’, het antwoord op onze pistolen van toen. Lasertechnieken zorgen er voor dat we al aardig op weg zijn om die wapensoorten te ontwikkelen. Of we ook knoeperhard (Warp Speed) door de ruimte zullen gaan vliegen is maar de vraag. Vanuit de natuurwetten is dat nog onmogelijk, maar je weet maar nooit. Ook de transporters, dingen waarmee mensen van de ene plek naar de andere kunnen worden verplaatst, zonder een stap te verzetten, worden nu bestudeerd als technische mogelijkheid.

Star trek fans 160830100955-star-trek-fans-medium-plus-169Je weet maar nooit. Gene Roddenberry is allang overleden en werd op zijn verzoek de ruimte in geschoten. Hij ondergaat nu hoe het moet zijn als je in het echt ruimtevaarder bent. Voor de fans blijft het verklede leven op onze Aarde. En de hoop dat ook in de toekomst producenten en regisseurs heil blijven zien in het genre. Want als je vijftig jaar bestaat ben je belangrijk voor veel mensen en zorg je ook als fenomeen voor inspiratie. En dat zou je bijna een geloof kunnen betitelen. En in dit geval, een heel leuk geloof. Met heel veel fans, wereldwijd!

 

 

Verpakt verlangen…

divorceZe was zelf altijd aan de  stevige kant geweest, niet dik of vet, maar ook nooit echt slank. Haar lijf was daarentegen sterk gebleken en taai. Ze had nooit veel mannen om zich heen kunnen verzamelen en de ware was haar deur altijd voorbij gereden. Al was het haar wel eens gegund geweest om de ‘liefde’ te consumeren. Maar ze wist ook dat een figuur van een fotomodel niet in haar kerstpakket had gezeten toen Onze Lieve Heer die uit had gedeeld. Haar gezicht was wel strak en mooi en ze wist inmiddels wel dat ze met haar huiselijke instelling een goede vrouw was voor een daarvoor gevoelige man. Ze had met hard werken en het nodige studeren haar eigen kostje aardig kunnen verdienen. Ze reed in een nette auto, had een leuke flat, alle spullen die een mens zich maar kon wensen en maakte trips naar oorden waar andere mensen alleen maar van konden dromen. Toch vond ze wel dat die echte liefde nog eens in haar nu best snel vorderende leven een plek zou moeten vinden. Ze kon er soms wakker van liggen, werd dan onrustig, bang voor het vorderen van haar leven zonder dat ze zou meemaken hoe het was met iemand die echt van haar kon houden om wie ze was.

Tot die dag dat er een timmerklusje aan haar huis moest worden gedaan en ‘hij’ binnenstapte. Een Noorman op oudere leeftijd, lang gekruld blond haar, een baardje van een paar dagen en breed in de schouders. Hij had helder blauwe ogen en een leuke lach. Terwijl hij aan het werk ging keek ze naar zijn spieren die zich soms spanden onder zijn  T-shirt, ze zag zijn stevige handen, rook zijn geur. Ergens in haar binnenste knapte iets, liep een warme vloeistof door haar maag en buik, reageerde ze fysiek op zijn aanwezigheid. Tijdens het koffie drinken sprak ze met hem over koetjes en kalfjes. Hij had geen relatie, was gescheiden geraakt (‘Tja, het werk, ik sloofde te me te pletter voor wat extra dingen, maar zij vond dat ik thuis moest zijn bij de kinderen..’) en niet echt op zoek naar iets anders. Twee dagen later vroeg hij van alles en nog wat aan haar en bloosde ze bij de antwoorden die ze gaf. Hij keek haar aan en ze smolt. Vroeg zich af hoe ze hem zou moeten binden aan haar verlangens. En overwoog dat hij net zo zou zijn als alle andere mannen. In plaats van zich fysiek bloot te hoeven geven bedacht ze daarom dat hij vast wel eens lekker wilde eten. En ze bereidde een dinertje voor dat hen beiden aan tafel zou houden en hem wellicht de avond er na bij haar op de bank. Het plannetje lukte prima, maar hij maakte verder geen aanstalten om op haar warme blikken en uitnodigingen  voor een warme kus in te gaan. In plaats daarvan pakte hij zijn spullen en bromde haar toe dat hij het heerlijk had gevonden, en vertrok. Zij bleef achter met de afwas en een ontevreden gevoel. Toen ze in de spiegel keek zag ze dat ze wellicht volgende keer iets anders aan moest trekken dan dat Roy Donders huispak. Kennelijk stond het haar toch niet goed genoeg en kwamen haar pluspunten en er net niet voldoende uit de verf. Zuchtend begon ze aan de afwas……