Mijn bekende mening over mensen met wie ik een bloglink heb opgebouwd baseert vaak op wederzijds respect. Dus, wie meent dat zijn/haar verhaal belangrijker is dan het mijne en je daardoor gewoon geen enkele reactie achter hoeft te laten aan mijn kant van het digitale gordijn gokt echt mis. Ik zelf ben nogal loyaal, noem het trouw. Mensen die leuk schrijven, gewoon over van alles en nog wat of leuke meningen geven (mag echt afwijken van de mijne) krijgen altijd een reactie. Wie me kent weet dat. En toch zijn er mensen bij die wel genieten van mijn reacties maar er in slagen om maandenlang nul komma nada retour terug te geven. Ik snap dat echt niet. Mis ik dan de frequentie waarop men uitzendt? Zijn mijn blogonderwerpen niet modieus genoeg of voldoe ik niet aan de eigen (al dan niet politieke) normen en waarden van die types? In het verleden kwam ik dat nog wel eens tegen. De linkse activisten, de schrijvers die menen dat alleen hun proza van wereldbelang is, maar wat ik van mijn kant oreer beneden de eigen waardigheid is van die lui! Nou, jullie kennen de meninggever, die raakt al snel verveeld rond die soort bloggers en verliest zijn geduld. Onlangs weer een gelinkte blogster verwijderd. Binnen 9 maanden nul keer gereageerd terwijl ze dat wel regelmatig bij andere bloggers doet en deed. Dan zit er iets niet goed. Knip…..draadje van die link verbroken. En hup verder met de dingen die er wel toe doen. Mijn geduld zit weer op de goede plek. Ik zoek wel naar een vervangende link. En zij die ik volg dank ik voor hun bijdragen n.a.v. mijn verhalen of reacties. Dat houdt de boel gezellig en vooral ook interessant. Stiltes zijn meer voor een eenzaam dorpje op de heide of zo… (Beelden: archief)
Al doende leert men en trainingen werpen op het gebied van goed verkopen vaak hun vruchten af als je daardoor leert om vooral signalen van prospectkopers goed op te vangen en te vertalen. Zonder talent geen resultaat en soms moet je de eigen karaktertrekken onderdrukken als je met de verkeerde mensen van doen hebt. Zo leerde ik in de praktijk van alle dag tijdens mijn dealerjaren (1977-1990) dat je soms geduld moet hebben of beter moet opletten. Maar eerst toch nog even een beschrijving van mensen waar je niks aan kunt verkopen maar die je wel veel tijd vragen. Sommige mensen hebben nu eenmaal een zee aan vrije tijd en weinig hobby’s en komen dan in showrooms vooral hun eigen verhaal vertellen. Nu zijn wij Amsterdammers niet zo van het geduld. Tijdens een uitzending van TROS-Actua op Wielen (of soortgelijke titel) had presentator Hein van Nieveld aangegeven dat de (ook door ons verkochte) FSO Polonez weliswaar aardig oogde en mooi was toegerust (..), het onderstel was nog steeds ouderwets en aan de achterkant zaten bladveren onder een starre as. Van Nieveld vond dat maar ouderwets. Zover niks nieuws, wij hadden zelf ook zo onze gedachten over die Poolse wagens en ik stak ze tijdens mijn vervolgverhaal dan ook niet onder stoelen of banken.
Op een dag, het zal de volgende na de uitzending zijn geweest, stapte ik de showroom binnen omdat ik de bel van de toegangsdeur hoorde. Ik keek rond en zag niemand. Opmerkelijk…want die bel ging niet voor niks. Dus nog even een rondje lopen langs de auto’s die stonden te glimmen in die verkoopruimte en verdraaid…daar lag een vent op de grond. Als een moslim naar het oosten gericht, maar wel kijkend onder de ook aanwezige Polonez. Ik vroeg hem wat hij daar deed. Waarop de arrogant kijkende jongeling mij min of meer toebeet dat hij wel eens met eigen ogen dat ouderwetse onderstel van die Poolse auto’s wilde zien. Maar dat hij intussen ook even had gekeken bij de Koreaanse Hyundai Pony en daar hetzelfde onderstel had geconstateerd. ‘Ik snapte toch wel dat dit een schandaal was en dat een beetje moderne Fiat zijn belangstelling meer zou trekken dan dit spul’. Ik vroeg hem waarom hij uberhaupt de showroom was binnengestapt dan…. Zijn antwoord was tekenend, hij wilde mij als dealer even wijzen op het feit dat ik ouderwetse wagens verkocht….. Mijn geduld was op. Ik zette hem fysiek even buiten de deur. Waarop hij aangaf mij nog wel te zullen krijgen….. Het waarom ontging me.
Maar vreemde kostgangers had die Heer daar boven soms. Overigens was die van Nieveld een vervelende vent waar het onze merken betrof. Of ze nu uit Oost-Europa, Japan of Korea kwamen, altijd bleek zijn voorkeur toch meer te liggen bij Italiaanse, Franse of vooral Duitse wagens. Dat is heel vervelend als je met de door jou gevoerde en verkochte auto’s je broodje moet verdienen. Hoe dan ook, na het buiten de deur zetten van die ene malloot heb ik me later leren inhouden hoor. Ik had gewoon meer geduld moeten hebben. En wellicht het noodnummer moeten bellen om een patient op te laten halen uit hun Paviljoen 3 (psychiatrie)….Maar het kwam uiteindelijk met de meeste bezoekers wel goed. Want als men langs kwam was dat in 80% van de gevallen niet zo maar, doch met oprechte intenties. En die vervulden wij graag en professioneel. Maar op de grond liggen was er niet meer bij….(Beelden: Yellowbird archief)
