Wie mij een beetje heeft gevolgd gedurende de afgelopen maanden weet dat we begin dit jaar afscheid moesten nemen van schoonmama die best een confronterend pijnlijke manier van haar eindfase moest meemaken. Zo wil je het normaal gesproken niet voor een geliefde naaste en dat hele verhaal heeft best mixed feelings opgeleverd bij ons in de familie. Maar uiteindelijk moet je accepteren, maar op enig moment ook afsluiten. Zeker als er daarna allerlei zaken passeren die niet alleen aandacht vragen maar ook de nodige stress op zichzelf veroorzaken voor dan de een en dan weer de ander in diezelfde relatief kleine familie van ons. Toch moest er ook een waardig afscheid worden genomen vonden wij na haar crematie. Je krijgt dan een pot met asresten thuis bezorgd waarmee je zelf maar even aan de gang moet om met enig respect te zorgen dat ook dat een plekje krijgt in hart en ziel.
En dus besloten we na enig familieoverleg om op haar verjaardag (de dag dat zij 98 jaar oud zou zijn geworden) die as deels en symbolisch uit te strooien op een plek die paste in de herinneringen rondom haar leven. Zij was zelf overigens nooit zo van de specifieke voorkeuren. Zij reisde in de goede jaren van haar leven best veel, genoot van dit of dat, maar een echt bijzondere plek konden we met de beste wil van de wereld niet ontdekken. Dus werd het de Amstel. De naamgevende rivier van onze stad waar langs zij een aantal jaren had gewoond terwijl ze haar jeugd ook nog eens had doorgebracht aan de Amstelkade in stadsdeel Zuid, in feite een zijkanaal van diezelfde rivier. We verkenden een plek die qua gevoel zou passen, op de grens van twee gemeenten waar zij ook nog eens had gewoond en kwamen op die datum van haar verjaardag bij elkaar. Reden per auto naar de bewuste plek en lieten haar stoffige grijze resten te water. Gevolgd door een bloemenhulde. Pet af, hand op het hart, arm in arm, afscheid. Het was goed zo. Het water nam de as op en verspreidde het al snel… Daarna samen naar het Chinese restaurant waaraan zij bij latere leven haar hart had verpand. Dat werd eten met haar gedachtenis in het achterhoofd. Wordt ook een traditie. Bij gezondheid en leven gaan we elk jaar met elkaar daar eten. Zo verdwijnt ze niet uit ons leven, vergeten we haar niet en komen we nog eens tot mooie herinneringen en anekdotes. Want die waren en zijn nog voldoende op te halen en te vertellen. Voor ons is de ellendige periode van die laatste maanden voor haar overlijden nu afgesloten. Het boek mag dicht. Dat helpt ook bij de verwerking…… (Beelden: Prive)
Mijn nog altijd zeer actieve schoonmama heeft langzaam aan door de gevorderde leeftijd wel wat last van haar benen gekregen. Een rollator is haar handige metgezel als ze zelfstandig haar dagelijkse boodschappen gaat halen. Blijken handige dingen, die vierwielige wandelstokken, al zijn ze lastig op te bergen in de kofferbak van een compacte auto als de mijne als er ook nog een paar personen en boodschappen mee moeten. Dit gesteld hebbend kom ik even op een gerelateerd onderwerp. Van die handhavers die menen dat bekeuren hun godgegeven taak is, maar aanhouden niet. Die in struiken liggen te loeren tot iemand iets verkeerds doet en hen dan per post de boete laten toekomen. Want de moed om je tegen te houden en aan te spreken op evt. wangedrag hebben ze niet. Vandaar dat je ziet dat vandalen en pakweg stoepfietsers gewoon door mogen gaan als ze behoren bij een inwonersgroep die wellicht wat al te veel vrienden heeft dan wel uit de kluiten gewassen. Dan maar kiezen voor het wat laffe noteren van kentekens.
Ik kom hierop omdat mij onlangs voor de deur van schoonmama weer eens een bekeuring werd verstrekt. Nou ja, hij kwam 3 weken later per post binnen. Wat wil namelijk het geval. Het flatgebouw waar zij woont kent in de directe omgeving een grote lagere school. Een school waarvan de verwende kinderen door de ouders massaal per auto, bakfiets of anderssoortig vervoer worden gebracht en gehaald. Op zich is dat soms vervelend, maar het was nooit aanleiding tot grote crises. Tot de gemeente waartoe deze buurt behoort, besloot dat naast die school (op de plek van een eerder afgebroken ouder gebouw) een nieuwbouwproject moest worden neergezet. De bouwers verbreedden na aanvang van de werkzaamheden hun werkterrein daarbij tot op de langs lopende straat. Inclusief trottoir en fietspad. Alles moest daardoor nu door een smalle corridor en omdat die afhalers en wegbrengers nu eenmaal niet bezig zijn met de rest van de wereld maar alleen met hun eigen kroost, werd het al snel chaotisch bij die school.
Altijdmijnmening 