Doet ie het of…?

Doet ie het of…?

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: kanarie-op-batterij.jpg

Nou die vraag stelde ik me ook toen ik uit de oude inventaris van schoonmama die deels werd verdeeld over de nakomelingen en ook voor een ander deel richting de kringloop verdween, een kanarie op batterijen vond. Het ding was stuk, hij zat op een plastic stammetje toen zij hem nieuw had gekocht, maar door de jaren heen is hij daar vanaf gevallen en was een van zijn pootjes gebroken. De lol van het ding was ook dat hij via een sensor beweging detecteerde en dan begon te zingen en met zijn robotkopje schudde. Zij vond het ooit prachtig en telkens als we op bezoek kwamen liet ze het ding zien. Maar eenmaal stuk keek ze er niet meer naar om. Na haar verscheiden vond ik het als modelbouwer wel een uitdaging om de constructie weer te herstellen. Dat lukte met behulp van de juiste lijmsoorten prima. Maar hij zweeg ook daarna in alle talen. Dus batterijhouder open gemaakt en de ongetwijfeld lege exemplaren (kleine knoopjes) vervangen door nieuwe. Het resultaat….hij piepte een keer en schudde met zijn kopje. Daarna werd en bleef het stil. Toch structureel stuk?? Ik was het ding bijna vergeten tot ik onlangs langs de boekenplank liep waar hij na die reparaties geparkeerd werd en het ding in volle heftigheid ineens begin te zingen en met zijn kopje schudden. Huh??? En sindsdien wordt ik in mijn mancave telkens verwelkomd door dat robotdiertje en moet ik altijd denken aan hoeveel lol zij had met dit soort aankopen. Want ze kocht wat van die elektronische spullen. Altijd gefascineerd door wat zo’n ding kon of hoe leuk het was dat het digitale klokje wat ze ooit kocht automatisch op winter/zomertijd sprong omdat dit op afstand via een of andere zender werd gedaan. Ze had er een stuk of vijf.. Maar dat kanarie-vogeltje is by far de leukste. Het minst nuttig wellicht, maar goed voor de glimlach. Zeker als hij na drie maanden ineens tot leven komt…. (Beeld:Prive)

In memoriam; oude digitale camera!

WP_20151010_002Onlangs probeerde ik het nog eens. Ik was de afgelopen zomermaanden weliswaar actief met fotograferen, maar nam daarvoor de smartphone mee of de compacte Japanner die me intussen al weer enige tijd vergezelt. Voor het Schipholwerk heb ik een grote Japanner met wissellenzen. Kortom, de Amerikaanse HP-Camera die ik nu een jaar of tien in mijn bezit heb deed vooral dienst als binnencamera. Voor de collecties en zo. Prima ding dat ik indertijd kreeg als alternatief voor een goedkopere HP die het na een sessie al liet afweten. De HP850 was een fijne compact camera, met nog slechts 4,5 MP, wat indertijd een enorme stap vooruit was vanuit de eerdere 1,5 camera’s die ik toen benutte. De HP had vier batterijen die redelijk lang meegingen, maar vooral een goede lens, een snelle processor en dat leverde goede kwaliteit op aan digitale foto’s. Ik liep er nog wel eens de stad mee rond om als een toerist overal plaatjes te schieten. Maar bloed kruipt waar het niet gaan kan en al snel waren die 4,5 MP’s toch wat beperkt en wilde ik meer. De Olympus camera’s die ik kocht als opvolgers hadden resp. 8,5 en 14 MP, de huidige smartphone passeert de 20MP al en heeft een geweldige lens om alles op te nemen.

WP_20151009_010De HP ging naar de secundaire fotosessies. Op een statief en dan maar foto’s maken. In totaal ruim 10.000 of meer. Lekker was dat je met een simpele druk op een knopje scherp kon stellen op 30cm afstand. Bij modelfotografie van groot belang. Maar juist daar ging het op enig moment verkeerd. Dat schakelaartje deed het op een bepaald moment meer niet dan wel. Ook raakte hij soms de datum kwijt in zijn geheugen. Maar het einde kwam sneller dan gedacht toen ook nog het dekseltje van de batterijhouder plotseling uit elkaar barstte. Het grendeltje compleet afgebroken. Natuurlijk nog even door geklooid met plakband en een elastiekje, maar alles bij mekaar opgeteld werd het toch een manier van werken die niet langer zo kon doorgaan. Afgelopen week was het afgelopen. Elke keer als ik een foto wilde maken schoot hij in een modus dat hij alles opnieuw wilde opstarten. Daar wordt je echt mesjogge van. Dus einde oefening. De HP gaat naar het grof vuil, onherstelbaar versleten. Ik doe hem met enig verdriet weg. Maar gelukkig lag er nog een Olympus met 8,5 MP, klein en handzaam en volledig van metaal. Nu eens zien of ik daarmee net zulke lekkere foto’s kan schieten als met de HP. Want een ding is zeker, kwalitatief kon die HP er wat van. Vandaar dit in Memoriam.