
Nou die vraag stelde ik me ook toen ik uit de oude inventaris van schoonmama die deels werd verdeeld over de nakomelingen en ook voor een ander deel richting de kringloop verdween, een kanarie op batterijen vond. Het ding was stuk, hij zat op een plastic stammetje toen zij hem nieuw had gekocht, maar door de jaren heen is hij daar vanaf gevallen en was een van zijn pootjes gebroken. De lol van het ding was ook dat hij via een sensor beweging detecteerde en dan begon te zingen en met zijn robotkopje schudde. Zij vond het ooit prachtig en telkens als we op bezoek kwamen liet ze het ding zien. Maar eenmaal stuk keek ze er niet meer naar om. Na haar verscheiden vond ik het als modelbouwer wel een uitdaging om de constructie weer te herstellen. Dat lukte met behulp van de juiste lijmsoorten prima. Maar hij zweeg ook daarna in alle talen. Dus batterijhouder open gemaakt en de ongetwijfeld lege exemplaren (kleine knoopjes) vervangen door nieuwe. Het resultaat….hij piepte een keer en schudde met zijn kopje. Daarna werd en bleef het stil. Toch structureel stuk?? Ik was het ding bijna vergeten tot ik onlangs langs de boekenplank liep waar hij na die reparaties geparkeerd werd en het ding in volle heftigheid ineens begin te zingen en met zijn kopje schudden. Huh??? En sindsdien wordt ik in mijn mancave telkens verwelkomd door dat robotdiertje en moet ik altijd denken aan hoeveel lol zij had met dit soort aankopen. Want ze kocht wat van die elektronische spullen. Altijd gefascineerd door wat zo’n ding kon of hoe leuk het was dat het digitale klokje wat ze ooit kocht automatisch op winter/zomertijd sprong omdat dit op afstand via een of andere zender werd gedaan. Ze had er een stuk of vijf.. Maar dat kanarie-vogeltje is by far de leukste. Het minst nuttig wellicht, maar goed voor de glimlach. Zeker als hij na drie maanden ineens tot leven komt…. (Beeld:Prive)








Ik maakte jullie als lezers in juli jl al eens bekend met het feit dat wij in een redelijke opwelling hadden besloten om onze trouwe blauwe compacte Tsjech in te ruilen voor een kek ogende rode van zeer recente datum. Wel aan, het rijden met de rode tornado bevalt tot nu toe meer dan goed. Al was het maar omdat de auto allerlei zaken heeft toegevoegd gekregen die we van de blauwe niet kenden. Die was ook al aardig van de luxe soort, maar deze rode lijkt alles mee te hebben gekregen wat men in de VW-Groep nog ergens op de plank had liggen. Zo springen ‘s-avonds de lichten even aan als ik de auto openmaak met de sleutel. Op afstand, dat spreekt. Hij maakt dus even duidelijk waar hij staat, maar geeft ook aan waar eventuele stoepranden of andere obstakels te vinden zijn. Dat licht gaat ook vanzelf aan in een tunnel of als het ineens donker wordt. Dat zelfde geldt voor de ruitenwissers. Druppels op het raam en hup, wissen…..Hoe harder het regent hoe sneller die bladen op en neer gaan.
Pure luxe en verwennerij. Mooi is ook de bekleding. En dan die opbergbak onder de voorstoelen. Handig. Ik word helemaal vrolijk van die fraaie velgen en bijbehorende Continental-banden. De grotere afmetingen maken dat ik veel eenvoudiger over verkeersdrempels heen kan rijden dan voorheen. Slakkengang maakte plaats voor die van een beetje hongerige rups. Maar ook het veercomfort is verbeterd. Ook opvallend, de meeste ritten gaan tegen een nog wat lager brandstofverbruik. Het aanwijzen als Euro6b voor de motor zorgt ook voor een betere verbranding en uitstoot, maar zeker ook voor zuiniger ritten. Op en neer naar Duitsland is de 1:22 al gehaald. Dat kon ik in die blauwe alleen bereiken als ik echt slechts 80km/u bleef rijden in de vijfde versnelling. Het audiosysteem is verbonden met het stuurwiel.
Wat is dat handig in de praktijk. Zenders wisselen of hard en zacht zetten van het volume is een genoegen. Ik word er vrolijk van. Iets minder vrolijk werd ik door de brief van het CJIB. Want de rode is ontmaagd. Eerste bekeuring binnen. In Leiden, toch net even te snel gereden en hup, op de flits. 49 euro meneer! Dat was even jammer, maar ja, kan de rode Tsjech niks aan doen. Die doet wat de baas wil. En die is derhalve meer dan tevreden. En voor hen die het interessant vinden, intussen zijn we 5.500 kilometer verder qua ervaring met deze zuinige vierwieler….(Beelden: Yellowbird archief)
