Zondagse klassieker; Shelby Daytona

Als eerste bewijs van de verhuizing van kennis, achtergrond en interesse vanuit mijn tien jaar lang bijgehouden autoblog naar dit toch meer algemene mening blog deel ik vandaag informatie met u over een buitengewoon bijzondere auto; de Shelby Daytona. De wat?? Zult u wellicht denken. En dus even wat achtergrondinformatie. Carroll Shelby was een Amerikaanse tuner die zich vooral richtte op modellen van Ford. Zo verbouwde hij de vermaarde Mustangs uit de eerste periode om tot meer dan respectabele sport- of circuitwagens en dat sloeg in de VS enorm aan. Maar Shelby kreeg pas echt een eigen naam en faam toen hij een Engels sportwagenontwerp overnam van AC en daar een werkelijk schitterend presterende open en zeer aansprekende auto wist te maken. De Shelby Cobra was geboren en zijn brullende motorgeluid en de zwarte strepen op straat bij vol gas wegrijden waren legendarisch.

Voor het echte racewerk waren die Cobra’s ook wel geschikt, maar bij de echte grote wedstrijden kwamen ze net niet voldoende uit de voeten. Dus besloot Shelby een bijzondere reeks auto’s te bouwen die op zouden kunnen tegen de vooral Europese concurrentie. En zo werd de Daytona Coupe geboren. Gemaakt in 1964 en 1965 en voorzien van de basistechniek die ook al bij de Cobra Roadster dienstdeed. De prachtig vormgegeven auto’s kwamen wereldwijd in actie en deden het bijzonder goed. Shelby verhuurde zijn wagens aan teams die er goed mee uit de voeten konden en zo won hij niet alleen prijzen maar kreeg ook extra vermaardheid. Aardig is dat deze racewagens van het begin af aan prima deden.

Met name toen een ontwerper bij vliegtuigbouwer Convair de achterkant van de Daytona nog eens opnieuw uitvond en de wagen daardoor langer werd en aerodynamisch verbeterd. De Daytona’s deden een paar jaar lang prima zaken voor de autobouwer die Shelby uiteindelijk toch was. Er werden in totaal zes van deze supersnelle en fraaie auto’s gebouwd. Een groot deel daarvan bestaat nog steeds en staat in musea of privécollecties uitgestald. Als eerbetoon aan een man voor wie ‘normaal’ niet goed genoeg was. Het kon altijd sneller, beter, vooruitstrevender. Zijn naam leeft voort in de vele auto’s die hij (ver)bouwde en nog steeds hoog op verlanglijstjes staan van petrolheads die niets moeten hebben van batterijauto’s. Nee een Shelby is bijzonder…de Daytona de eredivisie van bijzonder! (Beelden: Internet)

Fietsmalloten…

RF-01Soms lijkt het wel of we massaal stapelgek worden als we op een racefiets stappen. Alsof we met die strakke pakjes en die kekke handschoentjes ineens ook de duivel in ons lijf toelaten. Anders kan ik het gedrag van die zgn. toerfietsers soms niet verklaren. Ze trekken zich van God noch gebod iets aan, verkeersregels gelden niet voor hen, verkeerslichten staan voor J. Doedel op rood en waar een fietspad bestaat rijden ze liever over de rijweg. Is dat nu een vorm van massagekte? Zijn we allemaal potentieel Tour-de-France deelnemer als we de kilootjes er af trachten te rijden? Net of we dan ineens het burgermansfatsoen overboord mikken en een duivels genoegen schenken in het plagen van anderen. Een beetje fiets heeft volgens de wetgever een bel nodig, maar ook verlichting. Maar eenmaal op de racefiets schijnt dat niet zo te werken. Een simpel gebrul tegen andere weggebruikers of voetgangers is de norm voor het willen passeren en in de schemeruurtjes moet je de bewegende benen zien als een vorm van verlichting. Wat is dat toch met die lui?! Vorm van levensmoeheid? Arrogantie?

RF-03Of is het intelligentieniveau bij deze mensensoort compleet weg als ze een fiets tussen de benen krijgen? Ik moet er soms ook wel eens om lachen. Die snelle brillen, die strakke broekjes, die schoentjes, sokken en dat rugzakje. Mijn hemel, wat moet je toch veel doen om je image van sportieveling uit te dragen bij een groep andere mensen die je normaal geen blik waardig zouden gunnen. Nou ja die ene strakke fietsster uitgezonderd dan wellicht die zulke pakjes echt goed staat en die alleen al door haar vormen opvalt. Maar verder? Beetje zielige lui die toch te weinig aandacht krijgen van familie of collegae en daarom heel hard heel ver weg willen fietsen waarbij het verstand op nul gaat net als de zaadproductie. Want mannen die veel fietsen krijgen daar op termijn toch mee te maken. En dat houdt dan in dat ze hun gezinnetjes niet kunnen uitbreiden, nog meer fietsers op de weg kunnen zetten. In die zin keert de wal het schip. Want van mij mag het allemaal wel wat minder. Laten we nu eens afspreken dat we gaan racefietsen als we nog jong en slank zijn en menen kansen te maken op een professionele bijdrage aan een of ander team in de Tour-de-France.

RF-02Boven de dertig? Gewoon niet meer doen. Koop een Citybike en ga met vrouwlief naar het strand of zo. Boven de vijftig? Absoluut verbod tot racefietsen. Een elektrisch exemplaar verplicht. Scheelt veel rode koppen en belachelijke uiterlijken. En leer ook eindelijk eens de verkeersregels uit je stomme koppen. Want je hebt niet altijd voorrang omdat je asociaal hard fietst! Dat misverstand moet nu eindelijk eens worden weggewerkt. (foto’s: internet)

Driftende nostalgie

Speedway- driften in de bocht-2005-06-09Het was echt bij stom toeval dat ik een paar weken geleden op een zaterdagmiddag in mijn eentje op de bank zappend een van de leukste en meest spectaculaire sportvormen ooit tegenkwam op Eurosport; Speedway! Ooit plaatste ik er al eens een blogje over, maar omdat het kennelijk nog steeds wordt uitgezonden en ook goed georganiseerd doe ik dat nog maar een keertje. Speedway in de oorspronkelijke vorm wordt gereden op een 400 meter lange ovale sintelbaan met per heat vier motoren. En die motoren rijden niet zo maar een beetje rond, nee ze driften dwars door de bochten en de coureurs moeten zich met de moed die jonge mensen nu eenmaal in zich hebben, zien staande te houden en het gashendel laten werken voor evenwicht en onderlinge strijd. Remmen is er niet bij, die zitten helemaal niet op deze machines. En die benodigde techniek wordt geleverd door 500cc eencilinders die draaien op een methylalcoholmengsel dat naast het benodigde vermogen ook nog eens een heerlijke geur af geeft. De coureurs zitten in zware leren pakken vol logo’s, hebben schoenen aan met metalen zolen en hakken en hebben tegenwoordig ook nog eens neksteunen. Men rijdt met helmen op die bij de start worden voorzien van een gekleurde kap. Rood, blauw, geel en wit.

Speedway at the startDie kleuren bepalen de startpositie. Wie in de binnenbaan start heeft een groot voordeel, de buitenbaan is lastiger. Waren vroeger Nederlanders en Duitsers, naast Engelsen de grote mannen in deze sport, tegenwoordig zijn het Polen, Russen of Scandinaviërs die de prijzen verdelen. Het is ook een professionele, dure sport geworden. Sommige rijders hebben wel vier van die motoren bij zich. En een hele staf monteurs. Dit is nog steeds een populaire sport. In Engeland of Australië zitten de stadions vol bij wedstrijden van dit type. Dat is ook in Oost-Europa en Duitsland zo. De op TV uitgezonden wedstrijd was een soort Poolse competitie met een groot internationaal deelnemersveld. Ik kon me er niet van losmaken en genoot. Mijn jeugdjaren kwamen weer terug…. Samen met mijn moeder of later wat vrienden uit de toenmalige woonomgeving naar de wedstrijden om de Gouden Helm in het Olympisch Stadion, Tilburg of Assen. Met 30.000 andere toeschouwers. Kijken naar Nico van Gorkum, Pietje Seur, Kootje Boef en dat soort figuren. Allang verdwenen namen. Maar goed voor veel vermaak. Net als deze uitzendingen van Eurosport. Heerlijk….. Vrooooooooooooaaaaaaaaaaahhhhhmmmmmmmm