Juist nu loopt er een geweldig interessante serie documentaires bij de NPO (2) over de vrijheid van Pers in veel andere landen dan het onze. Waar we hier nog wel eens iets horen over terughoudendheid en zelfdiscipline, in veel van de in deze serie behandelde landen zie je dat die discipline daar soms met veel geweld wordt afgedwongen. Niks vrije Pers, niks openhartige media. Nee, gewoon censuur en wie zich daar niet aan houdt zal iets beleven. Op dat punt hebben wij het hier geweldig getroffen al zou ik denken dat sommige media zich wel erg voor het karretje van partijen als PvdA, GroenLinks of D66 laten spannen. Opmerkelijk ook dat die media en de achterliggende stromingen, juist die gekleurde media zien als wel geinformeerd en betrouwbaar. Terwijl het tegendeel vaak het geval is. Wie steevast de groepen ongewenste immigranten als ‘vluchteling’ blijft aanduiden dient een politiek doel, niet de waarheidsvinding. Uit onderzoek blijkt dat al die stromen voor 55% bestaan uit mensen die hier op grond van de vluchtelingenstatus niets te zoeken hebben. Maar dat past niet in het beoogde doel.
Die zelfde media zijn zeer terughoudend waar het de dictatoren betreft die worden gesteund door een achterban met stempotentie. Dus verzwijgt men de inmenging bij onze zaken door de Turkse dictator en vergeet ook het liefst de afkomst van groepen de boel verpestende jongeren in een of andere Nederlandse stad. Nee, want dat stigmatiseert zo….. Jaja. Maar het is ook het verzwijgen van een bestaand probleem, waardoor de oplossingen nog verder weg lijken dan ze al deden. Als ik het echte wereldnieuws wil bekijken doe ik dat tegenwoordige op de Duitse of Britse TV. Ik lees op mijn smartphone de kranten uit het buitenland of de bewezen neutrale media via internet. Het inhoudelijke verschil bij TV-journaals tussen NOS en RTL is echt heel groot vaak. De onderwerpkeuze dito. Geeft toch aan dat bij de NOS bewust gekozen wordt voor een zgn. ‘progressieve’ koers. We hebben nog net niet die loeiende Noord-Koreaanse nieuwslezeres in beeld, maar ik vrees voor de onderliggende gedachte. En dat is in een tijd waarin onze samenlevingen dreigen te scheuren, volkomen fout.
Vrijheid van Pers houdt in dat al die stromingen die we kennen in dit land aan bod moeten komen. Dat je kiest voor een bepaalde krant als lezer(es) is prima. Maar de strikt neutrale NOS moet dat gewoon blijven. Voor linkse propaganda kijk ik wel naar De Wereld Draait Door of Pauw. Daar is alles zo gekleurd dat het genante vormen aan neemt. Maar dat weet je en je hoeft niet te kijken. Gelukkig, in ons land is die keuze er. Elders niet. Hoe dat precies zit? Kijk naar de reeks ‘De pen en het zwaard’ op NPO2, elke zondagavond. Het doet de ogen open voor hen die menen dat we hier slecht bediend worden qua vrijheden. Gelukkig heeft iedereen de keuze om te kijken hoor. Ik doe dat, maar niemand hoeft! Nee, want als ik dat dwingend zou opleggen deed ik precies wat ik anderen wel eens verwijt…….. Mijn excuses op voorhand! Uw bescheiden meninggever!
Het CIS (de unie van samenwerkende staten) werd de opvolger. Anno 2016 zien we weer een sterk Duitsland, dat in feit de EU bestuurt, zorgt voor de enorme vluchtelingenstromen vanuit de arme en geplaagde gebieden in Afrika en Midden-Oosten. We zien een Russische Beer die langzaam aan haar verloren gebieden weer inneemt. Goedschiks of kwaadschiks. Een leider aan het roer die de Russen weer zelfvertrouwen schenkt en de defensiemacht opnieuw brengt tot Sovjet-niveau’s. Poetin wordt een soort moderne Tsaar genoemd, Merkel de ‘Leider van Europa’. En de landen die tussen deze twee grootmachten in zitten kijken er naar en weten niet wat ze nu precies moeten. Kiezen of kabelen. Het lijkt er op dat die keuze nog wel eens een lastige kon worden. Feit blijft dat deze landen net als de VS een belangrijke rol spelen in de moderne geschiedenis en vermoedelijk ook de nabije toekomst. In hoop of vrees. En wij in ons kleine landje zullen daar mee moeten leren leven. Of we nu willen of niet.
Kerstmarkten moet je in Nederland niet zoeken. Althans niet van de soort zoals ik ze qua beleving het leukste vind. Nee, daarvoor moet je toch echt naar de Duitse steden. Die hebben een grote traditie op dit punt al wil het ook daar wel eens wat verschillen qua sfeer en aanbod. Samen met onze Soester vriendjes togen we ook dit jaar weer richting de Duitse aanbieders, boekten een betaalbaar hotel in het voor ons vooraf onbekende Gelsenkirchen inclusief een tweedaagse tramkaart. De tram (in feite een soort metro, want men rijdt een deel van de route ondergronds) heeft een kwartier of drie nodig om van hotel naar Essen te komen. En dat Essen is intussen een wereldstad geworden met de daarbij behorende uitstraling. Heel anders dan hoe ik het in de achter ons liggende decennia vaak heb ervaren, want we kwamen hier vaak en graag. Maar het is voor een dagtripje inclusief shopping net even te ver geworden. Dus was ons bezoekje dit keer welkom en verhelderend. Dat laatste ook letterlijk, want de Essense Kerstmarkt is geweldig qua uitmonstering en verlichting. De sfeer zat er goed in, de hapjes en drankjes waren lekker en we vonden zo links en rechts wat kleine zaken die we zochten.
Anders dan in ons hotel in Gelsenkirchen was de Wifi in een aantal horecazaken gratis en dat maakte dat we af en toe ook contact hadden met de resp. thuisbases. En de gesprekken werden diepgaander naarmate het peil van de gekozen (lekkere) wijn daalde in onze glazen. In het donker kwam de verlichting van Essen nog beter uit. Het was echt de moeite waard. En zoals altijd komen dan de Duitsers in grote aantallen naar de vele eet- en drinkgelegenheden om daar de dag te bespreken. Zoals het hoort met een glaasje Gluhwein, al dan niet met een scheutje extra sterke drank er aan toegevoegd. Wij namen onze geliefde hapjes, alleen daar te krijgen. Aardappelschijfjes gebakken in de vorm van pannekoekjes en een gepofte aardappel in de schil met een heerlijk sausje. Je eet er de vingers zowat bij op.
In vergelijking met Essen is Gelsenkirchen een provincieplaats. Met meer van een centrum zoals wij dat van vorig jaar kennen uit Duisburg. Rustiger, donkerder, maar best aardig voor een dagje in de week. De volgende dag bleek dat de winkels er trouwens aantrekkelijk genoeg bij lagen om nog wat van de gading te scoren. En om daarna in de zon huiswaarts te keren. Met wat tussenstops, maar dat is meer voor een ander verslag. Voor ons was het sfeervol, gezellig en geslaagd! Met dank aan de lieve vriendjes die we al zo lang kennen. We maken er een traditie van. Kijken nu al naar wat volgend jaar de bestemming zal worden.
We reden er jarenlang aan voorbij; Kranenburg, een wat ingeslapen dorpje tussen Nijmegen en Kleve. Maar naar ik onlangs vernam, zeer in trek bij Nederlanders die daar hun Duitse inkopen doen. Naar ik begreep is het plaatsje jaren geleden vrijwel in een soort spreekwoordelijke coma geweest maar zorgden investeringen in winkels aan de buitenkant van dit woonstekje voor nieuwe impulsen die het plaatsje weer terug brachten in het leven dat het vroeger ook heeft gekend. Wij rijden het liefst door naar Kleve. En omdat we dat tegenwoordig doen via de A12 en Duitse Autobahn, komen we Kranenburg niet meer tegen. Dat zit hem ook in de ellende van de provinciale weg tussen Arnhem en Nijmegen waar je op het laatste stuk consequent in druk verkeer niet sneller kunt dan 50km/u. Fnuikend als je behoort tot het doorgaande verkeer. Maar vrouwlief had bedacht dat we deze keer eens via Kranenburg terug naar Nederland zouden rijden. Was niet eens zo veel om en ik moet zeggen, het is wel een mooi gebied. Het plaatsje zelf stelt niets voor. De benzine is er 4 cent per liter duurder dan aan de noordwestelijke kant van Kleve, dus daarvoor hoef je het ook niet te doen. 
