En dus keken we als jeugdige leden van die vroegere MLW intussen verder dan de lengte van onze neuzen reikte. Al was het maar omdat we in die tussenliggende periode allemaal waren gaan werken voor de kost en daarnaast de nodige scholing doorliepen werden we op veel terreinen wijzer en zochten onze weg in die volwassen wereld. De een ging werken bij de Gemeente Amsterdam, de ander in het bedrijf van zijn pa, de volgende bij de Marine etc. Toch bleef de hobby een rol spelen. Nieuwe leden meldden zich en omdat ik zelf na een paar jaar banqaire ervaring te hebben opgedaan was terechtgekomen in de wereld van het Schipholse werken (dat trok als een magneet aan deze liefhebber) bedachten we op enig moment dat er iets moest worden gedaan aan de ook toen al negatieve invloed van vooral linkse activisten die rond de luchthaven met de meest idiote acties publiciteit zochten voor hun afkeer van de moderne tijd. Al snel zetten wij als groep een stichting op ter promotie van die zelfde luchtvaart waardoor we een tegenwicht konden bieden aan die fanatieke bedreigers van vele duizenden banen op de luchthaven.

Die stichting werd gedragen door veel van de oude en nieuwe MLW-ers, aangevuld met mensen van buiten met een speciaal professioneel talent. Met voorlichting, dia/film-voorstellingen en natuurlijk uitstallingen van schaalmodellen brachten we zo een positieve boodschap. Een gevolg van wat we in die stichting wilden bereiken was ook de uitgave van een eigen magazine, Stabilo, dat we samen vol schreven, daarna opmaakten, drukten en distribueerden. Adverteerders zorgden voor wat dekking van de kosten. Daar buiten organiseerden we exposities. Eerst nog bescheiden op kantoor van het bedrijf waar ik met wat medestanders zetelde, later zelfs in het Aviodome-gebouw op Schiphol waar we via een uitgekiende pr-campagne duizenden bezoekers trokken.

En de meeste luchtvaartbedrijven acte-de-presence gaven, soms met wel heel bijzondere zaken zoals een splinternieuwe reserveringscomputer, toen net in bedrijf bij Alitalia. Het eigen blad bracht ons ook bij diverse persconferenties in deze sector, we sponsorden o.a. de opkomende DDA met haar fraaie eerste Dakota-vliegtuig, en waren naast onze even drukke normale werkzaamheden aardig actief. We stonden in Utrecht op beurzen, deden allerlei andere promo-activiteiten en zorgden voor steeds meer positieve druk op de ketel. Toch was op enig moment duidelijk dat onze professionele activiteiten te veel vermengd raakten met wat we daarnaast deden in die luchtvaartwereld. Ik zelf maakte om moverende redenen vrij onverwacht vanuit de luchtvaart de stap naar de autowereld (zie mijn eerdere verhalen over werken op Schiphol..)en kreeg het daar aardig extra druk mee. Later zou ik een nog wat grotere stap maken en kreeg mijn inbreng in de Stichting en het blad een definitief afscheid. Kon er door gebrek aan tijd niks meer voor doen. Wat bleef was de hobby-beoefening. Zoals nu nog steeds. Terug bij af. Uit de kring van mensen die toen zo enthousiast met alles wat ik (beknopt) beschreef bezig was geweest, zijn nog maar weinig leden over. Veel zijn fysiek gaan hemelen, anderen compleet uit beeld geraakt. Maar de herinneringen blijven. Aan een mooie tijd en hoe kinderlijke fantasie en creatief vermogen overgingen in een professionele carriere. En wie over dat laatste nog iets wil lezen moet maar even terugkijken in het archief van dit blog voor de verhalen over de autobranche en het werken binnen de luchtvaart. In 2018 startte ik daarmee. Best interessant… (Beelden: Prive-archief)