Nee…met alle respect, ik kan niet echt koken. Laat staan een maaltijd die vleesloos door het leven moet gaan en ook nog eens (wat mij betreft) niet mag bestaan uit stengels en hele bladen sla of groenten. Niks voor mij. Maar de recente gebeurtenissen leidden tot een wonderlijk misverstand dat weer zorgde voor een actie binnen de familiekring die zowel erg lief is als wel zeer op prijs gesteld wordt. Tijdens de voorbereiding van de op mij toegepaste reparaties van het inwendige, hield ik een gesprek met de uitvoerende specialist. Een leuke vrouw die me recht voor zijn raap vertelde wat ze van plan was te doen. OK, heftig wellicht, maar hoe zou ik er daarna uit komen? Moest ik dan op dieet? Vegetarisch eten of zo? Bleek niet zo te zijn. ‘Gewoon eten wat je lekker vindt en dan merk je vanzelf wel wat je wel of niet kunt verdragen. Vegetarisch is goed voor de planeet, niet per se voor jou’. Het klonk me als muziek in de oren. Maar tijdens het vertellen van het verhaal aan zoonlief bood die meteen aan om vegetarisch voor me te koken als ik dat lekker zou vinden. Nu kan hij wel geweldig koken, en we hebben al diverse malen zitten genieten van allerlei zaken die smakelijk en soms pittig waren en door hem bereid.
Maar nooit met het idee ‘getver’ of zo. Nou, we ginnegapten nog wat over mijn smaak op eetgebied en ook het feit dat ‘pittig’ voor mij al snel leidt tot tranen in de ogen en een loopneus. Hoe dan ook, ik was nauwelijks ontslagen na de ingreep uit het ziekenhuis of zoonlief stond al bij ons in de keuken Ramen te maken, hij kan dat als geen ander. Twee uur treinen onze kant op, en ook weer terug, maar hij had dat er graag voor over. En het was ‘niet pittig’. Nou is dit een van oorsprong Japans gerecht wat zonder kruiden en zo meer niet zo smakelijk wordt. Dus je snapt wel, net terug uit het ziekenhuis, het was iets te veel van het goede voor mij. Tranen, loopneus en het idee dat ik van binnen toch een aanslag deed op de net gezette hechtingen… Maar…hij maakte nog veel meer gerechten en die waren veel zachter van aard. Veel eieren (nee we zijn zeker geen veganisten….) champignons etcetc. Heerlijk. Gewoon ter afwisseling. En het ‘valt goed’. Kortom, ik werk nu mee aan het verbeteren van de conditie, smaak, en de wereld van de dieren. Zelf zou ik kooktechnisch net aan kunnen komen tot aardappelen bakken en eieren koken. Ook aardig vegetarisch, maar veel minder voedzaam natuurlijk. En wat met liefde wordt gemaakt smaakt nog fijner. Nu maar hopen dat de treinen ook in de winter op schema rijden…want je gaat toch wennen aan verwennen…. (Beelden: archief, niet de juiste gerechten!)
Noemde computerproblemen als oorzaak, maar later bleek dat men toch echt onderuit was gegaan. Nagegeven, men betaalde uiteindelijk wel de uitstaande schulden. Wij waren aan het klooien met onze toen nog maar zo jonge kater Punkie. Dat arme diertje redde het niet en moest helaas aan zijn eind geholpen worden. Wat een emoties. 1,5 jaar oud geworden. En de oorzaak? Een auto-immuunziekte die zijn hele gestel aantastte bij gebrek aan eten en drinken na zijn geboorte. Zo triest. Tijd heelt vele wonden, het dempt tenminste de scherpste pijnen. Het regende ook in die bewuste week drie jaar terug. Maar dat weerhield niet om een paar dagen later in de trein te stappen en Roermond weer eens te bezoeken. Leidde af. En blijft een lekkere stad aan de Maas.
Zou er nu niet eens over nadenken. Niet om die stad, wel om het gedoe in het OV. Zo’n trip van 2 uur met een mondkapje op in een gele rups vol mensen waarvan je niet weet wat ze allemaal hebben gedaan aan preventie, of juist niet, het bekruipt me nu, toen totaal niet. Blijft toch vreemd niet? Sommige zaken zullen nooit meer helemaal hetzelfde worden. Ongedwongen ergens heen is nu best een dingetje geworden. Niet omdat je zelf de regels niet volgt of accepteert, meer omdat je weet dat er lieden zijn die er toch wat onbeholpen naief mee omspringen. Een bezoekje aan een supermarkt vertelt het verhaal. Men kruipt je in de nek, ook het daar werkende personeel, het deed me toen niks, nu wel. In drie jaar tijd veranderde de wereld. Zowel in het groot als in het klein. En wij allemaal hebben er mee van doen. Of we nu willen of niet. (Beelden: Yellowbird collectie)
Altijdmijnmening 