Victor….

Als een eik wordt geveld valt hij met veel gekraak. En dat geldt ook voor mensen die een onvergetelijke indruk maakten tijdens hun expressieve leven. Zo’n vent was Victor. Ik leerde hem via vrouwlief en haar collega/vriendin bij de Gemeente Amsterdam kennen. In 1968. Een stoere en voor vrouwen zeker aantrekkelijke vent met een snor en lang haar. Vrijbuiter, verhalenverteller, warm, half Oekrains en met een jeugd die niet meteen bol had gestaan van liefde. Die liefde zocht en vond hij bij het andere geslacht en daar was hij succesvoller dan tien mannen zoals ik bij elkaar opgeteld. Hij had dan ook veel mee. Als vriend was hij trouwens ook noest en sterk. Je wist over het algemeen wat je aan hem had en we beleefden ook heel wat avonturen samen. Vlogen overal in en heen, hij introduceerde me in de wereld van het fotograferen met een SLR-camera. Ik hem in de wereld van de luchtvrachtlogistiek. Hij was daarin een typische olieman. Je kon hem wegsturen naar bestemmingen in het Verre Oosten of Afrika. Altijd regelde hij onze bedrijfszaken prima maar had hij daarbij meestal ook meteen weer nieuwe relaties opgedaan of andere uitgediept. Hij reed in het begin vooral op de motor. Talloos zijn de verhalen die daarover te vertellen zijn. Van onwillige Russische merken tot fraaie BMW’s. Hij verkaste en verhuisde op enig moment.

Naar Nieuw Vennep. Bouwde daar direct weer een nieuwe kring vrienden en relaties op. Zijn brede inborst zorgde voor veel genoegens. Die vrienden werden deels ook weer vrienden van ons. En opnieuw werd er gevlogen en genoten. Samen in een stichting actief die de luchtvaart wilde redden tegen het toen al veel te heftige geblaat van Groenlinkse milieurakkers. Samen een luchtvaartblad maken. Met nog meer mensen, maar Victor was van de relaties. Dat kon hij als de beste. En fotograferen. Of luchtvaartavonden organiseren waarbij hij half Schiphol thuis uitnodigde en die mensen dan zijn zelfgemaakte films liet zien. En als het even kon ook zijn collectie Laurel & Hardy films. Want ook dat was een passie. Hij bleef in die luchtvaartsector actief, ik koos voor de auto’s. Onze levens bleven verbonden via de passie voor de luchtvaart maar de carrieres volgden een ander pad. Deden nog wel wat leuk was. Tentoonstellingen, bladen maken, vliegen.

In 1990 herintroduceerde hij mij bij het bedrijf waar hij toen op Schiphol werkte. Een rommelige toko en Victor trachtte het hoofd boven water te houden in die zaak. Heftig soms. Reed overtuigd Harley-Davidson en kocht die motoren ook overal en nergens voor de handel. Ik bleef maar kort bij die zaak actief, hij nog iets langer. Tot hij ineens besloot met een nieuwe liefde richting Frankrijk te vertrekken en heel wat schepen achter zich te verbranden. Echt afscheid nemen kon niet meer. Hij begon opnieuw! Ik zag hem nog een keer in 2000 bij het definitieve afscheid van vliegvriend Wim. Het was hartelijk en plezierig als voorheen. Daarna werd het stil. 18 jaar lang. Veel te lang. Onlangs bereikte me het bericht dat hij plotseling was overleden. In Frankrijk. Waar hij ook werd begraven. Uit de vele reacties op Schipholse Facebook-groepen maak ik op dat hij zeer wordt gemist. Gek genoeg komt dat verlies ook bij mij stevig binnen. Te veel meegemaakt samen, te zeer genoten. Een man vol passie viel ineens om. Een eik geveld. Ik hoop oprecht dat hij daar waar het universum ruimte biedt voor ons allen, opnieuw mag beginnen. Het is hem zeer gegund. En ik wens alle nabestaanden en vrienden van vroeger en nu sterkte bij dit verlies.

Zomerse geneugten

Terwijl ik dit tik is het zweten geblazen. Warm! Juni is echt zomers begonnen en zet ook zo door. Het maakt de dagen plezieriger, de kansen om ergens heen te gaan om daar nieuwe zaken te ontdekken, groter en de lol van de lange dagen groter.  Zomers weer maakt mensen ook vrolijker. Je ziet dat in de manier waarop ze zich kleden, gedragen, praten. Al ben ik dan weer niet zo enthousiast over al die barbecue-fans die zorgen dat je soms de tuindeuren moet sluiten omdat anders jouw huis blauw van de rook staat zonder dat je er om hebt gevraagd. Minder leuk is ook dat mensen tot diep in de nacht in de tuin of op hun tuinbankjes voor de deur gaan zitten kleppen. Ik misgun uiteraard niemand iets, maar laat me wel slapen als mijn fysiek daarom vraagt. Maar als ik het af zet tegen de zonnewarmte en het genoegen van zomerse taferelen ben ik zelfs op dat punt van die nadelen, mild. Je moet het maar accepteren. Zien dat we er mee leven.

Ik merk ook ik in de zon zitten nog leuk vind ook. Nou ja, een minuutje of tien. Als het me te heet op de botten wordt vlucht ik naar de schaduw, maar toch. Ik was nooit zo’n zonaanbidder en eigenlijk is dat nog zo. Ooit, in het zuiden van Portugal, daar genoot ik er wel van en werd zo bruin als een Portugese Adonis. Maar daar hadden we dan ook zo’n fijne bungalow met dakterras en zwembad voor gasten en een volstrekt leeg strand op 100 meter afstand van het complex waar we zaten. We wandelden er in Adam-kostuum de zee in en werden zo egaal bruin zonder verbranden. Hetzelfde trucje een paar jaar later op Cran Canaria zorgde voor brandwonden van de redelijk ernstige soort. Dus nee, dat beviel niet. Maar zo’n Nederlandse zomer is echt iets voor me. Af en toe even een graad of 20 met wat wolken, wellicht een buitje en dan de volgende dagen weer lekker zonnig. Zo is het lekker. En ik hoop dat we er met zijn allen nog een tijdje van mogen genieten. (Beeld: Internet)

 

Over Wifi en een regendouche…

Ik weet nog goed dat wij vroeger als we een reisje maakten altijd letten op de luxe van een hotel. Mijn moeder was van die dingen. Thuis werd er een jaar lang gesappeld voor een redelijk inkomen en als ze dan een paar dagen vrij was moest er iets van luxe zweven rond die vakanties. Meestal in het Limburgse land waar ze zo gek op was en waarmee ze ons, als kinderen, ook besmette. Maar dat gold ook voor de hotels. Er moest een goede kamer zijn, met een bad faciliteit die beter was dan thuis, een restaurant dat in staat was een paar meer dan acceptabele maaltijden te verzorgen waarbij het ontbijt een feest moest zijn. Toen ik zelf op een leeftijd kwam dat ik reisjes ging maken was de vereiste voor de logeerplek min of meer gelijk. En nog steeds! Ik ben niet van de magere armoede. Een kamer moet ruim zijn, schoon, voldoen aan de laatste criteria en er moet als het even kan een bad in zitten.

Tv is leuk en als er ook nog iets van uitzicht bij zit vind ik dat wel een plus. Dat er een ontbijt wordt geserveerd dat je als overdadig mag beschouwen is een normale verwachting. Ik betaal ervoor dus wil dat dan ook geserveerd krijgen. Toch iets dat in de genen is meegegeven. Nieuw op het verlanglijstje, gratis en goede Wifi op de kamer of tenminste in het hotel. We maakten een paar maal mee in de afgelopen jaren dat die Wifi lastig te vinden was of tegen betaling voor een beperkt aantal MB’s. Een afrader van jewelste. Kom ik echt niet meer terug. En ik ben niet de enige zo blijkt uit een recent onderzoek door het vakblad ‘Zakenreis’. Welke voorzieningen wilt u op uw kamer zien was de vraag en het antwoord verbaasde me niet.

Veilig Wifi staat helemaal bovenaan bij 70% van alle reizigers en dan ook nog een van de beveiligde soort. Dat geeft wel aan dat de moderne reiziger heel anders onderweg is dan de vroegere. Daarnaast wil men ook een comfortabel bed (80%), een goed uitzicht telt ook mee. Dat een kwart van al die deelnemers aan het onderzoek een regendouche wil snap ik nog wel. Het laatste hotel dat wij benutten, afgelopen maart, had zo’n ding en ik moet zeggen, zalig! Als er dan geen bad is, dan liefst wel zo’n douche die zorgt voor een groot comfortgevoel. Onze eisen veranderen, hotels passen zich aan. Zelfs budgetketens als Fletcher doen aan upgrading. Die ervaring met zo’n hotel van die keten in Limburg ruil ik graag in voor een veel betere in het Brabantse land, waar bleek dat men bij Fletcher goed snapt hoe de eisen zijn veranderd. Comfort is alles en daar behoort dat Wifi gebruik net zo bij als een goede badkamer met alle luxe. Al was het maar omdat we thuis ook zo verwend zijn geraakt. Al moet ik dat bad nog eens bouwen. Met ingebouwde Wifi wellicht….

Het beeldje – 1

Nee, hij had er nooit veel achter gezocht. Dat beeldje wat hij vond bij die kleine kringloopwinkel in het oosten van het land. Op doortocht van a naar b had hij wat adressen opgezocht van dit soort winkels. Je wist maar nooit. Een bijzonder boek, of weer eens een prent van de een of andere wat onderschatte schilder of fotograaf. Voor weinig wilde hij dat dan wel meenemen. Ineens had hij het kleine ding zien staan. In een hoek vol meuk. Het had hem bijna aangekeken, al kon dat natuurlijk niet, maar hij had absoluut de andere kant op staan kijken toen hij een blik in zijn rug voelde prikken. En om keek. Dat bezorgde hem rillingen. Het was een vrouwenfiguur, naakt, maar wel aangetast door de tijd. Gemaakt van een een soort marmer of albast, mooi van vorm maar men een gezichtje dat bepaald niet leek op dat van Barbie-poppen of zo. Hij pakte het op. Het voelde heel vreemd aan.. Volkomen glad, maar ook warm. Dat kon niet zo dacht hij nog bij zichzelf, maar toch leek het zo te zijn. Hij keek op haar rug en onder haar voeten of hij een prijsje kon vinden. Maar niks. Daar hield hij al niet van. Maar goed, mee in zijn mandje waarmee hij had lopen sprokkelen. Die twee oorlogsboeken en dit beeldje maakte de stop bij deze winkel al de moeite waard. Bij het afrekenen werd er maar een fancy prijs gevraagd voor het beeldje. Men riep maar wat en hij vond die prijs voor zo’n aardig vrouwenbeeld best goed te doen. Ze ging mee naar zijn huis. Eens zien wat het was, opzoeken op internet of zo. Opvallend was dat zijn auto vanaf het moment dat hij instapte en wegreed stotterde en stootte. ‘Huh’ dacht hij nog even, nooit last van gehad, wat is dat nu ineens? Maar na wat geploeter schoot de wagen ineens vooruit en deed het verder voortreffelijk. Thuis gekomen pakte hij de diverse spullen uit die hij had ingeslagen. Zette het beeldje op een vensterbank waar hij wel meer prullaria op plaatste en vergat dat hij het had verkocht. Hij moest nog koken en zo. Morgen zou zijn vriendin komen en dan moest er het een en ander worden voorbereid. Toen hij na een uurtje ging zitten in de kamer en nog eens naar het beeldje keek ging er een schok door hem heen. Ze leek wel verkleurd. Ze had nu een soort huidkleur, en op de wangen van het minuscule gezichtje zat een blos. Kon niet, dit was pure fantasie en hij zette de tv aan. Even naar het journaal kijken. Maar op een of andere manier kreeg hij geen beeld. ‘Dat verrekte kabelbedrijf’. Hij bleef nog even proberen, maar gaf het toen op. Dan maar ff kijken op internet. Maar dat was ook uit de lucht. Dat krijg je nu van al die all-in pakketten bedacht hij zich nog. En pakte een boek. Als je dan niks kon doen met die verrekte elektronica dan maar lezen. En al snel was hij volkomen bezig met het verhaal dat hem plezier schonk. Een Scandinavische thriller. Altijd goed. Wat hij niet zag was dat het beeldje van plek was gewisseld met dat kleine paardje dat hij ooit eens van zijn ouders had gekregen. Zij stond nu dichterbij hem dan eerst. Hij zag het niet. Sukkelde wat boven zijn boek. En hoorde ook niet dat er zachtjes tegen hem werd gepraat….. (Wordt vervolgd)

Zomerse ergernissen 2 – (ont)kleding…

HWC 2En als ik dan toch bezig ben met observaties tijdens de vakantieperiode; ik verbaas me er over hoe divers wij ons kleden als het buiten echt eens zomers warm is. Je ziet dan veel mensen in korte broeken, blote topjes, maar net zo vaak mensen die kennelijk verwachten dat het weer ineens kan omslaan van zomers naar hartje winter. Het is en blijft Nederland tenslotte! Vesten of  truien, zelfs jassen worden gedragen. Lange wollen broeken zijn ook in. Dat snap ik echt niet. Al hoef ik veel van die korte broekendragers ook niet meteen dagelijks op mijn observatiemenu te zien hoor. Ik hoef trouwens maar in de spiegel te kijken en ik mag zeggen te weten waar ik in dit geval op doel. Zelfs na zes weken intensieve bruining zijn mijn stelten nog steeds wit. Noem het een harde huid of zo.

WP_20151212_005De enige plaats waar zelfs ik bruin werd was de Algarve, jaren geleden. Maar verder? Een paar rode knieen wil nog net lukken. Hoe dan ook, korte broeken zijn voor mensen met mooie lijven en dito benen. Voor mensen ook met niet te veel haar op die benen, en al helemaal niet voor hen die gewoon kantoorsokken combineren met sportschoenen of sandalen. Hou dan je lange zomerbroek gewoon aan. Het is vreselijk om naar te kijken…. Dames met de behoefte zich te ontkleden zijn welkom uiteraard, ik berichtte er al eerder over, maar verzorg je intussen dan wel een beetje. Zweetplekken in de oksels zijn een beetje genant, uitstekende haren links en rechts ook. En als niet meer pront is wat pront moet zijn, draag dan een goede beha of desnoods bikinitop onder je luchtige zomerse outfit. Het is echt afzien soms in bepaalde hoeken van het land waar het om uiterlijke schoonheid gaat. Alsof we naast stukken van onze beschaving ook alle spiegels de deur uit hebben gedaan.

USL2Nu pleit ik zeker niet voor de boerkalook, verre van dat zelfs, zeker niet als onder die bedekking de uitvinding van de deodorant nog niet is doorgedrongen, maar af en toe moet je echt denken om de psychische schade die een willekeurige toeschouwer kan oplopen als je niet nadenkt over de aankleding (of ontkleding) op zomerse dagen. Maar verder…wens ik iedereen heel plezierige vakantiedagen toe hoor. Bedenk alleen wel dat ik op mijn reisjes en tripjes zal opletten wie zich wel en niet aan de normen en waarden van dit land houdt. En omgekeerd mag dat ook. Vandaar dat ik niet verklap waar ik zoal mijn blogs van inspiratie zal voorzien in de komende dagen en weken.

Reizen in een sardienenblik…

WP_20160531_021We zouden onlangs weer eens voordelig gaan treinen. Niets zo leuk als je laten rijden en dan nog naar een plek waar het leuk toeven is en je nog gastvrij wordt ontvangen. Voor ons zijn veel van die plaatsen in het zuiden van ons land te vinden. Dus op naar het station waar we de rechtstreekse trein naar Maastricht/Heerlen konden nemen. Op zich ging dat prima, ware het niet dat de trein te laat arriveerde. Net als de treinen naar Nijmegen/Arnhem, ons alternatief qua bestemmingen. Als de een te laat is komt de volgende in het NS-schema er achteraan en loopt dus ook vertraging op. Het treintype dat ons uiteindelijk vervoerde was een zgn. koploper. Dat zijn wat oudere treinen met enkele etage, waardoor je al snel het gevoel hebt dat je het warm krijgt en dat die gele rups wel erg over de rails heen en weer slingert. Bij een auto zou ik denken aan doorgesleten spoorstangen of slechte schokdempers. Vanaf Utrecht reden we intussen soms stapvoets naar Den Bosch. Geen uitleg van het personeel, maar we stopten zelfs op het station Culemborg, waar de deuren dicht bleven, dus dat was vast niet gepland. Wat we wel hoorden was dat het achterste deel van de trein in Eindhoven zou blijven staan, de voorste rijtuigen gingen door naar Heerlen.

WP_20160531_009Voor ons geen probleem. Wij zaten voorin, en dat bewuste treindeel passeerde onze bestemming, Roermond. Maar niet ver van Eindhoven kwam via de intercom een akelige mededeling. De hele trein bleef voorlopig hangen in Eindhoven. Er was een aanrijding geweest achter of net voor Weert en dat hield in, geen treinverkeer voorlopig. Tja. Wat dan? Bussen? Ook niks! Dus uitstappen dan maar. Eindhoven bekijken. Gelukkig was er markt, anders is het daar toch een kale toestand voor het station. De Bijenkorf bood soelaas. Een lelijk gebouw van buiten, maar prachtig vanbinnen en een geweldig aardig team. Zelden zo meegemaakt. Heerlijk gezeten met een keur aan bladen en kranten en een heerlijk stukje gebak bij de koffie/thee. Maar verder is dat Eindhoven toch niet onze stad. Terug naar Den Bosch dan maar. Gezelliger, warmer (ook letterlijk) en met een leuk centrum.

WP_20160531_026We gebruikten er de lunch op een gezellig terras, ik bezocht er een van mijn lokale favoriete winkels en we zagen dat de St. Jan nog steeds in de steigers staat. Na een paar uurtjes daar, toch maar weer op weg. Voor de spits in de trein. Ervaring leert dat je dan tot de hoofdstad kunt blijven zitten. Nou dat ging maar net aan goed. Volle en vooral korte trein stond ter beschikking op de lijn naar Schiphol. Mensen met koffers versperden overal in- en uitgangen en ook zitplekken. Handig! Hoe dan ook, we zaten en boemelden (anders kan ik het niet noemen als je soms 5km/uur rijdt) richting Utrecht. Daar stonden zoveel mensen te wachten dat het leek of we alsnog in de spits aan kwamen. Maar dat was toch echt niet zo. Alles vulde zich als een sardienenblik. Staande mensen, half op leuningen zittend, de portalen propvol. Japanse toestanden! Het werd een benauwd ritje in die Intercity. Bij het uitstappen was het een genot om de geur van de buitenlucht in te kunnen ademen. Wat een gebrek aan comfort bij die NS. Als je forens bent hou je het vast snel voor gezien. Nee, dit was niet het meest succesvolle tripje dat we ooit maakten. De bestemming niet bereikt, opgepropt in een te kleine trein en ook nog vertraging. Volgende keer gaan we toch maar weer met de auto. Dan maar een glas wijn minder…..

Kou!

WP_000357De winter is als ik dit opschrijf net op de terugweg en de temperaturen lopen onder invloed van een zuidwestelijke stroming in onze omgeving weer op tot flink hoge waarden.  We hadden een week waarbij de vorst even liet voelen hoe het kan zijn in januari en in sommige streken bleek zelfs schaatsbaar ijs te ontstaan. Aan mij is dat niet besteed overigens, ik ben niet zo van dat gladde gedoe op 1,5 centimeter bevroren water. Het doet me wel terugdenken aan winters die ons mensen overspoelden met de ongemakken die bij dit seizoen behoren. Sneeuw, gladheid, dik ijs. Zoals begin jaren zestig toen we een winter kenden die nu als horror te boek staat. Ongeveer alles wat normaal water was vroor dicht. De Amstel achter ons huis, de Zuiderzee, en de Elfstedentocht bleek een rampenplan. Zo koud, zo heftig. Met huizen die slechts op kolenkachels draaiden v.w.b. de verwarming en een steeds schaarser wordende anthracietvoorraad was het ook spannend hoe de boel een beetje gangbaar bleef.

Leeg terras V en D Hoofddorp...

Was best improviseren voor de meeste Nederlanders. Maar je had wel het idee dat de winter echt iets voorstelde. Sneeuw is ook zoiets. Ik heb in de herinnering dat er winters waren dat dit witte spul zowat tot de dakgoten lag en dat rijden best een hele oefening bleek. 1979 was er zo een. Ik was juist toen werkzaam tijdens de AutoRAI. Een sneeuwstorm legde het land lam. Mensen zaten in hun auto’s opgesloten, konden niet verder en werden dan soms van de weg geduwd door vrachtwagens die wel doordrukten. Hele huizen verdwenen onder een sneeuwlast en vooral het noorden van Nederland had hier zwaar door te lijden. De RAI werd intussen leger en leger, want wie komt er naar een nieuwe auto kijken als je met die oude niet eens in Amsterdam kunt komen. Ook in de jaren tachtig  was het soms heftig. We woonden toen in de polder op 30km afstand van de hoofdstad en op een bepaalde dag was de sneeuwval zodanig dat ik van werk naar huis 2,5 uur bezig was. En daarbij liepen we op 150mtr afstand van datzelfde huis nog vast ook.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Ik denk dat er 50cm sneeuw lag. Thuis bleek de schuur door sneeuw onbereikbaar en daar stond nu net die zo dringend nodige sneeuwschep. Kom er nu maar eens om. Het lijkt wel of we met verschuivende seizoenen van doen hebben. Het is soms wat kil, zeker, maar echt winters? Nee. Nou ja, de Amerikanen krijgen veel sneeuw, het Midden-Oosten soms, maar bij ons is het echt droef. Aan de andere kant, zit ik er echt op te wachten? Nee! Maar het blijft jammer. Al zijn al die herinneringen wel weer leuk. Met auto’s op het ijs. Toch wel wat anders dan een beetje krakend op je Noren over een weilandje. Vroeger, ja, of toen echt alles beter was? Die kou ben ik niet vergeten hoor…..Net zo min als de andere ongemakken….

Weer…

Het heelalTerwijl we ons door een van de koudste oktoberweken van de afgelopen 25 jaar heen worstelden kon ik toch niet anders dan denken aan al die lieden die maar blijven beweren dat we te maken hebben met een door mensen veroorzaakte opwarming van de aarde. En mijn twijfels daarover. Immers, in de hele wereld is te zien dat we van doen hebben met al dan niet langdurige extreme omstandigheden. Maar ook met meteorologen en oceanografen die melden dat het gevreesde ‘El ninjo’ effect daarvoor schuld draagt. Dat El Ninjo-effect doet zich voor in de Stille Oceaan ten oosten van Afrika en werkt door in alle andere oceanen. Het gaat om een plotselinge draaiing van de normale koude- en warme golfstromen. Daardoor wordt de atmosfeer beinvloed en veranderen patronen ven jarenlang min of meer gemiddeld weer. Was altijd al zo, werd ontdekt in de jaren zeventig van de vorige eeuw. Indertijd wist men het ook zeker; de aarde werd kouder en kwam een kleine of grote ijstijd aan en dat zou zeker leiden tot enorme economische schade in het minst erge geval, maar tot uitroeiing van de mensen en dieren als schepselen ‘gods’ in het ergste. Maar het ijs kwam niet.

20061001110700_flashesWe kregen een paar jaar later te horen dat de verzuurde regen ons allen tot een voortijdig einde zou brengen. Weer een fase in de ontwikkeling verder waren het de gaten in de ozonlaag en weer later de smeltende gletsjers en polen. Kortom, elk tijdperk kent zijn eigen voorspellingen, zijn onheilsprofeten en door de ontwikkelingen van media en nieuws, zijn eigen dynamiek. Opvallend vaak (b)lijken de politieke oplossingen hetzelfde. Men doet niets aan de mogelijke gevolgen van al dat onheil. Nee hoor, als het water of het ijs komt dan zien we wel, maar verhoogt wel de milieubelastingen om zo de kas te vullen voor leukere dingen. ALS het water dus met meters zou stijgen laat men op basis van die schatkisten de bevolking gewoon verdrinken?! Nee natuurlijk. Het zijn argumenten om de eigen bevolking te laten opdraaien voor beleid dat  nu al decennia lang verkeerd is als je echt denkt dat de mensen en niet de natuurlijke fenomenen schuld dragen voor wat er qua weer en verandering in milieu aan de gang is. Wie niet horen wil moet maar voelen.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

In hoeverre horen wij dan niet? Nou, als je de GroenLinkse propaganda zou blijven volgen moet het hele verkeer worden lam gelegd, is reizen uit den boze, behalve per zeilschip, moeten forenzen maar op de fiets en zou de stadsverwarming moeten draaien op door windmolens opgewekte energie. Alle andere vormen van gebruik van energie zijn uit den boze en dienen extra te worden belast. Net als geluk of plezier. GroenLinks denken is gebaseerd op alles beter weten voor het volk. Ook wanneer en op welk moment dat volk mag lachen of wanneer het moet huilen. Een filosofie die gelukkig door 90% van de burgerij niet wordt onderschreven. Ben ik dan voor het blijven potverteren van grondstoffen die ons aan dat geluk kunnen helpen? Nee natuurlijk! Maar zolang we niet in staat zijn om tien jaar vooruit te kijken v.w.b. ontwikkelingen op het gebied van wat ik hiervoor beschreef zie ik niks in verder steeds maar hoger belasten van gebruik. Zoek nu eens naar alternatieven die geen kapitalen aan subsidies kosten. Zoals windmolens. Daarvan draait er echt geen een zonder subsidie en die dingen zijn vreselijk voor het landschappelijke uitzicht. Maar wellicht is dat ook wel een bijna ouderwets inzicht. Anno 2015 zijn die dingen lelijk. Over tien jaar vinden we ze mogelijkerwijs prachtig! Niet te voorspellen, net zo min als het weer. Kijk eens naar buiten en bedenk dan eens dat diezelfde blik van 40 jaar geleden had kunnen inhouden dat we nu tot het dak in het ijs hadden kunnen zitten. Niets is zeker, dus zeker niet die voorspellingen van onheilsprofeten!

Herfst

WP_20141004_003Als u dit leest is volgens de experts van KNMI en Meteo Consult de zomer afgelopen en zijn we aanbeland in de meteorologische herfst van dit jaar 2015. Vroeger op school gebeurde dat voor normale mensen pas op de 21e september, maar alles schijnt anders te moeten in dit tijdperk, dus we doen het er maar mee. Met het begin van die herfst eindigen de leuke dingen zoals evenementen, concerten, markten etc. die de zomer zo leuk kunnen maken, ook. We schakelen weer over van buiten naar binnen. Van de warmte van de zon naar de hitte van een hal vol mensen. Althans als je daar van houdt. Net als vorige jaren hebben we ons dit jaar aardig geweerd waar het dat genieten van..betreft. We bleven niet achter de geraniums zitten. Reden van hot naar her, reisden per auto, fiets, trein, boot, metro, bus en tram naar wat we op de agenda hadden gezet. En liepen ook enorm veel! Je zou er mager van worden…

WP_20150610_021Elke dag wel weer iets wat aandacht behoefde. Soms viel dat mee, in andere gevallen weer iets tegen. Een deel van die evenementen of bestemmingen beschreef ik hier al eens, veel andere liet ik weg. Want die kwamen in het verleden al eens voorbij. Ik ben een mens van trouwe bezoekjes of bekende tradities. Vreemd is een ontdekkingstocht en die zijn het beschrijven wat eerder waard dan een herhaling van zetten. De herfst is ook de periode van het jaar waarin de blaadjes van de bomen verkleuren. Van rood naar geel, van geel naar bruin en dan naar zwart. Tekenend voor alles wat groeit en bloeit. Vergankelijkheid als uitgangspunt. Want na de herfst volgt de vaak zo koude winter. De wisseling van de seizoenen ook voor kleding en kachel nodig. Die van ons is weer door de APK gekomen, de monteur was tevreden en snel weer weg.

WP_20150706_017Nu zou de gemiddelde lezer het idee kunnen krijgen dat ik vanaf nu besloten heb om helemaal niets meer te doen. Nou dat is een misvatting. In de afgelopen jaren is onze agenda aardig gevuld geraakt met zaken die van doen hebben met datzelfde genieten. Want dat doen we ook met vrienden en familie, met tripjes naar op enige afstand gelegen leuke steden, musea of wat ook. Er moeten weer de nodige kopjes koffie en thee worden gedronken met mensen die daar al maanden om vragen. Kortom, het blijft druk, maar in alle eerlijkheid dat willen we ook zo. Want die geraniums, tja, die hebben we niet eens in huis. Laat staan dat we gaan zitten kijken hoe ze groeien.

Zomerse geneugten

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Terwijl ik dit schrijf lopen de temperaturen op en op…..een hittegolf wordt voorspeld, Nederland kent zo haar eigen tropische waarden. Nu is het zo dat als het bloedheet wordt in dit land de vochtigheidsgraad vaak ook stijgt en de warmte vooral drukkend wordt. Toch zijn er vele mensen die nu om me heen lopen te jubelen. Leuk, tuin, strand, fietsen, wandelen, heerlijk! Een greep uit de kretologie en dadendrang de mij passeert. Maar zelf heb ik er weinig mee. Ik ben van het blonde, blauwogige type en die gedijen meer bij pakweg 21-23 graden met een beetje bewolking en droge lucht zonder al dat vocht. Loopt de temperatuur richting de dertig graden ben ik snel ‘buitenspel’ of lig op apegapen. Niks voor normale mensen die hitte. Wat moet je buiten in bredesnaam doen dan? Bruinen? Ook al zoiets. Ik word niet bruin maar rood. En tegenwoordig met al die waarschuwingen voor huidschade op latere leeftijd wil je dat ook zoveel mogelijk vermijden. Dus hebben we in de tuin niet alleen een groot zonnescherm, ook enorme parasols.

1353441374_0434f15c4eBuiten, maar dan toch nog onder dak graag. Want stil zitten is ook niks voor me. Ben altijd bezig. Lees, onderzoek, kijk verder dan de neus lang is, niet geschikt voor het betere niks doen. Ik moet altijd terugdenken aan mijn dagen als dealer-vertegenwoordiger. We hadden een succesvol bedrijf, er moest hard gewerkt worden. Voor de techniek en het afleverwerk van verkochte auto’s hadden we een aardige mix van culturen in dienst. Was het koud, zoals dat hoort in ons land tijdens de wintermaanden, waren de blanke monteurs in hun element. Maar kon ik de ‘gekleurden’ bijna afschrijven. Hoe hoog we de kachels ook opstookten, ze bleven bibberen, en het advies om dan maar heel hard te werken hielp weinig tot niets. Omgekeerd wist ik dat je in de zomer bij hoge temperaturen juist op die lui kon rekenen en dat we de blanke broeders dan maar als ‘uitgeteld’ moesten afschrijven.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Lente en herfst waren de beste seizoenen. Niet altijd handig in een bedrijf dat zomer en winter actief was. Nu was het wel zo dat als in de zomer ‘de vrouwen bloot’ waren de ‘handel min of meer dood was’. Dat scheelde veel. Al was je er als ondernemer of verantwoordelijke niet blij mee. Zomer is leuk, voor sommigen, maar niet voor hen die hun brood moeten verdienen in branches die niet meteen met die zomer van doen hebben. Doe je niet in badkleding, ijs, zonnebrandcremes of hotelkamers….vergeet het maar. Dus als ik minder actief ben op dit blog of elders in het digitale wereldje, dan weet u het. Ik lig uitgeteld. Tot de temperaturen weer normaal zijn, dan kom ik weer terug……:)U wilt mij wel vergeven denk ik….