Toen ik een jaar of 3.5 geleden de blauwe Tsjech vanwege zijn enorme ruimte-aanbod en zuinige motor aankocht wist ik zeker dat die me een aantal jaren trouw zou gaan dienen in de behoeften die wij als familie aan de auto gingen stellen. We ruilden een knalrode (Ferrari rood) kleiner model in dat nog maar weinig dienstafstanden had afgelegd, maar mij meer dan genoeg tevreden stelde omdat hij zo’n mooi uitmonstering kende en ik hem indertijd kocht met een prachtig pakket lichtmetalen velgen en bredere banden. Bij de blauwe was dat niet zo. Die was bijna no-nonsens. Wel metallic lak, wel cruise-control, wel airco, wel een goede stereo aan boord.

De rest was niet meteen ingericht op luxe, wel op comfort en als werkpaard bleek die fiks grotere Tsjech zijn door ons gestelde doelen prima te behalen. Maar hij was vooral ook zuinig en betrouwbaar. Als een echte Tsjech. Alleen zijn dat als fysieke soort mensen zelf wel grote drinkers, hun vervoermiddelen gelukkig geen afspiegeling van het volksgedrag… Hoe dan ook, de blauwe was intussen 7 jaar oud. De ‘ton’ gepasseerd qua kilometrage, dus maar eens rondkijken bij mijn vaste adresje in Rouveen bij Zwolle. Altijd tevreden over die professionele verkopers daar, het aanbod ruim en de service en garantie op koninklijk niveau. Na wat rondneuzen gekozen voor een impulsief ritje die kant op en daar ter plekke een proefrit in een rode crossover Tsjech. Groter, ook van de groene techniek, niet elektrisch maar op normale brandstof en met een behoorlijk uitrustingsniveau zonder dat het overdreven wordt gezien.

Alles wat ik wilde zat er op aan en in, twintig paarden meer dan de blauwe offreerde en met puike lichtmetalen velgen en de juiste banden voor onze Duitse ritjes. Kortom, die auto beviel. De kleur? Brandweerrood. Vrouwlief moest even slikken. Die is van de kleur blauw, ik meer van zilvergrijs. Maar ach….dan maar opnieuw kiezen voor knalrood. Prijs voor het geheel van de transactie speelt ook een rol. Levertijd i.v.m. aflevering en zo meer 3 weken. Dat werd wachten. Maar uiteindelijk ging op de 13e jl. het sein op groen voor de rode en kunnen we weer een paar jaar voort. Mijn zevende auto uit Rouveen, uiteraard mijn zoveelste eigen Tsjech. Ik blijf het merk trouw waar ik zo lang voor gewerkt heb. Al ben ik dan ongeveer de enige uit mijn vroegere periode in automotive. Maar dat zegt ook veel over hoe ik de kwaliteit van het gebodene weet te waarderen. Op naar opnieuw de nodige kilometers. Want als ik die maak gaat het mij fysiek ook nog steeds goed. Rood….afscheid van blauw. Het doet altijd even pijn. Net een partner zo’n trouw vervoermiddel. Maar we hebben de foto’s nog….En ooit gingen we van blauw naar rood…net als nu. Dus we maken daar maar een gewoonte van… (Beelden: Prive-archief)