Amsterdam – het blijft mooi….

Hoewel ik soms wellicht de indruk wek dat de stad Amsterdam minder mooi is dan ik hem echt dagelijks voor ogen heb, ik blijf er toch zeer van houden. Daar helpt geen rood/groen afbraakbeleid tegen. En toch wandelen we vaker door een stad als pakweg Weesp of Sassenheim dan door de eigen geboorteplaats. Dat anti-autobeleid van de huidige linkse stadsbestuurders is daar zeker debet aan. Want om nu een harinkje te halen bij de favoriete visboer en dan daarvoor eerst tussen de 4 en 7 euro te betalen aan parkeergeld is me echt te overdreven. En zo verlegden we in het verleden onze winkel- en wandeltochten naar plekken buiten de eigen mooie stad. Maar soms trekt het toch te erg en doen we precies wat de milieufreaks graag van ons zien, we gaan per metro naar het centrum van Mokum en lopen vandaar uit dwars door de stad heen in redelijk marstempo en intussen toch lekker ontspannen terug naar het oorspronkelijke uitgangspunt.

Dat kan soms een afstand zijn van vijf, acht of tien of meer kilometers. Uiteraard met een camera om de nek of een smartphone in de hand en ook genietend van alle mooie plekjes die Amsterdam nu eenmaal te bieden heeft. Net als toeristen, maar dan met de wetenschap en kennis rond alle straten, stegen en buurten die een Amsterdammer nu eenmaal heeft. Om telkens weer te ontdekken dat er grote culturele verschillen zijn tussen Nieuw-Zuid, Oud-West of Oost. Zeker veroorzaakt door de verschillende culturen die zich in de afgelopen decennia in Amsterdam vestigden en daarmee een stempel zetten op de wijze van leven en de uitmonstering van o.a. winkels. Als je probeert om de grote en bijna onherstelbare schade door de megalomane bouwprojecten te vermijden, is er nog heel veel stadschoon te zien in mijn stad aan de Amstel.

En we hebben in de loop van de jaren ook heel wat vriendjes meegenomen en soms blaren op de voeten bezorgd als het weer eens te lang wandelen was voor hen. Als de gelegenheid zich voordoet gaan we zelf elke week wel een keer aan de wandel. Niet voor de boodschappen, maar gewoon voor het genieten. Bij redelijk wandelweer en met het plan om weer dwars door de stad heen te snijden om te zien wat er nu weer is veranderd, of wellicht nog leuker werd. Of hetzelfde is gebleven als je het vergelijkt met vroeger. De Westermarkt, Jordaan, Leidseplein, P.C. Hooft, Zuid, De Pijp, Amstel, Oost. Want wat men in het Kremlin aan de Amstel ook met die mooie stad aan IJ en Amstel uitspookt, hij blijft ons trekken als nostalgische katalysator van herinneringen. Daarbij, echte Amsterdammers zijn leuk in de omgang en het taaltje dat men bezigt uiterst herkenbaar. Als je de goede plekjes maar weet te vinden. Binnenkort dus weer op zoek…..genieten!!

Verwaarloosbare oldtimers…

Zodra er een treffen is van oldtimers, en dan bedoel ik niet ouderen met een rollator, maar meer de gemotoriseerde vervoermiddelen die we als zodanig erkennen, is de publieke belangstelling vaak groot. Wie daar dan achter zo’n draaiende auto gaat staan weet dat de uitlaatgassen in vergelijking met de moderne varianten nogal stinken. Ze komen ook zowat ongezuiverd naar buiten en dat is een reden voor de milieumaffia om allerlei restrictieve maatregelen af te dwingen bij een Groenlinkse en D66-gedicteerde overheid. Milieuzones moeten er komen en de mensen die deze wagens rijden moeten extra belasting betalen en nog meer. Men haalt er allerlei argumenten bij, maar weinig feiten of cijfers. En als je die cijfers er wel bij pakt zie je dat van de 140 miljard jaarlijkse personenwagenkilometers die wij allemaal afleggen slechts 0,2% voor rekening komt van die gekoesterde oldtimers.

Daarnaast is onlangs gebleken dat alle milieumaatregelen die de landelijke en lokale overheden samen namen niet meer soelaas boden dan een soortgelijke percentage aan vermindering van uitstoot. 0,2%!! Verwaarloosbaar. Een enkele cruiseboot met vakantie vierende passagiers in de haven van Amsterdam of Rotterdam stoot even veel uit als een miljoen personenwagens! Dus die oldtimers stinken wel, ze dragen niets bij aan de uitstoot die door zo veel mensen en media wordt gezien als een grotere bedreiging voor ons leven dan aan de knoppen van atoomwapens zittende malloten, extremisten die ons leven aan willen vallen of de constante volksverhuizingen tussen landen en continenten.

Nee, de auto is de vijand van de groenlinkse mens. Jaja. Juist die oldtimers laten ons zien hoever we zijn gekomen met onze speurtocht naar beter, veiliger, schoner. Maar ook naar hoe ontwerp en styling van toen ons nu nog steeds kunnen ontroeren. Waarom we dat leuk vinden is vaak terug te voeren naar de jeugd. Een normaal kind observeerde zijn omgeving. Een jongen speelde met auto’s en vliegtuigen, een meisje had haar poppenhuizen en af en toe kwamen er ook kruisbestuivingen voor.

Maar wat je toen oppikte en meemaakte werd opgeslagen in het lange-termijn-geheugen en is nu bron van nieuwsgierigheid naar hoe het vroeger was en waar we al dan niet thuis in reden. Voor mij was en is het nog steeds een belangrjk onderdeel van mijn bestaan. Mijn carriere werd er door bepaald. Net als mijn interesses. Vandaar dat ik die oldtimers graag mag zien. En als ze stinken zie ik dat als lekkere lucht. Een lucht die ik weer vertaal naar die vrijwel lege straten van toen waarin je heerlijk kon doen waar je zin in had.

En waar je wist dat veel mensen die uberhaupt een auto bezaten deze koesterden om er dan slechts in het weekend mee op stap te gaan. En dat is nu met die oldtimer-bezitters ook zo. Kortom, zoveel is er niet veranderd! Behalve als je meent dat we terug moeten naar paard en wagen en zeilschepen. Verzuurde fanatici die ons zelfs onze industriele geschiedenis willen ontnemen. Mag niet zo ver komen. Tot dan moeten we gewoon koesteren wat was en is. En die oldtimers behoren daar bij! Op de weg en in de lucht.

Die simpele economische wetten…

Wat was het leven soms simpel vroeger. Nou ja vroeger, een aantal jaren geleden. Steeg de rente was er economisch iets loos. Dat gold ook voor de grondstoffenprijzen. Doken investeerders in goud of zilver dan wist je dat er ergens een conflict kon uitbreken. Zo maakte ik ooit mee dat tijdens een receptie ter ere van het zilveren bedrijfsjubileum van mijn toenmalige chef, diverse hooggeplaatsten (..) spraken over de enorm gestegen olie- en textielprijzen op de wereldmarkten. Ze hadden zorg om dit ontwikkelingen. Immers, dat had effecten op de handel en wij zaten in een business waar die handel cruciaal was voor het voortbestaan. Het bleek een paar weken later te kloppen. De oorlog (ik weet niet eens meer welke) tussen Israël en de Arabische buren brak uit en die spanningen zorgden voor investeerders en aandelenhandelaren die nerveus werden van dat oorlogsgeweld. De olieprijs was heel lang een graadmeter voor onze economie. Hoge olieprijzen zorgen namelijk voor enorm hoge productprijzen omdat wij als consumenten maar nauwelijks snappen hoeveel invloed olie heeft op ons bestaan.

Immers, zonder olie geen chemie, en zonder chemie geen plastic, cosmetica, geen benzine, diesel of gas, geen kleding, geen…nou ja wat niet eigenlijk. Maar sinds een aantal jaren is die olieprijs buitengewoon laag. Van schaarste lijkt geen sprake, de oliepompen in de OPEC-landen en Rusland draaien op hoge toeren, de markt is verzadigd, daardoor geen prijsdruk omhoog maar omlaag. Voor de kust van Rotterdam en Scheveningen liggen tankers vol met dat spul te wachten op betere tijden. Want die oliebedrijven gokken soms op prijsverhogingen van enkele centen per vat olie om hun lading te laten lossen. Verdienen ze nog wat voor de aandeelhouders. Ook de rentevoet voor lenen of sparen bepaalde vroeger nog weleens onze welvaart. Maar banken kunnen nu bij de ECB voor o,o% geld lenen en zetten dat dan weg tegen minimale percentages in een van de crisis herstellende Eurozone. Het zorgt voor een flink stijgende economie die mensen aan het werk helpt en huizeneigenaren aan gunstige hypotheken.

Wie weet nog dat we ooit (1978) 12,9% betaalden voor onze leningen? En dat we voor spaargeld iets van 11% rente mochten verwachten en nog wat meer als we deposito’s vastlegden voor een bepaalde periode. Wat was dat allemaal simpel. En wat mopperden we allemaal op die rentes die we moesten betalen. Nu is dat mopperen verlegd naar de olieprijzen. Want ondanks die lage rentestanden betalen we aan de pompen nog steeds bespottelijk hoge literprijzen. Met dank aan de inhalige overheid die overal geld uithaalt om dat via een achterdeur weer terug te geven aan hen die het verdienen. Of om windmolens te subsidiëren die zonder dat geld helemaal niet zouden draaien. Kortom, het is allemaal ingewikkelder geworden. We kunnen niet meer zomaar wat aflezen uit prijsbewegingen. En dat is eigenlijk best link. Want zelfs een oorlog tussen de VS en Noord-Korea zien we daardoor niet aankomen. Lijkt me best een akelige gedachte….

Zomerse ergernissen 1 – Het verkeer.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Echt van de lange vakanties zijn wij tegenwoordig niet meer. Nee, die maakten plaats voor korte trips, een dagje hier of daar en een enkele overnachting. Oorzaak is niet alleen dat we met twee jongen katten thuis de boel de boel niet willen laten, maar ook dat we door het hele jaar heen tegenwoordig min of meer kunnen doen wat of wanneer we willen. Het oudere jongere zijn heeft niet alleen maar nadelen. Er kleven ook wat stressvrije voordelen aan. En zo reden we de afgelopen weken een paar duizend kilometertjes over de Nederlandse en Duitse wegen. Van Zeeland tot Drenthe, van Den Helder tot Duitsland. En dan maak je onderweg ook best wel het e.e.a. mee. Ik blijf me daarbij wel verbazen over de kennelijk vaak slechte rijopleidingen, de stresskippen, het gebrek aan inzicht, maar ook het volkomen gebrek aan respect voor verkeersregels in ons land. Men wisselt op de snelweg constant en zonder richtingaanwijzers van baan, rijdt gemiddeld 20-40 km/u te snel, haalt in waar het niet mag of kan, rijdt met de auto over rijwielpaden, parkeert waar het niet mag of kan. Rijbewijzen worden kennelijk uitgereikt bij aankoop van een grootverpakking boter of zo, want je kunt mij niet wijs maken dat mensen die echt hebben leren rijden bij een erkende rijschool zo slecht omgaan met die gedragsregels.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Spiegels worden voor doedel gemonteerd aan auto’s, motoren of brommers. Althans zo lijkt het. Geen auto die zo snel rijdt als die van de baas en hybrides zijn auto’s voor watjes mits je er niet mee in de linkerbanen van de snelwegen verkeert. Snijden is normaal gedrag, zeker als je ‘last minute’ nog even wilt afslaan met je door de baas geleverde SUV. Ja mensen, ik zat en zit me te ergeren aan dat gedrag. Bedenk maar eens dat deze ervaringen stammen uit de laatste paar weken, toen half Nederland met vakantie was en de wegen relatief leeg. Leg mij nu eens uit waarom iemand op een snelweg met vijf banen zoals de A2, waarvan twee ‘bezet’ door zich aan de regels houdend verkeer, drammerig in baan 4 blijft rijden. Officieel mag je die niet rechts passeren, maar moet je naar baan vijf om hem met een kilometer of 5 snelheidsverschil te kunnen passeren. De opgestelde verkeerscamera’s lijken zich wel te richten op de snelheden van de dames en heren automobilisten, niet op gedrag van andere aard. Ook snap ik niet dat als je op een driebaansweg een vrachtauto passeert iemand in je nek krijgt met een of andere bestelwagen of zo’n SUV, die net zolang op een meter afstand achter je gaat rijden tot hij je aan de kant kan dwingen. Baan drie is vrij, daar kan men je gewoon passeren.

Autobahn - 1Maar nee hoor, liefst door de voorganger heen. Helemaal snap ik het niet meer als je dan verderop in de meest rechterbaan die snelheidsduivel ineens langzaam ziet rijden en daarbij constateert dat er driftig wordt gebeld zonder een handsfreeset. Uitzondering? Dochutnie! De gemiddelde Nederlander rijdt steeds asocialer en heeft maling aan zijn medeweggebruikers. Is dat alleen voorbehouden aan automobilisten? Bepaald niet. Kijk eens hoe er gefietst wordt in de grote steden. Het over de stoepen rijden met fiets of scooter is meer normaal dan uitzonderlijk gedrag en tegen de richting in rijden hoort ook al tot het standaard oeuvre van de gemiddelde tweewielende mens. En de politie doet daar in 99,9% van de gevallen niets tegen. Onlangs zag ik in een Amsterdamse straat hoe twee agenten in een auto langs de kant van de weg stonden te kijken wat er aan verkeerschaos plaatsvond. Maar optreden was er niet bij. Nee, de heren stonden iets te eten bij een snackbar. Pauze! En dan mag het hoofdstedelijke volk even doen wat het wil. Kortom, mijn observaties van dit jaar bevestigen nog eens wat ik al eens eerder op dit blog constateerde. In het verkeer zijn zelfs de meest politieke correcte mensen horken. En wie maling heeft aan de ander in het verkeer zal dat thuis ook laten zien. Of in de politiek. En dan maar klagen over vervaging van de normen….jaja…..haha!

Inconsequent geklaag

Schiphol - oud beeld..Scan10213Terwijl ook ik aandacht gaf aan het eeuwfeest voor onze nationale luchthaven wil ik een aspect van een luchthaven als deze van enorme omvang toch niet onvermeld laten; geluid en de eventuele overlast die deze bezorgt aan hen die er niet ver vandaan wonen. Daarbij is het van groot belang te bedenken wat lawaai eigenlijk is en waarom sommigen mensen er wel en anderen geen last van hebben. Kijk, ik zelf vind het geluid van vliegtuigen geen enkel probleem. Logisch, ik koos immers zelf voor een woonomgeving die niet zo gek ver van die luchthaven af ligt. Altijd al in stedelijk gebied gewoond, en dat was dus nooit echt stil. In mijn buurt worden veel huizen verkocht aan nieuwe bewoners. De oudere trekken weg, gaan in appartementen wonen elders in de stad of wellicht daarbuiten. De nieuwe bewoners doen er alles aan om hun net verworven onderkomens te voorzien van voldoende isolatie.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

En wie dat niet doet kijkt weleens boos naar boven. Als er weer een vliegtuig of politie-heli voorbijkomt. ‘Al dat lawaai…’. Dat is opmerkelijk want wie in deze omgeving verkiest te wonen heeft altijd wel lawaai om zich heen. En moet dan niet gaan klagen. Je ziet hetzelfde bij mensen die ervoor kozen vlakbij de uitvalswegen van een stad te gaan wonen of niet te ver af van doorgaande snelwegen. Die klagen als ze thuis zitten over dat verkeerslawaai, maar maken wel gebruik van diezelfde wegen om er hun zakelijke of sociale leven mee op gang te houden. Geldt ook voor spoorwegen, of zelfs voor het wonen aan een kanaal of rivier waar schepen voorbijkomen. Wel eens langs gezeten? Als het een beetje druk is hoor je heel wat gestamp van motoren of geklots van de (boeg)golven. Klagen zit veel mensen in het bloed en Nederlanders klagen al over het weer dat het een lieve lust is.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Daarbij snap ik niet dat overheden en ontwikkelaars in het verleden wel in staat zijn gesteld om bebouwing toe te staan in de omgeving van lawaai of andere overlast producerende bedrijven of infrastructuur om daarna via allerlei procedures weer bezig te gaan om die overlast te beteugelen. Bouw er dan niet zou ik denken. Overigens zijn er natuurlijk ook woonbuurten waar diezelfde overheid snelwegen, treinenbanen of wat ook vlakbij aanlegde waardoor een voorheen stille buurt ineens barst van het lawaai of de stank. Dat je dan protesteert snap ik eerder dan in die eerdergenoemde situatie. Dat er dan ook nog wat vage en soms leugenachtige actiegroepen of zelfs politieke partijen streven naar een wereld zonder lawaai, het liefst een zonder tastbare economie, maakt het probleem niet kleiner. Ooit hadden wij hier buren die stemden op GroenLinks. Opvallend waren de posters bij hen aan de ramen, tegen Schiphol en de lawaaiproductie, maar beiden maakten zowel zakelijk als privé wereldreizen naar mooie oorden of plekken waar arbeid weinig hoefde te kosten. En dat meerdere malen per jaar. Kijk, tegen zoveel inconsequentie kon zelfs ik niet op. Maar vrienden werden we nooit. Al was het maar omdat ze er ook nog twee auto’s op nahielden van de aardig vervuilende soort. Kortom, van die steen en vrij zijn van zonden speelt dan ook een rol. Zelf wel last van overlast? Zin om daar iets over te schrijven in dit verband? Kom maar op!

TOOS

writers_blockWie mij kent en al regelmatig volgt hier op mijn mening blogs weet dat ik iets heb met startups. Met name omdat we in de moderne tijden al zo vaak horen of lezen over faillissementen van voorheen toch bekende bedrijven. Jonge mensen die dan de uitdaging aangaan om een eigen onderneming opzetten en hun ziel en zaligheid er in leggen kunnen rekenen op mijn steun in zekere zin. Een van die mensen is Tamara Mol. Ik heb haar ooit in een werkzaam verleden leren kennen als een steun en toeverlaat bij een reclamebureau dat zich bezighield met allerlei vormen van promotie maken. Tamara was daar accountmanager, maar ze blonk uit door haar inzicht, rust en talent om lastige situaties goed op te lossen. Een talent op zichzelf dus, met de nodige managementkwaliteiten. Ze leerde zich de rug krom om haar kennis en basis nog wat te vergroten. Sportte, maar hield ook van feesten. En wie organiseerde dan daarna de betaalbare taxi’s? Juist!

Tamara in haar rol als TOOSErgens in 2006 scheidden onze wegen. Zij trok verder, werkte voor een paar bureaus waar ze nog meer dan voorheen organiseerde en groeide uit tot een onderneemster. Vorig jaar zette ze de stap. Op het juiste moment in haar leven. Ze richtte TOOS op, een naam die gewoon aanhoort maar staat voor Tamara’s Office Ondersteuning & Secretariaten. Ze biedt haar diensten aan bij branche- en ondernemingsverenigingen of projecten voor bedrijven en overheidsinstellingen op gebied van marketing en reclame. Als ze haar secretariaatswerk aanbiedt doet ze dat voor o.a. het behandelen van mail, post, telefoon, website, social media-accounts, maakt ze nieuwsbrieven (en verstuurt ze uiteraard) organiseert bijeenkomsten en zorgt dat ze de spin is in het web van bedrijven en ondernemingen die juist om zo’n duizendpoot verlegen zitten.

Tamara MolIn tijden van kostenbesparing op FTE’s een geweldig alternatief. Tamara gelooft er heilig in dat dit een succes wordt, en guess what? Ik ook! Want zo’n TOOS wil je in huis hebben hoor. Het ontlast ondernemers of besturen van die ondernemingsverenigingen die hun werk er vaak bij doen. TOOS komt alles oplossen en naar ik begreep tegen zeer acceptabele tarieven. Haal je geen fulltimer voor in huis. Wel een buitengewoon gedreven onderneemster die werkt voor drie en ook nog eens een fraai plaatje biedt. Uiteraard bied ik haar een paar platforms. Dat verdient ze, al was het maar om wat ze voor mij en mijn werk in het verleden heeft betekend. Voor elke bolleboos een eigen TOOS zou ik denken! Wie meer wil weten moet maar even kijken op haar leuke website: www.toos-officeondersteuning.nl – een aanrader!

Schaamteloze BOA’s

OLYMPUS DIGITAL CAMERAIk zal niet ontkennen dat ook ik wel eens heb gedacht dat een baan als ambtenaar me wel iets zou lijken. Gewoon geen commerciele doelstellingen hoeven najagen, niet 65-80 uur per week moeten werken maar hooguit 30-40 en altijd zeker weten dat jouw salaris op je rekening werd gestort, of je nu hard werkt of niet. Je hebt er echter een bepaalde mentaliteit voor nodig, en die mankeert nu eenmaal aan mijn genen. Ik stoor me in de meeste gevallen zelfs aan de mentaliteit, denkwijze en het gedrag van veel van die overheidsdienaren. Maar, ik snap nog wel dat je als jeugdig niet ambitieus mens kiest voor een baan bij de overheid met al die bescherming en garanties op een levenslange carriere. Dus enig begrip…meer niet. Ben je echter nergens voor geschikt gebleken, hobbel je in een uitkeringssfeer wat rond en krijg je de kans om te werken voor dat geld, pakken sommige mensen dat met enig plezier aan. Ze kunnen dan conducteur worden, bij de plantsoenendienst werken of, en dat zijn de strebers en respectzoekers onder hen, gaan werken als BOA. Bijzonder Opsporings Ambtenaren. Het woord zegt het al, ambtenaar! En dan ook nog mogen lopen met een soort politiepakje aan en een bonnenboek of minicomputertje in de achterzak.

WP_005173Waarmee je gewone burgers het leven lekker zuur kunt maken. Burgers die jou normaal niet zien staan, die jou niet aan respect of echte baan wilden helpen, omdat ze niet veel vertrouwen hadden dat het LO,BLO of MBO-diploma dat je niet eens volledig behaalde, voldoende onderbouwing zou zijn voor een goed functioneren in enig andere rol. Dus, die burgerij pak je terug. Temeer omdat je door de Chef-BOA, iemand die wel een echte baan heeft bij diezelfde overheid, doelstellingen krijgt opgelegd. Bekeuren, bekeuren en nog eens bekeuren. We zullen ze eens laten zien wie wij zijn. En dus is elke verkeerd geplaatste vuilniszak, niet brandend achterlicht, of fietsende jongedame op een plek waar het niet mag, potentieel slachtoffer voor die boetedoening. Je schrijft je bonnetjes uit en voelt je een hele pier. Je bent BOA, en trots op je vak. Zeker als je foutparkeerders, of wat daar in jouw beperkte ogen voor door moet gaan, op de bon kunt slingeren. Daarvoor gebruik je dan ook nog eens verstoptechnieken.

OLYMPUS DIGITAL CAMERAJe verschuilt je in een portiek, wacht tot iemand voor een winkel stopt waar een stopverbod geldt, en als die persoon dan even naar binnen wipt snel je met je minicomputer in de hand op de auto af en print een bon uit. Zo, die is weer binnen…. Thuis, bij de familie vertelt je trots over al die overwinningen die je uit naam van de wet hebt gescoord. Je bent iemand, je voelt je goed. Alleen vreemd dat je zo weinig uitnodigingen krijgt voor kerstfeestjes en ook het aantal kaarten dit jaar uitblijft. Dat de familie niet meer belt en dat je eigen familie je schijnt te negeren. Lijkt mij ook de meest passende houding. Een BOA is een soort rat die leeft van de stukjes voedsel hem of haar toegeworpen. De goeden niet te na gesproken natuurlijk, als die al bestaan! En de rest moeten we na dit verhaal maar negeren! Vreselijke lui!

Achter je geld aan…

AdvokaatHet bestaan van een kleine zelfstandige, wat ik met mijn adviesbureautje toch ben, gaat vaak niet over financiele rozen. Niet alleen omdat door de crisis veel opdrachtgevers op het gierige af boven op hun budgetten zijn gaan zitten. Maar ook omdat ze door diezelfde crisis uiterst slecht betaalgedrag zijn gaan vertonen. Was het vroeger soms zo dat je binnen twee weken de jou toekomende gelden kon bijschrijven, tegenwoordig ben je al blij als men binnen twee maanden betaalt. Dat is lastig, want in mijn verlengde zit een keten van relaties die van alles en nog wat moeten doen of produceren als ik met mijn ongekend juiste en creatieve adviezen aan de slag ben geweest. Ook die lui sturen facturen en willen hun geld. En omdat ik later betaald krijg, verleg ik de financiele lasten daarvoor weer naar mijn crediteuren. Ben ik daarbij de enige? Vergeet het maar! De meeste bedrijven, maar zeker ook overheidsinstanties  houden er een bijzondere moraal op na als het gaat om betalen voor bewezen diensten. Sommige overheden nemen er vier tot zes maanden voor om hun betalingen te doen. Als ze die al doen, want door die lange termijnen verliezen ze soms ook het zicht op facturen en betaalopdrachten. Dat is heel vervelend. Zeker als je hoort dat de regering meer aandacht wil geven aan het zgn. mkb in ons land (en NEE, dat schrijf je niet met hoofdletters..), daar zelfs extra geld voor heeft vrijgemaakt. Het mkb heeft het daardoor dus lastig. En mensen in die hoek moeten dan maar zien hoe ze de huur betalen.

DecemberdipOmgekeerd moet je bij de overheid niet aankomen met een betalingstermijnvan zes maanden voor bijvoorbeeld de BTW-aangifte of je inkomstenbelasting. Of je maar meteen wilt aftikken! Ongelijke verhoudingen. Is er iets te doen aan die slechte betaalmoraal? Jawel hoor, ik ben redelijk strak in de leer. Als men niet op tijd betaalt schrijf ik een aardige mail, gevolgd door een iets minder aardige brief. Ik bel nog een keer en als er dan weer geen geld volgt gaat de vordering naar mijn juristenvriend die er even een stevig verhaal achteraan stuurt. Wie dan wederom niets van zich laat horen staat een maand later voor het hekje bij de rechter. En ga er maar van uit dat die de crediteur (mij) in dit geval altijd gelijk geeft. Want wie iets koopt moet betalen, wie iets afneemt ook. En als je niet laat weten het niet eens te zijn met de vordering (binnen vijf dagen na ontvangst factuur) staat buitengewoon zwak als het aankomt op veroordelingen tot dwangbetalingen. Kortom, het is soms sappelen in dat zelfstandigenbestaan…..en dan niet alleen omdat je alles zelf moet doen….je zult maar een mand vol klanten hebben……:) Overigens betalen de meeste klanten gewoon op tijd hoor. Zijn allemaal fatsoenlijke lieden natuurlijk!