Terug naar het JHM in Amsterdam…

Met onze Soester vriendjes maakten we onlangs ook even (flink wat) tijd voor een bezoek aan het hier al eerder beschreven Jooods Historisch Museum in Amsterdam. Dat vindt je tegenover het Waterlooplein en de Mozes en Aaronkerk. In het hart van wat ooit de echte oude Jodenbuurt van Amsterdam was. Voor vrouwlief en mij was het intussen al de derde keer dat we dit museum bezochten. Het blijft echter een zeer integere expositie waar men (ver)verleden en heden met elkaar vermengd. Naast de uitgebreide basiscollectie is er ook altijd iets bijzonders te zien. Dit keer een uitstalling van een reeks schilderijen en prenten van een (kennelijk) beroemde Poolse schilderes en een erg aardig overzicht over 100 jaar muziek. Dat daarbij Joodse artiesten een belangrijke rol speelden was en is logisch.

Tenslotte is dat de sfeer waarin het museum zich uit. Links en rechts heeft men de expositieruimte aangepast, de presentatie verbeterd, met erg handige en soms indrukwekkende kreten uitvergroot aan de wanden. Van de wijze waarop de Joodse medemensen al in de 19e eeuw nadachten over integratie en het wegnemen van weerstanden, valt veel te leren in onze zo turbulente en door sommige minderheden gedomineerde 21e eeuw. Omdat we nu zien dat dominantie van geloof alleen maar zorgt voor een tegenbeweging die weer leidt tot een loopgravenoorlog die zijn weerga niet kent. Dat werd in de 19e eeuw al gezien door Joodse wijsgeren. Niet slim, vermijdt de confrontatie en houdt je geloof gewoon voor thuis.

Het blijft ook mooi om te zien hoe wij eigenlijk nauwelijks door schijnen te hebben hoeveel die geloven ook op elkaar lijken en dat in basis veel van wat we zien als christelijk in feite niet veel anders is dan een opgesmukt deel van de joodse oer-religie. Confronterend voor de een, zeer interessant voor de ander. Ik behoor tot de laatste categorie. Naast het JHM is er met datzelfde toegangskaarten nog een viertal andere lokaties te bezoeken. Vijf-voor-de-prijs-van-een dus. Je kunt ook naar de overkant van de drukke Weesperstraat om daar de oude en grote Portugese synagoge te bezoeken. Meer dan de moeite waard. Maar ook de Hollandsche Schouwburg valt te bezoeken.

Een gebouw met een diep-trieste geschiedenis omdat daar tijdens de Tweede W.O. veel Joodse mensen werden opgevangen en per tram afgevoerd naar de diverse treinstations voor vervoer naar het Oosten. Maar ook het Nationaal Holocaust Museum en het Joods Cultureel Kwartier staan op de lijst van gebouwen waar je naar binnen kunt. Voor veel mensen zal het te veel zijn om in een keer te doen. Gelukkig is dat kaartje een maand geldig. Wij hadden de pech dat we uiteindelijk net een paar minuten in de Synagoge konden rondkijken. Toen was het donker en sloot men de boel. Maar indruk maakte het opnieuw. Dit museale pareltje in hartje Amsterdam moet eenieder toch eens bezoeken als je de kans hebt. Zeer de moeite waard. En….goed beveiligd. Voor het geval je het idee hebt dat je daar over de schouder zou moeten kijken tijdens je bezoek….

F van Feestelijk…

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Feest, een feestje, festiviteiten, ben ik er wel echt van? Als ik in mijn hart laat kijken, eigenlijk niet. Nou ja, een beetje verwennen met de verjaardag, een ander de eer doen toekomen die hen bevalt door aanwezig te zijn bij een georganiseerd feest(je), ik doe het, maar echt van harte gaat het vaak niet. Zal ook komen omdat ik niet zo van ‘hoeperdepoep’ ben, maar meer van het goede gesprek. Een op een en zo. Mijn eigen verjaardag vier ik al jaren niet meer zo intens als het vroeger wel werd gedaan. Ik spreid de gasten wat, opdat ze allemaal dezelfde aandacht krijgen en je aan het einde van de avond (of dag) het gevoel hebt echt te hebben genoten van de aanwezigheid. Nu stel ik het wellicht wat zwart/wit hoor, maar echt in de genen zit het niet. Hoewel mijn ouders er vroeger enorm van hielden om elke gelegenheid aan te grijpen ergens een feestje van te maken. Maar dat waren ook andere tijden. Hoogtepunten in een bestaan dat vooral bestond uit veel en lang werken, en dan was een verjaardag al genoeg reden om de hele familie bijeen te halen en aan te vullen met de omvangrijke vriendenschaar die ze indertijd bezaten.

kort-three-musicians-1930Het mocht wat kosten en de lekkerste hapjes en drankjes stonden op tafels, alle stoelen er omheen en ook de nodige rookwaar. Want dat had je toen, men rookte als een ketter en je was een slecht gastheer/vrouw als je die zaken niet verzorgde. Oma kreeg een advocaatje met slagroom en  de grammofoon zorgde voor de nodige muziekjes om de sfeer er in te houden. In het begin van mijn eigen onafhankelijkheid deed ik dit in de ware spirit van de afkomst ook nog even zo, maar daar was ik toch al snel klaar mee. Die mensen die je een of twee keer per jaar zag omdat het zo hoorde, maar verder niets van zich lieten horen, waren niet mijn meest ideale gasten. Nee, stoppen maar met die flauwekul. En dat beviel heel lang goed. Langzaam aan werden we ouder en kwamen de grote data. De verjaardagen zagen kroonjaren passeren, een daarvan werd met een surprise-party een paar jaar terug nog enorm verrassend en leuk. Alle vrienden en wat familie bijeen om te vieren dat ik zover was gekomen. Nog steeds in dank herinnerd. Men kwam van heinde en verre!

wp_20161130_004Overigens geldt mijn hier wat aangedikte afkeer van die feestjes niet zozeer de zakelijke festiviteiten hoor., Open huizen, openingen, introducties, shows etc. Dat diende een doel! Onze trouwdagen, en ook die lopen qua jaartallen aardig op nu, vieren we meestal in eigen kring. Gewoon met zijn tweetjes. Je doet het immers allemaal samen. Maar we gaan dit jaar weer voor een kroonjaar en dat vraagt overwegingen over hoe we wat en waar vieren. Klein, of net iets meer dan dat. Groots wordt het zeker niet. Past niet bij ons, de bescheidenheid zelve. Maar wat we doen zullen we vast, ook hier, delen. De eerste gedachten delen we nu al. Feestelijk….. Met een hoedje en een toeter en een vrolijk snoetje….

Muzieksmaak vertelt het verhaal over ouder worden…

Kort. musiciens (2)Ik word ouder. Merk het aan veel zaken die van doen hebben met smaak. Zo was ik vroeger helemaal into de toenmalige Rock en Roll, pop of zelfs Dancemuziek. Maar tegenwoordig krijg ik de kriebels van de manier waarop sommige ‘sterren’ zingen. Riedeltjes, toonladders, schreeuwen. Een echte ballade zingen ondenkbaar. Bij wat de tv-formats zijn voor talentenjachten geldt dat wie het hardste schreeuwt kans maakt op een titel van ‘Ster van het jaar’. Als ik luister naar alle would-be sterren hoor ik slechts valse noten, gebrek aan inzicht in ritmes en een buitengewoon slechte kennis van de taal waarin men graag zingt; het Engels. Natuurlijk, het is de leeftijd, maar toch…. Radiozenders die niet in staat zijn om normale en goede muziek uit te zenden. Het kan verkeren. Onlangs betrapte ik me erop dat ik lekker naar een goede jazzplaat zat te luisteren. Geweldige muziek, Duke Ellington en zulke lieden. Muziek van voor mijn geboorte zelfs of uit de jeugd. Prachtig! Waarom kreeg ik daar nu een warm gevoel bij? Ik had er voorheen niks mee. Klassiek kan me ook bekoren, maar dat is geen nieuws, dat was er al vanaf de lagere school. Kwestie van opvoeding en opleiding. Toch weet ik ook nog dat ik als jong mens soms de kriebels kreeg van juist die muziek die thuis werd gedraaid. Mijn ouders vonden opera’s en operettes mooi. Elke zondag stonden die platen op. IK vond het vreselijk. Maar de tik van de mallemolen is toch uitgedeeld. Ik vind het nu leuk. Mooi soms, ontroerend. Jemig, ik word echt oud…kennelijk…

NPO radio 2 en het ouder worden..

VeronicaOoit luisterde ik de hele dag via een transistorradiootje naar de piratenzender Veronica. Ik was jong en ‘wilde nog wat’ en dat piratengedrag sprak mij en mijn generatie zeer aan. We hoorden muziek die nergens anders werd uitgezonden. De verzuilde publieke omroepen kwamen echt niet veel verder dan de Kilima Hawaiians of de Selvera’s. Willeke Alberti was al te licht voor die lui en de Beatles kwamen helemaal niet voorbij de zuilenkeuring. Maar het avontuur Veronica duurde helaas maar kort. Den Haag greep in, de boot met zender strandde in een wereld vol behoudende politici. Gelukkig was er intussen een alternatief. De publieken werden ook wakker en kwamen met Hilversum 3. Dat ontwikkelde  zich tot een erg aardige zender en bij gebrek aan beter zette ik die zender indertijd graag aan. Maar naarmate de leeftijd groeit en je interessewereld verbreed raakt,  wordt dat gestamp van sommige bands iets te veel van het goede en koester je eigenlijk de muziek uit je jeugd. Een zender die daaraan voldeed bleek na enige tijd toch Radio 2 (de naam Hilversum verdween na enige jaren). De ideale mix van nieuws en muziek, soms afgewisseld door leuke programma’s waarin zaken werden behandeld die een normaal mens interessant vindt.

Radio satellietZo koester ik nog steeds de reeks programma’s onder de titel ‘Adres onbekend’ die het decennia lang vol hield en op haar eind vooral de zondagmiddag interessant makend wist te vullen. Maar er was een paar jaar geleden een kentering gaande bij de zender. Marktaandelen, luisterdichtheid, het moest allemaal anders. Dus ging men ook daar verjongen en vernieuwen. Oud en bekend moest worden vervangen door melkmuil en nieuw. Het waarom ontging me, want hun grootste luisterhit is de Top 2000 aan het einde van het jaar en daaruit blijkt overduidelijk dat mensen die net als ik nostalgisch koesteren in de meerderheid zijn onder de luisteraars. Hoe dan ook, de vernieuwing gaat maar door. Uitwisselbare stemmen, stompzinnige spelletjes, steeds meer Engelstalig en geen ruimte meer voor het Nederlandse lied. Ocver Duits of Frans praat ik maar niet eens. Radio 2 werd onlangs ook nog eens NPO Radio 2, alsof dat de wereld van die zender zou redden.

Radio 2 top 2000Maling aan de luisteraars, gewoon blijven veranderen. We zijn er nog niet, wat een paar jaar goed was in de middag wordt nu alweer verbannen naar de avond en Gerard Ekdom komt tussen zes en negen uur in de ochtend de eerste uren van de dag veranderen. Of het een verbetering zal zijn weet ik niet, maar ik vrees het ergste. Vorige week zondag, ik was het onnozele geneuzel van een of ander kind met een vervelende stem en flutmuziek zat, schakelde ik over op een andere zender. Radio Noord Holland. Normaal voorzien van wat oude en bekende radiostemmen zoals die van Anne van Egmond en nog wat oude profi’s die werden gedumpt door de grote omroepen. Bas Westerweel bleek daar actief en die probeerde me over te halen om naar de ‘Open dagen in de kassen van Noord Holland’ te komen. Zuchtend zette ik maar een CD-tje op. Zolang het nog kan, want ook CD’s zijn uit begreep ik. Maar daarbij ben ik nog wel regisseur in mijn  eigen programma. Nog wel…Maar je weet nooit hoe lang dat nog zal duren. Ik besef me nu dat ook ik moet toegeven..ik word ouder! (foto’s: Internet)

Anti-feestvarken…

15g3srcKijk, een goed gesprek bij een even goed glas, het bevalt me vaak als het zich voordoet. Mag ook gewoon een bakkie zijn met warme inhoud. Dat gesprek, dat is het. Omdat er meer is om over te praten dan de kat van de buren of dat reservewiel onder de auto van je vader 30 jaar geleden. Van feestjes met een hoog hoeperdepoep-gehalte moet ik absoluut niks hebben. Nodig mij er niet voor uit, ik kan er niet (meer) tegen. Welllicht te veel geleden in mijn jeugd. Toen was dat nog de standaardvorm voor vieren van feestjes rond verjaardagen etc. Maar op enig moment hebben vrouwlief en ik dat afgeschaft. Gewoon lekker zitten met lieve vrienden, een terrasje met de kinderen, een hapje met elkaar (en dat kan allemaal door elkaar gehusseld worden) is mij persoonlijk liever. De verjaardagen vieren wij dus vaak in kleine kring en met een uitgekiende samenstelling van gasten. Sommigen liggen elkaar niet en die moet je ook niet vermengen. Blijft de sfeer goed, net als het gesprek.

Blingbling lippen.....kussen beterHet is al jaren een garantie voor leuke vieringen der jaardagen met lieve vrienden. En die feestjes vieren we nu intussen al een paar jaar graag in enige bescheidenheid nu het ‘jongere’ er wat van af slijt. Laten we maar gewoon doen, al dat overdreven gehannes met vlaggetjes en een huis vol visite is niet aan ons besteed. Behalve als het kroonjaren betreft. Een jubileum, een unieke verbinding van mensen die al 5, 10, 15 jaar of nog langer duurt. Dan mag het en doen wij ook op bescheiden wijze mee. Maar zo maar? Nee. Dat leed en leidt nog wel eens tot irritatie en conflict. Onbegrip. Je zult maar van die feestjes zijn. En nogmaals er is niets tegen feestjes op zich hoor, een groep Facebookers leren kennen of zoals in het verleden wel een gebeurde, de bloggers van toen. Of het optreden van een geweldige DJ die mensen wil vermaken. Prima, dient een doel. Maar voor mijn eigen verjaardag hoeft dat echt niet. Bij anderen telt vooral het criterium of ik op redelijke tijd naar huis kan. Zo niet, ga ik liever niet. De tijden van lang doorhalen tot diep in de nacht liggen ver achter me. Jaja, pappa wordt ouder….

Kermis

WP_20150715_089Bij toeval kwamen we onlangs tijdens een uitje in het Brabantse land een fikse kermis tegen. Nu zie ik die ‘hier’ ook wel eens, maar vaak zijn ze dan beperkt van omvang. Deze Brabantse kende een aantal onderdelen die over de hele stad waar we bivakkeerden verspreid lagen. De meest vreselijke martelwerktuigen waren er te zien. Van een soort bakjes die werden opgehangen aan elastiek en dan omhoog geschoten. Door die opgaande beweging kwam het ding in een soort ritme terecht dat je mocht vergelijken met ruimtevaarders-oefeningen. Het jonge volk dat er in stapte raakte er helemaal verheerlijkt van. En beneden werden ze opgevangen door in strakke broekjes en shirtjes verpakte jonge dames die zich hadden opgedirkt of ze vanavond nog aan de man moesten worden gebracht. Zelfde beeld, een plein verderop. Daar stond een twee-armig apparaat dat denk ik 30-40 meter hoog reikte, in ieder geval uitstak boven alle aanpalende gebouwen, en waar aan elk uiteinde een open gordel was gemonteerd die naar schatting twintig man kon bevatten. Die gondels zorgden er via beugels en andere veiligheidsvoorzieningen voor dat de passagiers (..) niet naar beneden konden kieperen. Geen overbodige luxe want die armen gingen draaien en zwaaien en de gondels draaiden ook nog eens over de kop. Je kreeg waar voor je geld, want het leek er op dat men slechts bewusteloze passagiers wilde veroorzaken bij de exploitant van dit marteltuig. Duizelingwekkend was de snelheid en als je dan helemaal gek gedraaid was in de ‘vooruit’ schakelde het ding in de achteruit. Kregen zij die eerst achter zaten ineens de ervaring van hun ‘buren’. Er werd gegild, maar dat verstomde na enige tijd.

WP_20150715_090Ik ben na het stoppen van deze draaimolen na weer een ‘ritje’ toch eens gaan praten met een van de zeer jeugdige meiden die wat wankel uit het apparaat stapte. Of ze het leuk had gevonden en niet misselijk was? Ja, misselijk was ze wel, maar het was ook spannend. ‘U kunt er best zelf ook in hoor’ zei ze lief met bloed doorlopen ogen. Ik liet het advies aan me voorbij gaan. Als oudere jongere moet je niet alles willen bekennen na afloop van zo’n tripje. Overal om ons heen zagen we soortgelijke apparaten en daar stond de jeugd voor in de rij. Bij de botsauto’s, toch best een leuk element van een kermis uit mijn eigen kermisverleden, was het nauwelijks druk. De meeste van deze autootjes stonden aan de kant. De jeugd wil kennelijk uniekere ervaringen meemaken, en niet zoiets dufs als een botsauto. Ik vond vroeger de ‘auto-scooters’ het leukst. Dat waren een soort botsauto’s annex skelters, met een stevige tweetaktmotor er in waarmee je op een baan kon racen. Kom er  nu maar eens om. Maar ik leerde wel rijden en vooral snijden en bochten nemen. Wat je in die nagemaakte ruimtevaartapparatuur opsteekt is mij een raadsel. Of het moet het idee zijn dat die smachtende jonge dames beneden vallen op die stoere gasten die met een wit bekkie uit zo’n ding stappen en dan zeggen dat ze weliswaar misselijk zijn maar toch best houden van spanning…..

Relatieve overlast…

Amsterdam rondwandeltocht 210807 008Kijk, als de buren massaal in de tuin gaan zitten feesten of muziek maken (wat ze overigens zelden of nooit doen) noem ik dat zelf vanuit mijn waarneming snel lawaai. Maar voor anderen zijn de voorbij trekkende vliegtuigen, auto’s of zelfs trams bronnen van grote ergernis. Immers, lawaai waar je niet om vraagt is reden voor veel gemopper. Nu is lawaai van die soort heel vervelend als het een vorm aanneemt die je het beste als terreur kunt beschrijven. Maakte ik ooit mee in het flatgebouw waar we jaren geleden als jonge lieden woonden. We kregen (naar later bleek) tijdelijke bovenburen die ons het leven echt tot een hel maakten. Midden in de nacht speelden kinderen bonkend en stommelend, loeide een radio, vergaten ze de afvoer van de wasmachine zodanig af te sluiten dat niet alle water langs de muren liep bij ons, en mikte palief na een stukje kritiek van zijn vrouw op zijn kijkgedrag, de tv naar beneden vanaf het balkon op tien hoog. Het was een ramp. Ook al omdat die flats zodanig gebouwd waren dat je van voor- tot naspel het seksleven van je buren kon volgen, voor zover aanwezig, of gesprekken tijdens vele verjaardagen om ons heen. Ik was blij indertijd te kunnen verhuizen.

Bijlmermeer - 1Geluidshinder van verkeer is heel vervelend als je er de hele dag midden in zit. Als je geen keuze had bij de vestigingsplek van die woning. Want wie gaat wonen bij Schiphol weet dat daar vliegtuigen starten en landen. Ga je dan protesteren is er echt iets mis met je geestelijke gesteldheid.  Nu ben ik zelf opgevoed in een omgeving waar omgevingslawaai altijd hoorbaar was. Garagebedrijf tegenover ons, een bromfietsenstallling onder het huis, vliegtuigen die over de straat vlogen en af en toe wat straatraces met diezelfde brommerige tweewielers door de lokale jeugd. In de hoofdader van de buurt reden heel wat trams en het verkeer dat ook toen al druk was had zo zijn invloed op het milieu. Hadden we er last van? Ach, soms. Maar nooit zo dat je er over ging protesteren. We werkten, leerden, deden wat we moesten om een beter leven te bereiken. En wisten dat we in een grote stad leefden, de grootste van dit land. Dan wen je aan het fenomeen en vind je het zelfs te rustig als je in een stille omgeving verkeert.

15214 - MDC DC-8-55 MAC 1977 Scan10008Hoe leuk dat dan ook is zo eens in de zoveel tijd. Lawaai is dus betrekkelijk als het geen terreur betreft. Daar ligt irritatie snel om de hoek. Zoals een live band in de tuin bij de buren zonder overleg of zoiets. In mijn huidige woonomgeving hebben we eens een hele zondag zitten luisteren naar een buurman een paar huizen verderop die zijn opbergruimte in de tuin aan het schuren was. Met een elektrische schuurmachine. Vreselijk geluid. Waar dat ook door kwam, het was zomer, de vakanties bezig en geen kindergeluid te horen. In die stilte viel dit geluid enorm op. Zou het dan slechts daardoor komen? Ben benieuwd wie er van mijn lezers en medebloggers zelf te maken heeft met geluidsoverlast en hoe men er mee om gaat. Is stilte jouw ding? Of kan je wel tegen een beetje achtergrondruis???

Talentloze ergernissen….

OLYMPUS DIGITAL CAMERAIk ben ze al heel wat keren tegengekomen, zgn.kunstenaars, maar vooral vaak zonder echt talent. Ze zijn ook helaas veruit in de meerderheid. Mannen of vrouwen die zelf menen dat ze een uniek talent koppelen aan een even unieke persoonlijkheid die vraagt om sterk naar buiten treden met wat zij zoal kunnen. Met de moderne media is dat laatste ook nog eens relatief eenvoudig. En dus kom ik overal en nergens zangers of zangeressen tegen die vooral valse noten voortbrengen maar verder kwetteren als een schorre kraai. Of schrijvers wiens teksten voor de meeste mensen niet te bevatten zijn maar die zelf menen dat ze iets voort brengen waar de grote auteurs van deze wereld bij zullen verbleken. De kunstscène zit helemaal verstopt met werkjes van lieden die het verschil tussen hoogte en diepte niet eens kennen of voor wie het heel logisch is dat hun kunstwerken vooral niets voorstellen wat een toeschouwer zou moeten kunnen boeien. Ik ben er echt heel wat tegengekomen en als ik in het echte of sociale mediawereldje kijk zijn er nog talloze lieden die menen dat ene en unieke talent te bezitten wat die oppermachtige god op een heldere zondag aan slechts hen heeft geschonken. De werkelijkheid is echt veel rauwer. Velen zijn wellicht geroepen, weinigen uiteindelijk uitverkoren.

Van Gogh 1Met de maatstaven van een beetje kwaliteit gemeten, komt 99,9% van al die lieden niet door de ballotage met echte critici heen. En als ze dat wel doen verdwijnen ze snel in de vergetelheid. Is niet nieuw, zo verging het velen immers voor hen. De leerlingen van Rembrandt of Breugel zijn nooit zo beroemd geworden als hun meester. Het waarom van dat geloven in eigen kunnen zit bij veel van die lieden vaak in frustratie. Veel miskenning komt naar boven als men aan het kleien, kwelen, kledderen of schrijven slaat. Ouders die nog wel enige warmte konden opbrengen voor de kunstuitingen op kleuterleeftijd van het onderhavige kind,  zagen zelf wel in dat het met hun pupil niet goed zou komen als dat vals spelen op de viool zou blijven voortduren of als het in de oven uitgeharde stukje rivierklei echt niet leek op die buste van opa die was nagemaakt. Ik heb veel talenten aan me voorbij zien komen toen ik zelf nog mocht balloteren voor functies in het commerciële of creatieve deel van de samenleving.

Verkoper - 1Zo waren er heel wat kandidaten voor de een of andere rol in het bedrijf waar ik indertijd achtereenvolgend voor werkte. Maar je moest vaak al na korte tijd constateren dat van al dat aanbod meer dan de helft meteen naar huis kon en de rest met wat training tot een aardig gemiddelde score te krijgen was. De echte toppers waren uniek. En leverden dan ook vaak kunstwerkjes af. Maakt dat die afvallers of talentlozen dan tot mindere mensen? Nee! Bepaald niet. Soms waren of zijn ze geweldig in heel andere dingen. Waar die toppers in dat kunstje waar ik het over had helemaal niet goed in zijn. Want de combinatie; dat je echt alles goed kunt, talent hebt en dat ook nog weet te verkopen, is zo uniek dat je dat maar een heel enkele keer tegenkomt. De rest tracht het via soms slinkse wegen alsnog te bereiken. Voor hen zelf of ons als toeschouwer is het soms te hopen dat ze daar niet in slagen. Scheelt een hoop ergernis. Ergernis die ik bij deze van me af heb geschreven. Als dat geen talent is…..

Klassiek genot…

WP_20140929_019De hele week staat bij mij over het algemeen genomen de radio aan. Meer als muzak wellicht dan echte muziekachtergrond. In mijn kantoorkamer, in de huiskamer, in de auto. Gewoon de combi van muziek en nieuws, handig en helpt bij de sfeer. Op zaterdagen en zondag is het andere koek. Sinds NPO2 haar programmering veranderde en een paar vaste items omwisselde voor programma’s met mensen waarvan ik de stem of muziekkeuze niet echt hoog acht, herontdekte ik de CD weer. Zet dat spul op en kies dan voor klassieke muziek. Koren, instrumentaal, van Mozart tot Verdi, van Wagner tot Smetana. Alles passeert de revue, en ik vind het soms jammer om dat ding uit te moeten zetten als het diner me roept. Klassieke muziek zit bij mij in de opvoeding en scholing, al werd het vaak overvleugeld door de popmuziek die in de jaren zestig een opstandige puber tot grote opwinding kon brengen. Nu heb ik af en toe nog best wel eens de behoefte om al die lekkere en zelf gekozen muziek ook te draaien, klassiek wint het vaak. En weet je wat ik er zo aardig aan vind? Je wordt er rustig door.

OLYMPUS DIGITAL CAMERAAlles verloopt eigenlijk beter, je bent zorgvuldiger, minder gehaast. Daarbij merk je ook hoe goed sommige van die klassieke componisten omgingen met muziek. Ontroerend goed vaak. Er zijn stukken bij die me nog steeds echt raken. Zelfs na tien of twintig keer draaien. Mooi voor je begrafenis, of als bewijs voor de geschiedenis van ooit zo trotse landen en regimes. Want laten we wel zijn, je ziet heel wat Europese geschiedenis voorbij komen en die mogen we niet loslaten of vergeten. Die muziek is net als de schilderkunst afspiegeling van onze beschaving en die is alleen daardoor al van een hoger niveau dan we door de barbaarsheid van de wereld om ons heen nog wel eens willen vergeten. Ik ontdek ook dat ik veel muziek moeiteloos kan meezingen (of tenminste neuriën) en dat geeft ook aan dat de vroegere scholing op dit punt me niet in de steek heeft gelaten. Echt vals zingen doe ik niet, vind ik zelf, maar ik doe het wel in mijn eentje. Publiek doe ik dit maar niet aan. Hoe dan ook, zondag is klassieke muziekdag. Wilt u me dan niet storen s.v.p.? Of alleen om mee te genieten…..dat mag hoor. Als je echt een fan bent, net als ik…. (Op de tweede foto mijn grote vriend Hans die geweldige orgelstukken ten gehore geeft…hij wil me wel vergeven….:))

Zondagmiddag

WP_001766Zondagmiddag, mijn middag! Rustig aan, klooien, hobby’s, wat klussen, schuiven en schilderen. Buiten is het miezerweer, in delen van het land sneeuwt het, wij krijgen in de hoofdstedelijke regio slechts een langgerekte regenval over ons heen. Het uitzicht is matig, een vriendin van ons is plotsklaps opgenomen in een ziekenhuis, andere vrienden onderweg voor een skivakantie. Terug geworpen op jezelf, melancholiek, overdenkend. Hoe het leven was en is, en wellicht nog zal zijn. Geen afspraken in de agenda, liever niet op zondag, al is het soms niet te vermijden. Mijn ritme is dat van tien jaar geleden, maar in feite is dat overdreven. Nergens meer voor nodig, ik maak mijn eigen tijd en als ik op maandag zondag wil vieren kan dat ook. Al leg ik mijzelf met ijzeren discipline dan nog steeds een werkschema op, geen chef die het zal controleren.

WP_20150109_010Zondagmiddag, zelfs de vliegtuigen die normaal het zwerk om ons heen bevolken zijn nergens te bekennen. De straten nat, de mensen blijven binnen. Wandelen, toch een van onze passies bij beter weer, komt er niet van, je laat je uiteraard  niet vrijwillig natregenen als het ff kan. Klassieke muziek vervangt de muzak van NPO Radio 2. Wat ze daar tegenwoordig onder radio maken verstaan is mij een raadsel, maar ook een kwelling. Heerlijk luisteren naar mooie muziek, Mozart, Rachmaninov, Ravel, het helpt me in die stemming te blijven die mij vanochtend al beet pakte. De donkere dagen van december, maar dan in januari. Vandaag, maandag de 19e, moet het een vrolijke boel worden volgens een of andere goeroe. Nou, na die zondag zou dat best leuk zijn. Maar de dagelijkse gang der dingen vraagt al snel aandacht. Ik moet weer aan het werk, alle dagen van de week, tot de volgende zondag. Ik verheug me al op die muziek…….