Snurkprobleem

Posted on 12 november 2014 by meninggever • Geplaatst in Algemeen, Cultureel • Getagd afkeer, bed, dopjes, ervaring, geluid, gescheiden, gevolg, huwelijk, liefde, lwaai, man, medisch, oorzaak, overlast, relatie, slaapkamer, Slapen, snruken, vrouw • 4 reacties

Durf jij te zeggen dat jij er geen last van hebt? Echt? Prijs je gelukkig. Want er gaan huwelijken op stuk, relaties worden er ernstig door op de proef gesteld en als het uit de hand loopt en mensen willen niet echt meteen voor altijd uit elkaar slapen ze fysiek gescheiden. Jawel, ik heb het over snurken. Een van de grootste ergernissen binnen relaties. En dan vooral bij vrouwen die zich dood ergeren aan de slaapgewoonten en bijbehorende geluiden van hun mannen. Immers, vrouwen slapen vaak slechter dan hun partners, onderdeel van een genetisch bepaald mechanisme dat vrouwen hun kroost doet beschermen tegen invloeden van buitenaf. Mannen daarentegen zijn weliswaar jagers, maar niet als ze slapen. Als ze dat doen, slapen ze meestal ook en doen dat dan diep en vast. Met alle snurkgeluiden die er bij horen.

Niet dat vrouwen niet kunnen snurken hoor, ook het omgekeerde komt voor. Het internet wemelt van de klaagverhalen. Van mannen EN vrouwen die de wanden doen trillen en die kennelijk in hun vrije tijd een privé-zaagmachine benutten om planken door te akkeren die wellicht kunnen dienen ter bescherming van de echtelijke sponde. Ik kan er zelf ook niet goed tegen. Zagen van anderen is me een gruwel, maar ik schrik soms wel eens wakker van mijn eigen geluiden op dit punt. Wordt het te erg slaap ik wel eens een nachtje op het logeerbed om vrouwlief haar welverdiende rust te gunnen. En dat blijkt voor veel mensen een prima oplossing. Even bijkomen, even rust. Ooit, heel lang geleden, sliepen wij als jong paar eens bij een ver Duits familielid van vrouwlief. Die bleek zo enorm te snurken dat horen en zien je verging. Ik kon er niet van slapen, het lukt me niet. Ongekend! Ik wilde uit wanhoop al buiten in de auto gaan liggen, als ik maar kon slapen.

Dus echt, ik weet hoe erg het kan zijn. En ik weet ook dat in 90% van alle gevallen tips, hulpmiddeltjes en medische oplossingen niet helpen. Je bent een snurker of je bent het niet. Wat inhoudt dat wij mensen met zijn allen een probleem hebben. Die enkele uitzondering daar gelaten. Dan is het handig dit tijdens de verliefdheid van het eerste uur alvast met elkaar te delen, dan kan er wat gewend worden. En anders….een huis kiezen met extra slaapkamers, liefst ver van elkaar. Doet het verlangen naar samen zijn ook weer toenemen. Of heb jij er geen last van?? Ben benieuwd waar het snurken een probleem is en waar niet….

Confronterend….

Posted on 4 november 2014 by meninggever • Geplaatst in Geen categorie, Persoonlijk • Getagd gebreken, geloof, genezing, gezondheid, hond, Huisdier, jeugd, kat, kind, kwalen, man, Mens, middelbaar, ouderdom, vertrouwen, vrouw, ziekte, zoektocht • 5 reacties

Al eerder beschreef ik hier of op vorige blogadressen wat in mijn ogen zo n confronterend is aan ouder worden. Niet alleen dat je soms ontdekt dat diegene die je aankijkt in de spiegel een rimpellandschap begint te vertonen waar de Maan zich niet voor schaamt. Het is ook dat je niet meer die 100 meter in ergens rond de 10 seconden kunt sprinten wat frustreert. Je bent al blij als je een beetje afstand kunt lopen of fietsen zonder gekraak en gepiep. Nee, ouder worden laat je duidelijk zien dat de periode van jeugdige onkwetsbaarheid voorbij is. Althans, in normale situaties. Helaas zijn er ziekten die met leeftijd niets van doen hebben. Die ongeacht jeugd, ouderdom, afkomst of positie toeslaan en een mens in diepe wanhoop kunnen storten. Maakte je dat nooit mee, krijg je wel het idee dat jij als mens overal tussendoor zwijnt, komt er wel weer een andere confrontatie op jouw pad. Weet je weer even hoe onbelangrijk wij mensen eigenlijk zijn. Dat is best confronterend, want wij zijn allemaal heersers in ons eigen koninkrijk natuurlijk. En als de fysieke (of psychische) revolutie uitbreekt raken we veelal aardig van de leg en zien alles buiten het probleem om als relatief.

Onlangs werden wij weer geinformeerd over een fikse kwaal bij iemand die wij goed kennen en wiens familie ons het verhaal vertelde. Compleet in de war door dat nieuws, en dat snappen wij. En als je dan kijkt naar die kwaal valt wel op dat dit nu het derde geval is in relatief korte tijd waar dit soort nieuws naar buiten werd of moest worden gebracht. De medische wetenschap kan veel, mogelijk ook dit ‘probleem’ oplossen, maar de lijdensweg zal voor patient en omgeving zwaar zijn. Dat weten we nu ook wel uit ervaring. Het leven krijgt een andere wending en plezier of liefdevolle etentjes worden ineens zeldzaam of iets van het verleden. Meer nog dan leeftiijd op zich, zijn ziekten en kwalen dus confronterend voor een mens als ik, die decennia lang geloofde dat een hersenschudding of een ingegroeide teennagel al aardig vervelende beperkingen waren voor normaal functioneren. De leeftijd op zich kan dat al zijn, maar als daar dan ook nog een reeks van problemen bij gaat komen wordt het wel erg ingewikkeld allemaal. En natuurlijk, voorbeelden zat van mensen die het ‘gedoe’ prima ondergingen, die er goed vanaf kwamen en nu weer normaal functioneren. Maar leven zij niet met een soort alarmwekker in de bol die bij het minste of geringste afgaat en de boel weer op tilt zet? Best confronterend allemaal. En daarom wens ik eenieder die met dit soort problemen te makken heeft alle sterkte en beterschap. Intussen kijk ik maar weer eens naar dat maanlandschap. Ook bepaald niet fijn!

Wat doet oma nu toch weer?

Posted on 7 oktober 2014 by meninggever • Geplaatst in Algemeen, Culinair, Cultureel • Getagd excuses, gedrag, Hema, kind, koffie, man, oma, omgeving, ontbijt, opa, pauw, praten, restaurant, schreeuwen, showen, telefoon, thee, trots, vrouw • 2 reacties

In het druk bezette restaurantdeel van het warenhuis waar wij even iets aten en dronken ontstond ineens een lichte vorm van geirriteerde paniek. Tussen de vele stoelen van de gelegenheid door banjerde een vrouw van een jaar of 55 met een stevige kinderwagen richting een door haar gespotte vrije plaats en tafel. Geen een al dan niet bezette stoel die ze passeerde werd niet geraakt. En ze gaf geen echt idee dat het haar speet. In plaats daarvan praatte ze met haar kleinzoon van een paar maanden die in die wagen lag en deed dat op een toon dat iedereen het hoorde. ‘Kijk nou eens, wat oma doet, ze heeft haar rijbewijs niet bij zich, en dan stoot je wel eens ergens tegen aan…..’. Het was een vorm van aandacht vragen en tegelijk negeren van het publiek in deze gelegenheid. Waar men normaal op lage toonhoogte met elkaar de dingen van de dag doorneemt ging deze oma onverdroten verder. Sprak over koetjes en kalfjes en gaf vooral een verslag van alles wat ze zoal deed. Zoals dat ze nu haar jas ging uittrekken, haar tas even weg legde, dat pappa en mamma zo zouden komen en dat ‘hij’ zo’n mooie jongen was. Het leek een iets te ruimhartig opgezet toneelstuk. Haar wat logge lijf nestelde ze op de absoluut te kleine stoel.

Ze parkeerde de kinderwagen zodanig naast een andere tafel dat de mensen die daar zaten er nooit meer van hun stoelen konden komen. En maar doorkwekken, in het luchtledige. Net zoals je mensen hebt die veel te luid in hun telefoon praten en mededeling doen van alles wat er in hun leventje belangrijk was of is, maar daarbij geen enkele rekening houden met wat er om hen heen wordt opgepikt van al die informatie. En voor de goede orde; ik wil er als passant of aanwezige in restaurant of trein ook niets van meekrijgen. Immers, het is vaak volkomen onbelangrijk. Laten we wel zijn, veel mensen maken niks mee, niets wat de kranten haalt, niets wat de wereld veranderen zal. Ze zijn koningen en vorstinnen in hun eigen omgeving, maar niet daarbuiten. Enige bescheidenheid past je dan. Nog even los van het feit dat een grote kinderwagen misschien niet past in een relatief beperkte ruimte als zo’n petit restaurant en dat je dan tenminste even excuses maakt voor het forceren van een doorgang als je perse naar het laatste tafeltje moet wat je in je blikveld krijgt.

Hoe dan ook, even later verschenen de jonge ouders van het kleinkind in oma’s wagentje en werd de spreekstem van de groep mensen waartoe zij behoorde gedempter. De jongere generatie begreep iets meer van de omgevingsfactoren dat de slechte sturende oma bij binnenkomst. De kale plekken op de stoelen die waren geraakt door de kinderwagen neem je maar op de koop toe. Oma was trots, en dat zouden we allemaal weten. Luidkeels, en zonder iemand specifiek toe te spreken…..

Dierenliefde….

Posted on 29 september 2014 by meninggever • Geplaatst in Algemeen, Persoonlijk • Getagd bok, cavia, dieren, dood, emotie, geboorte, geschiedenis, gesprek, gevoel, herinnering, hond, kat, koe, konijn, man, paard, slacht, vis, vrouw • 5 reacties

Als er dieren in een bos aan me voorbij lopen of ik zie iets op tv over roofdieren in de jungle krijg ik er geen enkel echt emotioneel gevoel bij. Sorry voor hen die deze dieren zien als veredelde huisdieren, ik heb er weinig mee. Maar kom niet aan de huisdieren. Net als veel anderen dicht ik mijn poezen of vroegere hond bijna menselijke karaktertrekken toe en kan ik enorm genieten van het gespleten karakter dat veel van die diertjes vertonen. Voor en tegen, lief en puberaal baldadig. Ik kan er door smelten. En dat is altijd zo geweest. Van jongs af aan met huisdieren opgevoed. Altijd een hond of kat in de buurt en soms kon je daarmee de gesprekken voeren die met de in een wat meer georganiseerd gezin aanwezige mensen zouden moeten plaatsvinden. En het leek soms of die dieren je dan begrepen. Nu was het met die hond van vroeger thuis best wel lastig om even goed met hem te praten. Zijn haren hingen altijd voor zijn ogen en als je hem de keuze gaf tussen ‘verse waar’ of een gesprek was zijn primaire keuze niet zo lastig.

Zelden zo’n sukkel meegemaakt. Groot, sterk, maar met de intelligentie van een pinda. Als het er op aan kwam, mijn stiefvader had hem ook een beetje voor de veiligheid in huis gehaald, niet gek gezien de handel waarin hij toen zat, had je niets aan het beest. Hij zag dan te weinig om in te schatten wie hij nu moest ‘pakken’ en dus werden de huisgenoten aangepakt en konden de meeste kwaadwillenden probleemloos weg lopen. We zaten wat bij de Eerste Hulp. Maar nam je hem mee op straat was het een prima metgezel. Mythische proporties nemen de verhalen over het beest aan, en dat geldt ook voor de zaken die ik meemaakte met onze Purdy, de enige hond die ik in mijn eigen huis ooit heb aangeschaft. Wat een schat van een beest was dat en wat een plezier hadden we er mee. Maar dan vergeet ik wel voor het gemak de vernielde meubels, deursponningen, de opgegeven kussens, en de narigheid van de eindfase van ‘zijn’ leven.

Huisdieren zijn geweldig, als alles goed gaat. En je hebt naast vreugde aan het begin ook veel verdriet aan het eind. Geldt voor de meeste mensen die ik ken en iets hebben met hun huisdieren. Ze zijn trots op ‘hun diertjes’, vertellen er (net als wij) graag over, en zijn compleet van de leg soms als zo’n diertje naar de dierenhemel is gegaan. Kom daar maar eens om bij dieren in het wild. Je hecht je er niet aan en als er eentje dood gaat is dat ‘de natuur’. Genuanceerd dus, die dierenliefde. En soms lopen die zaken dwars door elkaar als we het zielig vinden dat vee wordt geslacht, vissen gevangen en wilde dieren in dierentuinen of circussen opgevoerd. Lastige kwestie die soms leidt tot heftige discussies. Mag hoor, zeker hier. Dus…komt u maar!

Doodstraf voor barbaren?

Posted on 5 september 2014 by meninggever • Geplaatst in Algemeen, Godsdienst, Politiek • Getagd Amerika, barbaar, bewijs, China, dood schieten, extremist, haat, homo, Iran, ISIS, Korea, man, moord, ophanging, rechter, Rusland, Straf, taakstraf, verkrachting, vrouw • 15 reacties

Stel nu eens dat je zeker weet dat een (serie)moordenaar de daden waarvoor hij is opgepakt ook echt heeft begaan. Het kan worden bewezen, de man/vrouw bekende zijn/haar verwerpelijke daden en de rechter acht de schuld van de verdachte boven elke twijfel verheven. Is het dan denkbaar dat je de doodstraf oplegt bij hen die echt niet met een gevangenisstraf te redden of corrigeren zijn? In veel landen is men er nogal makkelijk mee. Van Noord-Korea tot de Verenigde Staten pakt men moordenaars stevig aan. In andere landen, zoals China, zijn economische delicten ook vaak al reden om de daders zo streng te straffen dat ze er het leven bij laten. In het Midden-Oosten is zelfs afwijking van de daar beleden geloven al genoeg om te worden veroordeeld tot de dood.

Vooral als vrouw moet je daar vrezen voor je leven en een afwijkende seksuele voorkeur neigt naar gruwelijke vormen van doding. Toch hebben wij in ons land een grote terughoudendheid waar het de doodstraf betreft. Die werd ergens na de Tweede Wereldoorlog ook hier nog toegepast, maar daarna afgeschaft. Men geeft daders hier vaak liever het voordeel van de twijfel. Recent zagen we nog dat de arrogante Folkert van der Graaf na een paar luttele jaren gevangenisstraf zelfs zijn beperkte vrijheid nog wist te bevechten en nu als vrij man rond loopt. Zijn slachtoffer, Pim Fortuyn, vertelde zijn moordaanslag niet na. Het ergste wat een dader kan krijg lijkt levenslang of TBS(R) te zijn. Dan kom je echt nooit meer vrij. Voelt aan als een redelijk straf in zo’n situatie, maar is het dat ook in de ogen van de nabestaanden van de slachtoffers? Ik ben nog steeds heel boos over de gruwelijke moord op een Amerikaanse journalist die onlangs werd gepleegd door een of andere heidense barbaar van ISIS. De man werd onthoofd voor een camera. Snel recherchewerk van de Britten bracht aan het licht dat de ‘held’ die dit deed uit Engeland kwam en hij werd al snel met naam en faam bekend. Een rapper met een achterlijke cultuur die wel even zou beslissen over het leven van een ander.

Kijk, zo’n ellendeling moet je naar mijn mening opsporen en aan zijn tenen ophangen tot hij van ellende crepeert. Ben ik de enige die daar zo over denkt? Dacht het niet. Uit onderzoek rond taboes in ons land blijkt dat voorstanders van de doodstraf in ons land juist in overgrote meerderheid dit soort lieden ook echt wil zien sterven voor die daden. Maar die voorstanders zijn lang niet in de meerderheid. Je vindt er veel onder de meer rechtse conservatieve partijen. Links, pof wat daar voor door gaat, ziet er weinig in. Die willen blijven pappen en nathouden. De ellende is natuurlijk dat veel van de mensen uit die politieke hoek ook nog eens bij jusitie terecht komt. Dat blijkt wel uit de vele buitengewoon lage vonnissen. Moord is hier goed voor tien jaar, in Duitsland kom je alleen al daarop straffen tegen die twee en een halve keer langer duren. Mag ik hier pleiten voor een status aparte voor hen die namens hun ‘heidense geloof’ moorden of verkrachten? Dan maar een taboe doorbreken, maar ik zie weinig in opsluiten van dit soort verdorven sujetten. Weg er mee. Maar wel graag na overtuigend bewijs. Dat vind zelfs ik van belang….

Jerrie Cob

Posted on 30 augustus 2014 by meninggever • Geplaatst in Algemeen, Cultureel, Historie • Getagd ambtenarij, geloof, Jerrie Cob, luchtvaart, man, missie, NASA, ongeluk, oorlog, opleiding, record, ruimtevaart, talent, USAAF, verloving, vooroordeel, vrouw, zelfstandig • 6 reacties

In een tijdens een bezochte rommelmarkt gevonden boekje over de ruimtevaartwereld in 1964 ontdekte ik bij het doorlezen een passage die ging over ene Jerrie Cob. Dat was een Amerikaanse vrouwelijke pilote die indertijd aanspraak maakte op een plek in de opleiding voor astronaut bij het toen nog in ontwikkeling zijnde ruimtevaartprogramma van de Amerikanen. Ik vroeg me direct af hoe het met haar zou zijn gegaan, omdat er geen astronaute van die naam is geweest naar mijn mening. Dus ga je even zoeken en vindt dan haar levensverhaal tot nu toe. Was het in 1964 volgens de foto in het gevonden boekje een klassieke blonde en charmant ogende jongedame, ze dateerde qua geboortejaar al uit 1931. Op haar twaalfde vloog ze als kind in haar vaders Waco-tweedekker en daarna speelde ze een belangrijke rol in o.a. de squadrons vrouwelijke piloten die tijdens de Tweede W.O. vliegtuigen overvlogen van fabrieken naar vliegbases in oorlogsgebieden. Zij raakte daar verloofd met een oorlogsvlieger die echter tijdens dat grote conflict in de Stille Oceaan stortte en verongelukte. Na de oorlog zette ze haar drang naar vliegen om in lesgeven en het zoeken naar ultieme records op het gebied van snelheid, gevlogen afstanden of bereikte vlieghoogten.

Ze won allerlei prijzen en onderscheidingen vanwege haar resultaten en expertise. Toen ze ontdekte dat de Amerikanen op zoek waren naar astronauten meldde ze zich al in 1959 met een enorme vliegervaring aan. Ze werd in eerste instantie aangesteld als adviseur voor de NASA en onderging daar vrijwel alle fysieke en psychische tests voor het astronauten vak. Maar de NASA wilde er indertijd uiteindelijk toch niet aan. Een vrouw de ruimte insturen vond men niet verantwoord. En dus stootte Cob telkens weer haar toen nog fraaie koppie aan de onwil en bureaucratie binnen het Amerikaanse machowereldje. Waar de gedachte leefde dat een astronaut tenminste een ervaren militaire testpiloot moest zijn geweest voor hij in een raket de ruimte in kon worden geschoten. Toen de Sovjet Unie plotseling wel een vrouw de ruimte in bracht, de befaamde Valentina Tereshkova, waren de Amerikanen in shock. Maar Cob kreeg toch haar beoogde ruimtereis niet voor elkaar. En verlegde daarna haar focus naar een totaal nieuwe manier van vliegen. Ze ging in Zuid-Amerika vliegen voor de Missie. In landen als Brazilië, Columbia, Ecuador en zo meer.

Zij combineerde daarbij haar vliegervaring met haar diepe geloof. In 1981 werd ze zelfs genomineerd voor de Nobelprijs voor de Vrede. In 1999 was er nog een discussie over het evt. mee laten vliegen van Cob aan boord van een van de toen nog actieve Space Shuttles. Maar ook dit werd haar geweigerd. In 2007 ontving ze een eredoctoraat van de Universiteit van Oshkosh in Wisconsin. Ze zal intussen wel een beetje rustiger aan doen, haar leeftijd en zo. En soms eens naar de hemel kijken en bedenken hoe anders het was gelopen als zij wel een willekeurige man was geweest en geen leuke blonde deerne met een grote behoefte om het luchtruim en de ruimte te exploiteren. Zo zie je maar waar een klein verhaaltje in een oud boekje toe kan leiden…

MAX en de bommenmeisjes

Posted on 11 juli 2014 by meninggever • Geplaatst in Culinair, Persoonlijk • Getagd bommen, Canada, erotiek, Europa, geloof, geschiedenis, granaten, hoop, Italiaan, Jehova, lesbisch, liefde, man, mAX, oorlog, seks, serie, soldaat, tv, vooroordeel, vrouw • 11 reacties

Het leuke van de vakantieperiode is dat er dan vaak series woorden ingepland op de vaderlandse televisie die je normaal niet snel zult zien. Met name Omroep MAX is daar goed in. Vorig jaar verrasten zij ons met een reeks over een of ander Brits dorp in oorlogstijd waar verpleegsters en de Home Guard een belangrijke rol vervulden. Knap geacteerde serie die, eenmaal afgelopen door de zendindeling, deed verlangen naar een vervolg. Die kwam er niet. Dit jaar startte men met een nieuwe reeks. ‘ Bomb Girls’ gemaakt in Canada en zich ook afspelend tijdens de Tweede W.O. Het verhaal gaat over dames die bij gebrek aan mannen (die vochten vrijwel allemaal namens Koningin en Brits Vaderland in Europa of Noord-Afrika) een munitiefabriek gaande houden. Alles wat indertijd ‘lastig’ was komt voorbij in de reeks. Liefde, vooroordeel, afkeer, geloof, trouw en ontrouw. Men schuwt het bijzondere niet al is er snel een aantal vraagtekens te zetten bij de historische waarde van het geheel.

Niet dat dit ook maar iets afdoet aan het verhaal hoor. Je kruipt snel in de huid van de acteurs die redelijk goed bepaalde types neerzetten. Mij viel op dat men wel wat vaak stond te klessebessen aan een band waar granaten en bommen werden gemaakt als je dit verhaal mag geloven en dat roken op plekken waarbrandgevaar een flink wat grotere klap zou kunnen hebben veroorzaakt als de vuurwerkramp van Enschede, heel normaal is. Dat veel dames vallen op verkeerde mannen is vrij normaal. Je zou die meiden bijna willen toeschreeuwen om uit te kijken voor dit sujetten die soms zo doorzichtig fout zijn dat het ‘zeer doet’. Maar naar ik begreep, zijn er nog steeds vrouwen die ‘foute types’ leuker vinden dan meer normale mannen die hen een goed en beschermd leven willen bieden. Vrouwen letten wel op of die mannen geen shag onder hun armen laten groeien en borsthaar laat hen gruwen. Dat was indertijd nog helemaal anders. Het was vermakelijk om te zien hoe volgens deze serie aantrekkingskracht en verleiding functioneerde. Van minislips, balconettes of strings had men echt nog nooit gehoord.

En toch vond men elkaar zo leuk dat er af en toe een kind werd verwekt dat er eigenlijk niet had moeten zijn. Ze bouwden wel bommen, maar van condooms had men nog nooit gehoord. Valt mij dan weer op…. De serie heeft ons een paar weken bezig gehouden. Met veel plezier overigens. Maar is nu ineens weer van de buis gehaald. Midden in het verhaal. Hoe het verder gaat mogen we niet weten. De kans dat je het aan de hoofdrolspelers zelf kunt vragen is klein. Omgerekend zijn die nu ergens tussen de 80-100 jaar oud. Zouden ze dan nog wel weten wat ze toen deden? Vanaf 7 juli mag de NCRV de middag weer invullen. Niet met iets nieuws hoor. Men kiest voor Downton Abbey. Een geweldige reeks waar we intussen al in serie vier zaten toen men de reeks vorig jaar nog op normale tijden uitzond. Nee, NCRV kiest voor herhaling van de serie. En begint met nummer 1 van serie 1. Kan mij niet boeien. Ik wil mijn bommenmeisjes terug….

Toeval?

Posted on 5 juli 2014 by meninggever • Geplaatst in Algemeen, Persoonlijk • Getagd Amsterdam, bereik, carriere, collegialiteit, doel, economie, familie, gedrag, geld, godsdienst, hulp, inkomen, liefde, man, personeel, Pwrsoonlijk, relatie, toeval, vrouw, werk, zoektocht • 8 reacties

Veel mensen missen in hun leven een TomTom of soortgelijk apparaat om aan hun bestaan of carriere bewust richting te geven. Soms krijg je op je eigen zwabberkoers echter een signaal, via iemand die je kent of toevallig tegen het lijf loopt, waardoor je ineens een (ander) doel voor ogen krijgt en je achteraf kunt stellen dat je alsnog op je plekje bent terechtgekomen. Zaken gaan vaak niet onopgemerkt aan ons voorbij en als je net als ik wel eens terugkijkend redeneert op basis van de opgedane feiten en ervaringen kom je er achter dat het leven soms echt vol toevalligheden zit. Vaak is het niet wat je kunt wat bepaalt waar je gaat of mag werken bijvoorbeeld, maar wie je kent. In mijn carriere zitten heel wat van dat soort plotwendingen. Van weinigen heb ik spijt op enig moment het hart of hoofd te hebben gevolgd. Een enkele keer was de beslissing verkeerd. Maar ook dat hoort bij je leven. Hetzelfde vindt je terug als je naar je relaties kijkt. Moet je eens zien hoe vaak je via, via, tegen iemand aan liep of pakweg in een metro naast een ander mens ging zitten die nu, 25 jaar later bij wijze van spreken nog naast je zit. Jeugdigen maken dit mee, volwassenen en zelfs ouderen hoor. Niks menselijks is ons allen vreemd toch?

Mijn eigen carriere is nauw verweven met mijn persoonlijke leven. Ik stam nog uit een tijdperk dat je vooral moest ‘doorleren’. De grote frustratie van de generaties voor ons was het gebrek aan leermogelijkheden (bijvoorbeeld door de oorlog) waardoor het leven op een andere niveau verliep dan wellicht in eigen jeugd gewenst of gedroomd. Toen ik in de laatste klas van het brugonderwijs (ik gebruik de moderne term..) zat en bij God (RK onderwijs) niet wist wat ik daarna moest doen, kregen we op een goede dag in mei van dat schooljaar voorlichting van een meneer die namens de Nederlandsche Middenstands Bank (nu ING) nieuwe mensen zocht. En die vond men naar eigen ervaring juist bij de katholieke leerlingen. Vanwege de discipline die hen was bijgebracht. Ik was meteen ‘om’ en meldde me aan. In september van datzelfde jaar zat ik al in een introductiecursus, maar meteen ook op het Handelsavondonderwijs. Want dat was een van de eisen. ‘Doorleren, doorleren en nog eens doorleren’. Het kantoorwerk dat ik ging doen was zwaar, langdurig en leerde me veel tucht en orde. Maar ook administreren op een wijze die me nu, al die decennia later, nog van pas komt. Een jaar na mij verscheen een zeer jonge, maar voor mij uiterst aantrekkelijke, jongedame als nieuwkomer op onze afdeling. Kaassie voor een puber vol hormonen.

Toeval? Zeker! Ik maakte er werk van en een jaar of vier later waren we een paar. Voor de wet en begonnen ons eigen onafhankelijke leven. En dat duurt tot de dag van vandaag. We woonden nog in, maar voor mij was dat een hemel na een soort van hel die ik mijn jeugd voor een deel dan toch maar noem. En dat toeval is altijd op mijn pad gebleven. Banen, ontmoetingen, vrienden, bestemmingen, hobby’s. Alles werd aangeraakt door dat stomme toeval. Natuurlijk hielp ik af en toe wel eens een handje, maar toch. En jullie lieve lezers en lezeressen, ook wel eens het idee dat het toeval wel erg vaak een rol speelde in jouw leven? Vertellen hoor! Ik ben er oprecht benieuwd naar.

Vlinders

Posted on 26 juni 2014 by meninggever • Geplaatst in Verhalen • Getagd blik, boodschappen, contact, erotiek, geur, gevoel, hij, huwelijk, man, ogen, ontmoeting, seks, sleur, spanning, stem, supermarkt, terras, verhaal, verhalen, verlangen, verliefdheid, vlam, vlinders, vonk, vrouw, zijm • 11 reacties

Ze was het zich echt wel bewust. Het kon gewoon niet. Het mocht niet, ze was immers getrouwd toch? Op haar leeftijd? Nee, die gevoelens hoorden niet. Het was haar altijd ingeprent dat je alleen van je eigen man mocht houden. En dat dan vooral je hele huwelijk lang. Geen zijstapjes en kijken deed je ook niet. Tot ze op een beroerde dag (nou ja..) die grote rijzende man tegen kwam in de supermarkt. Een beer van een vent, slank, goed gekleed en met prachtige ogen. Ze had hem aangekeken en was gesmolten. Het gesprek dat ze aan was gegaan bij de kassa, ze had bewust gezorgd in dezelfde rij te komen staan als hij, leidde tot een opborrelend gevoel in haar onderbuik. Waren dat nu vlinders? Wat een stem, wat een charmante vent. Ze voelde zich hopeloos ‘gewoontjes’ in haar dagelijks kloffie. Maar hij leek daar geen last van te hebben. Al snel hadden ze samen in het winkelcentrum aan de koffie gezeten en had hij haar betoverd met zijn verhalen, zijn prachtige witte tanden, zijn geur (een of ander dure aftershave) en zijn complimentjes. Ze deed haar best om ook leuk over te komen, vroeg hem naar zijn achtergrond, werk en zo meer. Elk woord wat hij met haar wisselde kwam als een granaat bij haar binnen. Ze hapte soms naar adem. Jemig, wat een man, wat zou ze daarmee graag eens op een mooie reis gaan, naar een verre stad of een eenzaam strand. Gewoon verliefd mogen zijn zoals ze dat al jaren niet meer had meegemaakt thuis. Haar man was meer van de sleur. Alles op zijn tijd en plek, en de passie was lang geleden al uit hun relatie verdwenen. Zij had zich daar verder ook niet zo om bekommerd, dus ze verweet haar man niks in die zin. Ook zij was haar ‘zin’ kwijtgeraakt en vond de opleiding van de kinderen en het zekere inkomen belangrijker dan wat ook. Tot dit moment. Dat ze dit nog in zich had…. Nadat ze afscheid had genomen van deze ‘Frans’ liep ze helemaal opgewarmd naar huis. Ze kreeg het idee dat ze ondanks haar zware tas met boodschappen toch een beetje zweefde. Toen ze de deur open deed en haar tas naar binnen sjouwde hoorde ze dat haar man samen met de jongste zoon in de kamer naar het voetballen keek. Ze zeiden nauwelijks gedag toen ze meldde weer thuis te zijn. ‘Haal je wat frietjes en bier voor me?’ vroeg haar man. Ze knikte. En bedacht zich dat Frans dit nooit zou doen. Die zou haar verwennen, als een prinses en zij zou in haar mooiste jurk naast hem gaan liggen op de bank…en een romantische film bekijken….’Bier…!!’ hoorde ze uit de kamer. Zuchtend liep ze naar de koelkast en ontdopte een bierflesje. Wat zou het leven mooi kunnen zijn…..Nu even naar de frietzaak….haar man had honger….De vlinders daalden langzaam weer af naar de plek waar ze al die jaren opgesloten hadden gezeten….ergens onder in haar buik…weer gereed voor de winterslaap…..

Frustro

Posted on 24 juni 2014 by meninggever • Geplaatst in Persoonlijk • Getagd afkeer, asociaal, cultureel, drift, ego, gebaar, gemak, haast, Honda, Hufter, jong, lease, man, oud, snelheid, snijden, verkeerslicht, vrouw, woede, wringen, zwart • 5 reacties

Zit je gewoon in je flitsertje, geef je keurig netjes richting aan, sorteert voor, in een rijtje van drie auto’s komt er ineens een malloot in een zwarte Honda aangescheurd, trekt zich niks aan van de verkeersregels en wil zich op het laatste moment even voor mijn tamelijk bescheiden uitziende maar nog altijd aardig nieuwe zilveren spaarbezit wurmen. Maar ja, een beetje Meninggever geeft weliswaar wel zijn mening, in het verkeer zelden toe. Dus dat ging niet lukken en de man achter mij deed mee in het spel. Toch wrong de Honda-frustro zich achter mij in de afbuigende stroom auto’s en begon daarna met een soort operette de op mij indruk zou moeten maken. Toeteren, vingers omhoog, vloekend, tierend. Hij was kennelijk opgefokt of boos, geen idee, ik kon me er niet zo over opwinden. Wie zich niet aan de regels houdt moet maar voelen. Maar eenmaal rijdend richting de bestemming waar wij heen wilden zette de Hondarijder in op intimideren. Met een leasebakkie kan je altijd dingen doen die ik zou kunnen zien als asociaal, mallotig, gevaarlijk of onzinnig. Kennelijk moest de man ergens heen waarbij andere weggebruikers slechts rijdende chicanes waren die het hem moeilijk maakten zijn ego te bevredigen. Ik hield hem in de smiezen, je weet maar nooit wat zo’n gek achter het stuur voor je in petto heeft. En ik heb al eens eerder uitgedeeld! Dit soort evenementen zijn vaker mijn deel geweest want ik heb een ingebakken afkeer van asociaal weggedrag.

Ook al reed ik vroeger zelf ook wel eens op het randje, ik had wel in de gaten dat het soms ‘echt niet kan’. De Honda-malloot hield het relatief kort vol. Tot mijn stomme verbazing stopte hij bij een op geel staand verkeerslicht. Waar ik gewoon doorheen reed. Kennelijk was zijn haa(s)t ineens weggezakt. Ik bleef wel aan hem denken. Zou hij nu net als ik een verhaal dichten op zijn Facebookpagina, of zou hij zich toch schamen voor zijn onbezonnen acties? Ik zelf had geen last van negatieve opwinding, drift of zelf woede. Dat is wel eens anders geweest, ik wilde het nog wel eens verbaal of fysiek uitvechten met dit soort mafkezen. Word ik dan toch ouder mensen? Het zou zo maar kunnen…..

	meninggever op Tramboek…
	meninggever op Tramboek…
	rietepietz op Tramboek…
	bertjens op Tramboek…
	meninggever op Tramboek…

Altijdmijnmening

Waar mijn persoonlijke mening wordt geventileerd…Alle teksten en beelden vallen onder mijn persoonlijk copyright en mogen nooit worden benut, gekopieerd of gebruikt door derden zonder mijn specifieke toestemming. Ook de gebruikte afbeeldingen vallen (mits anders vermeld) onder deze standaardregel.

Tagarchief: man