De gaven van Sint Martinus…

De gaven van Sint Martinus…

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: sint-maarten-kunst-ft.jpg

Volgens de katholieke leer was Sint Martinus een heilige die van hetgeen hij bezat de helft weg gaf aan de armen van toen. Zelfs zijn rijke en ruime Romeinse mantel sneed hij met zijn zwaard in twee delen en gaf een helft aan een bedelaar zonder bescherming tegen de koude. Zelf deed hij het verder met zijn Romeinse tuniek dat als je de meeste beelden uit Asterixboeken mag geloven ook niet meer was dan een wassen neus. Beetje korte rok bestaande uit stroken, afgewerkt met leder en wat metalen beschermplaatjes. Maar hoe dan ook, die leer van alles delen paste wel bij het katholieke onderwijs van de jaren 50/60. Dus toen ik op de GLO met de naam van die heilige binnen de katholieke parochie van toen werd opgenomen, was de leer van barmhartigheid, vlijt, ijver en vooral fanatiek geloven het credo.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: st.martinusschool-zuid-leerlingen-jaren-50.jpg

Niet dat dit nu meteen door de volle klassen van leerlingen uit die periode werd opgepikt en beleden. De meeste kinderen niet afkomstig uit al te rijke gezinnen. Het hoogst haalbare in die zuidelijke wijken van Amsterdam ontsteeg in die jaren nauwelijks het middenstandniveau. Dus weggeven?? Je nam liever waarvan je vond dat het jou toekwam. Want zoveel was het allemaal niet. De katholieke opleiding was strikt, de regels duidelijk en wie zich niet plooide kon vertrekken of kreeg nog een fysieke aframmeling op de koop toe. Maar wat de katholieke broeders uit die tijd ook echt wel konden was je de exacte vakken bij brengen. 10×10 was echt 100 en niet iets van ‘zoeken we op via Google’. Je wist welke hoofdsteden hoorden bij onze provincies en er werd trots bijgebracht over onze rijke Nederlandse geschiedenis. Het werd pas ingewikkeld als het ging over de reformatie.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: willebrorduskerk-amsterdam-3.jpg

Dat stukje geschiedenis lag bij die katholieke broedergemeenschap nog best zwaar op de goed gevulde magen. ‘Met protestanten ging je niet om, dat waren de afvalligen’ en de types die het Heilige land hadden aangevallen en bezet, zo anno 1000 na Christus waren de Barbaarse heidenen. Die termen sloeg ik ook op voor later en ik gebruik ze nog wel eens. Indoctrinatie werkt nu eenmaal zo en dus is er veel af te dingen bij het constant stichten van nieuwe scholen in de sfeer van ‘islam’ of ‘FVD’. Ik weet nog goed hoe dat indertijd ging en dat zal nu met soortgelijke indoctrinatie technieken niet anders zijn. Maar al met al is de herinnering aan die vroegere Sint Martinusschool (aan de Willibrordusstraat/Servaes Noutstraat) in Oud-Zuid niet meteen een negatieve. Integendeel.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: kamfer-4-monnik.jpg

De goede ondergrond voor latere brede kennis werd daar gevormd. Was alles dan pais en vree? Nee, zeker niet. Maar ik blijf het jammer vinden dat juist goede scholen ten onder gingen toen het katholicisme plaats moest maken voor atheisme en socialisme in de wijken waar men ooit dominant was. De grote kerk naast ons onderwijshuis verdween, de school werd opgegeven. Later een domein voor krakers en weer later gesloopt. Weinig foto’s van terug te vinden. Zelfs op Schoolbank.nl zijn er nog wel wat verhalen van/over leerlingen maar geen beelden meer uit die tijd. Blijft jammer. Gelukkig hebben we de herinneringen nog…. (Beelden: Internet/archief)

Afsluiting…

Afsluiting…

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: amsterdamse-beelden-041007-004.jpg

Wie mij een beetje heeft gevolgd gedurende de afgelopen maanden weet dat we begin dit jaar afscheid moesten nemen van schoonmama die best een confronterend pijnlijke manier van haar eindfase moest meemaken. Zo wil je het normaal gesproken niet voor een geliefde naaste en dat hele verhaal heeft best mixed feelings opgeleverd bij ons in de familie. Maar uiteindelijk moet je accepteren, maar op enig moment ook afsluiten. Zeker als er daarna allerlei zaken passeren die niet alleen aandacht vragen maar ook de nodige stress op zichzelf veroorzaken voor dan de een en dan weer de ander in diezelfde relatief kleine familie van ons. Toch moest er ook een waardig afscheid worden genomen vonden wij na haar crematie. Je krijgt dan een pot met asresten thuis bezorgd waarmee je zelf maar even aan de gang moet om met enig respect te zorgen dat ook dat een plekje krijgt in hart en ziel.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: afscheid-jo-img_9250.jpg

En dus besloten we na enig familieoverleg om op haar verjaardag (de dag dat zij 98 jaar oud zou zijn geworden) die as deels en symbolisch uit te strooien op een plek die paste in de herinneringen rondom haar leven. Zij was zelf overigens nooit zo van de specifieke voorkeuren. Zij reisde in de goede jaren van haar leven best veel, genoot van dit of dat, maar een echt bijzondere plek konden we met de beste wil van de wereld niet ontdekken. Dus werd het de Amstel. De naamgevende rivier van onze stad waar langs zij een aantal jaren had gewoond terwijl ze haar jeugd ook nog eens had doorgebracht aan de Amstelkade in stadsdeel Zuid, in feite een zijkanaal van diezelfde rivier. We verkenden een plek die qua gevoel zou passen, op de grens van twee gemeenten waar zij ook nog eens had gewoond en kwamen op die datum van haar verjaardag bij elkaar. Reden per auto naar de bewuste plek en lieten haar stoffige grijze resten te water. Gevolgd door een bloemenhulde. Pet af, hand op het hart, arm in arm, afscheid. Het was goed zo. Het water nam de as op en verspreidde het al snel… Daarna samen naar het Chinese restaurant waaraan zij bij latere leven haar hart had verpand. Dat werd eten met haar gedachtenis in het achterhoofd. Wordt ook een traditie. Bij gezondheid en leven gaan we elk jaar met elkaar daar eten. Zo verdwijnt ze niet uit ons leven, vergeten we haar niet en komen we nog eens tot mooie herinneringen en anekdotes. Want die waren en zijn nog voldoende op te halen en te vertellen. Voor ons is de ellendige periode van die laatste maanden voor haar overlijden nu afgesloten. Het boek mag dicht. Dat helpt ook bij de verwerking…… (Beelden: Prive)

Opties…

Opties…

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: p7260238.jpg

In die periode van onzekerheid over wat er fysiek nu met me loos was, plus die er na toen me dat heel duidelijk werd verteld, kwamen er in mijn eigen best geschrokken bol drie opties voor ogen. De eerste was de meest optimistische. Ik werd aan de kwaal in het inwendige geholpen, dat was wellicht niet fijn, maar dan kon ik na een aantal weken herstel het leven weer min of meer normaal oppakken. De tweede optie was, ook opereren, en bij een minder gunstig beeld zou behandeling volgen met chemo en/of bestraling (juist vandaag hoor ik of dat nodig is of niet). In het derde geval zou er een eindige weg op me wachten. Ik wilde niet echt nadenken over die derde optie, want dan geef je het op voorhand eigenlijk op en dat past me niet zo. Maar toch. Ik heb de leeftijd dat ik niet meer behoor tot de pubers op een fatbike of vogels die menen dat het leven oneindig is, zij zelf onkwetsbaar en alles maar doorgaat zoals je dat gewend was tot dan. Het overlijden van schoonmama dit jaar en alles wat daaraan vooraf ging passeerde in dat kader even vaak de revue.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: heempark-3-.jpg

Jeminee, vanuit altijd actief leven ineens een geveld stuk half invalide met een kwaal die lastig te bestrijden was… Hele uren vol malende gedachten kwamen voorbij. En hoe moet het dan met dit…? En met dat? Ik geef toe dat ik mijn leven zo heb geleefd dat ik met het einde nooit zo actief bezig was. Het zou allemaal wel mooi gaan dacht ik zo. In bed liggend…met wat mensen om me heen…afscheid nemen en dan…. Maar niet met een lijdensweg. Dat was niet de gedachtegang. Daarbij is mijn leeftijd een statistisch gegeven en was ik van plan nog een tijdje langer te genieten van dat zelfde leven. Net zoals toen ik 25 was of pakweg 45. Doen wat leuk en nuttig is, zorgen voor vrouw en kinderen en niet te vergeten de katten. Maar dat alles werd toch even op losse schroeven gezet…Het duurde even voor ik de implicaties van de constatering van mijn kwaal liet indalen en daarna besefte welke driesprong in mijn leven ineens voor me opdoemde. En dat was geen fijn moment. Vooralsnog moet ik er vanuit gaan dat de medische wetenschap in het ziekenhuis dat mij bij de lurven pakte en het mes zette in de veronderstelde ellende zo goed in staat is om dat allemaal weg te nemen dat me die extra jaartjes zijn gegund. Zou mooi zijn. Nu nog even werken aan het besef dat in mijn bol het licht op groen gaat voor het idee dat ik niet onsterfelijk ben of onkwetsbaar. Dat zal nog even duren…maar dan…. (Beelden: algemeen)

Overdenkingen..

Overdenkingen..

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: amsterdam-ostadestraat-img_5802.jpg

Wie anno nu een nieuwbouwhuis betrekt weet zich verzekerd van een veelal aan de wensen des tijds aangepaste woonomgeving die ook meteen alles in zich heeft om vanaf de start het gevoel van de nieuwe bewoners te ontvangen of in/uit zich te dragen. Hoe anders is dat bij een huis dat al decennia of zelfs eeuwen oud is. Dan zit de ziel van die vorige bewoners ook nog in dat huis. Verbouwingen door de jaren heen, veranderingen in de functie, lief, leed, echt alles komt terug als je er zelf gaat of mag wonen. Ik heb de combi van dit soort huizen meegemaakt. Oud- en nieuwbouw, functioneel tot luxe. Alles. Als geinteresseerd in geschiedenis zocht en vond ik ooit dat het ouderlijk huis waar wij toen woonden en indertijd onderdeel was van een gewone drie-etagewoning met huurders die voor de oorlog nog waren geronseld om er te komen wonen, vroeger een heel andere functie had gehad. Immers de straat waar ik toen woonde was weliswaar in die jaren van de twintigste eeuw onderdeel geworden van wat toen ‘Oud Zuid’ heette te zijn, ooit was hier een soort pad geweest waarlangs diverse bedrijven zich vestigden die zaken deden met of voor klanten in Amsterdam. Immers die straten buiten de ‘Veste’ behoorden tot ver in de 19e eeuw tot de buurgemeente Nieuwer-Amstel.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: amsterdam-van-woustraat-met-tram-4-552.jpg

Bij de dringend benodigde uitbreiding van het woonaanbod voor de stad koos men voor overname van het buurgebied en werden in allerijl wijken aangelegd vol met vrij gelijkvormige woningen langs smalle straten die qua inrichting de oude sloten van die buurgemeente volgden. Behalve die in onze straat. Daar was alles een beetje anders. Veel huizen hadden een andere stijl, sommigen leken op die revolutiebouw van de 19e eeuw, anderen weken daar compleet van af. Een samenraapsel van stijlen. En in ons oude ouderlijk huis zat een deur met een luikje. En dat luikje diende ooit het doel van ontvangst van mensen die iets kwamen kopen of bestellen en moesten dan in dat kleine kantoortje (later onze kamer als kinderen) afrekenen.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: ostadestraat-1959-img_3009.jpg

Onder ons huis was een opslagruimte (later in gebruik als fietsenstalling) zoals bij vrijwel elk buurpand een winkel met soortgelijke loods te vinden was. Hoewel mijn ouders dit huis al voor de oorlog zouden huren, voordien moeten er dus ook mensen hebben gewoond, geleefd of gewerkt. Helaas was dat bij de zoektocht naar de geschiedenis van het pand niet meer te ontdekken. En is er ook nu uberhaupt niets meer van terug te vinden. Begin jaren zeventig werd namelijk een deel van de straat en ook ons oude huis gesloopt. Er voor in de plaats kwamen eenheidsworstflats in de stijl van die jaren. Beter, mooier, ongetwijfeld comfortabeler maar zonder die geschiedenis. Over vorige bewoners geen geschiedenis meer terug te vinden. Wel over de straat die begin 20e eeuw een andere naam kreeg aangemeten door de nieuwe bestuurders van toen. In de oude naam zat het ambachtelijke karakter van deze buurt en straat nog wel degelijk verpakt. Bij mijn volgende woonadres in hartje centrum dat naar verluid ooit was bewoond door kerktorenbouwer Hendrik de Keyser werd dat nog een stukje heftiger. Dat pand dateerde uit de 17e eeuw. En dan heb je het over heel wat bewoners en dito verbouwingen. Maar daarover later wellicht meer….(beelden: Archief)

Amerikanengekte..

Amerikanengekte..

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: chevrolet-stylemaster-1947-green-4d.jpg

Hoewel ik al vele jaren verknocht ben aan of verbonden ben met dat Tsjechische merk dat intussen haar 130-jarig bestaan vierde, is er toch een periode geweest dat ik ‘into American Cars’ was. De reden (of oorzaak) toch de belevenissen uit de jeugd die maakten dat ik min of meer opgroeide met die Amerikaanse merken als Chevrolet, Pontiac of Studebaker. Gek? Duur? Welnee. Indertijd waren Amerikaanse automerken bij ons net zo populair als Britse of Duitse. De bevrijding door de Yanks had haar sporen nagelaten en ook onze economische wederopbouw baseerde veelal op Amerikaans materieel.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: studebaker-commander-1953.jpg

Heel wat transportbedrijven reden met oude GMC’s of Macks die waren achtergelaten door de door ons land trekkende troepen en ook overheidsdiensten als de Politie reden nog al eens in Jeep’s rond. Hoe dan ook, met een oom die met diverse Chevrolets zorgde dat onze tripjes naar Limburg uit die beginperiode comfortabel verliepen, maar ook later een Studebaker of wat die leasepa zichzelf toe had bedeeld (mijn moeder wilde een Pontiac..) voor weekendvertier kreeg ik dat virus net zo toegediend als het latere Tsjechische. Een van de straatvrienden had een vader die eigenaar was van een groot autoverhuurbedrijf en die wilde zelf ook graag in een ‘Yank’ rondrijden.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: oldsmobiel-cutlass-cruiser-brougham-estate-hg26yt-almere-1988-scan10020.jpg

In het specifieke en ultieme voorbeeld had hij een zwarte Chevrolet Impala met enorme liggende vleugels op de achterschermen. Af en toe mocht ik dan meerijden. Ik vond het geweldig. Het deinen van de carrosserie en het zoemen van die motoren…heerlijk. Pas tijdens mijn dealerjaren kwam ik er achter dat ik zelf ook graag eens Amerikaans wilde rijden. Dat lukte. Handel en inruil of deals met andere garagehouders maakten dat ik drie Oldsmobiles achter elkaar mocht berijden. Twee daarvan waren van de enorme soort. Stationcars met een dikke V8 motor voorheen die ook nog op diesel draaiden wat voor de totale kosten gunstiger uitpakte dan het geval was geweest met een benzineblok. En bij een verbruik van 1:10 waren die enorme bakken nog relatief zuinig ook. Hoe dan ook, het was een genoegen en ook een soort bevestiging dat dit toch wel het ultieme autorijden was voor wie hield van ruimte en comfort. Voor sportiviteit hoefde je het niet te doen. Integendeel. Maar het was ook goed zo. Nadien heb ik er niet meer naar omgekeken. Amerikaanse wagens zitten anders in elkaar dan Europese of pakweg Japanse. En dus gaat er ook wel eens iets stuk dat je bij andere merken nooit of vrijwel nooit meemaakt. En ook dat herinner ik me nog wel uit de jeugd. Toen pa mijn moeder op haar plek zette (‘jij hebt geen verstand van auto’s’) toen zij wees op een vreemde tik vanonder het motorgedeelte van een van de Studebakers…. Later bleek dat toch een uitgelopen lager te zijn. Beste reparatie die leasepa in een handomdraai verrichtte maar daarna ook meteen genezen was van die Amerikanen… En dat herkende ik dus toen het mij overkwam….. Maar leuk was het wel…. (beelden: archief)

Jarig…

Jarig…

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: vertrek-3.jpg

Jaja, de oude Meninggever is vandaag op Driekoningen voor de tigste keer jarig. Als altijd vieren we dat weer enigermate bescheiden. De tijden van weleer met veel vrienden, kennissen naast de familie op deze dag tegelijk in huis, zijn wat voorbij. Deels doordat veel vrienden voor altijd zijn verdwenen en kennissen achter de horizon zijn opgelost door allerlei oorzaken. Ook binnen de familie is het aantal deelnemers aan de polonaise flink uitgedund. Ouder worden is leuk, maar kent ook zo haar mindere kanten.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: fri-9031-leyland-octopus-dinky-18-aug.-2008-modellen-006.jpg

Indertijd, ik was nog een jong ventje en de welvaart nog niet zo vanzelfsprekend, was de verjaardag een datum waarop de leuke cadeau’s mochten worden verwacht. En mijn verlanglijstje kende de nodige interessante zaken. Dinky Toys, vliegtuigmodellen, boeken, soms een abonnement op een geliefd blad uit die tijd. Maar liever geen ‘praktische geschenken’ zoals kleding of zo.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: fri-9014-bedford-hpim2009_edited.jpg

Daar was de Sinterklaas of Kerst al voor. Nu snap ik wel dat uitgaande van de financiele situatie van toen de aankoop van een zo gretig verlangd Dinky Toy model best een aanslag was op het familiebudget. Zeker in de pre-autohandel-tijden van leasepa. Maar toch kwam er altijd wel iets los wat mij blij maakte. Vaak zijn die geschonken modellen nog in mijn collectie te zien. Geldt ook voor boeken of zo.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: fri-425002-amsterdam-in-kleur-img_9481.jpg

Als je echt iets krijgt wat je graag wilt hebben is dat een bijna euforische ervaring. En ik ben door de jaren heen weliswaar vaak verwend, ik kan ook de waarde van een echt uitgezocht cadeau nog altijd zeer herkennen en waarderen. Geldt ook voor het aangeboden lievelingseten. Indertijd was dat patat met iets van een kotelet of pakweg een knakworst van enige omvang. Het doorbrak die (in mijn ogen) ellendige gewoonte van mijn moeder om vooral veel bij ons als kinderen ongeliefde groenten op tafel te zetten. De verjaardag in meerdere opzichten een feestdag zo. En eigenlijk wil ik dat nog steeds een beetje zo zien verlopen. Gaat vaak ook snel voorbij. Vierden we het vroeger nog wel eens over diverse data verdeeld, immers, 40 man in huis bergen was of werd wat ingewikkeld, tegenwoordig doen we het op 1 dag als het even kan. En ben ik de volgende dag dus weer gewoon die meninggever die niet schroomt om zijn opinie neer te pennen…. Het cadeau is dat dat jullie lezen en reageren. Je kunt als oudere heer maar met weinig tevreden zijn…. dank dank dank…bij voorbaat…En wie wil zingen houd ik niet tegen… (Beelden: archief/collectie)

Het land van…

Het land van…

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: amsterdam-nieuwe-amstelbrug-met-ovd-huis-img_2159.jpg

In mijn jeugdige jaren was de toenmalige woonbuurt mijn wereld. Natuurlijk, we gingen elk jaar op vakantie naar het verre Limburg, maakten tripjes in het weekend en dus was me al snel bekend dat er buiten Amsterdam nog een hele wereld schuil ging, maar in die wijk van toen was toch mijn leefwereld van dag tot dag het meest te vinden. Op straat met vriendjes, we fantaseerden zelf hele steden die we in krijt op de trottoirs in de straat van toen uittekenden en met onze Dinky Toys (en zo meer) bereden.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: amsterdam-ostadestraat-img_5802.jpg

We speelden een soort honkbal (slagbal met rondjes), schoten met papieren pijltjes op elkaar en roofden kerstbomen tussen dat toen nog katholieke kerstfeest en oudejaarsnacht. Het gezamenlijk vieren van oud en nieuw met een enorm vuur midden op straat was het hoogtepunt van het jaar. Overigens was er ook nog de Luilakviering en zo meer. Die woonwijk van toen kende vele arbeidersgezinnen, middenstanders en nog wat grotere ondernemers, ik beschreef ze al eerder in details. De boel was levendig, rijkdom ver weg, maar aan de horizon altijd het beeld van de welvaart mits je maar hard genoeg werkte. Bij sommige gezinnen zat het recente verleden van die ‘oorlog’ nog in de genen. Men gooide niks weg, hamsterde voedsel, had altijd kaarsen bij de hand en waar mogelijk hield men een aardige kolenvoorraad op zolder in stand voor ‘je weet maar nooit’.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: amsterdam-st.-willibrorduskerk-op-schilderij-img_9762.jpg

De winters waren nog aardig fris, soms vroor de naamgevende rivier dicht en kon je je als opgroeiende puber daarop wagen. Anderen zochten de sloten rond de stad op om daar te schaatsen. De stad was nog niet zover buiten haar gemeentelijke grenzen getreden als nu het geval is zodat er nog de nodige braakliggende terreinen te vinden waren. Befaamd was de ‘dijk’ rond Amsterdam waar men ooit in de jaren 20 van de vorige eeuw begonnen was met de aanleg van een ringtramlijn. Die tram kwam er nooit, de dijk bleef echter liggen en was een ware speeltuin voor hen die hielden van ‘oorlogje’ spelen of verder wilde gaan met zijn/haar ‘verkering’….

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: amsterdam-ouke-baas-straatbeeld-ostade-24170caa-a67f-45ca-9ab9-ddcf67cc535d.jpg

Overigens vond je daar ook oude betonnen bunkers die van de Duitsers waren geweest. Daar had hun flak gestaan en daarmee schoten die lui op de overvliegende bommenwerpers vanuit en naar Engeland. Als je daar indertijd na de oorlog wat groef in het zand vond je de patroonhulzen van die lui nog en die koesterde je als vinder natuurlijk. Kijk je nu in die straten van toen is het maar een dooie boel geworden. Winkels verdwenen, garages verhuisd, kinderen spelen binnen, vernieuwbouw maakt de straten saai en gelijkvormig. De grote Kerk van toen is gesloopt, kerstvuren mogen niet meer vanwege de uitstoot, oorlogje spelen is niet meer van deze tijd, de bevolking is verkleurd, de arbeiders en mkb-ers verhuisden naar de nieuwe woongebieden in West, Zuidoost, Hoofddorp of Almere.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: p9200045.jpg

Doorgaande straten werden ingericht voor fietsers, drempels en andere obstakels maken het rijden bepaald niet tot een feest. Voor parkeren van je auto in de eigen wijk heb je een peperdure en schaarse vergunning nodig. Kroegen werden koffiecorners met havermelk als grote klapper. Bastions van de KVP of CPN zijn nu veranderd in woke-D66 buurten waar men vooral respect vraagt en weinig biedt. Nee, ik herken die oude buurt niet meer. Ons oude huis is allang geleden met de grond gelijk gemaakt en het benedenhuis dat mijn ouders na verhuizing huurden is na hun verscheiden omgetoverd tot een appartement ‘met vele mogelijkheden’. Verkocht aan iemand met veel geld en een grote liefde voor het steedse leven. Hoe dan ook, het waren mooie tijden voor velen in dat land van Ooit. Maar terugkomen doet het nooit meer. En soms is dat goed. Maar zeker niet altijd…. (Beelden: archief)

Puch …

Puch …

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: hmw-brommer.gif

Iedereen die wel eens terugkijkt in de tijd komt vanzelf zaken tegen die in het verleden een heel grote betekenis hadden voor je toenmalige leven maar met terugwerkende kracht wel iets aan belang hebben ingeboet. Zo zit dat bij mij qua beleving van het begrip ‘brommers’. Ik heb er als jong mens uiteraard een stel bezeten en bereden, maar toen de vierwielers in mijn leven kwamen was ik relatief snel klaar met dat gebrommer. Toch was het bij het bereiken van mijn 16e levensjaar een ultieme wens er een te bezitten. Ik was wel een beetje uitgefietst en wilde comfortabeler en sneller kunnen rijden. Gezien mijn toenmalige kennis van zaken, de financiele positie, maar ook het idee dat ik echt alles in het verkeer aan kon was een tweedehandsje mijn deel.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: locomotief_b15_1961z.jpg

Ik beschreef die eerste brommer (een HMW) hier heel lang geleden al eens. Daarna kwamen er twee Locomotieven (met Sachs motor) die naar ik later ontdekte, in Amsterdam waren geproduceerd. En via die best plezierige occasions kwam het moment om over te stappen op iets echt nieuws. Een witte Puch, uitgerust met een buddyseat en het nodige chroom. Tuurlijk ging het stuur volgens de toenmalige mode, omhoog naar de uiterste stand en was toenmalig jeugdvriend F. wel zo aardig om in de uitlaat twee beperkende schotjes te verwijderen waardoor de Oostenrijkse witte flitser 65 km/u haalde. Kijk, daarmee kon ik voor de dag komen. F. en andere jeugdvriend F. (toevallig zelfde initialen maar andere namen in het echte leven) reden ook op zo’n Puch en met zijn drietjes maakten we de vele wegen in en om de stad ‘onveilig’.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: puch-wit.jpg

De Puch bleek een fijn rijdend brommertje te zijn en samen met toenmalig verloofde, later vrouwlief, maakte ik er de nodige lange trips mee. Wat te denken van trips naar Nunspeet of Texel? Maar de meeste kilometers legde ik toch af naar Schiphol waar ik toen werkte. Soms midden in de nacht een vliegtuig afhandelen, en dan weer snel terug naar huis. IJskoud soms, dus met drie lagen kleding over elkaar om me nog wat te beschermen. Kwam ik dan in bed bij mijn partner schoof die een meter uit mijn buurt vanwege de koude knieen en voeten…. Slecht voor je relatie. Dus was ik blij dat er op enig moment een bedrijfsvervoermiddel beschikbaar kwam in de vorm van een VW Busje met opschriften. Comfortabel en natuurlijk ook handiger. De Puch werd een tijdlang aan de kant gezet in de garage onder ons huisadres van die tijd. Maar na een paar maanden stilstand toch verkocht. Ik schreef er financieel maar weinig op af. Onlangs zat ik met een van de genoemde F’s aan de koffie. Hij reed voor zijn plezier af en toe nog wel eens op zijn Puch. Totaal gereviseerd dat ding en hij was er zelfs mee naar Oostenrijk op en neer geweest. Ik boog deemoedig. De andere F (van die uitlaat) was uiteindelijk tot verkoop over gegaan. De drie Puch-Musketiers waren niet meer. Maar mij kostte dat minder emoties dan die andere twee. Het was anno jaren 60 wellicht nog leuk geweest, geweldig zelfs, maar om er nu nog steeds mee rond te rijden….? Er zijn grenzen.. (Beelden: archief)

De pop…

De pop…

Toen zij werd geboren kwam zij ter wereld uit liefde en wel met als doel anderen te bekoren. Haar naakte lijf werd aangekleed in de beste Schotse tradities. Lekker warm, met de kleuren die passen bij een fantasievolle clan. Zij werd opgemaakt, haar ogen omgeven door dat wat een jonge vrouw aantrekkelijk maakt. De haren gekamd, alles klopte. Daarna werd ze verpakt. In een mooie kartonnen huisje met uitzicht naar voren. En van de ene stad naar de andere verplaatst. Tot ze terecht kwam in een warm nest waar ze samen met haar gelijkvormige zussen werd uitgestald als ware zij een publieke vrouw. Als het huis werd opengesteld werd zij door de mensen die binnen kwamen uitgebreid bekeken. Soms beetgepakt en een enkele keer aangeraakt om te voelen of zij wel van voldoende kwaliteit was als real Scottish Girl. Op een goede dag werd ze uitverkoren.

Een Nederlands stel koos juist haar uit om mee te reizen richting hun eigen huis. Ze nam snel afscheid van haar klasgenoten in de winkel en verdween in een stuk papier en dan in een zak. En die zak later in een koffer. Na een paar uur heen en weer geslingerd te zijn en geen idee te hebben waar ze nu was, werd ze voorzichtig uit haar kartonnen huisje gehaald en neergezet in een glazen flatgebouw tussen allerlei lieden uit andere landen. Maar ook tussen teddyberen. Als het donker en stil was in het huis waar ze nu verkeerde spraken ze onderling met elkaar. ‘Waar kom jij vandaan? En jij? ‘. Iedereen vertelde dan zijn of haar verhaal. En zo hielden ze elkaar bezig. Geen van hen werd ouder, maar het stel dat hen had meegenomen wel. En op een dag bleef het stil in huis. Geen licht, geen lucht, gewoon stilte. En ze zagen vanuit hun glazen onderkomen hoe het huis om hen heen werd leeggemaakt. En op een dag werden ook alle medebewoners een voor een opgepakt en meegenomen. Waarheen wist zij niet. Zij zelf werd in een plastic verpakking gestopt. Ze hoopte dat ze terug zou reizen naar Schotland, maar ze eindigde op een plank in een kringloopwinkel in Almere-Haven. In vol ornaat, met haar warme kleding aan en een klein prijsstickertje om haar alsnog een nieuw onderkomen te verschaffen. Ze hoopte op een mooi leven bij iemand anders. Zette haar mooiste glimlach op en keek de passerende potentiele baasjes hoopvol aan. Zo zag ik haar ook, maar liep er toch aan voorbij….Maar hoop wel op een mooi nieuw huisje….Dat verdient ze…this flying Scotsgirl….(beeld: Prive)

Monumenten…

Monumenten…

Maak eens een stedentrip door eigen land en je komt hier links en rechts monumenten tegen. Soms zijn het beelden die passen bij de omgeving. In visserijgebieden kom je vaak in steen verbeelde vissers tegen, ik zag in agrarische omgevingen versteende boeren in allerlei vormen en maten, en als je wat historische gebieden binnen stapt zie je de zgn. ‘helden’ van toen of de bekende vorsten die zich in steen tot in de eeuwigheid laten bekijken. Nu is Nederland niet zo van de herdenkingen of heldenvereringen. Voor je het weet is er weer een of andere actie/pressiegroep die meent dat er op die of die figuur die in de geschiedschrijving van een land een grote rol speelde, best een smetje of meer rust.

Linkse types mekkeren altijd over slavernij of koloniale overheersing. Maar zelfs mensen die in ons eigen land belangrijk waren voor sectoren waar men in die actiekringen een hekel aan heeft worden meteen aangevallen op hun daden. Dat men in de landen waar men graag de eigen inspiratie vandaan haalt veel beelden en monumenten koestert waarmee je goed kunt zien hoe heftig die te keer gingen tegen de eigen bevolking of andere landen knechtten, doet er in de linkse kring niet zo toe. Lenin, Stalin, Mao, allemaal gekoesterd, want tenminste extreemlinks. Dat mag wel, maar figuren uit onze 500-jaar oude geschiedenis van de VOC of zo zijn reden tot actie en protest. Vaten boter op het hoofd die linkse lui.

Zelf zag ik in heel wat landen beelden, monumenten en andere uitingen waarbij lieden werden gekoesterd waar zelfs ik van wist of weet dat ze niet zo fijn in de eigen geschiedenis actief waren. In eigen stad ken ik natuurlijk het beeld van groot schilder Rembrandt op het naar hem genoemde plein. Maar ook dat van Generaal van Heutsz dat tegenwoordig als Monument Indie-Nederland door het leven moet. Dat laatste beeld is wel een voorbeeld van hoe de tijdgeest kan veranderen. Na de officiele onthulling van dat monument in 1934 noemde toenmalig Premier Colijn van Heutsz een man die je mocht vergelijken met Julius Caesar of Alexander de Grote. Hij had namelijk met zijn KNIL een einde gemaakt aan de islamitische opstand in het altijd al als lastig bekend staande Atjeh. Toen het linkse volk daar in de jaren 70 weet van kreeg waren de rapen gaar.

Van protest tot vernieling, van aanslagen op het beeld en allerlei acties werden gehouden om deze moslimhater (..) zijn eerbetoon te ontnemen. Uiteindelijk besloot het linkse college van B en W dat de naam van Heutsz van het beeld moest verdwijnen en een meer neutrale naam aan het overigens fraaie monument gehangen. In veel culturen is een beeld een soort Gouden Kalf. Het past niet bij het geloof daar of de cultuur. Maar zoals al aangegeven, heel wat uitingen van grootheidswaanzin zijn in met name dictatoriaal bestuurde landen te vinden. Zou men daar net zo te keer gaan tegen die uitingen is de kans groot dat men er het leven bij zal inschieten. Niet in ons land. Want Vrijheid van Meningsuiting….Jaja…maar nooit twee kanten van de zaak bekeken. Geldt ook voor van Heutsz. In zijn optreden van toen zat gewoon de opdracht van de regering. Opstand moest onderdrukt. Veiligheid voor de Nederlanders daar vastgelegd. En dat deed hij. Net als de jongens die er later hun dienstplicht moesten verrichten. Wil men wel eens vergeten. Zeker in groepen die wel roepen maar niet wensen te worden opgeroepen. Die krijgen nooit een beeld. Die maken liever selfies…(Beelden: Prive archief)