Onlangs zag ik een filmpje voorbij komen met een Duitse dame als lijdend voorwerp die pakweg een jaar 40 oud was en er niet onaantrekkelijk uit zag. Haar teksten waren echter confronterend. Ze klaagde over haar echtgenoot. Ze waren intussen een jaar of 15 samen en hij bekeek haar slechts af en toe nog met enig gevoel, maar zij hunkerde naar een knuffel van zijn kant. Zelfs als zij zelf het initiatief nam was hij redelijk terughoudend in de behandeling. En wat haar dwars zat was het feit dat hij in hun jongere jaren geen gelegenheid voorbij liet gaan om haar ‘te pakken’.
Zijn handen waren toen overal en nergens en dat leidde dan tot dat wat hun relatie vurig maakte. Maar ja, de laatste tijd was het een en al plichtpleging. Zij pakte zich steeds meer in, uitpakken gebeurde toch niet meer, dus dan maar praktisch denken…. Het deed mijn wenkbrauwen fronzen. En ik bekeek daarop als nieuwsgierig mens statistische gegevens rond mannen en vrouwen en hun seksuele driften door de jaren heen. En toen bleek dat daar dusdanige verschillen in voor kwamen dat het wellicht logisch is dat mensen op enig moment geen ‘zin’ meer hadden of hebben. Mannen (jongens) zijn op hun actiefst tussen hun 15e en pak weg 30e. Dan zijn ze zo qua hormonen opgeladen dat ze in staat zijn hun zaad dagelijks over diverse akkers te verspreiden. Vrouwen (meisjes) in dezelfde leeftijdsgroep zijn dan meestal niet zo actief, het gebrek aan ervaring met de andere sekse of enige terughoudendheid t a v de eigen behoeften maken dat ze niet meteen open staan voor die kledderende tegenvoeters. Maar vrouwen komen juist rond hun 32e tot grotere seksuele activiteit en houden dat nog lang vol.
Pas na hun 45e neemt dat drastisch af, deels ook door de gevolgen van de overgang. Er zit dus een onevenwicht in die fysieke ontwikkelingen. Tuurlijk is er nog wel verlangen maar dan vooral naar iets bijzonders, een onverwachte verleiding, een bevestiging van de eigen aantrekkelijkheid. Dus raakt men in voor dat eten van de appel aangeboden door een of andere snoodaard in een boom of een naakte Eva die valt op ‘wat ouder’. Het leven in een notendop. En laten we wel zijn, ongeveer elk liedje dat op de radio passeert beschrijft op een of andere wijze dat wat tussen mannen en vrouwen (en alle denkbare varianten) op dit gebied speelt. Hoe dan ook, die vrouw die via de digitale middelen een oproep deed aan haar man (in een interview) om haar toch vooral eens beet te pakken zoals hij dat ook ‘vroeger deed’ had alles in zich om haar leven aangenamer te maken. Alleen moest ze wellicht wat meer initiatief tonen en die ‘slappe hap’ van een man tot leven wekken. Want van alleen werken, boodschappen doen, het huishouden verzorgen of pakweg voetballen kijken dan wel de Tour-de-France wordt geen huwelijk beter….integendeel…. (Beelden: Internet/archief)
Toen wij hier, lang geleden alweer, kwamen wonen kregen we als gratis accessoire bij ons huis een boom bij de buren die elk jaar zo’n beetje in de eerste twee weken van april tot volle bloei komt of kwam. Prachtig! En onze oude buurvrouw genoot daar net als wij intens van. Omdat deze boom een ver familielid kent die bij een overbuur ooit is geplant en daar net even later ook in de bloei komt en dan een andere bloesemkleur laat zien, is het voorjaar voor ons daardoor altijd extra zicht- en tastbaar. Overigens relatief kort. Juist in het voorjaar wil het naast aardig weer ook vaak waaien en regenen en dan is diezelfde boom een bron van wat ergernis. Immers de honderdduizenden blaadjes dwarrelen dan neer als sneeuwvlokken en kleuren diverse tuinen eerst aardig roze, daarna bruin tot zwart. Je veegt je een ongeluk, maar ach, dat heb je er voor over uiteraard. Ik maakte de lezer(es) al eerder deelgenoot dat de oude buurvrouw een paar jaar geleden is gaan hemelen.
Wij vreesden al met grote vreze voor wat er na haar dood komen zou, maar dat viel in eerste instantie wel mee. Een van de dochters, mede-erfgename van de woning, bleef meer dan een jaar wonen in het huis van haar moeder. Deed weinig meer aan onderhoud en tuin, maar dat hield wel in dat de boom bleef staan. Een even fraaie aan de voorkant van het huis was nog bij leven van ‘moeder’ net in de bloei bevroren geraakt en afgestorven. Het leven van een boom in ons grillige klimaat niet altijd even makkelijk. Omdat de oude dame redelijk ‘zuinig’ was bleef de dode boom als een soort relikwie staan. Hoe dan ook, eind vorig jaar werd het huis alsnog verkocht. Een jong gezin uit een belendende gemeente kocht het en ging voortvarend aan de gang. Alles wat hen niet beviel werd in huis afgebroken en opnieuw geinstalleerd. Het mocht iets kosten en de aannemer leek wel bij hen te overnachten. Ook qua geluidsproductie. Dat was niet zo natuurlijk. Maar je wilt een huis toch naar je zin maken. Ik snap dat zeer. Maar ergens dit voorjaar, de bewuste boom in de achtertuin had net knoppen, hoorden we het jonge stel tegen elkaar zeggen dat die boom er echt uit moest in verband met de ruimte’.
Het sloeg ons best om het hart. Ook al ben ik zelf erg van een betonnen plaat met planten/bloemenbakken ter versiering, die boom was altijd wel een anker van geur en kleur. Hij is van hen, zij mogen dat beslissen. Maar we gaan die boom wel erg missen. Nu is het wel zo dat we wel zien dat hij kwalitatief minder wordt. Hij slinkt ook, groeit niet meer. Maar hij bloeit nog wel. Gelukkig hebben we de plaatjes nog. Overigens hebben wij zelf ook diverse bomen en struiken uit de tuin gehaald in de loop van de jaren. Ooit geplant door de vorige bewoners van ons huis. Die kennelijk niet door hadden dat sommige bomen erg groot worden en soms zelfs boven de nok van het huis uit groeien. Wij wel. En dus ging de zaag er in. Kaalslag het gevolg, ruimtegewin ook. En dat zal bij de buren ook wel zo zijn. Oud is leuk, hout ook, maar soms wil je gewoon dat de kinderen kunnen spelen. Dat zal het zijn… (Beelden: Yellowbird 1994/2019/20)
In de afgelopen periode waren er weer wat selfiedames in de media te vinden die meenden dat het tijd werd om de klok terug te draaien naar de tijden van voor de verzorgingsevolutie. Omwille van aandacht of ecologische gekte besloten zij dat wat de Schepper had bedoeld als bescherming van oksels en overige delen van het menselijk lichaam, niet meer te verzorgen of te verwijderen maar er juist weer flink mee te koop te lopen. Tegen de modetrends in. Maar je valt er wel mee op en dat lijkt me, ondanks de aandacht die de dames zochten, toch een tamelijk slecht signaal. Beharing die overal uitsteekt, onverzorgd is en bijdraagt aan het simpele feit dat bepaalde bijna uitgestorven diersoorten als schaamluizen weer in de pootjes wrijven van genoegen lijkt mij niet passen in een modebeeld anno 2019. Ik ben er niet van, ik heb dat in het verleden nooit onder stoelen of banken gestoken. Voor sommigen is het ultieme uitingsbeeld van ‘volwassen zijn’ dat je de jungle onverzorgd toont aan de goegemeende om je heen. Sommige culturen vinden dat wellicht prachtig, ik niet. En gezien het aantal lasersalons waar je ook terecht kunt voor wax/harsbehandelingen ben ik kennelijk en gelukkig niet de enige. Tuurlijk, als je valt op oermensen heeft het nog iets. Vroeger was de geur van ongewassen lijven voor beide sexen vaak ook een groot genoegen.
Maar we leerden sindsdien dat esthetiek iets anders anders is dan struiken of stoppels op zichtbare plekken. Kaal op veel plekken staat er tegenover, ik snap dat niet iedereen daar van is, maar onverzorgd door het leven? Toch ook niks? Ik gun de meiden die de oksels en meer zwart begroeid laten hun lolletje hoor. Ze vinden vast partners die als Tarzan of Jane door het leven gaan en van liaan tot liaan een weg banen naar ultiem geluk. Maar ik ben er (nogmaals) niet van en zal er verder geen blik meer op richten. Zoals ik in mijn vorige blogverhaal al aangaf ben ik ook niet van het bakken. Maar uitgegroeide haarbossen zouden me zelfs misselijk maken als ik dat op het strand of elders tegenkom. Hou de boel binnenboord, show er niet mee en we blijven vrienden. Heus! En die 95% van de mensheid die wel iets snapt van tonderen, ontharen en verzorgen….ik ondersteun die evolutie. En dank u voor het inzicht richting uw medemens…..:) (Beelden: Internet)
Altijdmijnmening 