Vandaag herdenken we primair toch vooral dat we in dezelfde maand van 1945 werden bevrijd van het verschrikkelijke en voor sommige Nederlanders dodelijke Nazi-regime dat ons vijf jaar lang had bezet en uitgezogen. De bevrijders van toen, Canadezen, Britten, Amerikanen en wat andere landsaarden die meevochten aan de ‘goede kant’ zorgden er voor dat we daarna in vrijheid onze democratische waarden en samenleving weer konden herbouwen. Een democratie met voor- en nadelen. Maar wel in vrijheid. Heel wat andere landen kwamen terecht onder het Sovjet-blok en daar werden al die bevochten vrijheden met stevige laarzen getreden. Niks democratie, niks vrijheid van meningsuiting, niks vrij reizen. Hard werken onder het communistische juk.
Wij mogen ons gelukkig prijzen dat we dat hier niet meemaakten ook al verlangden er ook bij ons revolutionaire types met smart naar. Immers het kapitalisme zien als oorzaak van alle kwaad, het dromen over een gratis basisinkomen, geen zorgkosten, altijd een huis (..), het mocht wat kosten. Dat je dan alles moest nationaliseren en grauwheid het leven van miljoenen burgers zou tekenen was aan de utopische socialistische meelopers voorbij gegaan. En nog steeds zie je bij linksige types dezelfde utopie van het Leninisme nog wel eens voorbij komen. Men wil alle nutsbedrijven nationaliseren, het liefst een enkele staatsomroep met nog eenzijdiger aangestuurde nieuwsvoorziening en onderdrukking van andere meningen. Men steunt de immigratie, en houdt letterlijk en figuurlijk van de islam. Immers, als je het roze bekijkt is dat een geloof van de vrede. Toch kijkt men daar bij ‘grote broer’ China weer heel anders naar. Het communistische land moet niets hebben van die cultuur en vervolgt moslims om wie ze zijn en waar ze voor staan. Dat zie je in andere landen ook. Die slachtofferkaart spelen gaat moslims in ons land trouwens ook goed af en met name linkse types trappen daar vol in en vechten op hun manier tegen ‘onderdrukking’ van hun broeders of uiten zich in antisemitische kretologie of erger om die cultuur maar te pleasen.
Onbegrijpelijk. Zeker als je ziet dat wat er ook in ons land plaatsvond in 1940-45 elk argument moet smoren van die linkse types die nu met de vlag van Palestina of Iran lopen te zwaaien. Nooit geschiedenislessen gevolgd maar wellicht op scholen de leer van Marx en Lenin tot zich genomen. Hoe dan ook, vandaag kunnen we alsnog die vrijheid vieren. Bevochten door mensen die indertijd nauwelijks wisten waar Nederland lag. Maar er vaak wel hun leven voor gaven. Hele begraafplaatsen liggen er vol mee… Zou die extremistische vlaggenzwaaiers goed doen om daar eens te gaan kijken. Al denk ik niet dat ze dat ook maar iets bij brengt…. Want ze missen, gezien hun gedrag en uitingen, het fatsoens-gen…en zeker een voldoende IQ-niveau. (beelden: archief)
Zaten we normaal in de wereld van de normale lijnvliegerij, zowel vrachtvluchten als passagiers vervoerende vliegtuigen die op strak schema van a naar b vlogen, soms was dat niet voldoende om bepaalde lading met een grote spoed ergens heen of vandaan te krijgen. Bedenk maar eens dat we indertijd te maken hadden met een andere wereld dan nu het geval is. Zo had je een zeer onrustig Verenigd Koninkrijk waar arbeidsonrust en stakingen aan de orde van de dag waren. Probeer dan de lading voor klanten maar ergens heen te dirigeren. Schepen gingen niet, havens dichtgetimmerd door de zeer felle vakbonden, en dus bleven vliegtuigen over. Bij grote ladingen of onderdelen die ergens met spoed heen moesten huurden we dan in dat laatste geval nog wel eens een klein toestel in dat even op en neer vloog naar of van Schiphol. Omgekeerd lukte dat ook wel eens. Zo hadden we op enig moment een lading pijpen die naar Midden-Engeland moesten in opdracht van de olie-industrie. Toen een machtige sector in dat gebied. We huurden een De Havilland Dove in om dat spul op te halen en naar Engeland te vliegen. Onze VW Bus haalde de lading op in Rotterdam en dat paste allemaal maar net. Omdat het nauw luisterde en dat Britse kistjes geld kostte, deden Ruud Breems en ik samen de coordinatie en lieten chauffeur Jaap Kunst het eerste fysieke werk doen.
De kist kwam op tijd binnen, de VW bus een half uurtje eerder bij de douane. We regelden pasjes voor het platform en een fles koffie voor de piloten. Daarna deden we zelf de belading van die machine. Tot groot genoegen van zowel de crew als chauffeur Jaap liep uit een van die pijpen de nodige roestige vloeistof over de schoenen en sokken van baas Ruud. Het kon verkeren. Maar de kist werd geladen en die vertrok weer op tijd. Klant tevreden en wij ook. Smaakte naar meer en al snel wilden we in dit speciale onderdeel van de handel ons eigen plekje waarmaken. En dat lukte. We kregen charters met levende dieren naar o.a. Parijs, we vlogen tomaten met drie DC-6-vliegtuigen naar Engeland (1 van Martinair, twee van Transavia) we deden een charter per Moormanair DC-3 naar Tennerife en kwamen zo ook in de wereld terecht van de hulpgoederen voor o.a. Biafra. Dat was overigens wel een linke wereld. Want melkpoeder versturen lijkt saai, de oorlog in dat Afrikaanse land leidde tot heel wat gesmokkelde waar, die met gecamoufleerde oude propliners, ook van Nederlandse maatschappijen in het pikkedonker naar airstrips in Biafra werd gebracht.
Op een dag kregen wij een charterkist uit Canada binnen. Een schitterende maar donkerblauw gespoten Super Constellation van Canairelief. Tussenlanding op Schiphol voor hij door zou gaan naar Afrika. Wij laadden er een ton of twee en een half blikjes melkpoeder bij. Die klaarden we keurig uit, alleen wilde de betrokken douane-ambtenaar die kist wel eens zien op dat vrachtplatform. Hij maakte luiken open en vond….wapens. De Super Connie had zijn buik vol met dat spul. Hulp werd indertijd nog een beetje anders bekeken dan nu wellicht. Hoe dan ook, baas Ruud moest op kantoor komen bij de douane. Maar wij waren echt onschuldig. Geen idee hoe dat spul aan boord kwam. Gelukkig kon alles worden recht gepraat, zeker toen de wapens van boord gingen en in beslag genomen werden. De machine vertrok, vermoedelijk met een grommende bemanning aan boord. Maar dat herinner ik me niet meer. En zo werden wij chartermensen. Ik zou het tot mijn laatste maanden bij dat bedrijf blijven uitoefenen als leuk vak. Kostte wel een hoop extra tijd trouwens. Maar daarover later.(Foto’s Yellowbird)
Altijdmijnmening 