Werken op Schiphol – 18 – Charters

Zaten we normaal in de wereld van de normale lijnvliegerij, zowel vrachtvluchten als passagiers vervoerende vliegtuigen die op strak schema van a naar b vlogen, soms was dat niet voldoende om bepaalde lading met een grote spoed ergens heen of vandaan te krijgen. Bedenk maar eens dat we indertijd te maken hadden met een andere wereld dan nu het geval is. Zo had je een zeer onrustig Verenigd Koninkrijk waar arbeidsonrust en stakingen aan de orde van de dag waren. Probeer dan de lading voor klanten maar ergens heen te dirigeren. Schepen gingen niet, havens dichtgetimmerd door de zeer felle vakbonden, en dus bleven vliegtuigen over. Bij grote ladingen of onderdelen die ergens met spoed heen moesten huurden we dan in dat laatste geval nog wel eens een klein toestel in dat even op en neer vloog naar of van Schiphol. Omgekeerd lukte dat ook wel eens. Zo hadden we op enig moment een lading pijpen die naar Midden-Engeland moesten in opdracht van de olie-industrie. Toen een machtige sector in dat gebied. We huurden een De Havilland Dove in om dat spul op te halen en naar Engeland te vliegen. Onze VW Bus haalde de lading op in Rotterdam en dat paste allemaal maar net. Omdat het nauw luisterde en dat Britse kistjes geld kostte, deden Ruud Breems en ik samen de coordinatie en lieten chauffeur Jaap Kunst het eerste fysieke werk doen.

De kist kwam op tijd binnen, de VW bus een half uurtje eerder bij de douane. We regelden pasjes voor het platform en een fles koffie voor de piloten. Daarna deden we zelf de belading van die machine. Tot groot genoegen van zowel de crew als chauffeur Jaap liep uit een van die pijpen de nodige roestige vloeistof over de schoenen en sokken van baas Ruud. Het kon verkeren. Maar de kist werd geladen en die vertrok weer op tijd. Klant tevreden en wij ook. Smaakte naar meer en al snel wilden we in dit speciale onderdeel van de handel ons eigen plekje waarmaken. En dat lukte. We kregen charters met levende dieren naar o.a. Parijs, we vlogen tomaten met drie DC-6-vliegtuigen naar Engeland (1 van Martinair, twee van Transavia) we deden een charter per Moormanair DC-3 naar Tennerife en kwamen zo ook in de wereld terecht van de hulpgoederen voor o.a. Biafra. Dat was overigens wel een linke wereld. Want melkpoeder versturen lijkt saai, de oorlog in dat Afrikaanse land leidde tot heel wat gesmokkelde waar, die met gecamoufleerde oude propliners, ook van Nederlandse maatschappijen in het pikkedonker naar airstrips in Biafra werd gebracht.

Op een dag kregen wij een charterkist uit Canada binnen. Een schitterende maar donkerblauw gespoten Super Constellation van Canairelief. Tussenlanding op Schiphol voor hij door zou gaan naar Afrika. Wij laadden er een ton of twee en een half blikjes melkpoeder bij. Die klaarden we keurig uit, alleen wilde de betrokken douane-ambtenaar die kist wel eens zien op dat vrachtplatform. Hij maakte luiken open en vond….wapens. De Super Connie had zijn buik vol met dat spul. Hulp werd indertijd nog een beetje anders bekeken dan nu wellicht. Hoe dan ook, baas Ruud moest op kantoor komen bij de douane. Maar wij waren echt onschuldig. Geen idee hoe dat spul aan boord kwam. Gelukkig kon alles worden recht gepraat, zeker toen de wapens van boord gingen en in beslag genomen werden. De machine vertrok, vermoedelijk met een grommende bemanning aan boord. Maar dat herinner ik me niet meer. En zo werden wij chartermensen. Ik zou het tot mijn laatste maanden bij dat bedrijf blijven uitoefenen als leuk vak. Kostte wel een hoop extra tijd trouwens. Maar daarover later.(Foto’s Yellowbird)

Bevrijding….

Telkens als ik weer een bevrijdingsdag mee maak bedenk ik me welke offers dat heeft gevraagd van hen die ons land verlosten van een dominante en zeer sadistische overheerser. In het geval van de bevrijding die  we vandaag herdenken is dat die overheersing door Nazi-Duitsland. Een land dat ons volk vijf jaar lang knechtte en ook beroofde van zekerheden die we tot dan als vanzelfsprekend zagen. Immers, Nederland was een lange periode onbelast gebleven van een vijandig juk, we moesten er voor terug in de tijd naar de jaren van Napoleontische overheersing. Bij de Duitsers ging het vaak om wat zij zelf noemden ‘zuivering’. Alles wat men zag als ‘Untermensch’ of tweederangs moest er aan geloven. Men voerde hele volksstammen af en zorgde er voor dat duizenden en duizenden landgenoten wel vertrokken naar kampen maar nooit meer terugkwamen. De bevrijding werd in ons land overigens vooral gedaan door de Canadezen en Britten, maar zeker ook de Amerikanen en Polen.

Dat er ook nog een klein contingent Nederlanders aan mee deed was een aardig stukje voor de geschiedschrijving. Opvallend was natuurlijk wel dat men de op de bevrijding volgende ‘zuivering’ weer overliet aan de wonderlijke en soms best verkeerd optredende BS-organisatie. Vaak samengesteld door wat mensen uit het ‘verzet’, maar je kwam er ook lieden in tegen die vaak een wat twijfelachtige rol speelden tijdens de bezettingsjaren. De echte helden gingen niet naar de BS. Toch zorgde die organisatie er voor dat ‘verraders’  en ‘moffenhoeren’ een ongewisse tijd tegemoet gingen. Nuances waren er niet, goed was goed en fout fout. Een beetje zoals we dat  nu ook weer zien in de samenleving. Nuance mag niet, je bent goed of fout. En dan van twee kanten bekeken, opdat er in het eigen kamp geen twijfel kan bestaan over het ‘fout’ zijn van de tegenstander in discussie of media. En daarover gesproken, de vrijheid die we zouden moeten koesteren geldt ook voor anders denkenden.

En dat lijkt in de huidige maatschappij niet geheel door gedrongen te zijn. Immers, we slaan mekaar de hersenen in met argumenten en verwijten en ontnemen graag de ander het recht om diens mening ergens neer te poten. We dienen respect te hebben voor ‘die ander’ maar krijgen het zelden. Het verstikt bijna een van de grootste uitingen van dat vrijheidsgevoel, die van de onbeperkte meningsuiting. Ook die is bevochten door onze bevrijders. Die voor dat doel hun bloed of leven gaven. Hele begraafplaatsen liggen vol met jonge jongens die ons kleine landje, wat ze vaak totaal niet kenden, ontdeden van een misdadig regime. Mogen wij daar de volgende keer weer op rekenen? Ik zou dat niet doen. Koester liever, onderhoudt wat we hebben en zo uniek is in een wereld die wordt gedomineerd door regimes en culturen die niks moeten hebben van de democratie. En sommigen daarvan zitten heel dicht op onze huid. Ook al merken we het niet, we leveren elk jaar een paar vrijheden in. Onder het mom van veiligheid, respect, culturele verandering of wat ook. Dat gaat altijd ten koste van de vrijheid die in 1945 werd bevochten. En dat vieren we. Arm in arm, hand in hand. (Symbolisch uiteraard…i.v.m. Corona) Omdat we blij moeten zijn met het leven in juist dit land! Nederland! (Beelden: Yellowbird archief)

 

Vrijheid

4-DUKW-SideZeventig jaar geleden werd Nederland bevrijd. De Canadezen en Britten drongen eindelijk door de linies van de Duitsers die vooral in West-Nederland onaangenaam sterk bleken. Nederland werd weer een vrij land en al snel kwam de economie weer wat op gang. Deels zwart, maar ook legitiem. Wat we vieren vandaag is dat we ons niet meer laten knechten, ik schreef er hiervoor, op 3 mei,  al een verhaaltje over. Democratie kwam terug, de Amerikaanse invloed op ons leven werd groot. Voor sommigen die daar met de ogen van nu naar kijken, te groot wellicht. Maar aan de andere kant van Europa waren het de Russen die de Nazi’s verjoegen. Helaas vergaten ze zelf weer te vertrekken en werden overal vazalstaten gevormd van de Sovjet-Unie. Communistische regimes maakten korte metten met al te westerse of democratische gedachten. Wie als Pool of Tsjech in Engeland had meegevochten tegen de Duitsers werd gezien als kapitalist of landverrader, heel wat van deze mensen eindigden in de cellen van Stalin of erger. GMC 1945 Wien

Nederland behoorde gelukkig bij de landen die al snel weer op eigen benen kwamen te staan. Met een ‘beetje steun’ uit de V.S., het Marshallplan leverde geld en materiaal om het land te herbouwen, plus een hoop inzet kwam  Nederland weer overeind en kreeg het zijn oude veerkracht terug. Ons koningshuis werd weer verwelkomd, de treinen reden weer op tijd en het parlement voelde zich terecht of onterecht de democratische vertegenwoordiging van de bevolking. Bevrijdingsdag is dus niet zomaar een dagje in het jaar, het is de invulling van de dankbaarheid die we mogen voelen voor hen die ons daadwerkelijk bevrijdden, onze democratie en de daarbij behorende wetgeving, normen en waarden, kortom alles waar wij als volk aan hechten herstelden.

2615063225_1e9ed5bc96Bevrijdingsdag is dus ook bedoeld om te koesteren dat we nog steeds willen en mogen zeggen wat we willen. Leveren we dat in kunnen we wel stoppen met de viering van deze dag. En volgens mij is de dreiging overal om ons heen aanwezig. Immers, er lopen genoeg fundamentalistische figuren rond die menen dat onze vrijheid moet worden beperkt vanwege de lange tenen die zij hebben bij bepaalde onderwerpen. Ik zal daar zelf niet aan toegeven. Vrijheid is blijheid! En dat vieren we vandaag!

MAX en de bommenmeisjes

Bom Girls 2Het leuke van de vakantieperiode is dat er dan vaak series woorden ingepland op de vaderlandse televisie die je normaal niet snel zult zien. Met name Omroep MAX is daar goed in. Vorig jaar verrasten zij ons met een reeks over een of ander Brits dorp in oorlogstijd waar verpleegsters en de Home Guard een belangrijke rol vervulden. Knap geacteerde serie die, eenmaal afgelopen door de zendindeling, deed verlangen naar een vervolg. Die kwam er niet. Dit jaar startte men met een nieuwe reeks. ‘ Bomb Girls’ gemaakt in Canada en zich ook afspelend tijdens de Tweede W.O.  Het verhaal gaat over dames die bij gebrek aan mannen (die vochten vrijwel allemaal namens Koningin en Brits Vaderland in Europa of Noord-Afrika) een munitiefabriek gaande houden. Alles wat indertijd ‘lastig’ was komt voorbij in de reeks. Liefde, vooroordeel, afkeer, geloof, trouw en ontrouw. Men schuwt het bijzondere niet al is er snel een aantal vraagtekens te zetten bij de historische waarde van het geheel.

Bom Girls 3Niet dat dit ook maar iets afdoet aan het verhaal hoor. Je kruipt snel in de huid van de acteurs die redelijk goed bepaalde types neerzetten.  Mij viel op dat men wel wat vaak stond te klessebessen aan een band waar granaten en bommen werden gemaakt als je dit verhaal mag geloven en dat roken op plekken waarbrandgevaar een flink wat grotere klap zou kunnen hebben veroorzaakt als de vuurwerkramp van Enschede, heel normaal is. Dat veel dames vallen op verkeerde mannen is vrij normaal. Je zou die meiden bijna willen toeschreeuwen om uit te kijken voor dit sujetten die soms zo doorzichtig fout zijn dat het ‘zeer doet’. Maar naar ik begreep, zijn er nog steeds vrouwen die ‘foute types’ leuker vinden dan meer normale mannen die hen een goed en beschermd leven willen bieden. Vrouwen letten wel op of die mannen geen shag onder hun armen laten groeien en borsthaar laat hen gruwen. Dat was indertijd nog helemaal anders. Het was vermakelijk om te zien hoe volgens deze serie aantrekkingskracht en verleiding functioneerde. Van minislips, balconettes of strings had men echt nog nooit gehoord.

Bomb girls 4En toch vond men elkaar zo leuk dat er af en toe een kind werd verwekt dat er eigenlijk niet had moeten zijn. Ze bouwden wel bommen, maar van condooms had men nog nooit gehoord. Valt mij dan weer op…. De serie heeft ons een paar weken bezig gehouden. Met veel plezier overigens. Maar is nu ineens weer van de buis gehaald. Midden in het verhaal. Hoe het verder gaat mogen we niet weten. De kans dat je het aan de hoofdrolspelers zelf kunt vragen is klein. Omgerekend zijn die nu ergens tussen de 80-100 jaar oud. Zouden ze dan nog wel weten wat ze toen deden? Vanaf 7 juli mag de NCRV de middag weer invullen. Niet met iets nieuws hoor. Men kiest voor Downton Abbey. Een geweldige reeks waar we intussen al in serie vier zaten toen men de reeks vorig jaar nog op normale tijden uitzond. Nee, NCRV kiest voor herhaling van de serie. En begint met nummer 1 van serie 1. Kan mij niet boeien. Ik wil mijn bommenmeisjes terug….