Poetin’s limousine….

Je leest de status van een groot leider niet af aan zijn daden, zo lijkt het wel eens, maar aan de grootte van zijn persoonlijke limousine. Denk maar eens aan de enorme Cadillac van de Amerikaanse presidenten, die in het jargon bekend staat als ‘The Beast’. Die wagen is tonnen zwaar en zodanig gepantserd dat hij vrijwel elke aanslag of aanval kan overleven. Eigenlijk een glimmend gepoetste tank op min of meer normale wielen. De Russische president Poetin was dit al jaren een doorn in het oog. Zijn Zil’s stamden nog uit de tijden van Sovjet-Unie en oogden niet meteen als showcase voor het moderne Rusland en waartoe dat land in staat was. Dus vond Poetin dat er een nieuwe limousine moest komen. Een die zich kon laten zien aan de wereld. En dus kwam er een nieuw bedrijf, een nieuwe topmanager (ex Daimler Benz) en een specificatie die de Russische president zou bevallen. De Aurus Senat was het resultaat. Een auto die er zijn mag.

Geleverd op een wielbasis van 4.30mtr (er komt ook een ‘korte’ versie met 3.30mtr) en een uitmonstering die Russische klanten moet weg halen bij merken als Rolls Royce of Bentley. De motorisering komt van Porsche en men denkt aan het milieu want hij wordt geleverd met hybride-aandrijving, deels elektrisch dus. Dat zorgt voor bijna 600pk vermogen en een koppel als een dieseltrein. Sprinten van nul naar honderd kilometer per uur kan ook, en wel binnen zes seconden. En dat met zo’n enorme bak. De meeste burgermansauto’s in dat grote land komen niet eens in de buurt. Dat de ontwerpers hebben gekeken naar Bentley en Rolls is niet zo gek. Wil je opvallen moet een auto iets hebben wat tegelijk herkenbaar maar ook vreemd werkt. In eerste instantie worden de enorme auto’s gebouwd in een fabriek bij Moskou, waar er pakweg 150 per jaar worden gebouwd. Maar als er vraag is naar de meer normale (..) versies, gaat dat aantal oplopen naar 5000 stuks per jaar.

En men zal de verkopen niet beperken tot het Russische thuisland. Men wil ze ook aan andere wereldleiders kunnen bieden, en daarbij zal de prijs toch een rol spelen. Intussen stonden de eerste meer normale uitvoeringen op autoshows. Klaar om met hun looks ook die leiders van met Rusland bevriende naties te overtuigen dat Rusland meer biedt dan Lada’s en dat soort wagens. En de President zelf? Die is tevreden. Want zijn Aurus was best een topic tijdens een zomerse ontmoeting met Trump. Wie de grootste heeft is best een dingetje onder dit soort mannen. Ik vrees dat Trump binnenkort in een oplegger-limousine op staatsbezoek gaat…(Beelden: AMUS)

Dag van de Arbeid!

Het salon-socialisme van de sociaal-democratie had er nooit zoveel mee, maar bij de diehard-socialisten en communisten was de 1e mei een dag om rekening mee te houden. Men vierde de Dag van de Arbeid en deed dat door optochten, parades en festiviteiten die alles van doen hadden met de wederopstanding van de arbeiders als factor in de samenleving om rekening mee te houden. En dat was in de achter ons liggende decennia vaak best nodig. Het grote probleem aan het begin van de vorige eeuw was vooral uitbuiting van de werkende klasse. De zgn. elite, veelal ondernemersfamilies die een bedrijf van de grond af opbouwden deden dat door onderbetaalde mensen liefst zeven dagen per week uit te knijpen. Slechts daar waar de toenmalige godsdiensten het voor het zeggen hadden werd de zondag een rustdag. Maar dat dienen van de Heer had ook zo zijn invloed op de werkenden. Want die moesten zich dan in hun beste pak hijzen (of jurk) om de kerk te bezoeken en aan te horen dat volgens de christelijke leer, werken in het zweet des aanschijns ook zorgde voor een plek in de hemel. Je moest dus lijden om naar boven te mogen kijken.

En wie zijn lijf kapot werkte was op het laatst fysiek zo uitgemergeld dat men vanzelf wel verlangde naar die Hemel. Eindelijk verlossende rust. Het communisme, met de oorsprong in Frankrijk rond de beruchte Revolutie, deed het denken van burgers veranderen. Arbeiders voelden dat er verbetering of verandering dringend nodig was. Ondernemers waren er niet gelukkig mee. En toen de Russische bolsjewieken bewezen dat de onderklasse een hele bovenklasse kon uitschakelen en zelfs vermoorden waren de rapen gaar. Stap voor stap werd ineens meegewerkt aan verbetering van de arbeidsomstandigheden, gingen de lonen wat omhoog en verbeterde ook de huisvesting voor de arme sloebers die tot dan in de fabrieken werden afgebeuld. In West-Europa waren communisten en socialisten het snel eens. Samen ten strijde tegen het groot-kapitaal. En dat laatste werd deels door acties en stakingen ook uitgewoond. Stakingen hielpen als middel tot bereiken van het gestelde doel, bezettingen van bedrijven ook. Stap voor stap werden arbeiders burgers, burgers ambtenaren en sommige mensen uit van oorsprong simpele gezinnen zelfs af en toe bestuurders. De grote volksbewegingen als SDAP namen het voor WO2 op tegen de gevestigde christelijke partijen.

En waren daardoor mateloos populair. Maar ook de communisten kregen veel aanhangers. Een stroming die het moest hebben van keiharde kaders, solidariteit en strijd. Lukte prima, maar ging ten onder toen Stalin en diens opvolgers satellietstaten met geweld in het gareel gingen houden. Oost-Duitsland, Hongarije, Tsjecho-Slowakije, Polen. De PvdA werd in ons land een bestuurderspartij. De macht belangrijker dan de achterban. En we hebben allemaal kunnen zien waar dat toe heeft geleid. Weggevaagd! Populistische stromingen als de PVV, FVD, GroenLinks of D66 nemen de plaats in van die oude sociale stromingen. De SP speelt een rol in de achtergrond. De arbeiders hebben het goed gekregen, de ambtenaren willen nu nog wel eens staken, of zelfs de zeer goed verdienende piloten. Maar de rol van de sociaal-democratie is uitgespeeld. Dus waarom zou je die 1e mei dan nog vieren? In Rusland enn andere staten waar men houdt van de grandeur van het paraderen gaat deze dag niet zo maar voorbij. Hier wel. Een roos kan daar niets aan veranderen. Doel en middelen…het is voorbij. En eigenlijk is dat best jammer.  (Beelden: Inernet/archief)

Tol van de vrijheid…

Russian soldiers in Moscow 0514 BnL4ZLECMAE4V48Het is en blijft bijzonder dat we op 5 mei de bevrijding vieren van ons land in 1945. Tegenwoordig wordt die feestdag verbreed en spreken heel wat politiek geïnteresseerde lieden over ‘vrijheid’ in het algemeen. Als een verworvenheid, als een recht dat vanzelf komt. Gek genoeg leven we nu net in een tijd dat die vrijheid van alle kanten onder druk is komen te staan. Nederland als natie wordt bedreigd doordat we op deze aardkloot moeten samenleven met lieden die nog altijd geloven in voor hen heilige zaken die voor anderen meer lijken op sprookjes uit de verwarrende bloedhitte van de woestijn. Onze wereld heeft daarnaast te maken met dictators die al dan niet met steun van hun eigen bevolking menen dat onze vrijheden een zodanige doorn in hun oog zijn dat ze ons die vrijheden graag zouden willen afnemen. Alles naar het model van de doctrine waarmee die dictatoren hun macht uitoefenen. Denk maar eens aan hoe het de journalisten verging of momenteel vergaat in landen als Rusland, Turkije, Cuba, Egypte, Uganda, Venezuela en zo meer.

10 mei 1940 - Nederlandse pantserwagentruckWie tegen de dictator schrijft of spreekt zal daarvoor de prijs moeten betalen. En dat is meestal niet net als bij ons vaak het geval is, een taakstraf of een geldboete. Vrijheid is een verworven recht, maar voor de goede orde, onze vrijheid danken wij aan jongelieden die in 1944/5 onze streken zuiverden van de verschrikkelijke Naziterreur. Britten, Canadezen, Polen, Amerikanen. De Nederlandse soldaten hobbelden daar wat achteraan. De befaamde Prinses Irenebrigade reisde met de oude Koningin Wilhelmina mee, vocht een heel stuk minder hard dan die geallieerden die het vuile werk deden. We danken dus aan hen dat wij vrij zijn. Aan de Amerikaanse atoomparaplu dat we niet onder de voet werden gelopen door de stalinistisch horden en aan de NATO dat we nu alsnog niet met Poetin te maken hebben aan onze westkust of oostgrens. Zeker niet aan onze eigen inzet. Defensie van ons land is van een droevig niveau. In geval van nood zijn we niet in staat onze eigen grenzen te verdedigen. Met dank aan vorige kabinetten is zoveel bezuinigd dat we geen pantservoertuigen meer bezitten, onvoldoende vliegtuigen, weinig bases, te weinig marineschepen en wat we dan nog wel hebben valt bij gebrek aan onderhoud in flinke aantallen rijdend, vliegend of varend uit elkaar.

Verbodsbord Partij van de AfkeerKortom, de grote mond rond vrijheid van meningsuiting danken we aan de partners binnen de NATO, niet aan onze eigen inzet. En in ons land plus onze bevolking is nog een groot aantal mensen te vinden die menen dat we die vrijheid best een beetje mogen inleveren als anderen (..) zich daarbij plezieriger voelen. Men bedoelt dan de mensen die hierheen komen om een betere toekomst te vinden, maar die het hier niet zo fijn vinden door al die vrijheden waar men niet aan gewend is. Inleveren die vrijheid dan maar? Voor het grotere belang van een multiculturele samenleving die vooral niet al te Nederlands moet zijn. Dus die taal is niet belangrijk, onze feestdagen vast goed te missen, scholing onnodig en integratie al helemaal niet. Ik vrees dus voor die juist vandaag zo gevierde vrijheid. Omdat er stromingen zijn die er niet mee kunnen of willen omgaan. En dan is grote waakzaamheid geboden. Pas als we dat voor mekaar hebben valt er weer echt iets te vieren. Wat blijft is dankbaarheid. Aan hen die onze vrijheid bevochten. Vast niet met het idee dat we diezelfde vrijheid nu met open armen weggeven aan iedere willekeurige dictator of doctrine die daar om vraagt of dat zelfs van ons eist. De bevrijders draaien zich om in hun graven. Hier of overzee….

Indoctrinatie

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Geloven indoctrineren jonge kinderen regelmatig….

Het lijkt er op dat de jeugd op verschillende plekken in de wereld weer net zo wordt geindoctrineerd als ik me herinner uit de dagen dat ik zelf nog onder de invloed verkeerde van het traditionele katholicisme. Als je een al dan niet verdorven of totalitaire leer wilt verspreiden doe je dat via kinderen. Die zijn nog onbevooroordeeld en pikken alles op wat volwassenen hen meegeven aan kennis, normen en/of waarden. Of dat nu gaat over normaal gedrag of het geloof in het grote witte schaap op de wolken die alles bestuurt. Een kind is een gemakkelijk doelwit, vandaar dat er o.a. in ons land zoveel aandacht is voor bijzonder onderwijs. Vanuit de diverse geloofsstromingen of omdat ouders menen dat slechts een extreem milieubewustzijn leidt tot een betere toekomst voor kun kroost. Opvallend is daarbij dat al dat bewerken van die kleine geesten niet noodzakelijkerwijs leidt tot betere mensen als ze eenmaal de volwassenheid bereiken. Integendeel zelfs. Veel mensen zijn juist buitengewoon fanatiek in de leer die ze hebben meegekregen van huis of school uit. En als ze dan ook nog eens in kerken of andere tempels extra worden bewerkt is die geest totaal verwrongen en ziet anders denkenden dan als vijandig.

Farizeeen_beschuldigen_Christus-Duccio_di_buoninsegnaWaar dit toe kan leiden zagen we in de achter ons liggende decennia. Het nazisme was buitengewoon goed in het overbrengen van de Arische gedachte, in het communistische deel van onze wereld waren de kapitalisten dusdanig angstaanjagend dat men er liever niet mee omging. Voor katholieken waren protestanten afvallig, omgekeerd leefde de gedachte aan Paapse zondaars die meer met uiterlijk vertoon dan met inhoud bezig waren. Jezus of Maria het maakte veel uit. Voor de christenen waren de moslims een erfvijand, voor de Noord-Koreanen is Amerika de grote boeman. En zo kan ik nog wel even doorgaan. Indoctrinatie van de ergste soort. Zoals veel volken een ingebakken haat hebben tegen het Joodse volk. Opmerkelijk hoe land dit door de generaties is doorgegeven. Aangevuurd door predikers met maar een boodschap; haat verspreiden. En met kinderen lukt dat buitengewoon goed. Het slijt maar moeizaam.

1414344+s(120!x120!)Volgens van Dale is indoctrinatie niet meer dan een onder druk aanvaarden van een politieke of geloofsstroming. Kortom, vroeg beginnen en je krijgt later de resultaten die je wilt. Ik zag ooit zelf de resultaten na de Wende in Oost-Europa. Het toch wat lethargische denken van de mensen daar, alles werd voorheen door de Staat geregeld, maakte dat men maar met veel moeit kon wennen aan het idee zelf te moeten beslissen. Het eigen lot, de eigen carriere, het eigen huis. Het bleken vaak lastig te nemen hindernissen. Zo is het ook met mensen die nog zijn opgesloten in een alles beheersend geloof. Geen eigen beslissingen, alles moet overlegd worden met de sociale groep waarin men verkeert en als er grote dingen plaatsvinden zal de grote baas boven de wolken dit wel zo gewild hebben. Het is bijna zielig. Maar dat vind ik uberhaupt van kinderen die moeten opgroeien in zo’n omgeving. Al lijkt het allemaal leuk, de eigen ontwikkeling wordt er door gestuurd, de onafhankelijke observatie ondenkbaar. Zij die dit op hun geweten hebben moeten eigenlijk worden gestraft. Maar ja, dat zal wel weer een gevolg zijn van mijn opvoeding. Ik haat indoctrinatie. Wellicht omdat ik het zelf heb meegemaakt. Maar we hebben er elke dag mee te maken. En dat kon nog wel eens een probleem worden in de nabije toekomst. Indoctrinatie staat haaks op individuele vrijheid zoals we die de afgelopen 50/60 jaar hebben ontwikkeld in ons land. Toch iets om even over na te denken? Doen we dat niet moeten we niet raar opkijken als we over 10-15 jaar allemaal weer een juk dragen dat volgende generaties weer indoctrineert…

 

Favoriete zakenbestemmingen….

Blik op brug over Theems - Londen 110787 - AMI43 - Scan10393Het mij zeer bekende magazine ‘Zakenreis’ gaf onlangs een paar lijstjes weer waardoor ik meteen werd geinspireerd. Zo vertelde men welke steden in 2014 binnen Europa het meest populair waren als zakenbestemmingen. Het verbaasde me wat qua inhoud, omdat ik de neiging heb te denken dat wij in ons land met een paar buurlanden wat sterkere banden kennen dan met andere. Toch was dit niet zo. De Nederlandse zakenreiziger gaat het vaakst naar Parijs. Gezien de kennis van de Franse taal in ons land best een verrassing. Of zouden mensen die daarheen gaan voor een zakelijk gesprek ook meteen het befaamde Disneydorp bezoeken dan wel een lieve vriendin Nederlandse tulpen brengen? Op korte afstand, nummer twee in de top 10, Londen. Kijk, nu kom je meer in de buurt. Londen is echt een zakenstad, en de paar miljoen toeristen die daar ook heen gaan neemt men als kers op de pudding ook nog even mee. Mijn persoonlijk laatste bezoekje aan de Engelse hoofdstad was in 2006, en toen was er heel veel veranderd t.o.v. mijn eerdere bezoeken. Op drie bankenstad Frankfurt. Een plek die je met een beetje stevige auto vanaf Arnhem in een uurtje of 2/2,5 kunt bereiken. Deed ik zelf ook nog wel eens, meestal tijdens de befaamde IAA autobeurzen. Munchen op plek 4.

OLYMPUS DIGITAL CAMERAMinder logisch, want wat ja daar nu moet doen aan zaken is mij niet zo duidelijk. Je kunt die lui daar nauwelijks verstaan en een zakenlunch die bestaat uit Braadworst met een pot bier waar je een gezin een week lang dronken mee kunt voeren, is niet zo mijn ding. Ik vond het wel een gezellige stad als ik er was. Kopenhagen staat op vijf. Leg het me maar uit. Geen idee wat je in dat land of in die stad anders moet dan Legosteden bouwen. Maar wellicht heb ik iets gemist in al die jaren. Straatsburg ken ik zelf niet, haar plek op de ranglijst heeft vast van doen met de verplichte verhuizing van het Europese parlement die zorgt voor miljoenenuitgaven voor een of ander machogevoel bij de Fransen. Pas op plek 7 de stad waar de regering zetelt van het grootste EU-land en waar Mevrouw Merkel de scepter zwaait. Berlijn. Zeldzaam leuk, druk en geweldig om te verkeren. Heb er zowel zakelijk als prive goede herinneringen aan. Madrid is nummer 8 op de lijst. Geneve nummer 9.

ANN-04 - Edinburgh 1993 - Calton Hill Scan10044Die laatste stad ken ik wel, Madrid niet. In Geneve ben ik vaak geweest. Prachtige omgeving, dure winkels en heel veel rijkdom. Milaan is uiteindelijk de tiende stad voor de zakenreizende gemeenschap. Ook een mooie stad waar je alleen goed moet uitkijken dat je bij het oversteken niet wordt platgereden door de triljoenen scooters en mini-Fiatjes. Moskou en Zurich zijn uit de top-tien verdwenen. Die veranderingen kan ik wel begrijpen. Moskou bleek een wat onbetrouwbare factor te zijn in Oekraine en de banden werden bepaald niet aangehaald in 2014, de Zwitsers ontkoppelden zich van de Euro. Heb je dus als Europeaan even niks te zoeken. Zijn er steden waar mijn lezers zich extra thuis voelen buiten hun eigen woon/werkomgeving? Laat eens weten, want wij moeten toch ook in staat zijn een aardige top-tien lijst op te stellen? Bij mij komen Praag, Edinburgh, Barcelona, en Berlijn, daar zeker ook op te staan. En bij jullie?

De risico’s van de huidige wereld…

MI8 armed 1794805_10151985699948310_1742983019_nElk wapensysteem kan ooit in de handen vallen van lieden die er minder terughoudend mee om gaan dan de oorspronkelijke bouwers of gebruikers. Zoveel is wel weer extra duidelijk geworden door het brutaal neerschieten van vlucht MH17 met bijna 300 passagiers en bemanningsleden aan boord. Het gebied waar deze machine werd afgeschoten is momenteel in handen van zgn. ‘separatisten’. Lieden die weg willen uit de Oekraine en aansluiting zoeken bij het Rusland van Poetin. Op zich is die claim misschien helemaal niet zo gek. Oekrainers en Russen liggen mekaar niet zo en al decennia lang bestaan er grote spanningen tussen het oostelijk deel en de rest van het land.  Toen die separatisten zich eerst op de Krim en later in het oosten van de Oekraine afzetten tegen het bewind in Kiev, waar een stevige revolutie een van de ergste zelfverrijkers uit het gebied, Janoekovitz, uit zijn paleizen verjoeg, vloog de vlam in de pan.  Dat gaf de Russen in dat oostelijk gebied meteen een legitieme reden om zich af te zetten tegen de ‘fascisten’ in het westen van het land. Ze pakten de wapens op, bezetten Oekrainse legerbases en namen de wapens over van het Oekrainse leger. Ook straaljagers, raketten en tanks. Dat ze met al dat spul om konden gaan maakt duidelijk dat hier meer speelde dan een simpele volksopstand. Dit werd georkestreerd en het vraagt niet veel inlevingsvermogen om te bevatten waar vandaan. 542702242c5b751ul4Hoe dan ook, met geweld los je weinig zaken op en toen de Oekrainse (gekozen) regering een einde wilde maken aan de opstand kwam het tot een vorm van burgeroorlog. Waarbij wreedheden over en weer niet werden gemeden en zwaar materieel werd gebruikt om elkaar hard te treffen.

Zo schoten die rebellen al eerder raketten af op straaljagers van de tegenstander en werden ook helicopters en een transportvliegtuig (wat op een hoogte van 7,6 kilometer voorbij vloog) neergehaald met effectieve SAM-raketten. Gruwelijke beelden staan op internet en in die neergeschoten Antonov alleen al zaten meer dan 40 mensen. Allemaal omgekomen. Mikoyan Mig 25 LW 29+01Een verkeersvliegtuig neerschieten is dan een volgende stap. 300 doden. Als er dan met bewijsmateriaal wordt gerotzooid past dit in de anachistische verhoudingen die het gebied kenmerken. Intussen woedt ook in het Midden-Oosten een heftig conflict. Gebaseerd op de meest wonderlijke godsdienstige afwijkingen van het gemiddelde vechten fanatieke Talibanachtige stromingen tegen het regime van Assad in Syrie maar ook tegen de min of meer democratische gekozen regering in Irak.

Die rebellen zijn intussen door het overwinnen van militaire complexen in het bezit gekomen van zeer geavanceerde wapens. Ook Amerikaanse. Immers in Irak hielpen die Yanks tot voor kort nog maar de regering in het zadel, nadat men Sadam Hussein had verjaagd en uiteindelijk vermoord. Wat je met al die wapens kunt zal in de toekomst nog duidelijk worden. De zgn. ISIS-strijders hebben maling aan alles wat hen niet bevalt of in hun fanatieke godsbeleving een gruwel is. En daartoe behoren naast anders denkende moslims ook christenen of zoals zij het noemen, heidenen. En tegen die lui mag je alle middelen inzetten om het woord van de profeet te verspreiden. Wellicht handig om ook daar maar niet meer voorbij te vliegen. Op weg naar onze ‘welverdiende’ vakanties in verre oorden, die we voor een prikkie boeken op het internet. De wereld staat in brand, de anarchie viert hoogtij, vele, heel veel mensen, zijn er het slachtoffer van en het leed is niet meer te bevatten. Ook in ons land intussen. Waar we net als na 9/11, de moord op Pim Fortuyn en die op Theo van Gogh ineens weer werden geconfronteerd met de harde werkelijkheid. 2014, alweer een keerpunt in onze geschiedenis? Zou zo maar kunnen. Wel wrang, 100 jaar na aanvang van de eerste grote Wereldoorlog die een eind moest maken aan alle andere oorlogen. Wat die bracht weten we intussen. Maar hebben we er van geleerd? Ik vrees van niet.