Morgen herdenken we wederom op landelijke basis de in WO2 gevallen of vermoorde burgers en militairen. Wat we als fatsoenlijke mensen niet doen is een politiek statement brengen omdat linkse types menen dat de Nazi’s niet voldoende aantallen van sommige mensensoorten hebben uitgemoord in hun vernietigingsindustrie. Dat komt alleen op in zieke koppen met een diepe antisemitische haat in hun vermoedelijk met zaagsel gevulde hersenomhulsels. Los van de gedachte dat je genocides nooit moet of mag toepassen op slechts een enkele mensensoort is het IQ van deze extreemlinkse types zo klein dat ze dit overal en nergens oreren.
Daarbij gaan ze telkens weer voorbij aan de veel grotere genocides die door andere (hen wel bevallende) stammen of regeringen worden uitgevoerd vanuit hun geloof of cultuur op anderen die zich niet goed kunnen verweren, laat staan verdedigen. Het was juist dit fenomeen dat we in onze landsgeschiedenis als grote schande zouden moeten bijzetten in de archieven van dit land. Immers, aan de industriele opruiming van hele volksstammen die als vee naar de slachtbank werden geleid, deden indertijd veel meelopers van de bezetter met kennelijk plezier mee. Zij hadden zich aangesloten bij foute stromingen als de NSB die het gedachtengoed van de Nazi’s in Duitsland omarmde. In zwarte uniformen collaboreerden zij met de bezetter, maar in het geniep deden dat ook types als ambtenaren en politiemensen. Ze keken weg of hielpen een handje mee. Ze lieten het in ieder geval zonder al te veel protest gebeuren. Het verzet in ons land bijster klein. Zeker als je het vergeleek met wat de Duitsers in Frankrijk meemaakten.
In onze stad zijn nog steeds veel pijnplekken aan te wijzen waar het verdriet maar ook de verbijstering groot waren en nog is over wat er tijdens die oorlog plaatsvond. Wat de bezetter als ‘minderwaardig’ volk beschouwde werd op transport gesteld en kon bepaald niet rekenen op een retourticket of all-in hotel. De meerderheid kwam nooit meer terug en de overlevers in trauma na de oorlog met gesloten armen ontvangen. Waren de toenmalige daders van de extreemrechtse signatuur, tegenwoordig is het juist extreemlinks dat zich met dezelfde termen en daden bezighoudt. Het is mij een raadsel wat dit veroorzaakt. Zij mankeren het inzicht dat groepen die indertijd werden afgevoerd ook bij de door hen aanbeden cultuur op dezelfde wijze zullen worden gebrandmerkt en waar dat kan vermoord. De domheid over dat gebrek aan inzicht straalt vaak van de verwrongen koppen af die nu gillen, vernielen, herdenkingen verstoren en zo meer. Laten we hopen dat we morgen weer vol respect mogen herdenken waar het echt om gaat. En dat de democratie zal zegevieren over de wens van sommigen om anarchie en revolutie in te voeren opdat de treinen weer naar het oosten kunnen rijden. Gevuld met door deze krankzinnigen aangewezen schuldigen aan iets wat veel normale mensen niet wensen. Wellicht kunnen we in plaats daarvan al dat tuig zelf eens afvoeren? Naar werkkampen om de hersenen en de rest eens goed te spoelen en te duiden wat er in de wereld anno nu echt aan de hand is… (beelden: archief)
Wat dat toch is, het gevoel dat je echt bij een stad hoort? Geen idee. Maar veel echte en geboren Amsterdammers verliezen dat gevoel nooit. Zelfs niet als ze in pakweg Denemarken wonen of Nieuw-Zeeland. Het gevoel dat je krijgt van verhalen of liedjes die over jouw stad gaan, het maakt ons Mokummers al snel week en gevoelig voor tranen. Westertoren, Dam, de grachten, de Jordaan, de vroegere haven. De geschiedenis van de stad is oud. Het verhaal over de Tweede Wereldoorlog die deze stad zo hard trof. Je krijgt het mee vanuit de ouders, de genen, maar ook je eigen ervaringen doen er natuurlijk toe. Een stad is geen dorp en een dorp wordt zelden een stad. Al is dat in het geval van veel grote steden ooit wel eens zo geweest. Meestal niet veel meer dan ooit een vestiging van wat handlieden of boeren aan een rivier, kust of twee huizen langs een doorgaande weg.
Zo verging het Amsterdam ook. Men dankte de ontstaansgeschiedenis aan vissers die vanuit het iets verderop aan de rivier de Amstel gelegen dorpje Ouderkerk afzakten tot de toen nog aardig in het Noord-Hollandse landschap spoelende Zuiderzee. Daarna bleven vissen en soms iets agrarisch opstartten. Zo ontstond een veelal gelovige gemeenschap die telkens verder uitbouwde. De waterwegen bleken prima geschikt voor vervoer van handel en personen en al snel bouwde de gemeenschap die nu Amsterdam heet zich uit. Tot de stad die het nu is. Bijna 1 miljoen zielen groot, met een geweldig vliegveld om de hoek, een aardige industrie en haven, werk voor velen en ooit benoemd tot hoofdstad. Zeer terecht overigens. Amsterdam speelde in de geschiedenis een belangrijke rol. Veel bestuurders en chique zakenmensen kwamen uit deze hoek vandaan. Maar Amsterdam is ook een stad van anarchisme en oproer.
In het verleden diverse malen bewezen dat de bevolking niet houdt van knechting of onderdrukking. Dan komt men in opstand en dat ging of gaat er vaak heftig aan toe. In de recente geschiedenis zijn o.a. de studentenopstand uit 1968 bekend, maar ook de latere krakersopstanden. De relletjes die door linkse lieden werden opgebouwd tot een stedelijke revolutie rond de kroning van Beatrix, het was allemaal mogelijk in Amsterdam. Ook de ontruiming van op zichzelf prima woningen voor de metro-aanleg in de jaren zeventig leidde tot zware inzet van politie en andere overheidsdienaren toen de bevolking zich niet liet weghalen uit die huizen. Amsterdam is daardoor alleen al een bastion van zelfverzekerdheid. Daar doet geen Groenlinkse egalisatie of Dedain66-achtige bestuurslaag iets aan. Al is een deel van de oorspronkelijke bevolking dan intussen verdwenen. Verhuisd naar plaatsen rondom de hoofdstad, als Purmerend, Almere, Hoofddorp.
De dreiging die uitgaat van aanslagen zoals uitgevoerd door krankzinnige geesteszieken met een geloofsfanatisme beginnen hun effecten te krijgen op de gevoelens onder hen die meer dan een keertje reizen. Uit een recent onderzoek onder zakenreizigers bleek dat veel mensen die internationaal voor werk of anderszins onderweg zijn, zich niet echt senang voelen als ze gebruik moeten maken van de trein of het vliegtuig. Immers, ondanks alle veiligheidsmaatregelen blijken er toch mazen in het net te zitten, of zoeken die mafkezen die hun statement willen maken andere wegen om zoveel mogelijk slachtoffers te kunnen maken. De onschuld is intussen wel verloren, wij zijn ook in Nederland wel iets gewend intussen. Al was het maar omdat veel van de lieden die wellicht later aan de slag gaan als jihadist of zoiets doms, vooraf een carrière doorliepen als crimineel. En in die laatste wereld kijkt men ook niet op een kogel meer of minder wanneer iemand die vertegenwoordigers uit de stromingen die zich daartoe geroepen voelen, een daad stelde die niet welgevallig (b)lijkt.
Kortom, elke week moord en doodslag en dat begint zich te wreken. Mensen kijken om zich heen als ze ergens gaan zitten op een terras, ze zijn zich bewust dat een alleenstaande tas weleens meer kan bevatten dan een laptop of luiers. In de metro onderzoeken we de medepassagiers en als die te veel zit(ten) te vogelen met hun smartphone of rugzak krijgen we toch zweterige oksels. Voor regelmatige reizigers die zaken moeten doen in het buitenland is het helemaal lastig als je niet precies weet wat er zich in de wereld afspeelt en of de plek waar jij toevallig bent niet ook nog eens in de vuurlinie komt te liggen. Voor terroristen of anarchisten is een vreedzame samenleving een gruwel en ‘onschuldigen’ zijn niet per definitie vrij van de kans op een aanslag. Immers, zolang wij hen op de tenen staan, bepaalde normen en waarden willen opleggen of zelfs maar de zweem van democratie willen uitventen is er reden genoeg om ‘terug te slaan’. Naïviteit onder ons burgers is niet verstandig, maar ik denk dat we nu ook niet meteen in paniek moeten raken.
Dat is namelijk precies wat die lui willen. Onze samenleving ontwrichten en als dit dan gelukt is, bieden zij graag hun alternatief. En dat is tien keer erger dan wat wij hier nu al meemaken volgens sommigen. Wetteloosheid, dictatuur, indoctrinatie, het is allemaal een angstdroom in vergelijking met onze democratische leefvorm. Omdat in die democratie andersdenkenden nog steeds hun verhaal kunnen vertellen, al moeten ze soms rekenen op veel kritiek. Maar opgesloten wordt je niet, zelfs niet als je haat predikt onder het mom van een of andere religie. Dat is het grote goed van de democratie zoals we die kennen. En dat moeten we koesteren. Net zoals het plezier van het reizen. Want wie echt helemaal geen risico’s wil doet er goed aan de voordeur te barricaderen en op de bank te blijven zitten. Maar of dat nu zo’n fijn alternatief is??
Altijdmijnmening 