‘Groen; niet altijd goed of efficient…

Mij werd onlangs gevraagd om toch eens iets te schrijven over nieuwe ontwikkelingen op het gebied van automotive, opdat we wellicht met zijn allen kunnen besluiten over te stappen op alternatieve vervoersmogelijkheden dan wel aandrijflijnen voor ons vervoer. Ik schreef daar tien laar lang over op het internet, maar dat was aan de betreffende waarnemer vast voorbijgegaan. Welllicht omdat ik niet meteen stond of sta te springen van enthousiasme bij de toekomst met elektrische of zelfs zelfrijdende auto’s. Het antwoord zit besloten in de techniek. Stel je eens voor dat de huidige vloot van 9,5 miljoen Nederlandse voertuigen ineens elektrisch zouden moeten gaan rijden. Weet je wat er dan met ons elektriciteitsnet moet gebeuren? Dat moet dan verdrievoudigd worden qua capaciteit. De huidige centrales kunnen deze vraag niet aan. Windmolens al helemaal niet en je auto volplakken met zonnecellen is ook geen optie. Nee, dan gaan we richting kernenergie of moeten we elektriciteit gaan kopen bij de buurlanden.

Waar zich een soortgelijk probleem voor doet. En over die buurlanden gesproken, ons land staat na Portugal en Denemarken op de derde plek van schoonste landen als het gaat om de uitstoot van CO2. En dan alleen gemeten langs de meetlat van het personenwagenpark. Wij kopen en rijden schone auto’s. Heel iets anders dan bij de omringende landen. Waar naast de laag geplaatste Baltische staten, Engeland en Duitsland tot de meest vervuilende naties behoren. En die vervuiling blijft niet in eigen land hangen. Die waait met heersende winden ook bij ons binnen. Hoezo zuivere metingen? De gemiddelde Nederlander rijdt 13.000 km per jaar. Haal je daar de leaserijders uit, zal dit getal nog wat omlaaggaan. Maar in die kilometrage zit dan wel weer de jaarlijkse vakantietrip die Nederlanders graag in Frankrijk of Italië beleven, met een caravan achter hun familievervoer. En daar zit meteen een extra probleem voor die elektrische wagens.

Je kunt er niet echt mee over de grens vanwege de extreem korte actieradius en trekken van een caravan of klapwagen helpt daar bepaald niet bij. Kortom er is veel af te dingen op die toekomstige auto’s, zeker in het licht van de historie. Want ruim een eeuw geleden reden er ook al elektrische auto’s en die deden het qua prestaties nauwelijks slechter dan hun huidige soortgenoten. Maar die conclusie zal wel weer als zuur en conservatief worden ervaren. Voor dat doel heb ik even een praktijktest uit oktober jl. voor de dag gehaald. Door het Duitse autoblad Autobild uitgevoerd. Met vergelijkbare auto’s die draaiden op Diesel, benzine, waterstof, aardgas, een hybride en een puur elektrisch rijdende Tesla. Over een afstand van 2000km, op een dag rijdend van Hamburg naar München. Net of je voor een afspraak die kant op moet, zoals veel Duitse zakenlieden doen. Welke brandstof of aandrijving is daarbij het efficiëntst. Waarmee verlies je de minste tijd onderweg? Wel, de resultaten spraken boekdelen. De Diesel was veruit de meest efficiënte brandstof en de auto die er op reed ook het snelst van de testvloot. Hij verbruikte over deze lange rit, met wat tussenstops voor eten en drinken, slechts 60 liter brandstof.

Na ruim 6 uur was hij in reeds in München. En de gebruikte auto zelf voldeed aan de laatste nieuwe Euro6d normen qua uitstoot. Schoon dus! 17 minuten later is de tweede auto in München. De benzineauto, die duidelijk meer brandstof verbruikte maar ook aardig snel zijn doel bereikte. Als derde de auto die op aardgas reed. Deed er door het zoeken naar tankstations toch 45 minuten langer over. Hij versloeg daarbij wel de Waterstof-auto die er nog eens twintig minuten langer over deed. Ook al door de zoektocht naar schaarse distributiestations voor dat spul. Best een dingetje. Maar is daarmee toch sneller dan de Toyota-hybride die er nog eens 50 minuten langer over deed. Als absolute hekkensluiter komt de Tesla binnen. Vier uur (!!) later dan de dieselauto. Door het onderweg telkens moeten bijladen. Noem dat maar toekomstgericht dan. Tot we nieuwe accu’s krijgen en een veel grotere betaalbaarheid voor die wagens zie ik nog weinig toekomst voor de elektrische auto. Of het moet in of rond de stad zijn. Want dan komt deze techniek echt nog wel tot zijn recht. Voor de rest een aardige gimmick waarvoor met name de ‘progressieven’ uit de grachtengordel dik gesubsideerd wel willen gaan. Ik blijf voorlopig dan maar conservatief. Want ik rijd zelf meer dan het landelijk gemiddelde en daarbij ook heel wat keertjes op en neer naar Duitsland. En om dan constant aan de laadpaal te verkeren? Mijn ongeduldige karakter kan dat niet opbrengen. (Foto’s: Yellowbird archief)

Favoriete zakenbestemmingen….

Blik op brug over Theems - Londen 110787 - AMI43 - Scan10393Het mij zeer bekende magazine ‘Zakenreis’ gaf onlangs een paar lijstjes weer waardoor ik meteen werd geinspireerd. Zo vertelde men welke steden in 2014 binnen Europa het meest populair waren als zakenbestemmingen. Het verbaasde me wat qua inhoud, omdat ik de neiging heb te denken dat wij in ons land met een paar buurlanden wat sterkere banden kennen dan met andere. Toch was dit niet zo. De Nederlandse zakenreiziger gaat het vaakst naar Parijs. Gezien de kennis van de Franse taal in ons land best een verrassing. Of zouden mensen die daarheen gaan voor een zakelijk gesprek ook meteen het befaamde Disneydorp bezoeken dan wel een lieve vriendin Nederlandse tulpen brengen? Op korte afstand, nummer twee in de top 10, Londen. Kijk, nu kom je meer in de buurt. Londen is echt een zakenstad, en de paar miljoen toeristen die daar ook heen gaan neemt men als kers op de pudding ook nog even mee. Mijn persoonlijk laatste bezoekje aan de Engelse hoofdstad was in 2006, en toen was er heel veel veranderd t.o.v. mijn eerdere bezoeken. Op drie bankenstad Frankfurt. Een plek die je met een beetje stevige auto vanaf Arnhem in een uurtje of 2/2,5 kunt bereiken. Deed ik zelf ook nog wel eens, meestal tijdens de befaamde IAA autobeurzen. Munchen op plek 4.

OLYMPUS DIGITAL CAMERAMinder logisch, want wat ja daar nu moet doen aan zaken is mij niet zo duidelijk. Je kunt die lui daar nauwelijks verstaan en een zakenlunch die bestaat uit Braadworst met een pot bier waar je een gezin een week lang dronken mee kunt voeren, is niet zo mijn ding. Ik vond het wel een gezellige stad als ik er was. Kopenhagen staat op vijf. Leg het me maar uit. Geen idee wat je in dat land of in die stad anders moet dan Legosteden bouwen. Maar wellicht heb ik iets gemist in al die jaren. Straatsburg ken ik zelf niet, haar plek op de ranglijst heeft vast van doen met de verplichte verhuizing van het Europese parlement die zorgt voor miljoenenuitgaven voor een of ander machogevoel bij de Fransen. Pas op plek 7 de stad waar de regering zetelt van het grootste EU-land en waar Mevrouw Merkel de scepter zwaait. Berlijn. Zeldzaam leuk, druk en geweldig om te verkeren. Heb er zowel zakelijk als prive goede herinneringen aan. Madrid is nummer 8 op de lijst. Geneve nummer 9.

ANN-04 - Edinburgh 1993 - Calton Hill Scan10044Die laatste stad ken ik wel, Madrid niet. In Geneve ben ik vaak geweest. Prachtige omgeving, dure winkels en heel veel rijkdom. Milaan is uiteindelijk de tiende stad voor de zakenreizende gemeenschap. Ook een mooie stad waar je alleen goed moet uitkijken dat je bij het oversteken niet wordt platgereden door de triljoenen scooters en mini-Fiatjes. Moskou en Zurich zijn uit de top-tien verdwenen. Die veranderingen kan ik wel begrijpen. Moskou bleek een wat onbetrouwbare factor te zijn in Oekraine en de banden werden bepaald niet aangehaald in 2014, de Zwitsers ontkoppelden zich van de Euro. Heb je dus als Europeaan even niks te zoeken. Zijn er steden waar mijn lezers zich extra thuis voelen buiten hun eigen woon/werkomgeving? Laat eens weten, want wij moeten toch ook in staat zijn een aardige top-tien lijst op te stellen? Bij mij komen Praag, Edinburgh, Barcelona, en Berlijn, daar zeker ook op te staan. En bij jullie?